logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Erik Vandamme

Erik Vandamme

Pluto Fest 2022 - Voor wie houdt van een brede smaak in het genre!
Pluto Fest 2022
Zaal Amb8
2022-11-19
Oosterzele
Erik Vandamme

Een organisatie met een gouden metal hart, een locatie dichtbij de uitvalswegen naar zowel Gent/Brussel. Zeer centraal gelegen dus. Maar vooral een evenement waar steeds een gezellige, broederlijke en uitnodigende sfeer heerst binnen een intiem kader. Bovendien zit het geluid altijd goed in Amb8 te Oosterzele, met dank aan de professionele aanpak van de geluid / lichtmannen van dienst. Maar vooral is Pluto Fest een metal feest voor de metal liefhebbers met een brede smaak. Wij deden enkele fijne ontdekkingen en sloten af met een aanstekelijke nostalgie trip naar de jaren ’80 met Kates’ Acid.

Met een mokerslag van jewelste wakker worden, is altijd wel leuk meegenomen. Nocturnal Empire bestaat uit muzikanten, die je het gevoel geven alsof een bulldozer over je hoofd raast. “De band gaat als een wervelwind tekeer op het podium. Dat is het soort thrash metal die je doorheen schudt en lekker laat headbangen en moshen door de tent. De band mocht de avond openen en deden dat op een bijzonder strakke, krachtdadig wijze. Snoeiharde riffs, bulderende vocals en straffe drum salvo’s die in razend tempo over je hoofd heen waaien.. Wat een eerste adrenalinestoot.

Hoewel het bij Tyrant King er wat meer melodieuzer aan toe gaat, komt ook bij hen dat overweldigende gevoel boven drijven. Al gaat het hier de meer heavy metal richting uit met vrij catchy refreinen en lekker lange, verschroeiende solo’s. Traditionele heavy metal is het ook weer niet, daarvoor rockt het allemaal te veel bij Tyrant King én komen er ook regelmatig meer agressieve elementen naar boven. De groovy, catchy gitaarlijnen en aanstekelijke (dubbele bas) drums verraden zelfs een voorliefde voor thrash en NWOAHM. De vocals zorgen voor een huivering door je lijf, geen screams of grunts maar eerder cleane vocals krijgen we.  De instrumentatie is evenzeer een oerkracht, die past binnen het plaatje dat Tyrant King wil aanbieden. Een donkere, mysterieuze zweem zweeft over je hoofd als hij zijn teksten door de strot ramt. De snoeiharde, gevarieerde instrumentatie blaast je compleet weg. Een heel interessante band dus, die onlangs nog een prachtige EP (‘Heart Of Metal’) uitbracht.

Plots stond de zaal heel goed gevuld voor Ironborn. Deze band grasduint in de heavy metal/hard rock met een epische inbreng. De muzikanten zijn goed op elkaar ingespeeld, en de frontman heeft een sterk charisma en een stem als een klok, vaak mooi aangevuld door een tweede stem bij sommige nummers. De band bracht ook een nieuwe song uit , die ze even muzikaal kwijt waren, maar er snel op inpikten met een kwinkslag. Een song die laat horen dat Ironborn ook lichtjes de donkere paden bewandelt van het leven. De opzwepende riffs met de emotionele teksten, doen je meebrullen met een vuist in de lucht of tijdens het luchtgitaar spel. Ironborn is een energieke band, met een ‘into your face’ aanpak.

Crux Tenebris, met een als pseudo zombie verklede frontman, moet het hebben van het creëren van een soort schrik effect. Op een festival met overwegend heavy/thrash metal zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt waardoor de zaal wat leeg loopt. We laten ons onderdompelen in de donkere walm van de band. Een zeer beweeglijk en vervaarlijk kijkende frontman port zijn publiek dan ook aan om die duisternis te omarmen. Crux Tenebris creëren op het podium een mystieke, lichtjes occulte sfeer die zorgt voor een huivering. Maar het blijft net iets teveel hangen binnen een gezapige lijn van het genre. De extra pit ontbreekt wat.
maar klinken aanstekelijk genoeg binnen de melodic death metal.

Tensor werd in 2017 opgericht door Jeroen D’Hauwers, een boeiend gitarist die behoefte had aan een uitlaatklep voor zijn metal ideeën. Hij benaderde verschillende muzikanten die hun ervaring al hadden bewezen in andere bands en projecten. Met leden van Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries en Sanity’s Rage bracht Tensor hun eerste demo uit na een jaar samenspelen. De twee track ‘The Collector’ demo (2018), werd met internationale bijval ontvangen, wat Tensor een goede start gaf. In 2019 bewezen dat ze de kwaliteit hadden van een degelijke live band met maandelijkse optredens en een behoorlijke reputatie. Datzelfde jaar werd de EP ‘The Suicide Connection’ uitgebracht.
Oorspronkelijk stond de band als co-headliner op Pluto Fest 2021, maar corona was een dwarsligger. Nu ze waren één van de hoogtepunten van Pluto Fest 2022. Tensor brengt een heel gevarieerd palet, met een streepje black/death metal en lekkere aanstekelijke riffs die refereren aan heavy/thrash metal. De emotievolle vocals hebben voldoende humor en staan in voor zelfrelativering (vooral in de bindteksten.
Tensor gaat de zoektocht aan toegankelijk te klinken, waardoor je toch een straaltje zon ziet aan het einde van de tunnel. Hier staat een solide band te spelen waar elke schakel even belangrijk is om tot een magisch geheel te komen; donker en licht perfect zijn perfect met elkaar verbonden. Tensor gaat intens tekeer. We zijn diep onder de indruk en zijn compleet murw geslagen.

Op naar een nostalgie trip naar de jaren ’80. Acid, de groep rond frontvrouw Kate De Lombaert groeide gedurende de eerste helft van de jaren tachtig uit tot een begrip in de Lage Landen. Na het uitbrengen van het debuut ‘Acid’ en de daaropvolgende albums ‘Maniac’ en ‘Engine Beast’, hield het gezelschap het in 1985 plotseling voor bekeken. Wanneer er zo’n vijfendertig jaar na datum een reünie wordt aangekondigd, is het enthousiasme in metal minnende kringen groot. Helaas gooide corona en innerlijke strubbelingen roet in het eten, maar de comeback kwam er dus wel, onder de noemer Kate’s Acid. De band grijpt op Pluto Fest, met Kate als de vocale en charismatische motor van de band, terug naar die typische heavy metal clichés uit die gouden jareng. De songs van Acid worden geen nieuw leven ingeblazen, maar zijn enorm spontaan gespeeld waardoor de band de liefhebbers van de meest pure heavy metal uit die jaren ’80 een oorgasme van jewelste bezorgt.
Kate is een klasse entertainer en heeft een loepzuivere stem die door merg en been gaat. De klasse muzikanten spelen de ene na de andere aanstekelijke, verschroeiende riff, best lange solo’s; op die manier ontstaat een ultiem heavy metal feestje om Pluto Fest 2022 met een lekkere knal van formaat af te sluiten.

Met dank aan Kristof en de organisatie van Pluto Fest
Met dank aan Musika.be

Organisatie: Pluto Fest

Sherman - Mocht ik in ons land en in, zeg maar, Nederland of Frankrijk voet aan grond krijgen, ben ik een meer dan tevreden mens

Sherman (Steven Bossuyt) is een veelzijdige singer-songwriter die ondertussen al wat waterjes heeft doorzwommen. Zowel als acteur maar ook als songschrijver heeft hij zijn stempel gedrukt. Er verschijnt nu nieuw werk van Sherman ‘‘Perseverance of the foolhardy’ Een zeer warme sound komt ons tegemoet, het is ook een zeer persoonlijke plaat geworden waarin we ons herkennen. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Sherman en polsten naar zijn verdere toekomstplannen en ambities.

Van acteur in een kinderserie naar zanger en songschrijver in een poprockband, een grote maar ook boeiende ommezwaai, ondertussen heb je als singer-songwriter je stempel gedrukt, maar toch blijven journalisten er naar vragen (sorry e ) hoe is die ‘overstap’ verlopen? En ben je blij dat je het hebt gedaan…
Eigenlijk ben ik al lang met muziek bezig. Ik heb mezelf gitaar leren spelen toen ik ongeveer 12 jaar was en daarna heb ik in enkele bands gespeeld. 1 van die bands was Cream&Spices, waarmee we het toenmalige West-Talent (nu Soundtrack) wonnen en veel konden gaan optreden. Na mijn middelbare studies moest ik een keuze maken wat ik wou studeren en aangezien ik mijn muzikale ‘zijn’ puur wou houden heb ik toen gekozen om toneel te gaan studeren in Gent. Ik speelde ook al veel toneel dus dat interesseerde me ook heel erg. Tijdens mijn studies kon ik auditie gaan doen voor ‘Spring’ waarna ik gekozen werd om hierin mee te spelen. En dus deed ik 3 seizoenen mee in de reeks. Ondertussen bleef ik echter muziek maken en optreden. We namen een album op met de band er volgden veel optredens. Na 3 seizoenen voelde ik dat mijn weg niet die van acteren was maar die van muziek. Toen heb ik resoluut voor muziek gekozen en daar ben ik eigenlijk nog altijd blij om.

Heeft je verhuis naar Londen andere deuren geopend die niet of moeilijk zouden zijn open gegaan in eigen land?
Tijdens de periode dat ik Londen woonde, werkte ik in een koffiehuis in Hampstead. Daar kwam elke dag een jonge kerel langs om zijn koffie te halen voor hij naar zijn werk ging. Die kerel was Joe Haddow, toenmalig producer bij BBC Radio. Na enkele korte gesprekken  vroeg ik hem vrijblijvend wat zijn beroep was. Toen hij me vertelde dat hij voor de radio werkte heb ik hem verteld dat ik songwriter was en heb ik hem een demo van ‘On Your Side’ gegeven. Hij vond het nummer heel goed en stelde voor om er mee naar de Radio te gaan. Later konden we daardoor een sessie spelen op BBC Radio 2 bij Janice Long. Janice was een brits radio en tv-icoon die nog met John Peel had gewerkt. Zij is helaas eind vorig jaar overleden. Door deze sessie werd mijn muziek in België ook opgemerkt en opgepikt op de Vlaamse radiozenders.

Sommige Belgische muzikanten en performers breken meer door in het buitenland en worden in eigen land sceptisch bekeken, voorbeelden genoeg in de geschiedenis, ondervind je dat ook?
Het was inderdaad zo dat na dat we de sessie op BBC gedaan hadden er hier wel met andere oren naar mij muziek geluisterd werd.

Je nieuwe plaat ‘'Perseverance of the foolhard'  is (heb ik ergens gelezen dacht ik) een persoonlijke plaat geworden, geschreven in coronatijden. In hoeverre was die periode een inspiratie?
Door de algehele isolatie die die periode met zich meebracht ben ik me wel meer gaan afsluiten en dat is het creatieve proces wel ten goede gekomen. Maar om nu te zeggen dat corona een inspiratiebron op zich was is misschien een brug te ver.

Ben je niet ‘bang’ om jezelf teveel bloot te geven door het vertellen van een heel persoonlijk verhaal?
Ik schrijf zonder er bij na te denken wel altijd met mijn eigen leven als inspiratiebron. Soms  is het heel direct soms eerder onduidelijk. Ik denk dat ik geen andere manier van songschrijven zou kunnen hanteren dus voor mij is het de enige manier. Als ik mezelf daarbij bloot geef heb ik daar geen probleem bij. Misschien kunnen sommige zaken herkenbaar zijn voor anderen en hebben ze er op die manier ook iets aan.

Ik was onder de indruk van de warmte die op me afkomt. Ik had zin om lekker relax met een glaasje whisky languit te gaan zitten in de zetel, me laten wegvoeren naar je mooie wereld vol melancholie. Is dat een ‘gevoel’ dat je wil meegeven aan de luisteraar of hoe moet ik dat zien?
Da’s mooi. Bedankt. Ik ben zelf sowieso grote fan van melancholie en kan me er ook volledig in wentelen. Vroeger (en nu soms nog steeds) kon ik me voor een periode afsluiten van de rest van de wereld om dan gewoon naar muziek te luisteren en te dwepen met de melancholie. Dat hielp en helpt me altijd om daarna het leven opnieuw aan te kunnen gaan. Het zou mooi zijn mochten mensen hetzelfde hebben bij mijn plaat. Los daarvan heb ik de plaat gewoon gemaakt hoe ik ze op dit moment aanvoel zonder er bij stil te staan welk effect ze op mensen zou hebben.

Wat ik ook zo mooi vind, ik – en ik denk velen – herkennen zich in de verhalen die je vertelt, zie je jezelf als een soort troubadour, een verhalenverteller?
Daar heb ik eigenlijk nog niet bij stilgestaan. Ik zie mezelf vooral als een songschrijver. Misschien komt het ‘verhalen vertellen’ daar automatisch bij?

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen, welk publiek wil je er eventueel mee bereiken?
Ik zou graag zo veel mogelijk mensen willen bereiken met mijn muziek.

Maar als je jezelf zou willen verkopen aan mij, wat maakt je uniek waardoor ik voor jouw muziek zou moeten kiezen?
Tijdens het maken van deze plaat ben ik gevoelsmatig beginnen nagaan welke ‘sound’ de songs nodig hadden die ik gemaakt had. Omdat ik nu eenmaal op dat moment veel naar folkplaten uit de seventies aan het luisteren was, werd dat een onbewuste inspiratie. Ik kon me heel hard vinden in meerstemmigheid,  in vele malen dezelfde muzikale partij boven op elkaar leggen (dubbing) zowel in stem als in instrumentarium. Ik voelde dat ik daardoor een andere, nieuwe ‘sound’ begon te vinden. Daardoor denk ik dat de plaat toch een eigen klankidentiteit  heeft.

Staat er een tour op de planning? Wat zijn de verdere plannen na de release van dit album?
Ik ga samen met mijn band (David Demeyere op drums, Gerben Hemelsoen op gitaar en Timothy Jacobs op bas) het album live gaan voorstellen tijdens enkele release shows. (Charlatan, Het Depot,..). Daarna hoop ik vooral nog veel meer te kunnen gaan optreden.

Mag ik ook polsten naar de ambities? Je hebt al wat bereikt ondertussen, maar zijn er nog bepaalde doelen die je nastreeft of wil bereiken met Sherman?
Ik zou het heel fijn vinden om volgende zomer grote festivals in België en Nederland te spelen.

“Het buitenland zal altijd een hoofddoel blijven. In België loopt het momenteel zeer aardig, maar het is de bedoeling om in de toekomst ook buiten de landsgrenzen iets te bereiken.”
Zei je ooit in een interview. Hoe staat het nu?
Ik ben ondertussen vader geworden van 2 dochters, dus ik zou nu niet meer willen kiezen om 7 maanden op tournee rond de wereld te trekken. Mocht ik in ons land en in, zeg maar, Nederland of Frankrijk voet aan grond krijgen ben ik een meer dan tevreden mens.

Als je kon kiezen, Rock Werchter of Sportpaleis, of eerder een naam en faam in een club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Rock Werchter of Sportpaleis dan! Laat de mainstream maar komen! :-)

Pics homepag @ Francis Vanhee

Bedankt voor dit fijne interview

The Visual - Het wel of niet aanvaard worden, of zich ergens thuis of niet thuis voelen, is een unieke positie als singer-songwriter

Op het aankomende derde album ‘A Night By The Shore’, dat op 11 november uitkomt, verruilt The Visual melancholie voor avontuur en opwinding, lezen we in een biografie. Qua geluid neemt songwriter en muzikant Anna/Amor van Rij een grote sprong in het diepe: de chemie met bandleden Timon Persoon (synths/elektronica), Django Trienes (gitaar/effecten) en Christophe Claeys (drums/percussie) vormt het uitgangspunt voor verschillende experimenten met synths en elektronica.
We hadden een fijn gesprek met Amor over deze nieuwe release, maar ook het androgyne dat eveneens terugkeert op ‘A Night By the Shore’ komt aan bod, evenals m’n grote held David Bowie. Eveneens polsen we naar de ambities, de toekomstplannen, de impact van de corona- crisistijden alsook de inspiratie als muzikant op zich.

Je verliet Amsterdam en verhuisde naar België, omdat je je hier beter thuis voelt en muzikale gelijken vindt. En ik die dacht dat Nederland , en dan vooral Amsterdam een broeihaard van diversiteit was, of heb ik het mis …
Ik heb gestudeerd aan het conservatorium in Amsterdam, Er is zeker en vast diversiteit in Amsterdam, maar het is eerder gericht op Urban muziek zoals hip hop, Dj’s, elektronische muziek en dergelijk. Maar voor de echt alternatieve scene is er eerder weinig plaats in Amsterdam, ook al zijn er zalen als Melkweg en Paradiso. Maar dat is het dan een beetje in Nederland, terwijl in België toch een groter platform is voor die alternatieve muziek. Zoals meer aandacht op de radio, wedstrijden die worden georganiseerd zoals ‘De Nieuwe Lichting op Studio Brussel’ en dergelijke meer. Een grotere springplank dus voor alternatieve projecten. Acts in België als Sylvie Kreush, Tamino, Warhous. Dat zijn allemaal projecten waar ik me qua songwriting veel beter kan in vinden. Wat dat betreft, vind ik geen Nederlands project waar ik me als singer-songwriter echt toe verbonden voel.

En toch is het voor Belgische bands binnen die alternatieve scene best moeilijk om echt door te breken in eigen land, terwijl Nederlandse bands in eigen land sowieso op handen worden gedragen. De Belg is sceptisch naar eigen kweek toe…
Het is voor alternatieve muziek pur sang sowieso moeilijk om overal aan de bak te komen, daarom heet het ook alternatief. Als je voor mainstream wil gaan moet je andere keuzes maken, op dat vlak is er niet zo een groot verschil tussen Nederland en België denk ik.

‘The Visual’ - heeft die naam een onderliggende betekenis? Of hoe moet ik dat zien?
Dat is een beetje filosofisch, het brengt ons terug naar de zintuigen en hoe die te gebruiken. Het draait rondom die prikkels die binnen komen door al je zintuigen te gebruiken. We leven, met o.a. sociale media en dergelijke, ook in een visueel tijdperk waar zoveel te zien en horen is rondom ons. We worden erdoor overstelpt als het ware. Het visuele , het waarneembare is heel belangrijk  ins ons leven, en daar staat de naam ‘The Visual’ dus voor.

In de biografie lees ik dat je met je derde album de melancholie verruilt voor avontuur en opwinding, dat is wel zo, stel ik vast, maar ik hoor toch nog steeds veel melancholie en weemoedigheid terugkeren in je muziek, een mooie wisselwerking tussen die uiteenlopende kantjes van jezelf …
Die melancholie is er zeker nog, maar ik wilde vooral iets anders doen puur en alleen dat melancholische. Binnen muziekbeleving krijg je sowieso die dosis melancholie te verwerken, dat hoort er gewoon bij. Ik schrijf mijn teksten ook altijd van een soort poëtisch standpunt, of ervaringen die ik opdoe. Daardoor zit die melancholie er sowieso in, je kunt daar gewoon niet omheen. Maar wat belangrijk is dat de band veel meer inspraak heeft gehad in het schrijfproces , dat zorgt wellicht voor een andere aanpak.

De inbreng van je muzikanten is inderdaad groter dan ooit, wat een meerwaarde vormt. Los van die prachtige stem en uitstraling van jou op deze plaat. Hoe heb je deze top muzikanten gevonden ?
Timon ken ik al van het prille moment dat ik met dit project ben gestart. Ik heb hem altijd een bijzonder creatief persoon gevonden, hij is ook gegroeid in zijn kunnen. Django ken ik van het conservatorium. Hij is een waanzinnig goede gitarist. Christophe is na Pieter-Jan Coppejans gegaan Ik vond de omschrijving ‘Christophe drumt alsof hij landschappen schildert’ wel matchen bij de muziek die ik wilde brengen. Hij was enthousiast om aan dit project mee te werken.

Wat ik ook boeiend vind, je wenst te worden aangesproken als Amor, en bent enorm geboeid door het androgyne binnen muziek en kunst, dat boeit me al sinds ik mijn groot idool David Bowie volg, sinds mijn twaalfde jaar in 1977… Is er ondertussen veel verbeterd of veranderd, meer aanvaarding? Of zitten we nog steeds in de jaren ’70?
Vergeleken met vroeger, ligt het gesprek rond,  en dan vooral in de grote steden zoals Amsterdam, New York, Berlijn en dergelijke, toch al redelijk ver wat de genderneutraliteit betreft. Vooral dan dat meer mensen zich bewust zijn wat het is, en dat het er is. Maar ondanks de grotere aanvaarding dan vroeger, zal het wellicht nooit standaard of norm worden. Daardoor blijft er dat klein beetje onbegrip wel bestaan. En toch wordt bijvoorbeeld de zachte kant voor jongens, mannen die zich vrouwelijker gedragen wel meer aanvaard. Ik denk dus dat het op dat vlak, tegenover vroeger, zeker verbeterd is, maar er is nog een lange weg te gaan naar totale aanvaarding. Door er over te praten, blijft het begrip wel groeien. En dat is dan weer wel fijn.

Dat androgyne keert ook terug in je muziek op deze nieuwe plaat vind ik, een boeiende en meeslepende versmelting van zoveel aspecten die zowel ‘vrouwelijk’ als ‘mannelijk’ klinken (ik zet dat tussen haakjes omdat ik niet hou van hokjes duwen, we zijn in de eerste plaats mensen…). Is dat een bewuste keuze dan?
Ik sta er feitelijk niet bij stil. Ik dacht dat iemand dat ooit eens had opgemerkt, ‘er is iets androgyne aan je stem’ , zo had ik het eerlijk gezegd helemaal nog niet bekeken. Dus nee, ik sta daar niet bij stil, dat gebeurt gewoon heel natuurlijk. Ik ben dus gewoon bezig met wat ik mooi vind.

De nieuwe plaat is een prachtige parel geworden, die me heel diep raakt, maar het is voor jou ook een meer persoonlijke plaat geworden dan de vorige twee? Juist? Ben je niet bang jezelf hiermee teveel bloot te geven… Je weet hoe mensen op sociale media soms kunnen zijn…
Op zich is iedere plaat gewoon persoonlijk, zonder meer. Er is een soort balans tussen wat je ervaart in je leven, omzetten naar iets dat uit jezelf komt. Ik heb daar nog nooit slechte ervaringen mee gehad, met mezelf op deze wijze uit te drukken in mijn muziek. Of tenzij dat de muziek hen niet ligt, maar daar blijft het bij. Dus nee, ik heb zeker geen negatieve ervaringen gehad, er wordt dus doorgaans zelfs heel positief op gereageerd. Ik ben er dus ook niet bang van, om mijn ziel bloot te leggen.

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen voor deze plaat, welk publiek hoop je ermee te bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Uiteraard het publiek dat nu al luistert, blijven mee betrekken in het verhaal. Dat in eerste instantie. En ook zoveel mogelijk andere mensen aanspreken Ook al is dat nu merkelijk moeilijker na die corona heb ik de indruk. Op het moment, dat merken we ook, zijn er voor veel mensen andere prioriteiten en daardoor is het gewoon veel moeilijker is om dat ruimer publiek te bereiken. Willen is toch anders dan bereiken, op dit moment. Zoals de situatie nu is, de mensen die ik nu al kon bereiken, blijven bereiken dus.. en hopen dat er mensen bij komen.

Ik krijg vooral het gevoel dat de middenmoot het moeilijk krijgt. De top acts kopen nog moeiteloos uit, de kleintjes die in een café optreden kunnen hun ding wel kwijt, maar wie daartussen zit, en dus de clubs of iets grotere zalen aan wil aanspreken, moet vaak vechten tegen de bierkaai …?
Mijn motivatie zit wel nog goed, die drang om te creëren gaat niet weg, gelukkig maar. Maar je wil dus dat het groeit, maar je krijgt het gevoel dat het de andere kant uitgaat. Dat is frustrerend en nooit een goed gevoel. Persoonlijk vind ik dat je daar gewoon moet doorheen gaan, en hopen dat het later wel beter wordt. Dat is vaak een kwestie van de juiste mindset en de mensen om je heen.  En dat is bij mij dus zeker het geval, ik ben heel goed omringd.  Maar ik kan best begrijpen dat veel muzikanten en artiesten, vaak zelfs enorm getalenteerde, het daardoor niet meer zien zitten en de handdoek in de ring gooien.

Wat maakt ‘The Visual’ zo bijzonder?
Ik sprak ooit iemand die zei: ‘’het is je stem en uitstraling dat je uniek maakt’’. Ik ben steeds oprecht als mens, en wat ik uitdraag als mens komt vanuit mijn hart. Ik heb trouwens  altijd in een positie gezeten, ook als kind, om nergens bij te horen of niet echt thuis te voelen. Maar had wel altijd veel vrienden ... Ik ben dan ook veel bezig met ‘ongelijkheden’ in mijn teksten, net door die positie waarin me bevond en bevind. Dat wel of niet aanvaard te worden, of zich ergens niet thuis voelen, is  door de positie waarin in mezelf bevind een uniek onderdeel dat ik als singer-songwriter kan uit stralen. Lijkt me dan ook een antwoord op die vraag.

Wat zijn je uiteindelijke ambities als muzikant? En zijn er bepaalde doelstellingen die je wil bereiken in je leven?
Naast ‘The Visual’ ben ik ook bezig met een solo project. Dus als het gaat over de muziek en het overbrengen daarvan, hoop ik gewoon dat ik enorm veel mensen diep kan raken met mijn muziek. Met die vrijheid en die kracht, die je dus ook terugvond bij David Bowie. De  manier waarop hij dat deed daarin zie ik gelijkenissen. Dat onderzoeken, dat in vraag stellen van tot een eigen identiteit creëren. En daarmee in verbinding staan? Het zal altijd mijn uitgangspunt zijn en blijven. Om daarmee op grote podia te kunnen spelen, zoals Bowie heeft gedaan, dat moet gewoon prachtig zijn. En vooral dat het opgepikt wordt, en mensen het belangrijk vinden. Ik hoop dat het op die manier kan groeien in wat ik doe.

Sportpaleizen uitverkopen of iets uitbouwen binnen een club circuit, wat geniet je voorkeur?
Het moet, zoals ik aangaf, overweldigend zijn om voor duizenden mensen te mogen optreden. Dingen zoals bijvoorbeeld een Band Aid in de jaren ’80, als we toch even bij Bowie blijven hangen,  of zo, die massa voor je zien die puur komen voor jouw muziek… dat zou een droom zijn. Maar natuurlijk die clubs, dat geluid zit altijd goed, er heerst een intiem een gezellig sfeer en het is gewoon zalig om in dat circuit te kunnen spelen. Maar het zou dus gewoon een hele eer zijn om dat dus ook te mogen doen in bijvoorbeeld een Sportpaleis. Zoveel duizenden mensen die komen voor jou alleen? Dat is een droom.

Pics homepag @Lennert Madou

Ik hoop dat je je droom kunt waarmaken. Bedankt voor dit fijne gesprek , we blijven jouw activiteiten op de voet volgen. Veel succes met de release!

Sonic City Festival 2022 - De ultieme speeltuin voor de fijnproevers van alternatieve muziek
Sonic City Festival 2022
Départ
Kortrijk
2022-11-11 t-m 2022-11-13
Erik Vandamme

Sonic City Festival 2022 start met een treurige noot, het overlijden van een icoon. Low-drummer/zangeres Mimi Parker overleed op 5 november aan kanker. Als er een band is die mag gezien worden als pionier wat alternatieve muziek betreft, dan is het wel Low. De mooiste manier om haar te eren, is van Sonic City Festival drie dagen lang een ware speeltuin maken voor die fijnproever onder de alternatieve muziekliefhebbers. De intieme omgeving van Départ spreekt tot de verbeelding. Bij het binnenkomen voel je een gemoedelijke sfeer over je heen komen. Die komt zowel van de organisatie en alles daaromheen, maar ook vanuit het publiek. Iedereen kent iedereen, zo lijkt het wel.
Ook de bands doen hun duit in het zakje om van deze editie een onvergetelijke te maken, waardoor Mimi wellicht van hierboven toekijkt, met een brede glimlach dankbaar voor zo een mooie driedaagse ode aan de ultieme alternatieve muziek.

dag 1 - vrijdag 11 november 2022 - Goat/Gilla Band
Door onvoorziene omstandigheden arriveerden we op de eerste festivaldag pas laat in de avond. We waren daardoor helaas net te laat om de twee eerste acts aan het werk te zien. Er stonden vier bands op de affiche, enkel op de mainstage. Dat zorgde voor nog meer intimiteit, die perfect past bij zo een fantasieprikkelende avond die we kregen voorgeschoteld.

We waren dus wel ruimschoots op tijd om Gilla Band (****) , de postpunkband uit Dublin, aan het werk te zien. Met hun nieuwe album 'Most Normal' bewijst de band dat ze zich, wat muziekstijl betreft, niet in één hoekje laten duwen. Mensen die houden van een geordend leven zijn er bij Gilla Band dan ook aan voor de moeite. De band zet dat ook live in de verf. Soms ingetogen, en dan plots, vanuit het niets, een chaos doen ontstaan. Zelfs de rustigste momenten van de set eindigen daardoor in jankende gitaren en enorme baslijnen die tegen elke muur in de zaal botsen en in het publiek worden teruggekaatst. Indrukwekkend hoe Gilla Band lekker om zich heen stampt en, vooral dankzij die verrassende en chaotische wendingen, je uiteindelijk dan ook elke hoek van die zaal laat zien en horen.

Tijd voor een verkleed bal? Goat (*****) bracht eind oktober een nieuwe plaat uit 'Oh Death'. Een psychedelisch meesterwerk, met een hoes die tot de verbeelding spreekt. Ook zij houden van een potje chaos, ook al gaat het er bij Goat iets minder luidkeels aan toe als bij hun voorganger. Door de overdonderende sound, en tot de verbeelding sprekende omkadering, zowel muzikaal als visueel, werden we ruims een uur lang compleet van onze sokken geblazen. De twee frontdames hitsen het publiek op met bezwerende vocalen en sjamanistische danspasjes. Terwijl de muzikanten een verslavende sound produceren en prikkels uitdelen waarop je onmogelijk stil kunt staan.
Exotische ritmes overgoten met een psychedelische sound worden gecombineerd met een freakshow van verkleedpartijen wat zorgt voor een visuele totaalbeleving. Het publiek smeekt na de reguliere set om meer, en krijgt dat ook. Alle registers worden nog éénmaal compleet opengegooid, waarna we met een brede glimlach de zaal verlaten… diep onder de indruk.

dag twee - zaterdag 12 november 2022 - De emotionele viering van het leven
Waaide de geest van Mimi Parker het hele weekend doorheen Sonic City Festival, dan was die op de tweede festivaldag, de avond waarop Low curator van dienst was, nog het meest aanwezig. In een opvallende hoek, bij het binnenkomen, staat heel het weekend een mooie foto van Mimi, er liggen papiertjes waar de fans boodschappen kunnen schrijven, en die op het prikbord hangen. Wij deden dat uiteraard ook. In de geest van Mimi en Low brachten veel bands en artiesten trouwens een mooie ode. Vooraleer de laatste band het podium betrad, bracht Ayco Duyster een mooie hommage aan Mimi en Low, waarna "Laser Beam" van Low door de boxen loeide, wat op een laaiend en lang applaus werd onthaald. Het werd dus een emotioneel beladen, maar vooral magisch mooie dag waarbij het leven werd gevierd.

We starten deze tweede festival dag met Wu-Lu (***) die ons onderdompelt in een warm dub-sfeertje, waar het steeds fijn vertoeven is. De aanstekelijke sound en bijzondere warmhartige stem voeren je weg naar de mooiste oorden. De man verbindt uiteenlopende genres gaande van rap naar dub, maar ook postpunk-elementen vind je hier terug. Een overaanbod waar niet iedereen zich kon in vinden, aan de lege zaal te zien. Maar ook een best gevarieerde set die, als je er wat voor open staat …

De Australische postpunkers EXEK (***) geven het postpunkgenre een nieuwe impuls. De mooie mix tussen elektronische elementen, met typische postpunk, deden ons hart wel degelijk sneller slaan. Ondanks de spontaniteit en immense inspanningen die de heren leveren, met vooral messcherpe gitaarlijntjes die ons oogjes deden glinsteren, steekt deze band helaas niet genoeg boven het maaiveld van een overaanbod binnen het genre uit om ons compleet over de streep te trekken. Die dynamiek waardoor dit wel het geval zou kunnen zijn, kwam er pas op het einde van de set, wat bewijst dat EXEK over enorm veel potentieel beschikt om binnen dat postpunk genre weldegelijk potten te gaan breken.

Het eerste hoogtepunt volgde op de bovenverdieping met Sea Change (*****) die met haar adembenemende stem ons diep ontroerde. Op een poëtische wijze bezorgt ze ons een ware krop in de keel. Het is echter niet zo dat je in slaap wordt gewiegd, want Sea Change voegt daar best dansbare klankentapijtjes aan toe, die je doen zweven, terwijl hypnotiserende beelden zorgen voor een visueel spektakel. Compleet zen werden we ervan, we moesten dan ook even naar adem happen na zoveel onverbloemde en dansbare schoonheid, vooraleer we de trappen naar beneden betraden voor de volgende act.

Kali Malone feat Lucy Railton & Stephen O'Malley (****) bedwelmen min of meer op dezelfde wijze, al is het bij dit duo eerder met monotone drones klanken. Veel variatie zit daar niet in, enkel de kleuren, die voortdurend veranderen op het scherm achter het duo, zorgen ervoor dat je naar een sprookjesachtige wereld van oorverdovende geluiden wordt verbannen. De enige voorwaarde om de wereld van Kali Malone te begrijpen, is dit allemaal gewillig ondergaan, anders mist het zijn uitwerking. We lieten ons dan ook gewillig hypnotiseren door het spel tussen drones en een kleurrijk palet dat voor onze ogen verscheen, om ons gemoed op oorverdovende wijze tot rust te laten brengen.

Een meer dansbaar contrast bood Horse Lords (****) ons aan op de Club stage. Met twee drums en saxofoon krijg je een heel vol en vooral dynamisch geluid, dat als een mokerslag in je gezicht openspat. Met een aanpak die wat doet terugdenken aan postrock, lange nummers minimalistisch opbouwen naar een oorverdovende climax, binnen een instrumentale aankleding, zorgt Horse Lords er dan ook voor dat de dansspieren voldoende worden aangesproken. De dynamiek, gebracht door o.a. dus die dubbelle percussie, daarop kun je namelijk onmogelijk stil blijven staan. Het publiek ging dan ook laaiend enthousiast in op het aanbod en danste zich de adem uit het lijf.

Op de boven verdieping zorgde een duidelijk geëmotioneerde Chantal Acda (*****) eveneens voor een danspasje, overdekt met een zweem weemoedigheid. Het verlies van de hartsvriendin die Mimi voor haar was, valt haar bijzonder zwaar. Maar toch wilde zij het leven vieren, zoals Mimi dat zou hebben gewild. Met haar breekbare stem bezorgt ze je een krop in de keel. De sierlijke instrumentale aankleding vult haar zalvende stem zodanig mooi aan dat je er een totaal ander mens van wordt. Chantal Acda en haar band spelen dus in op emoties , op een uiteenlopende en uitgekiende wijze. We zweven dan ook allen samen over de dansvloer van het leven, elkander een figuurlijke maar welgemeende groepsknuffel gevende.

De mainstage was ondertussen vol gelopen voor één van dé hypes van het moment, Dry Cleaning (*****). We staan altijd een beetje sceptisch tegenover hypes. De band rond de timide Florence Shaw, die met haar kristalheldere, hoge vocals ontroert, voldoet echter met brio aan die hoogstaande verwachtingen. En dat is niet alleen de verdienste van haar act op het podium. Ze laat zich omringen door heel energieke, beweeglijke bandleden. De aanstekelijke gitaarlijntjes van Tom Dowse, die midden in de set trouwens even meedeelt dat de set is opgedragen aan Mimi Parker en daardoor de handen nog meer op elkaar krijgt, gaan recht doorheen je lijf. Bassist Lewis Maynard bedwelmt je met zijn baslijnen, terwijl de energieke drums van Nick Buxton het plaatje compleet maakt. Dry Cleaning doet de boel dan ook compleet ontploffen. Overtuigend dus.

We hadden al enkele knappe en ook emotioneel beladen optredens gezien, maar de echte knaller moest nog komen. Crows (*****) stelde zijn nieuwe plaat 'Beware Believers' voor; De heren brengen het postpunkgenre niet zomaar terug tot leven, maar voegen er energieke elementen aan toe dat het wordt heruitgevonden. En dat maakt Crows zo een bijzondere band. Een heel beweeglijke frontman, die met zijn stem de harten sneller doet slaan, en dynamische gitaristen die met verschroeiende gitaarriedels ons punkhart in vuur en vlam zetten, doen ook de zaal op zijn grondvesten daveren. De aanwezigen dansen zich lekker de benen uit het lijf en gaan lekker headbangen op de verbluffende muur van klanken die de band opbouwt. Volledig murw werden we geslagen door deze band. Afgemeten aan de grote opkomst aan de merchandise achteraf, waren we niet de enige die diep onder de indruk de Club verlaten.

Met een punk-attitude stipten we Billy Nomates (***) aan als een 'must see artist' na enkele luisterbeurten van haar muziek. Waren onze verwachtingen daardoor wat te hoog gespannen? Geen idee, maar overtuigen kon Nomates helaas niet. We houden wel van een eigenzinnige aanpak. Nomates maakt gebruik van tapes en staat zonder band op het podium. Ze port haar publiek voortdurend aan en haar tot de verbeelding sprekende danspasjes doen je glimlachen. Bovendien spuwt ze haar songs uit zoals enkel volleerde punkers dat doen. Doordat ook haar stem via backtrack werd gebracht, waar ze gewoon wat bovenuit stond te schreeuwen, voelde het allemaal niet echt aan als een 'live' optreden. Ondanks die punk-attitude die ze wel degelijk uitstraalt, had ze dit beter gebracht met een echte band. Wij bleven wat op onze honger zitten en verlieten samen met velen vroegtijdig de zaal.

Door overlappingen zagen we maar een heel klein stukje van Divide and Dissolve (****). Deze band creëert een instrumentale sound die zowel zwaar als mooi is, lezen we in een biografie. En dat zetten ze ook live in de verf: het mooi balanceren tussen licht en donker, omgeven van een duidelijke boodschap. Het korte stukje dat we konden zien, overtuigde.
Ook met Aoife Nessa Frances (****1/2) was dit geval … Op een ingetogen wijze bracht Anife gemoedsrust in ons hoofd, waardoor we het licht weer even zagen schijnen aan het eind van de donkeretunnel. Een gewaarwording waardoor het zo goed als muisstil werd op de bovenverdieping, en ook in ons hart.
Er was ook wat plaats voor experiment. Met een vrij energieke drummer en een multi-instrumentalist die als een klankentovenaar tekeer ging, werden de dansspieren lichtjes aangesproken. Een klarinet zorgde dan voor een mysterieuze tint. Maar het is vooral die adembenemende stem en uitstraling van Frances die ervoor zorgde dat we vertoefden ineen  heel mooie, andere wereld.

Na de toespraak van Ayco Duyster als hommage aan Mimi Parker maakten we ons op voor een psychedelisch slot van de tweede avond met Panda Bear & Sonic Boom (****). Zij zorgden op speelse wijze, visueel als muzikaal, voor een heel dansbaar sluitstuk. Door de beelden op het scherm, werd het zelfs een kleurrijk tafereel tussen klank en beeld. Met een zin voor experiment. Die magische botsing tussen klank en beeld, zorgde dan ook voor een sprookjesachtig slot van een bijzonder emotioneel beladen tweede festival dag, waar dus vooral het leven werd gevierd.

dag drie - zondag 13 november 2022 - Female Power!
Op zondag arriveren we reeds vrij vroeg in Départ, wandelen we in de gangen en snuiven we de sfeer op. Die sfeer was trouwens over de drie dagen  enorm gemoedelijk, alsof je met vele vrienden even drie dagen samen komt om te genieten van zoveel moois om je heen.
De derde festivaldag werd trouwens een topdag, met als rode draad een aanbod aan 'female power'.

De eigenlijke reden dat we zo vroeg arriveerden was Use Knife, die we al een tijdje volgen en die ons wel kan bekoren. Maar eerst stond in de Club het gezelschap BNNY(****) . Een zangeres met glitters in het haar en een band die op bedeesde wijze mooie liedjes brengt, die aanstekelijk inwerken. Zonder al te kitscherig te gaan klinken, raakt BNNY daarmee een gevoelige snaar. Het ging er, vooral dan in het eerste deel, net iets te gezapig aan toe, maar naar het eind toe werden wel registers opengegooid en liet BNNY horen dat ze veel in hun mars hebben. Van dromerig ging het prompt naar verschroeiend. Een band om in het oog te houden dus.
Use Knife (*****) houdt van experiment in hun klanken. Ze gebruiken ook niet-voor-de-hand-liggende instrumenten en verheffen experimentele muziek tot een ware kunstvorm. Stef Heeren, Kwinten Mordijck en Saif Al-Qaissy halen, verstopt achter doorzichtige doeken waarop mooie beelden verschenen, alles uit de kast om de aanwezigen te bedwelmen met een audiovisueel totaalspektakel. Eén keer kwam een van de bandleden vooraan staan om strofes te zingen, met 'Fucked' op de achtergrond geprojecteerd. Het publiek reageerde laaiend enthousiast en de bandleden kwamen vooraan hun dankbaarheid uitdrukken. Spectaculaire set deze Use Knife.

Met enkel saxofoon en drum betreedt ook O. (*****) het pad van het experiment, maar ook improvisatie is hier even belangrijk. Soms lijkt het alsof de saxofonist en drumster elkaar speels de loef willen afsteken, maar telkens vinden ze elkaar en vullen elkaar prompt aan. Dat speelse zorgt ervoor dat het zoveel kanten uitgaat. Een instrumentaal allegaartje aan sax en drum weerwerk, klinken enerzijds intiem en anderzijds ontstaat er chaos. De gevarieerde aanpak en de zin voor experiment en improvisatie wist ons te overtuigen.

KOKOKO! (*****) gooien het over een heel andere boeg, ook al blijft experiment bij dit duo bovenaan staan. Afrikaans getinte invloeden, zowel in zang als percussie, worden gecombineerd met krachtige elektronische beats. De klankentapijtjes gaan diverse kanten uit. KOKOKO! bleef gewoon doorgaan, zelfs wat langer dan gepland, om in een spetterende finale alle registers open te gooien tot daadwerkelijk bijna niemand stil zou staan.

Tijd voor een potje pure jazz. Saxofonist Muriel Crossmann (*****) zorgde ervoor dat we werden bedwelmd door de groovy klinkende saxofoon klanken, en ze staat ook heel beweeglijk op het podium. Het is in sterk contrast met de statische houding van haar bandleden die een soort onaardse magie spelen uit hun instrumenten; de ellenlange solo’s sieren de jazzsound. Muriel Crossman verlegt grenzen in die scene, zonder al teveel af te wijken van de basis. Er is dus duidelijk plaats voor improvisatie. Een aanstekelijk, groovy klankentapijt werd dus gecreëerd.

"Meisje met gitaar en engelenstem krijgt de hele zaal muisstil" het zou de titel kunnen zijn van een sprookje. Indigo Sparke (*****) beschikt over een sprankelende mooie stem, waar je inderdaad prompt stil van wordt. Ontwapenend mooi, hoe ze in haar bindteksten humor en tederheid met elkaar verbindt. Haar tourmanager vergezelde haar om enkele nummers mee te zingen van de nieuwe plaat 'Hysteria'. Een onaardse schoonheid verpakt in songs die één voor één  weten te raken. Magisch!

Ellie Bleach (****) moest het door omstandigheden zonder haar band doen, maar op haar eentje bleek ze ons ook wel omver te kunnen blazen. Met piano klanken, en muziek dus helaas op tape, maar met een zelfverzekerde houding straalt Ellie Bleach een sterk charisma uit. Bijtende en lekker om zich heen slaand, doet stem en uitstraling denken aan Nick Cave en Patti Smith. Haar poëtische, maatschappijkritische teksten doen je even stil staan .
We vragen ons af hoe dat moet klinken met band …


Arooj Aftab (*****) bezorgde ons ook kippenvel. De Pakistaanse frontvrouw beschikt over een kristalheldere, indringende stem. Intens mooi en hartverwarmend. Haar (soms lange) bindteksten, soms zelfs lange, waren vol humor. We zouden haast vergeten dat ze zich laat omringen door twee muzikanten die een betoverende mooie klank brengen, die zorgt voor een exotische, adembenemende, mooie sfeer, die wat doet denken aan het Midden-Oosten of een Arabische land. Prachtig.

"Een collectief aan multi-instrumentalisten zorgen voor een mediatieve totaalbeleving, sprookjesachtig en dansbaar tegelijkertijd”, schreven we over het optreden van Crack Cloud (****) op Rock Herk deze zomer. Op Sonic City maakte het collectief gebruik van de intimiteit van een clubsfeer. Het klinkt energiek, gedreven, oorverdovend als emotievol, zwevend. Niet iedereen zal zich binnen die muzikale chaos kunnen vinden. Alle registers werden dan ook breed open getrokken. Het publiek was te vinden voor deze uiteeenlopende brij.


Op Los Bitchos (****) stond de mainstage, voor het eerst, bijna helemaal vol. De band brengt een speelse set, vol aanstekelijke, groovy refreinen. Een beetje surf muziek met psychedelische invloeden. De band haalt alles uit de kast om hier een feestje te bouwen, en dat met quasi instrumentale muziek. De band, vier dames en één man, staan puur technisch sterk te soleren, met enkele knappe soli en percussie. Die speelsheid is een troef voor de komende festivals…

Het was een topdag, die derde festival dag, maar helaas was er ook één dikke tegenvaller. Special Interest (***) biedt een rauwheid die we wel kunnen waarderen, delen leuke uppercuts uit, staan zelfverzekerd op het podium, maar de arrogante houding van de frontvrouw, die zelfs een fotograaf een karate shop verkoopt en bespuwt, daar knappen we dan weer op af …Een te overdreven agressieve touch en houding …
Puur muzikaal is Special Interest nu ook niet wereldschokkend, wel lekker intens om zich heen schoppen zonder scrupules toe.

We waren, na het vertrek van de originele zanger/frontman benieuwd hoe Black Country, New Road (****) het er vanaf zou brengen. Want die stem van Isaac Wood bleek toch een grote meerwaarde binnen de band. Niet getreurd, de overige bandleden haalden alles uit de kast om het publiek te bekoren. Zangeres Tyler Hyde kweet zich met brio van haar job.
We kregen trouwens geen énkel nummer te horen van hun eerste twee albums, enkel recenter werk, hoe risicovol dit mag zijn. Het lijkt wel alsof de band, na die moeilijke tijden zijn nieuwe adem heeft gevonden. Het is een geoliede machine op het podium, goed op elkaar ingespeeld. Die magie slaat ook over het publiek. We zijn alvast benieuwd hoe de band verder zal evolueren.
De band ging er dus sterk tegenaan. De set werd afgesloten met een mooie ode aan Mimi Parker, de song "Nothing But Heart" van Low. Het zestal nodigde al de gecureerde acts uit; op die manier kregen we een enorm kippenvelmoment door een dertienkoppig koor. Sjiek.

Dit was een bijzonder emotionele editie, waarbij ‘het leven uitbundig als ingetogen werd gevierd’.

Organisatie: Sonic City festival + Wilde Westen, Kortrijk

Dirk Da Davo (DD Sanchez/The Neon Judgement) - Het muzikale blijft mijn eerste liefde, het onbekende proberen te vinden is een blijvende uitdaging

Dirk Da Davo hoeven we niet meer voor te stellen, met Neon Judgement heeft Dirk meer dan zijn stempel gedrukt op de Belgische muziekwereld,  en toch rust Dirk niet op zijn lauweren. Neem nu het project DD Sanchez, een samenwerking met de Mexicaanse grootmeester Sanchez. Het resulteert in een zeer gevarieerd pareltje, waar de invloeden van beide mooi samensmelten.  ‘Zo hebben we tien nummers die soms lonken naar de dansvloer en dan weer niet. Die donker klinken. Soms traag, soms niet. Maar allemaal met een eigen smoel en overgoten met dezelfde saus van electro, dance en pop. Stuk voor stuk sterke nummers waar geen enkel teveel op staat.’, schreven we.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen. https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/87977-happygrey.html 
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Dirk Da Davo. Uiteraard polsten we ook naar de toekomstplannen, en blikten we ook even terug.

In functie van de samenwerking en de recensie van het nieuwe project DD Sanchez; hoe is die samenwerking ontstaan?

Wel, ik was op uitnodiging van vrienden in de USA en die hebben me een verrassingskado gedaan door me mee te nemen naar het Burning Man Festival. Daar hebben we elkaar de voor de eerste keer ontmoet... We hadden fijne gesprekken over van alles en nog wat maar muziek was de gemeenschappelijke deler … Ik ben daarna met hem mee naar Mexico gegaan en daar hebben we samen gejamd en voor we het wisten hadden we een aantal opnames die ik dan later heb afgewerkt in mijn studio.

Dat verhaal van Sanchez die onverwachts in Spanje aankwam, doordat hij moest vluchten omdat hij een relatie had met het nichtje van Escobar clan, is ondertussen geweten; hoe gaat hij daarmee om eigenlijk als mens (en muzikant) want hij is enorm populair in Mexico?
Ik heb je vraag naar hem geforward, dus dat laat ik je het hemzelf toelichten, in het Engels wel want hij spreekt geen Nederlands uiteraard >>> Sanchez: During this whole increasingly complicated story with the syndicate, I had already prepared my second identity as Sanchez in Mexico early enough and at the right time to get the horse out of the stable in order to disappear without a sound. To be able to play bass and guitar together with the great DDD, and in a remote area that reminds me of the times of my youth in Baja California, is a gift from the old gods. It seems to be an exciting adventure to turn back time and let the music flow from the heart unrecognised as a sidekick with a real brother in mind. A huevo! (Damned Yeah!)"

Ik heb de plaat ook beluisterd; wat me opvalt is de combinatie van de typische sound van een Neon Judgement (ge kunt dat niet wegstoppen) met een zonnig, zuiders kantje; wat denk je?
Met het project had ik al van bij opstart voor ogen om het muzikaal allemaal toch wat lichtvoetiger proberen te laten klinken, Dat leek mij een interessante uitdaging, En het heeft natuurlijk ook te maken met de inbreng van Sanchez . Mexicaanse vibes en waarschijnlijk ook door het feit dat ik in een woestijnachtige en zonnige omgeving leef. Je slorpt dat op en dat vertaalt zich dan ook in de muziek.

Er zit zoveel variatie in die plaat, van Mexicaanse invloeden naar koude elektro, over experimenteren en buiten de lijntjes kleuren; een bewuste weg?
Je laat dat gewoon gebeuren … Het is niet zozeer een bewuste keuze : Ik heb natuurlijk een eigen muzikale identiteit die willens nillens toch steeds komt doorsijpelen in de beats , gitaarwerk, elektronica etc.. .. en om je grenzen te verleggen mag je het experiment niet schuwen... Muziek is een zoektocht die start vanaf een maagdelijk wit blad papier en vanaf dan kan alles.

“Grijs is het nieuwe zwart’’ meende ik ergens te hebben gelezen, interessant, waarom is grijs het nieuwe zwart denk je?
Dat is mijn persoonlijke visie en het heeft te maken met het concept idee voor DD SANCHEZ. Ik ben bekend in een muzikaal donkere scene en zoals ik al zei had ik voor ogen om daar wat uit proberen te stappen, Heel bewust .. Natuurlijk , helemaal echt vrolijk klinkt het nu ook allemaal weer niet. Tekstueel zit het nog steeds wat aan de donkere kant . Het geheel zit zowat in een grijze zone, niet echt donker maar ook niet echt vrolijke charts muziek. Dus “HappyGrey” omschrijft mijn zoektocht naar dit. Voor mij is het een zoektocht naar het nieuwe zwart. Ook hoesgewijs , de clown in een zwart wit foto maakt deel uit van het zoeken naar die balans.

Terug naar DD Sanchez, is het de bedoeling daar meer mee te doen in de toekomst, optredens of zo? of misschien nog meer van deze prachtige schijven?
Nieuwe muziek zullen we zeker nog maken. Het is ondertussen al onze derde release ( “Z” EP , 2019 , “StrAngE” mini album,2020) Voor concerten moeten we helaas rekening houden met de hedendaagse economische realiteit. Studiogewijs kunnen we dit project runnen met 2, maar voor een podium zouden we ook extra mensen moeten inhuren om het te laten gebeuren. Daar hangt een prijskaartje aan: fee´s , reiskosten, repetities etc... En om zalen te vullen heb je een grote bekendheid nodig. DD SANCHEZ is een nieuwe muzikale stap , en onbekend is ook wat onbemind … But who knows , het zou wel fijn zijn om op een stage voor een publiek eens wat nieuws te brengen, daar niet van !

Ondanks die super knappe plaat, zal je werk helaas altijd vergeleken worden met dat van Neon Judgement, stoort dat niet? Jullie waren natuurlijk pioniers, dankzij o.m.  jullie en Front 242 ben ik compleet in de EBM en donkere elektronische muziek terecht gekomen (waarvoor mijn eeuwige dank)
Storen , mja , ik ben natuurlijk onszelf en vooral de fans erg dankbaar dat we zo een impact hebben gehad op een scene. Die impact heeft natuurlijk ook te maken met nostalgie. De mens is van nature nostalgisch en TNJ muziek brengt de mensen terug naar die tijd, hun jeugd , een fijne tijd. Ikzelf heb dat zelf wel zo niet. Tegen nostalgie , daar kan je moeilijk tegen op: dat is geschiedenis! Als artiest kijk ik steeds naar de verdere horizonten. Soms denk ik dan wel eens , damn´ we hebben hier een fijne nieuwe song die kwalitatief niet moet onderdoen voor songs vanuit de periode met TNJ. Soms is dat wel wat frustrerend maar je moet daarmee leren omgaan, De impact van The ´Neon Judgement was dan ook erg groot en ook en het waren andere tijden.

Het is wel zo dat jullie, en ook Front 242 het aanvankelijk moeilijk hadden om in eigen land door te breken, klopt dat? Waarom is de Belg toch zo sceptisch over eigen kweek?
Dat klopt ja. Met The Neon Judgement werden we pas in het Belgisch muzikale collectief opgenomen toen bleek dat 4Mafu Cage4 (album, 1986) in het buitenland vlotjes werd opgepikt, We begonnen toen ook internationaal te toeren. Pas vanaf toen is de Belgische muziekpers en zijn de radiostations wakker beginnen geworden. Ze moesten het blijkbaar van iemand buiten eigen land horen vertellen dat het goed was... Misschien is het uit gebrek aan zelfvertrouwen of zijn we te timide?

Er is zelfs een muur merkbaar tussen Vlaanderen en Wallonië heb ik vaak de indruk… maar toch zijn jullie in beide landsdelen doorgebroken
Ja dat was zo , en dat is waarschijnlijk nog steeds zo, De gespletenheid van België. Maar de toegang tot Wallonië werd ons dan ook weer gemakkelijker gemaakt omdat men te weten kwam dat we veel in het buitenland speelden, en dat opent deuren … , dus ook bij de Waalse landgenoten.

Zitten er nog andere projecten aan te komen naast DD Sanchez?
Ja toch wel . Ik ben net klaar met een nieuwe EP onder DDDJMX , mijn project met JeanMarie Aerts (JMX). De 4 track EP release zal voor volgend jaar zijn, Ook voor volgend voor jaar komt er een Dirk Da Davo “Retrospective” vinyl LP uit met een overzicht van DDD opnames startende in 1987 tot heden. Dus ook o.a. DD Sanchez , DDDJMX en NEON ELECTRONICS zijn daar op aanwezig, Last but not least : er komt een EP re release van The Neon Judgement. Een soort greatest hits TNJ, een 5 track EP. Dus het voorjaar van 2023 kondigt zich alvast mooi aan. .

Dirk, ik heb altijd naar jou opgekeken, je bent een van die weinige artiesten die ons land op de kaart hebben gezet tot ver buiten de landsgrenzen heen. Neon Judgement is dood en begraven (of niet?) en nu kom je weer met een interessant project, waar blijf die inspiratie toch vandaan komen?
Goeie vraag ! Ik heb al sinds jongs af aan toch wel een drang om dingen te maken.. Ik heb al wel eens gedacht , waarom een niet iets proberen met schilderen , of wat schrijven , maar het muzikale blijft toch mijn eerste liefde, Het onbekende proberen te vinden is een blijvende uitdaging. En inspiratie is altijd en overal. Je hoeft maar rondom je heen te kijken , de omgeving te absorberen en de rest komt dan wel vanzelf, eigenlijk.

Zijn er eigenlijk na al die jaren (je hoeft niets meer te bewijzen) nog ambities en doelstellingen?
Een e mail ontvangen van het management vant Quentin Tarentino dat ze graag een van de DD SANCHEZ opnames zouden gebruiken in een QT filmproject . Dat zou nog wel fijn zijn! Misschien moet ik hun zelf eens contacteren! Een neen heb je, en een ja kan je krijgen in het leven !

Ik zal hem eens een mailtje sturen … bedankt voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort


Check ook:
Cities in Dust
https://youtu.be/r-v8lH2ddsU
Vampire State
https://youtu.be/caP7lO2Lb44

Sonic City Festival 2022 - 11,12 en 13 november 2022, Départ, Kortrijk - Preview

Sonic City Festival is een driedaagse trip, een bonte verzameling en diversiteit aan artiesten en bands, voor wie houdt van avontuur in ontdekkingen. Trouwens, het is een jaarlijks weerkerend festival.
Enkele tips

dag 1 - vrijdag 11 oktober 2022
Goat - Hoewel de naam van de band het anders kan doen vermoeden, zou de oorsprong van de bandnaam Goat eerder liggen bij de stad Göteborg. Ondertussen heeft de Zweedse band Goat een stevige reputatie opgebouwd en weten ze binnen hun muziek bittere ernst te combineren met humor. De visuele effecten, o.m. met maskers op het podium, maken er een totaalbeleving van. Trouwens, er hangt rond Goat een mysterieuze waas, het maakt het  optreden van deze Zweedse band extra bijzonder op die manier.

Gilla Band
- Gilla Band (voorheen Girl Band) is zonder twijfel één van de beste ‘noisy young bands’ die Ierland te bieden heeft. De post-punk band scoorde zeer goede punten in 2015 met het overal heel goed ontvangen ‘Holding Hands with Jamie’; ze zijn ondertussen uitgegroeid tot een begrip binnen de noise rock. Het klinkt als een wilde horde denderende bulldozers.

Goat Girl - Het viertal Goat Girl zijn een stelletje sterke vrouwen die volgens het riot grrrl principe, onvoorspelbaar, dreigend kunnen klinken. Goat Girl brengt gewoon een potje hedendaagse rock and roll, met invloeden van country, rockabilly, postpunk en grunge.
Een uppercut into you face? Zeker en vast!

PVA - De Londense muzikanten Ella Harris, Josh Baxter en Louis Satchell vormen samen de band PVA.  Het trio speelt tot de verbeelding sprekende live-sets, waarbij techno-landschappen, Balearische euforie en industriële miasma elkaar raken. Energiek klinkt het, en het wordt gecombineerd met inspirerende synthesizer geluiden, deadpan zang en motorische drumloops. Een apart iets dus , en een bijzonder kleurrijke totaalbeleving.

Bands to see; PVA, Goat Girl, Gilla Band, Goat

dag 2 - zaterdag 12 oktober 2022
Dry Cleaning - Met hun verbluffend debuut 'New Long Leg' is de post-punk gerelateerde band Dry Cleaning uitgegroeid tot een ware hype. De band van zangeres Florence Shaw, gitarist Tom Dowse, drummer Nick Buxton en Lewis Maynard is gekend van hun spoken word en onconventionele teksten. Ze schoppen dus graag om zich heen, dat is het soort post punk waar we van hàuden.

Chantal Acda - Chantal Acda kennen we o.a. als zangeres bij Isbells, al raakte ze in het indiecircuit door de jaren. Ze wint zieltjes als solo-artiest, en haar albums werden telkens met veel liefde onthaald. 'Saturday Moon' is de laatste release. Een heel interessante parel binnen de Nederlands/Belgische scene.

Horse Lords - Het Amerikaanse Horse Lords specialiseert zich al vier albums lang in compromisloze avant-garderock. Het resulteert in een chaotische aanpak. De nieuwste release, het vijfde album ‘Comradely Objects’ onderstreept nogmaals hun experimenteerdrang. Dit is er eentje van verrassende wendingen en avontuur.

Aoife Nessa Frances - Aoife Nessa Frances is een Nieuw-Zeelandse singer-songwriter die woont in Ierland en zich laat beïnvloeden door de oceaan en de countryside. Haar debuutalbum 'Land of no junction' verscheen in 2020 op Ba Da Bing; een plaat vol rijkelijke arrangementen en occasionele synthklanken. Een interessante ontdekkingen binnen de folkpop.

Sea Change - "Sonische collages, een mix van delicate productie en een beheersing van spanning en gevoel" , lezen we op de website van Sonic City. Sea Change is het project rond de Noorse Ellen A.W. Sunde, een veelzijdige elektronica artieste, producer en DJ, die gespecialiseerd is in sonische collages; ideale dansmuziek in een clubsfeer dus.

Bands to see: WU-LU, Kali Malone, Dry Cleaning, Billy Nomates, Panda Bear & Sonic Boom, Lewsberg, EXEK, Horse Lord, Crows, Divide and Dissolve, Wau wau Collectif, Sunhill, Sea Change, Chantal Acda, Daniel Blumberg, Aoife Nessa Frances

dag 3 - zondag 13 oktober 2022
Crack Cloud - Crack Cloud is meer dan de zevenkoppige band die je op het podium zult zien: het is een collectief van meer dan dubbel zoveel man, allemaal met een geschiedenis met drugsverslaving. En nét één van de spannendste groepen uit de hedendaagse post-punkscene. Met 'Pain Olympics' leverden ze een echte uppercut af, een manier om frustraties en trauma's uit het verleden op een positieve manier te verwerken. De nummers gaan echter niet alleen over het verleden, maar werpen ook een kritische blik op onze hedendaagse maatschappij. Live raast de band als een storm.

Los Bitchos - Meer dan drie liedjes hadden de gals van Los Bitchos niet nodig om een stevige hype te starten; met hun swingende psychedelica veroverden ze ook het hart van Alex Kapranos (Franz Ferdinand), die met de groep in de studio kroop om het debuutalbum op te nemen. De band klinkt live een beetje retro en blent bovendien een pak interessante genres als psych, poprock, desertblues en allerlei retro-exotica, tot een waanzinnig geheel.

Black Country, New Road - Black Country, New Road is een Engelse rockband, opgericht in Cambridgeshire in 2018, bestaande uit Tyler Hyde, Lewis Evans, May Kershaw, Georgia Ellery, Charlie Wayne en Luke Mark. Op de eerste twee albums van de band was gitarist en zanger Isaac Wood er nog bij, die de band in 2022 verliet. De coronatijden, met o.m. de release van hun uitgestelde debuut, heeft er stevig ingehakt. De bijzonder ambitieuze, verdienstelijke band bleef niet bij de pakken zitten en lijkt na een moeilijke periode zijn tweede adem te hebben gevonden.

Muriel Grossmann - Een streepje jazz op Sonic City? Waarom niet, het improviserende en experimentele karakter van wat jazz heden den dage betekent, mag niet ontbreken. De Australische componiste en saxofoniste Muriel Grossmann tast af en verlegt grenzen. Haar album 'Golden Rule' , diep geworteld in Spirituele Jazz,  werd in UKVIBE uitgeroepen tot BEST ALBUM OF THE YEAR 2018, en was gekozen voor Gilles Peterson's Worldwide Awards (Best Jazz Albums). Muriel Crossman is een heel interessante artieste, die nog gegroeid is in haar kunnen.

Use Knife - Use Knife is een nieuwe muzikale outfit, waarin Stef Heeren en Kwinten Mordijck, beiden lid van Kiss The Anus Of A Black Cat, hun wederzijdse liefde voor analoge en modulaire elektronische machinerie loslaten. Elementen van Arabische en Oosterse muziek worden geïnjecteerd. Een multi-culturele sound, sprankelend en dansbaar van aard.

Bands to see: Use Knife, Kokoko!, Indigo Spark, Arooj Aftab, Los Bitchos, Black Country New Road, BNNY, O. , Muriel Crossmann, Can Pt. II Ege Bam Yasi, Crack Cloud, Spacial Ineterst, Kiran Lenard, Spang Sister, Ellie Bleach, Heka, Comfort

Tickets en info Meer informatie  https://www.wildewesten.be/nl/festival/sonic-city

Wet Leg - Girlpower met de nodige uppercuts!

Wet Leg, de band rond het springerige duo Hester Chambers en Rhian Teasdale, die in 2021 een grote hit scoorden, “Chaise Longue”, is op korte tijd uitgegroeid tot een ware hype. Na het uitbrengen van een paar singles nam de band in april 2022 hun debuut op. Deze schijf werd overal zeer goed ontvangen.
Wij zagen ze al live op Les Nuits Botanique eerder dit jaar. We bleven toen helaas lichtjes op onze honger zitten. "We zagen dus vooral een band met een zeker potentieel, maar compleet bevestigden ze nog niet . Met wat humor vingen ze het goed op, relativering is hen niet vreemd." , schreven we; het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen. 
Tijdens de najaarse clubtour waren ze o.m. in Lille, Aéronef, lees gerust hier .

In een compleet uitverkochte Trix bracht Wet Leg een veel te korte set van amper een uur, ze tekenden alvast voor ‘girlpower met de nodige uppercuts’!

Ook bij de openingsact  Coach Party (****) hadden we die  girlpower. De band moest inspanningen leveren om het publiek te overtuigen; ondanks de beweeglijke frontvrouw, die het publiek direct betrekt bij hun materiaal, zijn de reacties eerder apathisch.
Coach Party drukt vervolgens het gaspedaal compleet in en de registers worden volledig open getrokken, met als gevolg een verschroeiende, wervelende finale.
Voor hun niet aflatende werkethiek geven we Coach Party dat ietsje meer. Verdiend!

Wet Leg (****) is gegroeid. Er is wellicht nog steeds een zekere bedeesdheid, waar niets mis mee is, maar de band staat toch meer zelfverzekerd op het podium. Een zeer spraakzame Hester maakt samen met haar bandleden grappen en grollen, tot hilariteit van de fans. Ze spreekt haar publiek voortdurend aan en ontpopt zich naast een zangeres, met een heel hoog, sterk stembereik, meer en meer tot een charismatische klasse entertainer.
Het duo Hester en Rian trekt uiteraard, met hun danspasjes en gezapige manier van spelen, de aandacht naar zich toe. De muzikanten, ja, er zijn ook mannen in deze band, krijgen evenzeer ademruimte. Wet Leg is stapsgewijs uitgegroeid tot een sterk geoliede machine waar iedereen dezelfde kant uitkijkt .
De set werd bijzonder vuurkrachtig ingezet met “Being In Love” en “Wet Dream”. Direct werd het publiek bij de lurven gegrepen. Het aanstekelijke “Ur Mum” hield ons bij de leest.
Soms gaat het zelfs de wat meer ingetogen kant uit. Maar de rode draad zijn de lekkere gitaarriedels, met die girlpower die ons doet terugdenken aan bands uit de jaren '90.

Met een verschroeiende “Chaise Longue” wordt de set definitief afgesloten. Spijtig genoeg ontbrak een bis, maar goed, Wet Leg staat er nu als band en werd enthousiast onthaald.

Setlist: Being in Love //Wet Dream //Convincing //Supermarket //It's a Shame //Obvious //Oh No //I Want to Be Abducted (by a UFO) //Ur Mum //I Don't Wanna Go Out //Too Late Now //Angelica //Chaise Longue

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
wet leg
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4462-wet-leg-04-11-2022.html?Itemid=0
coach party
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4466-coach-party-04-11-2022.html?Itemid=0

Organisatie: Trix, Antwerpen

donderdag 03 november 2022 14:35

Alma

''Alma opent een hele nieuwe deur voor pianist Yaron Herman. Na tien albums lanceert hij zichzelf in het luchtledige en biedt hij ons voor het eerst een volledig geïmproviseerd oeuvre aan, dat tegelijk een onthutsende momentopname van het heden en een rijke spiegel van zijn verleden is.'' … Op een ingetogen, begeesterde wijze horen we een mooi klankentapijt, die rust brengen in ons jachtig leven.
“Playground” en “Tone Field” intrigeren door mans pianospel; hij keert terug naar het rustgevende en het gemoedelijke om de jachtigheid op het achterplan te duwen en het verdriet een plaats te geven.
Soms is de sound in een verstilde sfeer, maar er is ook de groovy jazz, met o.m. het opzwepend mooie “Round Blue” of het aanstekelijke “Après un Rêve”. Verder zijn “How Dares a star” , “Rebird” en  het afsluitende “Song without words” meer dan de moeite.

‘Alma' is een gevarieerde, kleurrijke plaat van 17 nummers. Hij speelt in op het buikgevoel, prikkelt de fantasie en raakt ons persoonlijk.

Tracklist: Forever Unfolding - Cards- Rituel – Magnolia - Little Melody - Tone Field - Here And Now - Ode To Nearness - Round Blue - Silver Lining - All The Things You Are - Yesh Li Sikuy – Playground - Après Un Rêve - How Dares A Star (Eich Ze Shekochav) – Rebirth - Song Without Words

donderdag 03 november 2022 14:32

Depravity

De Belgische melodieuze Slaughter The Giant is al van 2018 bezig en bracht eerder een zeer goed ontvangen EP uit in eigen beheer. Ze hebben live hun stempel gedrukt op de Belgische underground binnen de death metal scene.
Tijd voor een debuut album na al die Jaren … Inderdaad, de ambitieuze band klopte aan bij het Nederlandse label Hammerheart Records. 'Depravity' is het resultaat. Gevolg: schitterende plaat!
Een aangrijpend,  emotioneel beladen “Depravity” opent. Meteen zijn we overtuigd van de sound in het genre, door het sterke samenspel van de muzikanten, alsook de demonische vocals van de imposante frontman. Wat een uitstraling trouwens ook.
“World To come” is een echte mokerslag vuil, hard, meedogenloos. Het bijzonder duivelse “Ritual Abuse” overtuigt het meest, door het rituele en occulte; de fantasie wordt geprikkeld. Verder klinkt “The Undead” sterk door het melodieus klankentapijt, de verschroeiende riffs en de vocals, die je complete wegblazen. Het afsluitende “Dark Days” klinkt donker en indrukwekkend.
Slaughter The Giant slaagt in een energieke wall of sound, een ondoordringbare muur. Dit is een pareltje binnen het genre van de death metal.

Optrden? Op 12 november stelt Slaugther the Giant 'Depravity' voor in Rock Café Hell in Diest, https://www.facebook.com/events/1108304500100719  . Check hen!

Tracklist: Depravity - World To Come - Compliance - Co-ed Butcher - Ritual Abuse - Ecological Collapse - The Undead - Dark Days

donderdag 03 november 2022 14:23

Dances

Esther Lybeert en Maarten Flamand zijn de motor van The Antler King. Ze waagden hun eerste stappen met de muzikale roadmovie 'Send all your horses'. Het duo is erg goed op elkaar ingespeeld . Sing/songwriting van dromerige semi-akoestische parels en zware orkestraties . Een wisselwerking  in intimiteit, sfeervolle arrangementen, harmonieën en meerstemmigheid. Doorheen de jaren is de sound veranderd, maar steeds bleef de basis overeind.
Met 'Dances' brengt The Antler King wellicht zijn meest kleurrijke plaat uit, en dit na een periode die verre van kleurrijk was voor de band…
Op “Bolero” voel je weemoed en uitbundigheid. “Dances” moet een antwoord bieden op de meest donkere gedachten, best te doen door zoveel mogelijk positieve energie uit te stralen.
Het duo vult elkander aan, ze gaan op het buikgevoel af en dat zorgt voor een emotionele trip van vreugde en verdriet. Luister maar naar het pakkende mooie “We Are Dancing”, de vocals van Esther bezorgt je koude rillingen, en er is het ritmisch, zachtmoedig getokkel. Of verderop het lichtvoetige, aanstekelijke “Cha cha bird'”.
Magische schoonheid is de rode draad. Het tekent de variatie van sfeer, ontroering en groove.

Tracklist: Bolero (4:55) - Swing448 (4:23) - Foxtrot (3:58) - We Are Dancing (3:16) - Trip the Light Fantastic (1:38) - Cha Cha Bird (4:03) - Pavement Polka (5:54) - Pet Waltz (4:29) - Slow (4:08)

Pagina 1 van 136