logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
slift_aeronef_1...
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 02 november 2023 21:56

State of Emergency

Het nieuwe album van Prong liet zes jaar op zich wachten. Die lange wachttijd komt enkel door de viruspandemie, ook omdat er een paar leuke dingen gebeurd zijn in het privé-leven van frontman Tommy Victor. Niet dat ‘State of Emergency’ een echt happy-gevoel heeft, wel is het een volbloed Prong-album geworden.
‘State of Emergency’ opent met “The Descent”. Deze song biedt een mix van agressieve heavy metal en thrash. Het tempo ligt hoog en de lyrics klinken militant. Het is tijd voor revolutie en met “The Descent” krijgen we daar van Prong meteen de soundtrack voor. Titelsong “State of Emergency” klinkt – ondanks de titel – veel minder urgent dan de vorige song. Victor’s lyrics zijn hier vooral prekerig. De gitaren zijn wel heel agressief, op een East Coast-manier. Het nummer sleept zich naar een einde dat eigenlijk veel te laat komt. Dit had een stuk compacter en gebalder gekund. De solo op deze song werd ingespeeld door Mark Rizzo van Ill Nino, Soulfly en Cavalera Conspiracy.
“Breaking Point” heeft een intro waar je helemaal mee bent of die je verfoeit. Er is geen middenweg. Het is wel de aanzet voor een leuke in-your-face-song. Opnieuw heel militant, op een hardcore-manier, maar met twee voeten in de heavy metal en ook een nieuwe parel in de Prong-catalogus.
Op de eerste gitaarlicks van “Non-Existence” lijkt wat ruis te zitten. Zoals in de tijd toen bandjes demo’s opnamen op cassette. Het is de aanloop naar een heel klassieke rock-track (zeker in songopbouw), maar dan met dik aangezette, vette en groovy gitaren als extra.
Aan herkenbare intro’s zeker geen gebrek op dit album. Die van “Light Turns Black” herken je vast al bij de tweede keer dat je het album luistert. Eens voorbij de intro wordt het bij Prong al eens dertien in een dozijn, maar op deze track is er gelukkig een lekker meebrul-refreintje.
“Disconnected” valt op omdat het een popsong is en geen metal of rock. Er zit vooral flink wat postpunk in en de vocalen en gitaren klinken heel anders dan de rest van het album. Wel een goede song, maar misschien niet echt een Prong-song of niet echt thuishorend op deze ‘State of Emergency’, maar dan heb je weer dat die grote variatie net het handelsmerk is van Prong. Maar hier rekt Tommy Victor de grenzen van zijn band en sound toch wel heel ver op.
Naar het einde van het album valt Prong een beetje in herhaling. Wel geven we nog een duim omhoog voor het bijzonder militante “Back (NYC)”, waar wel nog een sense of urgency uit blijkt. Het album wordt afgesloten met de Rush-cover “Working Man”, dat hier een aardig Lemmy-jasje krijgt aangemeten.

donderdag 26 oktober 2023 10:49

Louche EP

Steve Michielsen heeft een verleden bij Smooth Lee, The Swinging Party en nog wat reggae en dubprojecten voor hij startte met Steve Leon & The Accusations. Eerst was het overigens Steve Leon & The Suspicions. Hun eerste EP heette ‘A Slight Hunch’ en die brachten ze in eigen beheer op cassette uit. Waar we het hier over hebben is hun tweede EP die ze deze zomer uitbrachten.
‘Louche’ herneemt twee nummers van ‘A Slight Hunch’: “Winter Garden” en “All I Can Give”, waarvan vooral “All I Can Give” een goede zet is. Met die lichte dreiging, het schuifelende ritme en die roots/americana/alt-country-sound roept dit herinneringen op aan The Triffids, Steve Wynn en Nick Cave. “Winter Ballad” is een folky ballad die weinig losmaakt.
Het rockende “Too Little Too Late” doet mij dan weer wat denken aan The Jayhawks of Thee Holy Strangers. Nog beter klinkt het op “The Restless Kind”, met echo’s van Handkerchief en Green On Red. Met die vrouwelijke backing vocals zo prominent aanwezig bovenop die banjo lijkt dit een americana-versie van “White Beauty” van The Establishment, voor wie zijn Belpop-klassiekers kent.
We hebben nog meer referenties. “Don’t Let Anyone In” is een topnummer waarop Steve Leon zingt als een zwoele, Engelstalige Guido Belcanto. En dat mag zeker als compliment tellen. Hetzelfde timbre, hetzelfde ritme, diezelfde hang naar wat over-the-top-melodrama, … En hoe die viool en die pedal steel tegen elkaar op gaan, … subliem gewoon. Super productie en arrangementen ook, op dit nummer.
Niets dan lof dan voor ‘Louche’? Als we echt streng zijn, zit hier nog wat groeimarge op. De indie-invloeden mogen nog veel meer naar voren komen in de lyrics en in de muziek. Mila mag misschien vocaal wat meer ruimte krijgen. Een externe producer die met autoriteit een ander zijn darlings killt, misschien. Maar daarmee gaan we voorbij aan het talent dat deze band hier ten toon spreidt. Deze band heeft bij de start hard moeten knokken voor wat speelkansen en erkenning. Het gebeurt zo vaak bij Belgische bands dat die erkenning er pas komt eens het buitenland voor de bijl gaat en dat is ook hier gebeurd, met dank aan een Duits label. Het is nog niet te laat om deze Steve Leon en zijn Accusations in onze armen te sluiten.

https://www.youtube.com/watch?v=N0XXVjEM5c4

donderdag 26 oktober 2023 10:45

1986 -single-

Ken Weckhuysen kennen we inmiddels als de oprichter van de Belgische powermetalband Dhalya waarvan we al de veelbelovende demotracks mochten horen. Behalve voor powermetal heeft Ken ook een passie voor hardrock en hairmetal uit de jaren ’80 en in dat genre heeft hij een eerste single uitgebracht.
‘1986’ is als songtitel een verwijzing naar de typische pedal note riffs van die tijd. Denk aan een instrumentale versie van Scorpions, Van Halen, Lynch Mob, Dokken en Mötley Crüe en dan zit je al op het goede spoor. In dat tijdvak had je nog echte gitaarhelden die een song konden schrijven zonder lyrics en die hun snaren lieten praten/zingen: Joe Satriani, Carlos Santana, Mike Oldfield, … een ambacht dat vandaag nauwelijks nog beoefend wordt, ook al maakt de hardrock van die periode nu opnieuw opgang. In eigen land hebben we bijvoorbeeld Cardinal en Mr Myst die hier de nieuwe vaandeldragers zijn, maar dan met een volledige band en met vocalen. Internationaal heb je dan onder meer Big Red Fire Truck en dergelijke.
Deze “1986” is een feest voor wie houdt van de hardrock van de eerder aangehaalde bands. Wie kan genieten van een stevige melodielijn en lange agressieve solo’s, is hier aan het juiste adres. Hoe goed de gitaarpartijen ook zijn, Ken kan niet verstoppen dat dit een eenmansprojectje is. De bas- en drumpartijen zijn bijvoorbeeld wel heel basic. Met wat extra variatie daarin, kan hij zichzelf een springplank bieden om op gitaar nog ‘verder’ te springen.
“1986” is een mooi begin en we zijn benieuwd waar dit naartoe kan leiden. Een EP? Een tweede band voor Ken naast Dhalya? Uitgenodigd worden op albums van andere bands en artiesten? Alle pistes liggen nog open.

https://music.youtube.com/watch?v=JwKtUs7nVK4

donderdag 26 oktober 2023 10:37

Sirens EP

Little Seeker is een indiefolkband opgericht in 2023 door Eliseo Renteria, een singer-songwriter uit Argentinië die nu in Antwerpen woont. Hun muziek combineert traditionele ritmes en instrumentatie uit Renteria's geboorteplaats met een hedendaags geluid. De teksten zijn geïnspireerd door het boek “The Power is Now” van de Duitse auteur Eckhart Tolle, een autoriteit op het vlak van spiritualiteit.
Met zijn betoverende harmonieën en onderhuidse exotische invloeden doet Little Seeker wat denken aan Gabriel Rios. Deze band heeft hetzelfde talent om ons als luisteraar te betoveren met mysterieuze, dromerige harmonieën.
Renteria woont sinds 2015 in Antwerpen en is voormalig leerling van de befaamde componist Wim Henderickx die in 2022 overleed. Little Seeker combineert folk, rock en experimentele genres om persoonlijke transformatie te inspireren. Je voelt zowel melancholie als een zekere hoop in deze song.
Begin 2024 verschijnt er van Little Seeker de EP ‘Sirens’ met behalve deze veelbelovende single nog drie songs. Daar kijken wij alvast naar uit.
https://www.youtube.com/watch?v=lgCANVWlQXc

donderdag 26 oktober 2023 10:04

La Vie En Rose, La Vie En Bleu

Ann Van der Plaetsen bracht in 2019 een CD uit met twaalf Nederlandstalige liedjes en één Franstalig nummer en nu verschijnt van haar een tweede album, ‘La Via En Rose, La Vie En Bleu”. Deze keer volledig in het Frans, op een halve zin na.
Ann heeft een aangename, heldere en hoge zangstem. Denk aan Clannad en Enya, maar dan muzikaal eerder in de richting van singer-songwriter, folk en chanson. Ook voor dit tweede album begeleidt Ann zichzelf op gitaar en klarinet. Johan Engels (van rockband Reno van lang geleden) was deze keer de producer. Op het vorige album was dat nog Erwin Libbrecht (van Kadril).
Ann volgde een traditionele muziekopleiding met notenleer en pianolessen. Ze was leerkracht Frans, maar na een lange hospitalisatie moest ze met vervroegd pensioen gaan. Haar muziek houdt haar recht en daar legt ze nu de focus op. Ze componeerde alle nummers zelf en schreef alle teksten.
“Petite maman” was op haar eerste album het enige Franstalige nummer en omdat dat zoveel bijval kreeg, heeft ze het hernomen voor dit album. Het is een ingetogen en hartbrekend adieu aan haar dementerende moeder, zoals “Ma Voisine Préférée” een vrolijk en onstuimig afscheid is van haar geliefde buurvrouw. “Alzheimer/Le Mirroir Etrange” is duidelijk inzake thematiek.
Afscheid, de dood, verlies, … vormen de rode draad doorheen dit album. Maar ze worden ook gecounterd door meer lichtvoetige deuntjes. “Moi, Je Dis Non A La Guerre” is een ietwat naïef en upbeat anti-oorlogslied. “La Cigalle Et La Fourmi is uiteraard geïnspireerd door de fabel van La Fontaine.
“La Belle Au (Chaumont-Le-) Bois is een eresaluut naar Willem Vermandere, één van haar grote voorbeelden. Chaumont-Le-Bois komt voor in “La Belle Rosselle” van Vermandere en het dorpje bestaat ook echt, in de Bourgogne. Ann wordt er regelmatig gevraagd wordt voor optredens en in de outro van dit nummer hoor je de klokken van het Franse kerkje luiden.
Mijn persoonlijke favorieten op ‘La Vie En Rose, La Vie En Bleu’ zijn het walsende “Ne T’en Fais Pas”, het romantische “J’ai Envie De Vous Amuser”, het intrigerende “Ce N’est Pas Le Cadeau, C’est Le Plaisir D’offrir” en het louterende en zalvende “Petite Maman”.
‘La Vie En Rose, La Vie En Bleu’ klinkt een stuk authentieker, persoonlijker en sterker dan het eerdere album in het Nederlands. Ann heeft op dit album duidelijk haar stem, haar toon en haar ritme gevonden. Misschien zal niet iedereen enthousiast worden van haar luisterliedjes, maar wie de deur openzet om zich te laten meeslepen en betoveren, krijgt daar heel wat voor terug.

donderdag 26 oktober 2023 10:00

Finger Collector Crew EP

Grindpad is een Nederlandse thrashmetalband die al een hele tijd aan de weg timmert. Na vier EP’s kwamen ze in 2020 met hun eerste full album ‘Violence’. Hun nieuwe release, ‘Finger Collector Crew’, is nu opnieuw een EP. Maar als je die als vinyl aanschaft, krijg je er op de B-kant één van de oude EP’s bij.
In België is Grindpad nog niet bekend, maar ze speelden behalve in hun thuisland ook al in Frankrijk en Tsjechië. ‘Finger Collector Crew’ is hun eerste release met de nieuwe drummer Max Hendriks (Inferum, Black Rabbit, …), maar wel met de vertrouwde artwork-leverancier Ed Repka (After All, Agent Steel, Megadeth, …). Mooi artwork, alleen jammer dat er wel handen, maar geen vingers worden afgehakt of verzameld.
De producer van deze release was Erwin Hermsen (Cliteater, Dead Head, Cirith Gorgor, Hooded Priest, …). De nieuwe drummer doet het prima op deze opnames en voorts klinkt Grindpad zoals ze altijd al een beetje geklonken hebben: rauw agressief shreddend, snel en zonder compromissen. Het haaien-thema is na drie releases het vaste handelsmerk geworden van Grindpad, zowel in het artwork als in de lyrics.
De eerste track is “A.M.D.”, wat de afkorting is van All Must Die. Met een pittig tempo, grunts die makkelijk te volgen zijn en agressieve riffs en solo’s. Deze opener duurt maar een paar seconden langer dan 2 minuten, maar aan dat energielevel is dat een uitstekende binnenkomer.
“Santa Cruz (Sharkbite Part 2)” is het vervolg op “Sharkbite” van de gelijknamige EP uit 2017. En dat is de oude EP die je er op de vinyl bijkrijgt. Een leuk brugje dat Grindpad zo maakt en voorts ook best een fijne track, met zelfs kort een stukje surfgitaar erin.
“Yakuza Finger Collector Crew” heeft als intro een voice over die verduidelijkt dat de yakuza de maffia van Japan is. Misschien wat overbodig als informatie en met die voice over waren er nog veel meer en interessantere mogelijkheden. Het is heerlijk rammen, shredden en beuken op deze track.
“AO Godverdomme” is een cover van De Woanzin, een inmiddels gesplitte band uit dezelfde stad als Grindpad. Een track in het Nederlands dus, wat wel een leuke variatie is. En de track eindigt met de melding dat je Grindpad in het Nederlands mag uitspreken (zoals een kiezelpad dus) en niet in het Engels (wat dan grindpath of zo zou moeten zijn). Tot dan de meest agressieve track van deze EP.
De Anthrax-cover “Gung Ho” begint met een gitaarversie van een stukje marsmuziek of traditional om dan al snel over het kookpunt te gaan met een spervuur van drums, gitaren en militante hardcore-koortjes. Als deze track op concerten niet voor blauwe plekken en schaafwonden zorgt in de moshpit zorgt, dan weet ik het ook niet meer.
Wel opletten dat je daarbij geen vingers verliest.

donderdag 26 oktober 2023 09:55

Vestiges

Dat de Waalse instrumentale postmetalband Grand Aquila onderdak zou vinden bij dunk!records was makkelijk te voorspellen. Drie van de vier muzikanten in deze band speelden eerder in bands die al albums op dat toonaangevende label uit Zottegem uitbrachten (Terraformer, Ilydaen). Voor de mix deed deze band ook nog eens een beroep op de Duitser Tobias Stieler, die eerder al hetzelfde deed voor dunk!-bands bands als Stories From The Lost, [ B O L T ], Mantis en Celestial Wolves. Grand Aquila bracht Vestiges zelf digitaal uit op Bandcamp, maar de release op vinyl koop je dus via dunk!.

Grand Aquila brengt instrumentale postmetal en dan liggen de vergelijkingen voor de hand. Turpentine Valley op hetzelfde dunk!records is de meest voor de hand liggende referentie. Niet enkel omdat die ook instrumentale postmetal brengen, maar ze delen ook nog eens dezelfde donkere gelaagdheid, hetzelfde spel met opbouw en intensiteit, dezelfde invloeden van blackmetal tot het donkerste van de jaren ’80, … Voorts grijpt deze Waalse band terug naar voor het genre klassieke inspiratiebronnen als Russian Circles, Cult Of Luna, Pelican en Tool.
Lange tracks, minutieus uitgewerkt en opgebouwd en soms progressieve structuren, veel tempowisselingen, een mix van atmosferische rustpunten en harde mantra’s, spelen met intensiteit en spanningsboog, …
Dit is instrumentale postmetal volgens het boekje. De beste tracks voor mij zijn “Concarnatio” en “Corruptio”.

https://grandaquila.bandcamp.com/album/vestiges 

donderdag 26 oktober 2023 09:52

Wildfire -single-

Three Times Royal, dat is de nieuwe Amerikaanse band met de Nederlandse zangeres Iris Goessens die we nog kennen als frontvrouw van de Belgische band Spoil Engine. Three Times Royal heeft de nieuwe single “Wildfire” uit. 
Deze nieuwe single combineert de vertrouwde metalcore van deze band met een heel filmische sound en gaat over een liefde die op het punt staat om compleet weggevaagd te worden. De productie was in handen van Nederlande Chris Twiest (Crisis Theory, Convoke, …) en er is een leuke gastbijdrage van Danny da Costa.
De aanpak met de cinematografische, bijna symfonische muzikale elementen is verfrissend voor een genre als metalcore, waar de focus doorgaans toch vooral op agressie en snelheid ligt. Het geeft deze track een larger than life-vibe.

https://www.youtube.com/watch?v=8BIdVoKonbY&t=81s

Augustijn - Augustijn heeft het Sportpaleis niet nodig

De Amberhoeve is vooral een bed & breakfast en bij uitzondering ook al eens een concertzaaltje. Augustijn kwam er al een tweede keer langs voor een intiem concert met niet meer dan enkele tientallen mensen in het publiek. We zouden graag zien dat deze sympathieke en te bescheiden artiest voor grotere zalen kan spelen, maar zo op bijna-huiskamerniveau kunnen we ten volle van zijn muziek en geniale teksten genieten.

We krijgen in Schorisse een avondvullend programma zonder support, maar met een pauze. Zoals ze dat in de culturele centra soms doen. Augustijn begint met de opmerking dat hij via familie verbonden is met het dorpje in de Vlaamse Ardennen en dat levert meteen enkele bonuspunten op bij het publiek. Hij begeleidt zichzelf op synths met meestal fluweelzachte toetsen en dat maakt het allemaal nog gezelliger. Augustijn bestaat ook als trio, en dat willen we ook zeker eens beleven, maar omdat Augustijn’s liedjes heel vaak ‘klein’ gearrangeerd zijn, is deze setting top.
Hij begint zijn set met niet voor de hand liggende nummers, die telkens kort met wat humor worden aangekondigd. Uit zijn vier albums kiest Augustijn voor rustige nummers, vaak met een knipoog of met een dubbele laag: “Fragile”, “Noois Content”, “Zin”.
In “Misschien” geeft hij aan dat een podium bij hem voor black-outs en gestotter zorgt, maar in Schorisse valt dat bijzonder goed mee. Heel leuk is zijn stoute West-Vlaamse vertaling van “Common People” van Pulp. Typisch zo’n Engelstalig nummer dat wel catchy klinkt op de radio, maar waarvan maar weinigen stil hebben gestaan bij de betekenis van de lyrics.
In “Geliek” haalt hij uit naar mensen die op social media zichzelf een wetenschapper wanen in disciplines die steeds wisselen volgens de meest recente nieuwsflits. Het eerste deel van de set wordt afgesloten met “Ja Santé”, een vrolijke meezinger waarin Augustijn zijn liefde betuigt voor allerlei merken bier, inclusief het Augustijn-bier.
De tweede helft van deze wedstrijd wordt ingezet met “Mijn Land”, een cover van wat Augustijn een ‘collega-Vermandere’ noemt. De verschillen tussen de Vermandere’s vallen op: ander timbre, ander bereik en volume, andere stemtechniek, … Wel diezelfde kunde om van iets kleins en persoonlijks een verhaal met een veel grotere draagwijdte te maken. De collega-Vermandere komt nog een paar keer langs. In “Schermtje” zit een zinnetje dat verwijst naar zijn grootste hit “Lat Mi Mar Lopen”. “In De Schouwte” gaat over hoe moeilijk het is om beter te doen dan een bekende vader. Een nummer dat zich – met meer humor – kan meten met “De Wedstrijd” van Bram Vermeulen.
Er zit best wel wat humor in de liedjes van Augustijn, maar hij gaat de moeilijke onderwerpen niet uit de weg. Samen met Peter Slabbynck van Red Zebra vertimmerde hij “Living Room” naar “Ossan Zeer”, een nummer over chronische pijn. “Een Klein Gebaar” gaat dan weer over afscheid moeten nemen van een goede vriend, terwijl “Gie En Ik” zout in de wonde strooit van een onbeantwoorde tienerverliefdheid.
Tijdens “Bucketlist” mijmert Augustijn over allerlei dingen die hij waarschijnlijk nooit zal doen, zoals het Sportpaleis uitverkopen. Nochtans heeft hij genoeg goeie muziek en charisma om een zaal mee te laten zingen (op “Goa Je Nie Mee” en “Godverdomme Joat”).
Wij houden vooral van authenticiteit van Augustijn, die misschien verloren zou gaan in de toeters en bellen die zouden toegevoegd worden in de Antwerpse rocktempel.
Ook over authenticiteit ging het in het enige bisnummer van de avond: “Echt Plastiek”. Laat dat Sportpaleis maar aan de Regi’s en Clouseau’s van deze wereld.

Organisatie: Amberhoeve, Schorisse (Maarkedal)

Star Industry - Feest met onverwoestbare klassiekers
Star Industry + Next! + The Dirty Scums

In de Asgaard in Gent staat doorgaans metal op het programma, maar vorige zaterdag stond er een mix van punk en gothic/wave op de affiche, met drie bands die elk een bijzonder verhaal hebben.

De West-Vlaamse punkband The Dirty Scums bestaan al sinds 1981 en zijn daarmee zowat generatiegenoten van The Kids en Red Zebra, twee bands die ook nog steeds actief zijn. The Dirty Scums hebben in de Belgische punkscène een goede reputatie, maar daarbuiten hebben ze de voorbije 40 jaar misschien minder fans gemaakt.
Bij de start van hun optreden in de Asgaard zijn maar een handvol fans van de band opgedaagd in een shirt van de Scums. Ze zijn met te weinig, niet meer van de jongste en misschien ook niet enthousiast genoeg voor een onstuimige pogo. Zanger-gitarist Dirty Pik geeft wel het volle pond, maar legt zich al snel neer bij het feit dat dit voor The Dirty niet de meest gedenkwaardige avond zal worden.
De set is een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met onder meer een ode aan Debbie Harry (van Blondie) en een sneer aan de toenmalige eerste minister Wilfried Martens (“Martens, Jij Ouwe Rukker”).
Het leukste moment bij The Dirty Scums is als het trio elk een bouwvakkershelm opzet en hun versie brengen van het Bob De Bouwer-lied, met als refrein ‘Gaan We Eentje Drinken? Nou En Of!’. Na de reguliere set gaan The Dirty Scums gretig in op de vraag voor een toegift. Het trio perst er in een rotvaart nog drie nummers uit, met onder meer het hilarische nummer “Joat” (Ja in het West-Vlaams).
The Dirty Scums verdienen respect voor wat ze al gepresteerd hebben, maar dit concert in de Asgaard voegt weinig toe aan hun palmares.

Next! kwam al eens eerder aan bod op deze site. Deze ook al West-Vlaamse band begon als coverband met een voorliefde voor new wave-hits en vervelde van daar uit naar een band met eigen nummers die nog wel wortels hebben in de postpunk en punk van de jaren ’80.
Met hun Ramones-cover “Blitzkrieg Bop” als eerste in de setlist rapen die van Next! de cover-punten op die The Dirty Scums hebben laten liggen. De andere covers die nog op de setlist prijken zijn “Modern Dance” van The Definitivos (doet jammerlijk geen belletje rinkelen bij het Gentse publiek) en “Living Room” van Red Zebra. Bij die laatste gaat het dak er wel af.
“Nude As The News” is een cover van Cat Power en sluit dus minder aan op de roots van deze band. Het is niet zo’n heel bekend nummer. Het is wel het nummer waarop zangeres Saskia haar visitekaartje afgeeft: wat een stem, wat een performance, …
Het is twee jaar geleden dat ik Next! live zag en wat een progressie heeft zij gemaakt. Vroeger stond ze op het podium met een houding van ‘ik sta hier ook maar omdat ik een te grote mond heb opgezet op café’ terwijl ze vandaag echt een frontvrouw is die terecht met bijna alle aandacht gaat lopen.
Bijna alle aandacht, want bij Next! zijn ze met z’n zessen en dan nog netjes gender-gelijk verdeeld met de helft vrouwen en de helft mannen. Een klassieke rockband-bezetting met wel twee gitaristen en dan nog een saxofonist. Vooral die laatste drie maken dat het geluid van deze band soms heel vol zit en dat elk podium bij voorbaat te klein is om iedereen zijn moment in de spotlights te gunnen. Next! was er in de Asgaard op gebrand om alle nummers van hun eerste release (op cassette!) te spelen en daarvan onthouden we vooral “Greedy”, “Lovesong” (geen cover van the Cure) en “War” als hoogtepunten.
Net als The Dirty Scums eerder eigent ook Next! zichzelf nogal vlot een bisronde toe en daarin brengen ze hun versie van “Bad Reputation” van Joan Jett & The Blackhearts.
Next! kan nog wat groeien in hun eigen nummers en moet wat meer ‘lucht’ brengen in hun sound, maar dit is een band met een mooie toekomst voor zich.

De Limburgse gothic rockband Star Industry is de headliner van de avond in Gent. Deze band kende zijn hoogtepunt op het einde van de jaren ’90 met hun radiohit “Nineties” (op StuBru) en daarna volgden erkenning en concerten en festivals in het buitenland. Ze haalden de mosterd bij The Mission en de Sisters Of Mercy. Heel productief zijn ze niet. Doorgaans zit er minstens vijf jaar tussen elke albumrelease en sinds ‘The Renegade’ uit 2015 heeft Star Industry geen nieuw studiowerk meer uitgebracht.
In de set in Gent zaten ook nog altijd geen nieuwe nummers. Wel kregen we een mooie doorsnede van hun muzikale erfenis. Het Gentse publiek reageerde met het grootste enthousiasme op het oudste werk (“Ceremonial”, “Be Real”, “Sodium Haze”, …) en de Asgaard ontplofte als “Nineties” werd ingezet. Het publiek was al behoorlijk enthousiast maar bij dit nummer ging elke vleermuis aan het dansen.
Star Industry nam al mooie covers op van onder meer Depeche Mode en Roxette, maar in Gent brachten ze een compleet herwerkte versie van “Eleanor Rigby” van The Beatles. En in “Sodium Haze” werden ook nog een paar zinnen gezongen van the Eurythmics (uit “Here Comes The Rain Again”).
Ook deze band ging niet naar huis zonder een toegift en daarna was het aanschuiven aan de merch-stand. Star Industry bracht in de Asgaard een mooi opgebouwde set met veel vaste waarden en weinig verrassingen. Ze kunnen nog altijd teren op hun oudste materiaal, maar nieuw werk is zeker welkom.

Organisatie: EGW-Rock & ENG

Pagina 11 van 99