Flo, voluit Florian De Schepper, is een Gentse gitarist die al heel in de folkscène zit. Dat met bands als Bogus en Broes, waarmee hij in zijn tienerjaren reeds heel wat prijzen en wedstrijden won, maar ook met Les Bandits de Belleville en Loogaroo zette hij zichzelf in de kijker. Hij trad op in meer dan tien landen in Europa en zelfs in China speelde hij meermaals. Hij werd genomineerd voor 'beste album' en 'beste live band' op de Flanders Folk Awards en bracht reeds zeven albums uit.
Sinds kort speelt Florian solo onder de naam Flo waarmee hij zijn eigen eclectische composities brengt op akoestische gitaar. In zijn unieke speelstijl, waarin hij folk met klassiek, jazz en wereldmuziek combineert, gaat hij op zoek naar het exotische. In 2022 besloot Florian naar tien eilanden in het zuiden van Europa te reizen met enkel een rugzak en een akoestische gitaar. Op elk eiland schreef hij een akoestisch lied waar telkens een eigen verhaal en specifiek gitaargeluid bij hoort.
De tien composities van ‘Islas’ overstijgen taal en cultuur. Zijn muziek vertelt verhalen van liefde, natuur en de schoonheid die schuilt in eenvoud. Door zijn gevoelig maar ritmisch spel weet hij de emoties en ervaringen vast te leggen die elke song een eigen gezicht geven.
'Islas' is een mooie muzikale reisbrochure. Flo had het zich makkelijk kunnen maken en op elk eiland een min of meer herkenbare melodie uit de folklore kunnen ‘lenen’ of een lokaal snaarinstrument erbij nemen. Dat zou voor muzikale eiland-kenners een houvast geweest zijn en tegelijk een waardemeter om de nieuwe/geleende compositie te beoordelen. In die val is Flo niet getrapt. Het zorgt er wel voor dat het als luisteraar vaak moeilijk is om songs en songtitels bij elkaar te plaatsen. In “Guadeloupe” zit (voor mij) niets dat naar Guadeloupe ruikt, “Sicilia” klinkt veel vrediger dan het geweld van de maffia waarmee we dat eiland doorgaans associëren en in “Kreta” proef ik geen Kreta.
Dat geldt overigens niet voor elke song. In “Gran Canaria” zit een soort van Afrikaanse vibe die wel aansluit op de geografische locatie en in “Ilha Da Culatra” zitten een paar akkoorden die vaag resoneren met fado, al zat ik eerst op het spoor van de flamenco van buurland Spanje. Maar zo’n voorzet krijg je zeker niet op elke song. “Cyprus” klinkt bijvoorbeeld meer Grieks dan “Kreta”. De Turkse invloeden die deze song, net als de stad Nicosia, in twee verdelen, zijn meer subtiel aanwezig.
En toch wil ik Flo volgen in zijn aanpak. Bij elk van de tien intro’s op ‘Islas’ stap ik uit een bootje de kade op en ben ik net als Flo klaar om de nieuwe indrukken op mij af te laten komen, met de naïeve onschuld van een tiener die voor het eerst bewust naar het buitenland reist. Ik vermoed overigens dat Florian de eilanden allemaal in de zomer heeft bezocht, want dit album klinkt zonovergoten en zorgeloos. Geen wolkje aan de lucht op deze muzikale ontdekkingsreis.

‘Islas’ is een heel aangename muzikale rondvaart en mogelijk de aanzet van een lange reeks. Er zijn nog meer dan genoeg eilanden te ontdekken, zowel letterlijk als figuurlijk.

Folk/Jazz
Islas
Flo
https://www.youtube.com/watch?v=x3jgZypteuA