logo_musiczine_nl

Democrazy Gent - events

Democrazy Gent - events Concerten 2024 James Holden, Hieroglyphic being, (special guests with Bear Bones, Lay low), Vooruit, Gent op 2 februari 2024 Kaia Kater, Basset, Trefpunt, Gent op 6 februari 2024 Meau, Philine, Vooruit, Gent op 7 februari 2024 Big…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (10 Items)

Channel Zero

Channel Zero - 30 Years of F** rock'n'roll!

Geschreven door

Channel Zero - 30 Years of F** rock'n'roll!

Uitstel is geen afstel … na al die jaren … Het feestje moest in 2020 doorgaan, maar door de coronapandemie werd het telkens uitgesteld. Enfin, nu was het dan eindelijk zover.
Channel Zero verkocht drie keer de AB compleet uit, en bewees nog steeds een ijzersterke band te zijn, '30 Years of F** rock'n'roll' waarop geen sleet of routine te noteren was. De band speelt strak, is gedreven en heeft oog voor zijn fans, die ze letterlijk opzoeken.
Als een horde jonge wolven, deden ze de AB bijna twee uur lang op z’n grondvesten daveren, met o.m. hits als “Black Fuel” of “Suck My Energy”.

Mikey Doling (naast Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome, vormen ze samen de metal band Woyote (****).
Tonnen ervaring hier van muzikant tot entertainer. De band klonk energiek, strak, en zorgde voor heel wat sfeer. De spraakzame frontman heeft een stem als een klok, en port het publiek voortdurend aan, balancerend tussen speelsheid en technisch vernuft. Ze lieten een sterke indruk na, met voldoende muzikale uppercuts om het lont aan het vat te steken.

Channel Zero (*****) is een ander verhaal en tekende voor het ultieme verjaardagsfeest, met alles erop en eraan. In eerste instantie kwamen Mikey en Franky De Smet-Van Damme vooraan het podium; de rode doek was nog niet open … Franky hield een mooie speech om zijn dankbaarheid uit te drukken. Ze eerden ook hun gevallen vrienden met een korte, ingetogen, pakkende versie van “Angel”. Kippenvelmoment …
Het doek ging omhoog en de set wed ingezet met een verschroeiende “No Light (at the End of the tunnel)”; we vertrokken voor een bijna twee uur durende rock-'n-roll rollercoaster. Emoties en het leven vieren …
De eerste schuchtere moshpits ontstonden al vrij vroeg in de set, “Fools Parade” was meteen een voltreffer. Er waren de verbluffende gitaarriffs van Depree-Doling, de verschroeiende bas van Tino De Martino en het drumwerk van Seven, die als een beest tekeer ging op zijn drumstel, de ene mokerslag na de andere, alsof hij zijn persoonlijke demonen moest overwinnen. In een drum solo , later op de avond, haalde hij alles uit de kast om te bewijzen wat voor een uitzonderlijk en gedreven drummer hij wel is. Het beest in hem, kwam meerdere keren tot leven, een extra 'punch into the face', wat Channel Zero zo bijzonder maakt.
Franky van zijn kant profileert zich als een ware volksmenner; hij spurt van de ene naar de andere kant van het podium, en laat geen moment over om zijn publiek te betrekken in deze feestelijke trip. Op “Bad to the Bones” wandelt hij gewoon doorheen de zaal, tot op de tribunes om mensen te knuffelen, kinderen op zijn arm te nemen, enz; een klasse entertainer. 
Genoeg hoogtepunten trouwens en een langgerekte aaneenschakeling van hoogtepunten dus.
We onthouden een verbluffende “Heroin”en “Help” - dat door tweeduizend kelen werd meegebruld. Indrukwekkend. “Dark Passenger” was een mokerslag ‘in the face’, door die drum solo’s.
Afsluiten deed de band met “Suck My Energy”, wat zorgde voor een moshpit die de AB op zijn grondvesten deed daveren; “Black Fuel” werd de kers op de taart.

In 2021 hadden we nog een fijn gesprek met Franky De Smet-Van Damme: "Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg.", vertelde hij ons op de vraag of er na al die jaren nog ambities zijn.
En ook “Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico's nemen, binnen je mogelijkheden''.
Na dertig jaar gaat Channel Zero nog steeds voluit voor goud, en durven ze risico's nemen.

Channel Zero tekende voor het ultieme metal feestje voor jong, oud en alles tussenin. Na dertig jaar nog steeds een toonaangevende Belgische metal band!

Setlist: Angel //No Light (At the End of Their Tunnel) //Tales of Worship //Repetition //Chrome Dome //Fool's Parade //Dashboard Devils //Heroin //Call on Me //Mastermind //Bad to the Bone //Help //Unsafe //Drum solo //Dark Passenger //Ammunition //Hot Summer //Suck My Energy //Black Fuel

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set met Destroy Humanity op 11 mei 2023  @Romain Ballez

Channel Zero
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4828-channel-zero-11-05-2023.html
Destroy Humanity
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4829-destroy-humanity-11-05-2023.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Channel Zero

Channel Zero - Ik geloof nog steeds in de kracht van een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwachts overvalt, je ziet het niet aankomen

Geschreven door

Channel Zero - Ik geloof nog steeds in de kracht van een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwachts overvalt, je ziet het niet aankomen

Moeten wij Channel Zero nog voorstellen? De band was heel succesvol in de jaren ’90, stond in het buitenland maar ook bij ons op een Torhout Werchter. Ze spraken een ruim publiek aan , ool buiten de metal scene. In 1997 trok de band de stekker eruit, maar in 2010 was er plots die succesvolle reünie waar ze de Anciennen Belgique zonder moeite enkele keren uitverkochten; het publiek was hen nog niet vergeten.
Uit de stevige albums daarop volgend bewees Channel Zero klaar te zijn voor een nieuw hoofdstuk. Het plotse overlijden van drummer Phil Baheux gooide echter roet in het eten, maar de band bleef ondanks alles toch doorgaan.
Vorig jaar zou de band hun 30ste verjaardag uitgebreid vieren, er kwam zelfs een vinyl op de markt, maar corona besliste daar anders over.
Deze zomer slaat Channel Zero terug en staat o.a. op Alcatraz Metal Fest en de Lokerse Feesten. Ook de paar optredens ter gelegenheid van hun 30ste verjaardag zullen doorgaan, in deAncienne Belgique, op 20,21 en 22 januari. 2022 (meer informatie: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA )
Ter gelegenheid van hun 30 jarig bestaan hadden we een fijn gesprek met Franky, ook o.m. het vallen en opstaan van de band en de evolutie binnen de metal scene. Verder nog over het Channel Zero Bier ‘Turbeau Noir’ en de impact van het overlijden van Phil Baheux op de band. Tot slot nog een mening over het Italiaanse fenomeen Maneskin en de verdere toekomstplannen.

Franky, Channel Zero was al een succes in de Jaren ’90, en toch was het geen gemakkelijk parcours dat jullie hebben afgelegd. Ondanks al die tegenslagen slaan jullie je overal doorheen; waar blijf je toch die energie vandaan halen?
Als je een band maakt , heb je in principe geen plan, of toch wel muziek maken. Maar het verschil tussen een band die iets doet of een band die niets doet. Wat ik bedoel is, ik ben altijd iemand geweest die vooruit kijkt. Eens achterop kijken mag, maar dat mag niet te lang duren. Dat zorgt ervoor dat je bij tegenslagen beter aankan. Wat belangrijk is binnen dit proces is leren uit je fouten. En het anders aanpakken. Dat is een stuk de drive waarrond Channel Zero als band is gebouwd.
Als je bij een band samenspeelt , moet er ook een beetje een hoek af zijn (haha), dat ook. Maar laat het me zo stellen als je voor iemand gaat werken dat is doorgaans met een afspraak, je tekent een contract. Je moet dan een  soort verhaal brengen, waar je dat contract voor getekend hebt; Bij muziek maken is dat helemaal anders. Je hebt wel een contract met een platenfirma of een eventuele boeking  agent. Zelf heb ik dat nooit gehad trouwens, een overeenkomst met een boeking agent. Dit terzijde, zijn er weinig groepen of misschien op hoger niveau , die ook met elkaar afspraken maken. Je moet daarbij kunnen omgaan met de ups en de downs. We zitten ook in een genre waar er een moeilijke balans is tussen allerlei factoren, daar moet je ook rekening mee houden.
In de jaren ’90 was er een enorme spanning binnen Channel Zero, maar zonder die spanning zou de band nooit zo explosief geweest zijn. We krijgen soms het verwijt dat we hebben gekozen voor de commercie, maar dat is vanzelf gekomen doordat we plots werden gedraaid op de radio. Moeten we dan zeggen, je mag onze songs niet draaien? Dus Channel Zero heeft in de jaren ’90 gekozen voor een piste, waarbinnen we in een soort opbouw zaten. Eerlijk gezegd. Moesten we in 1997 niet gestopt zijn, want we stonden op punt om Frankrijk te veroveren, hadden we wellicht nog verder gestaan. Maar op dat moment was het binnen de band vrij complex aan het worden, en er waren ook andere o.a. financiële factoren die ervoor hebben gezorgd dat we de stekker hebben uit getrokken.
Kortom, je moet als band die drive blijven vinden om dat verhaal verder te blijven vertellen. Daar komt die energie eigenlijk vandaan om toch te blijven doorzetten. Dus gewoon blijven doorgaan, en een dosis geluk. Laat het ons daar bij houden.

Ik denk ook dat het belangrijk is dat je als band dezelfde kant blijft uitkijken, die energie naar elkaar toe is belangrijk. Anders stop je er beter mee, misschien was dit in 1997 ondanks alles toch de beste beslissing? Of zie ik het verkeerd?
Ik volg je daar wel in. Dat het niet altijd rozengeur en maneschijn is tot daar toe, je hebt toch altijd een stukje dat organische nodig om je ding te blijven doen. We zaten op een punt dat niemand meer echt goesting had om er voluit voor te gaan. En dan had ik dus iets van, dan trekken we er beter de stekker uit. Als je uw drive kwijt bent, om allerlei reden wat die ook mogen zijn, dan heeft het niet veel zin om door te gaan. Ik weet ook niet of ik binnen twintig jaar dit nog ga doen, niemand eigenlijk. Laat het me zo stellen, in de jaren ’90 had ik ook nooit gedacht dat ik nu op mijn 52ste nog steeds in een metal band zou spelen. En spreek ik puur stemmatig. Ik heb een tijdje geleden stem therapie gedaan om mijn stem te leren beheersen. Daardoor kan ik nog steeds zingen zonder door de mand te vallen. Of mijn stem te veel te forceren. Ik kan nog steeds ‘Help’ brengen zonder dat ik me daarvoor hoef te schamen.

Er zijn genoeg voorbeelden van oudere bands, waarbij de zanger de klassiekers vocaal niet meer aankan. Maar die nog steeds een heel goede show neerzetten. Ik bedoel maar niemand , ik ook niet, dacht om zijn twintigste nog steeds hetzelfde te doen op zijn 50ste. Denk ik zo?
Het is vaak een advies dat ik , al dan niet uitgesproken, geef aan jonge bands. Wacht nu toch eens een jaar of vijf a tien. Dat lijkt soms heel ver. Met het ouder worden besef je dat, maar het ik blijf erbij. Jet moet gewoon de drive kunnen opbrengen om door te gaan, en dan kun je nog heel lang doorgaan eigenlijk. Het leven is aan de durvers.

Is het ook niet zo dat in de huidige tijden sommige bands de lat veel te hoog leggen, jullie zijn toch heel klein gestart en hebben met vallen en opstaan jullie naar boven gebokst? Als je de lat vanaf het begin te hoog legt , maak je het jezelf moeilijk om te groeien? Mee eens?
Onze eerste show was in de Roxy in Dendermonde. We speelden in de periode eigenlijk meer in Duitsland dan in België, doordat we op korte tijd door onze demo het verhaal daar is vertrokken; Door een samenloop van omstandigheden zaten we dus meer in Duitsland dan hier. Ook in Duitsland hebben we in een living gespeeld of de zotste dingen meegemaakt. Wat er heel gezond was aan de begin periode is , je hebt geen ervaring, je wil het goed doen, je komt soms in afschuwelijke tot absurde  condities terecht waar je moet optreden. Je moet doorzetten, en hebt niemand anders dan elkaar. Positief voor ons was dat we speelden met groepen die 1000 tot 5000 man trokken, die bands zetten de zaal dag op dag op zijn kop. Bij ons stonden er circa tien te headbangen (haha). Het is dus belangrijk dat je dag op dag, op dag dat podium opgaat en blijft doorzetten. En daar leer je uit. Als je die groepen op graspop in de metaldoom, die via Redbull hun podium plaats hebben verworven, ziet aantreden zie je dat die condities zoveel beter zijn dan wat wij in de begin periode hebben meegemaakt. We hadden ook plezier en leute.
Ik geef nog zo een absurd voorbeeld, we hebben ooit in Spanje gestaan met Exhorder. We kwamen in een dorpje terecht waar we met onze bus bijna niet binnen geraakten. In de zaal toegekomen bleek er een  metal dag voor kinderen te zijn. We hadden iets van ‘wat komen wij hier in godsnaam doen’. Tegen de avond stond er nog circa vijftien man in de zaal. Eigenlijk was dat gewoon de helft van Exhorder plus hun roadie en zo. Exhorder riep als wij speelden, en visa versa (haha) om maar te zeggen, dat zijn belangrijke momenten die je niet alleen bij blijven. Maar daaruit hebben we ook geleerd dat je niet plooit of je moed laat zakken. Dat opklimmen, door in de meest absurde momenten ons ding te doen, was zeker belangrijk.

Waar ik het ook zou willen over hebben, 30 jaar Channel Zero. Als je de evolutie bekijkt, je zegt het zelf in de jaren ’90 was het heel anders dan nu om op een podium te staan, is het nu dan zoveel verbeterd of zo? Hoe zie je de evolutie door de  jaren heen?
Er is een stukje een technische verbetering. De invulling is beter, voor een band is dat een dag en nacht verschil. Toen we in die tijd onze in ear - installatie huurden koste dat enorm veel geld. Op rock Ternat is ooit eens de Politie binnen gevallen om die apparaten in beslag te nemen. We zaten op dezelfde frequentie als de Politie (haha). Nu is dat allemaal beter geregeld met die frequenties en zo. En dat is dus wel positief. Maar langs de andere kant. Mis ik soms een klein beetje, organisatorisch dan, de pure Rock-’n-roll.
Als je nu ergens komt moet je een bandje hebben en als band voortdurend dat bandje tonen, alsof je met de kassa gaat lopen (haha). Ik snap dat wel uiteraard, alles is duurder en complexer geworden. Maar toch vind ik het soms spijtig dat het allemaal zo drastisch braaf is geworden eigenlijk. Want een klein beetje rock-’n-roll brengt toch een soort spirit met zich mee, seks-drugs-and rock-’n-roll is het niet meer. En dat is een beetje spijtig.
Vooral voor jonge groepen, ze moeten al op zoveel letten en dan worden ze nog met regeltjes geconfronteerd die soms absurd zijn voor woorden. Ik heb het allemaal beleefd, moet dat? Nee, maar het is gewoon jammer voor jonge bands dat alles zo binnen een keurslijf zit. Een voorbeeldje is de partner, je mag niet vergeten dat die even belangrijk is. Want die heeft het lief en leed meegemaakt van haar vriend de muzikant, en als die dan de kans krijgt om op Graspop te staan moet die partner langs voor binnen komen en mag niet mee.. dat zijn zo dingen waar ik me wel in erger ja. Een beetje rock-’n-roll? . Het mag precies niet meer zijn, en niet alleen in de muziek ook in het dagelijkse leven, en dat mis ik toch wel de dag van vandaag.

Ik heb soms ook het gevoel dat de media daar op in springt. Je hebt het voorbeeld van Maneskin , die Italiaanse band die Eurosong festival heeft gewonnen, er wordt gefocust op het feit dat hij gesnoven heeft (wat niet zeker is) maar ik heb het gevoel dat de maatschappij veel preutser is geworden, deels door de sociale media?
Hij heeft volgens mij niet gesnoven, en als dat wel zo was wat dan? Trouwens , het zotte is doordat de media enkel daar op uitspeelt krijgt Maneskin plots kansen om overal op te treden, als markering truc kan dit wel tellen dus. Het was de beste reclame die ze konden krijgen. Ik hoop alleen, en dat is ook aan het gebeuren. Die  band heeft een platform gekregen en door zoiets er gewoon een laag kunnen bovenop leggen. Ik vind het ook super wat ze doen, dat is waar het bij rock-’n-roll om draait , en dat doet Maneskin dus zeker. Callier mag dan wel zeggen ‘de vak jury heeft het goed gedaan voor ons’. Alsof de mening van het publiek niet meer telt? Het bewijst dat er een publiek is die nog steeds op zoek is naar die rock binnen de muziek, waardoor deze band terecht heeft gewonnen. Als die band gescoord heeft omdat mensen daarvoor kiezen vanuit hun rock hart? Als je enkel afgaat op de mening van de vakjury kom dan eens naar de echte wereld zien. 
Dat is met mijn bier hetzelfde . als mensen het niet goed vinden, moet ik dan zeggen ‘maar in dit boekje zeggen de specialisten dat dit het beste bier van de wereld is?’ Nee, de mening van de mensen is het belangrijkste. Dus ja die Italiaanse band bewijzen dat er dus nog mensen zijn die nog verder kijken dan het pure keurslijf. Moesten ze in 1969 bij Woodstock enkel gefocust hebben op drugs en dergelijke bekijken? Nee want Woodstock heeft gezorgd voor een fantastische drive naar zoveel bands toe in die tijd.
Ik vind een band als Maneskin, en ook Lordi indertijd, iets gedurfd doen waarop sommige bands jaloers zijn dat ze het zelf niet hadden gedaan. Er zijn zo nog voorbeelden genoeg zoals Slipknot, daar werd ook wat lacherig gedaan over die maskers maar veel bands hebben nu iets van ‘hadden we dit concept maar bedacht’. De beste stuurlui staan nog steeds aan wal…

Ik bekijk Maneskin vermoedelijk van een iets te oppervlakkig, gehypet vanuit commercieel oogpunt?
Die band is niet met dat een nummertje plots naar boven gekomen, die zijn al enkele jaren bezig. In mijn ogen als je Maneskin niet goed vind, kun je Rammstein ook afbreken. Wellicht leunt dat iets meer aan bij de rock-’n-roll gedachte van Metal. Maar basicly is dat ook heel simpel en oppervlakkig. Wellicht heeft de zanger van Rammstein een stem die kindjes bang maakt (haha). Kijk, ik ga nog steeds graag naar een concert om mee gevoerd te worden in een trip, om maar een voorbeeld te geven toen ik de laatste keer Tool zag had ik iets van dit is te perfect, alsof een bandje wordt afgedraaid op het podium. Waardoor er geen verrassing meer inzit. Zo gecontroleerd dat de ziel eruit is. Ik snap dus de technische kant belangrijk is, maar muziek moet ook een beetje kunnen leven. Binnen het maken van muziek op het podium mag wel eens iets verkeerd lopen of zo. En dat heb je met een band als Maneskin dus wel nog, dat verrassen en dat speelse. Dat vind ik nu eenmaal belangrijk. Maneskin is de max ! Punt

Dat vind ik dus ook het mooie aan Channel Zero eigenlijk, dat jullie na al die jaren dat speelse niet uit het oog zijn verloren. Of jullie nu voor tien man of tienduizend staan.
We hebben al goede shows gehad, mindere en betere. Om maar te zeggen, toen we Phil verloren zijn hebben we daar lang over gedaan om die drive terug te vinden, ook al speelden we nog steeds verder. Terwijl de ouders van Phil zeiden om niet te stoppen. Ik ga nooit dat moment vergeten, het eerste concert na zijn overlijden was in Club 69, er zijn beelden van. Ik herinner me nog, we beginnen met de show, alles was goed en we beginnen eraan; We spelen Dark Passenger, voor het eerst met een andere drummer, ik draai me  om en zie Seven spelen en ik was volledig de kluts kwijt. Op dat moment zou je kunnen zeggen, ben je niet professioneel genoeg? Maar dat is bijzaak op zo een moment. Wat ik maar wil zeggen, we hebben toch een paar jaar nodig gehad na het overlijden van Phil om terug die vibe te vinden. Tegen mensen die zeggen ‘je bent professioneel’ kan ik enkel zeggen; Beleef het eens, en loop er eens door… Dat speelse waar je het over had, waren we dus toen wel even kwijt, maar dat is ook niet zo verwonderlijk na zoiets te hebben meegemaakt.

Inderdaad als alles goed begint te draaien, is er een volgende mokerslag, het onverwachte overlijden van Phil Baheux? Hoe overleef je zoiets als band? Want je hebt toen getwijfeld om de stekker volledig uit te trekken?
Er zijn twee aspecten die een grote rol hebben gespeeld in die beslissing om door te gaan. Het eerste aspect zijn de ouders van Phil, ik kende die mensen wel maar had ze nog niet echt veel gezien. Dat is ook logisch je bent voortdurend met je band maten op de baan. Die mensen hadden direct al iets van ‘je gaat er nu toch niet mee stoppen’ Dat was op de dag dat hij overleden was, en dat moesten we toch even verwerken. De week daarop hebben we heel die begrafenis gedaan, we hebben ook gespeeld in de kerk wat best heftig was. Maar zijn ouders zijn dus continue blijven erop hameren om door te zetten. Het feit dat zijn ouders daar zo achter stonden, is een reden geweest om toch door te gaan. Alles lag trouwens op de plank om een nieuwe plaat ‘Kill All Kings ‘‘uit te brengen. En toen is Roy Mayorga van Stone Sour ons te hulp geschoten. , die goed bevriend is met Mikey.  Hij zei ons dat hij er even wilde naar luistern en opnemen voor ons, en dat hij ons niet zou ontgoochelen. We hadden toen iets van ‘’man je staat in de top tien van beste drummers ter wereld ‘’ (haha). Je moet het zo zien eigenlijk was het na onze reünie in eerste instantie niet de bedoeling om platen uit te brengen, die platen zijn ontstaan uit een samensmelting van absurde momenten in ons leven. Het lijkt bijna een rode draad doorheen Channel Zero zelfs. Dingen die ontstaan door absurde momenten (haha). Het hangt zelfs aan de band geplakt als het ware, het verhaal blijft gewoon knotsgek, maar dat moet gewoon zo zijn. Maar het typeert Channel Zero. Meer nog ,moest het ooit niet meer zo zijn dan zal het vermoedelijk gedaan zijn met Channel Zero (haha) Het doet me denken aan een tekst van U2 – heiligschennis tijdens dit interview haha – uit een tekst van Achtung Baby, "you're an accident waiting to happen" ”ik kan het gewoon iet verklaren. Maar het is net die samenloop van zulke omstandigheden dat er dus voor heeft gezorgd dat we ook toen zijn doorgegaan.

Blijf nog maar rustig doorgaan met georganiseerd chaotisch zijn. Vorig jaar bestond Channel Zero 30 jaar, helaas was er niet veel vieren bij. Halen jullie dit nu in? Er is een vinyl uit gebracht dacht ik?
Er is inderdaad een vinyl uitgebracht, die we eigenlijk vorig jaar in oktober zouden hebben voorgesteld. We hebben zelfs nog getwijfeld om het te doen. Dat was ook weer zo een absurd verhaal. Maar uiteindelijk hebben we het toch gedaan en in principe in januari 2022 stellen we het voor in Ancienne Belgique (Info: https://www.abconcerts.be/nl/agenda/new-date-30-years-channel-zero-1/a105J000001wd4eQAA ) Hopelijk toch, want met die delta variant van het virus weten we nooit. Er staan dus enkele shows gepland in AB en ik ga er vanuit dat het dan gebeurd. Het is de bedoeling dat we daar een variant brengen van oude nummers, zoals we op Alcatraz doen, gecombineerd met nieuwe nummers zodat er een soort evolutie te merken is over die dertig jaar gespreid. Maar ja het COVID verhaal heeft al stokken in de wielen gestoken, dus ja.. Ik ben voorzichtig positief dat het doorgaat.

Jullie treden deze zomer op o.a. Alcatraz en de Lokerse Feesten, eindelijk live. Hebben jullie opgetreden ondertussen?
Nee, Seven woont in Texas en Mikey in LA. Dus ja, we hebben al achttien maand of zo niet meer samen gespeeld. Nu zijn we volop aan het repeteren en volgende week beginnen we eraan. We staan op 25 juli op Werchter in principe. En inderdaad dus ook Alcatraz en Lokerse Feesten. Het is allemaal zeer spannend want je moet eigenlijk zeer kort op de bal spelen nu, met dat virus en die versoepelingen  en maatregelen allemaal.

Ik heb veel live streams gezien de laatste tijd, het zal nooit hetzelfde zijn, maar vooral viel me op dat er bitter weinig metal bands die weg zijn opgegaan. Is daar een reden voor? En wat is je mening over dit fenomeen?
We zijn er niet aan begonnen doordat we te ver uit elkaar wonen, als je zoiets moet fixen rekening houdende met het tijdverschil bijvoorbeeld tussen hier en bijvoorbeeld Texas, dat is haast een onbegonnen zaak. Bij bands als Metallica hebben budget en zo genoeg om dat te doen, maar ik vind het niet erg. Iedereen die op zijn honger zit moet maar wachten tot we live optreden.

Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden overleefd? Ik heb van artiesten vernomen dat het zelfs een zekere rust bracht waardoor ze meer konden componeren
Nee, niet echt. We hebben geen nieuwe opnames gemaakt eigenlijk. Ik heb hier wel mijn zwembad gelegd (haha) grapje . Ik was vooral druk bezig met mijn bier te promoten. Je mag ook niet vergeten, iedereen binnen Channel Zero heeft quasi een job naast de band. We hadden daar onze handen aan vol eigenlijk, waardoor van componeren niets in huis is gekomen. En wat platen maken betreft? Ik vind het fantastisch om in de studio te zitten, en doe het graag. Maar je mag niet vergeten dat kost enorm veel energie en tijd en geld. Het zou wellicht anders zijn moest ik niets anders te doen hebben uiteraard, maar dat is niet zo. Platen maken heeft bij veel te maken met een momentum . Als ik er niet in zit in die vibe, lukt het gewoon niet. De laatste paar weken merk ik wel dat ik weer wat teksten aan het verzamelen ben en zo. Kijk ik schrijf puur op het gevoel, als ik het voel schrijf ik het op, kan ik er iets mee aanvangen schrijf ik het op. En als dat komt kan ik daar wel heel hard in gaan.. maar dat is met die COVID zeker niet het geval geweest.

Geen nieuw platenwerk dus voorlopig. Wat zijn dan wel  de verdere toekomstplannen voor 2021? In zoverre dat er plannen kunnen worden gemaakt want de cijfers stijgen weer
Nieuw platen werk zal eerder voor volgend jaar of zo zijn, je moet weten nieuwe muziek promoten is niet zo simpel. Het is ook niet gemakkelijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo. We zijn nu dus bezig met dat 30 jarig bestaan te vieren en daar dus iets rond te doen.

Ik pik even in, het is moeilijk om nog gedraaid te worden op de radio en zo, heeft het met die vergaande streaming (spotify en zo) nog zin om nieuw platenwerk uit te brengen eigenlijk?
Ja en nee. Omdat je als band toch iets wil brengen. Het is natuurlijk niet simpel om te blijven evolueren, we willen niet klinken als de eerste plaat van Channel Zero maar dat wordt helaas soms verwacht  Ik doe echter aan muziek omdat ik iets de max vind, en ik kijk dus vooruit zoals ik al heb gezegd. Dus ja, omdat je graag toch wil blijven iets nieuw doen. Maar ook nee, omdat heel die business zo is veranderd. Onlangs heb ik er nog een discussie over gehad. Waar de persoon Spotify ophemelt. Dat kan, maar wij hebben daar als band niets aan. Vergelijk het met een job die je elke maand doet, en dat ze na zes maand zeggen dat ze je ervoor gaan belonen. En dat je daar amper 15 euro of maximum 45 euro voor krijgt. Veel mensen hebben het niet door dat het zo gaat en je er zo weinig voor krijgt. Iedereen wil naar de maan, de vraag is met welke raket. Als je de kans krijgt om Eurosong te winnen, en overal te worden gedraaid om nog eens op Maneskin terug te komen, dat is fantastisch voor die gasten.  Dat zijn gouden kansen die je met beide handen moet grijpen in deze tijden als muzikant. 95 %  van de gemiddelde muzikant moet er de dag van vandaag echter iets extra bij doen, of komt er niet.

Is dat ook niet een beetje een Belgisch fenomeen dat het voor een Belgisch muzikant moeilijker is dan voor een Engelse of Amerikaanse band? Om maar te zeggen. Jullie hebben in het buitenland gestaan en mogen toch gezien worden als een van de meest succesvolle Belgische metal bands, en toch steenrijk worden en Wembley uitverkopen zit er niet in. En toch moet een band als Channel Zero totaal niet onderdoen voor de groten op aarde; Heb je een verklaring waarom het voor een Belgische band zo moeilijk is om echt door te breken? Of zie ik het verkeerd?
Wat wel zo is, Geografisch gezien is het in ons nadeel. Als je in uw thuisland enkele nummers maakt die redelijk succesvol zijn en je kunt zes maand op tournee gaan, in zalen waar je voor gemiddeld 1000 tot 6000 man kan optreden. Dan kun je met dat optreden in eigen land een soort inkomen vergaren. Maar hier in België ‘Big in Belgium’. Trouwens dat is niet alleen binnen metal, bands als Arsenal of Goose zijn ‘Big in Belgium’. Die hebben het zeer moeilijk om in UK hun teen tussen de deur te krijgen. We hebben dat ook allemaal gedaan, maar daar van leven is een ander paar mouwen. Geografisch gezien is België dus te klein om echt iets te kunnen betekenen. Als je als Belgische band geen land als UK, Duitsland of Frankrijk kunt inpalmen? Wordt het moeilijk. Er zijn bijvoorbeeld veel Duitse bands uit de jaren ’80 die hun verhaal nog enkel puur op Duitsland doen, omdat het gewoon een groter oppervlakte is. Op zulke verhalen kun je ook uw verhaal doen draaien. Wijzelf stonden , zoals ik daarnet heb gezegd, wel op het randje om door te breken in Frankrijk in 1997. Arno heeft dat bijvoorbeeld wel gedaan, en heeft dus zijn verhaal kunnen doen in Frankrijk. En daardoor krijg je wel een financieel verhaal. Maar gemakkelijk is dat dus niet om internationaal door te breken.

Is het ook niet een beetje een typische Belgische mentaliteit dat we te weinig chauvinistisch zijn? Ik geef maar een voorbeeld van een interview met Erwin van FireForce die me vertelde , als ze in eigen land spelen voor een middelmatige Amerikaanse band spelen ze in het voorprogramma van die band, als ze in Duitsland spelen ook; Wacken bijvoorbeeld. Daar sluiten Duitse bands het festival af. Om maar te zeggen, zijn we niet wat sceptisch voor eigen kweek denk je?
Dat gaat dikwijls over contracten, over prijzen en afspraken die worden gemaakt. Over hits of populariteit, daar kun je niet veel tegenover brengen. Het is ook zo als je Ozzy op uw festival zet ga je die niet om 16u laten spelen. Ik denk trouwens doordat er nooit een echte doorstroom is binnen metal dat sommige organisaties met een probleem gaan zitten als die Iron Maidens, Judas Priest en Earosmiths gaan wegvallen eigenlijk, want de opvolging zorgt niet voor uitverkochte festivals van 50 000 man. Wacken heeft het voordeel dat ze hun concept gewoon hebben kunne baseren op ‘eigen kweek’. Festivals als Graspop en dergelijke hangen veel af van Live Nation toestanden. Er is een headliner, die wordt geboekt en je moet er twintig andere bijnemen. Daardoor zit je met steeds dezelfde bands die terugkomen. Daardoor is het ook moeilijk om als Belgisch band daar nog tussen te komen. Dat is gewoon de macht van het verhaal en de sterkste eigenlijk.

Ik vind het eigenlijk wel een boeiend onderwerp. Ik moet toch toegeven als je het hebt over ‘een concept’ dat een festival als Alcatraz dat wel doet, een eigenzinnig concept op poten zetten met enorm veel Belgische bands en headliners die subtoppers zijn maar wel mogen afsluiten. Dus het kan wel?
Dat klopt, zei doen dat ook in eigen beheer en zijn minder afhankelijk van live nation. Waardoor ze dat zo kunnen invullen, dus ja dat klopt Alcatraz heeft dat concept zeker goed begrepen. Met COVID kun je het ook niet vergelijken, want je kunt niet alles boeken natuurlijk. Het is nog steeds heel simpel, klant is koning en als je veel volk op uw terrein hebt kun je u meer permitteren. Er zijn echter festivals die niet anders kunnen dan naar Live Nation bellen om toch wat volk te krijgen. Het is ook zo dat Alctraz Metal Fest vermoedelijk met sommige bands rechtstreeks contact heeft, dat scheelt ook veel. In veel gevallen is dat gewoon niet zo. Dus ja het is niet altijd even gemakkelijk voor een organisator.

Laten we het ook eens over Channel Zero hebben
?. Heb je na al die jaren het gevoel dat je alles hebt bereikt, of zijn er nog ambities ?
Je hebt daar een punt, doordat we dat lang traject gedaan hebben . bekijken we veel dingen ook van een andere kant. Door er zo lang in te zitten, zie je genres veranderen en zo. Hoe festivals en percepties veranderen. Dus ben je geneigd , als je u omdraait, ziet wat je hebt gedaan.  We kunnen ons dan afvragen, kunnen we dat verbeteren? Ik zie eerlijk gezegd Judas Priest ook geen ‘breaking the Law’ meer uitbrengen, of Metallica ‘Ride the Lighting’,ze hebben het geprobeerd maar het lukt niet en het hoeft niet ook. Ik geloof, en dat heb ik daarnet tal aangehaald, nog steeds in een momentum. En een momentum is dikwijls iets dat je onverwacht overvalt, jet ziet het niet aankomen. Waarbij je ook niet snapt wat dat vijf of tien jaar geleden voor u heeft betekend. We hebben zoveel momenten meegemaakt, zoals in 1995 Torhout. Dat was gewoon een absurde situatie We waren op tour met Pro-Pain, die tour wordt op de eerste dag afgebroken omdat we de bus die ons beloofd was niet gekregen hadden. We moesten er wel voor betalen, maar waren op dat moment assertief genoeg om dit te weigeren. Om maar te zeggen. Een momentum is belangrijk, dus zolang die er komen blijven we gewoon doorgaan op deze weg. Dus hebben we na al die jaren alles al bereikt? Misschien, maar als dat voornoemde momentum zich aandient ben ik de eerste om te zeggen ‘let’s go’ maar ik doe het niet meer op commando. Als het klopt, als het goed aanvoelt en de vibe juist zit dan ga ik er gewoon voor.

Voor mij mag je nog vijftig jaar doorgaan, maar wanneer is het voor jou genoeg geweest of zeg je ‘hier stopt het’ of ben je daar niet mee bezig?
Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. In die zin dat als ik, zolang ik het performance wise kan brengen, ik gewoon blijf doorgaan. Zoals ik zei zolang die vibe goed zit, houdt ik er niet mee op. Ik maak me daar ook geen zorgen in, het is gewoon in ups en downs. Het komt gewoon niet in mijn gedachten op eigenlijk.. Het heeft gewoon te maken met passie, je bent in dat verhaal beland op die manier. En ik hoop dat dus op mijn 80ste nog steeds te doen. dus die ambitie is er op dat vlak zeker nog steeds

Heb je nog een advies aan jonge beginnende bands die in de voetsporen van Channel Zero willen treden?
Kort en bonding, volg uw gevoel, volg u passie . Denk na, maar denk ook niet te diep over alles na. Want de dag van vandaag moet je gewoon met zoveel dingen rekening houden. Dus ik denk nog steeds dat het te maken heeft met een gevoel, drive en passie die je aan boord moet leggen, voortdurend eigenlijk zonder op te kijken .Ik zeg dat ook tegen mijn dochter. Als je bij voorbaat zegt dat je die berg niet kunt beklimmen, ga je inderdaad nooit boven geraken. Durf dus risico’s nemen, binnen je mogelijkheden. Daarom ondersteun ik ook die Red Bull concerten reeks waar jonge bands vol passie in een soort repetitie kot zoals wij dertig jaar hun ding staan te doen. Gewoon blijven doen dus! Aan jonge bands kan ik dus alleen maar zeggen, blijf dromen. Als je niet meer mag dromen, wat mag je dan wel nog? Straks moeten we nog betalen voor de lucht die we inademen.

Laten we dit interview met deze gevleugelde woorden afsluiten Franky. Ik hoop je spoedig nog eens live te zien, veel succes met het vieren van jullie dertig jarig jubileum.

Channel Zero

De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos

Geschreven door

De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos
Channel Zero, King Hiss, Evil Invaders
Kreun
Kortrijk
2017-12-16
Filip Van der Linden

Channel Zero is een band met vele gezichten. In het begin van de jaren ’90 waren ze jonge wolven die met bakken talent en nog meer branie de poorten naar internationaal succes openbraken met hun agressieve thrash- en heavy metal. Ze konden hun dromen een tijdlang ook waarmaken met tournees door Europa, Australië en de Verenigde Staten. Tot die dromen doorprikt werden, waarna de band splitte.
Op vraag van hun vele Belgische fans kwam er in 2010 een reünie. Channel Zero 2.0 blaakte opnieuw van zelfvertrouwen, maar had moeite om muzikaal net zo hard te overtuigen als in het eerste leven. Het jongste album ‘Exit Humanity’ heeft een eerste helft met zoeken en twijfelen en een tweede helft waarin de snelheid en agressie van vroeger weer opgepikt werden. Het was afwachten naar welke zijde de band live zou overhellen.
Een tournee langs de belangrijkste Belgische steden (en Utrecht) moest duidelijkheid brengen of Channel Zero een band van het verleden dan wel van de toekomst is. De bende van Franky DSVD maakte het zichzelf alvast niet gemakkelijk door twee bands mee te nemen die hun potentiële troonopvolgers zijn.

Evil Invaders is na twee albums en dankzij het bijna constant op tour zijn door Europa uitgegroeid tot een goed geoliede live-machine. De speedmetalband had er in de Kreun in Kortrijk, bij het afsluiten van het Belgische luik van de ‘Exit Humanity-tour’, duidelijk zin in en opende met “As Life Slowly Fades”, een single van hun jongste album ‘Feed Me Violence’. De Evil Invaders speelden in de Kreun veel strakker dan eerder dit jaar jaar toen ze één van de openingsbands waren op het Alcatraz Metal Fest in dezelfde stad. Zanger Joe had niet veel zin in plichtplegingen of bindteksten en liet de muziek voor zich spreken door aan een razend tempo songs af te vuren: “Pulses Of Pleasure”, “Broken Dreams In Isolation” en “Mental Penitentiary” volgden elkaar in ijltempo op.  Gitarist Max sprong zijn maatje gelukkig bij om het publiek tussen de nummers wat op te jutten. Op “Feed Me Violence”, “Oblivion” en het aan Lemmy opgedragen “Raising Hell” ontstond zo vroeg op de avond al een circle pit. Alweer een veldslag gewonnen voor Evil Invaders.

Ook King Hiss zet zijn eerste internationale stappen, vooral in Nederland en Duitsland, maar ze worden zowat overal heel hoog ingeschat door reviewers en andere critici. King Hiss brengt een kruising van melodieuze metal, hardrock en stoner en bracht vooral nummers uit hun jongste album ‘Mastosaurus’. Zanger Jan Coudron heeft een stem als een klok, maar houdt zich ver weg van de klassieke poses op het podium. Bij opener “La Haine” en ook nog bij “We Live In Shadows” moet het Channel Zero-publiek nog wat wennen aan de soms relatief trage stoner-ritmes, maar vanaf “Serpentagram” komt het publiek stilaan wat los. Bij “Snakeskin” en “Mastosaurus” gaan de vuisten volop in de lucht en wordt er al wat geduwd en getrokken voor het podium. Als het afsluitende “Homeland” ingezet wordt, is de hele zaal meegezogen in de King Hiss-trip.

Channel Zero heeft met het opstellen van Christophe Depree, van die andere Belgische topmetalband After All, een gouden transfer beet. Depree is niet alleen een imposante figuur op het podium, hij speelt zonder constant naar zijn snaren te staren, schreeuwt de teksten mee alsof hij ze zelf bedacht heeft en krijgt moeiteloos het publiek aan het klappen. Meer nog dan dat voegt Depree een pak agressie toe aan het geluid van Channel Zero. En dat weten de fans in Kortrijk te smaken.
In de eerste helft van de setlist voeren de albums van na de reünie de boventoon, met o.m. “Dark Passenger”, “Ammunition”, “Hot Summer”, “Blood Letters”, “Exit Humanity” en ”Let The Games Begin”. Daartussen zit enkel oude hit “Fool’s Parade” als zoethoudertje voor de oudste fans.
Daarna wordt opgebouwd naar een spetterende finale, met halve klassiekers als “Bad To The Bone” en “Dashboard Devils”, de recente single “Wish You Well” en het snedige “Refugee”. De oudere fans worden in die finale op hun wenken bediend als ze de intro van “Help” mogen inzetten. Ook de tekst van “Suck My Energy” wordt daarna woord voor woord meegebruld en dan komt er nog een cover van “Reign In Blood” van Slayer. 
Na een verbroederingsdrink met de leden van de supportbands is het al tijd voor afsluiter “Black Fuel”. Franky haalt enkele kinderen uit het publiek die op het podium mogen headbangen. De oudste mag zelfs het refrein van “Black Fuel” meebrullen.

Er bestaat geen beter bewijs om aan te tonen dat Channel Zero in deze opstelling klaar is voor een nieuwe reïncarnatie.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Trix, Antwerpen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-hiss-15-12-2017/


Organisatie: Alcatraz Music ism Wilde Westen, Kortrijk

Channel Zero

Channel Zero – Unplugged - Ardet nec consumitur

Geschreven door

Channel Zero is zowat hét Belgische uithangbord van de metalscene en heeft zich in de jaren negentig eeuwige roem toegeëigend met kanjers als “Black Fuel” en “Help”. Franky en co hebben al veel watertjes doorzwommen, hebben al hun drummer moeten afstaan. Telkens is de fenix uit zijn as herrezen. Zo ook nu …

In dezelfde jaren negentig traditie gaan ze nu serieus ‘unplugged’ de hort op. Ze ruilen hun typische ‘wall of sound’ en hun vertrouwde biotoop voor cultuurcentra. Met jazzpianist en componist Michel Bisceglia halen ze wereldklasse binnen en zijn ze zekerder van hun stuk. Franky komt het podium opgestoven, is niet verlegen om een kwinkslag en geint met het publiek  dat het geen naam meer heeft. Een wandeling door de loges is het resultaat. Datzelfde publiek bestaat vooral uit die hard fans, die helaas niet goed doorhadden wat hen te wachten stond. Naast de vaste kern met een nieuwe drummer die net iets te hard zijn best deed en te prominent aanwezig was, en de bovengenoemde jazztopper, omringt Channel Zero zich ook met een resem andere gastmuzikanten, waaronder een viertal prachtige deernes van violisten. Het oog wil ook wat.

Na een overbodig introfilmpje waarbij een of ander wit monstertje (Franky’s stem) zich uit een enge machine bevrijdt, opent Channel Zero met “Black fuel” en je voelt meteen dat het geluid én zijn stem goed zitten.
De visuals zijn bombastisch en nemen de aandacht weg van het muzikale gebeuren. Het publiek smult er wel wat van.
Ik miste wel wat begeestering en halverwege was er een dipje te bespeuren. Even dacht ik aan Level Zero. Gelukkig wisten Franky en co zich snedig te herpakken en lieten ze ons meegroeien naar een voorspelbare climax met “Help”.

Er werd gefluisterd dat dit concert werd geregistreerd. Benieuwd naar het resultaat.

Organisatie: Schouwburg Kortrijk, Kortrijk

Channel Zero

Kill all kings

Geschreven door

In 2012 hadden we de return van Channel Zero met ‘Feed ‘em with a brick’, wat op gejuich werd onthaald . Binnen de scene werd de band rond Franky De Smet- Van Damme onze Belgische metaltrots. Bij de come-back was er al een personeelswissel , maar vorig jaar ging de band in een diep dal door het plotse overlijden van hun drummer . De band bleef niet te lang in de rouwmodus en pakte snel de draad op . Met Roy Mayorga nu achter de drumkit brengt het gezelschap lekker ruige, gebalde , cleane songs . Het tempo kan hard , weergaloos zijn (check “Dark passenger”, “Electronic cocaine”, “Duisternis” maar eens)  maar evenzeer zijn er nummers met een gematigde broeierige intensiteit (“Ego”, “Brothers keeper” en “Heart stop”). Een breed uitwaaierend geluid binnen de metal/hardcore , waarbij enkele kopstoten kunnen worden toegediend.

Channel Zero

Leuk vertoeven bij Channel Zero

Geschreven door

Franky De Smet-Van Damme en de zijnen van Channel Zero waren in Luik begonnen aan hun 16-delig ‘In the City 2011’-tour programma, en lasten een tussenstop in op 09 december in de Factor (vroeger gekend als  Entrepot) te Brugge.

Als voorprogramma was het voor mijn onbekende, en later onbeminde Maudlin vastgelegd om de zaal op te warmen. Een klein halfuurtje mochten deze mannen hun best doen, maar het hoogtepunt van deze avond was uiteraard CZ, dus volgens de meeste aanwezigen mocht Maudlin het beste uit hun sloffen halen, veel verschil zou het toch niet maken.

Okay, metal was nu aan de beurt, en de openingstonen van “She Watch Channel Zero” van Public Enemy opende de helse rit van de avond…
“Fool’s Parade” werd direct daarna aan de man gebracht, en vooraan spatte het eerste gezellig samenzijn los! Franky DSVD, opnieuw met een zwarte handschoen en zijn haar rommelig op het eerste gezicht speelde een thuismatch, en dit was er aan te zien. Gepassioneerd, vol overgave en genietend van iedere crowdsurfer die op zijn podium belandde haspelde hij de songs op een uitstekende manier af.
Uiteraard stonden de shows in het teken van hun recentste album ‘Feed ‘em With a Brick’ en alle nummers, uitgezonderd “War is Hell” kwamen aan bod. Tracks als “Ammunition”, het 1e liedje van de nieuwe plaat die op de setlist stond, het krachtige “Angel’s Blood”, het niet zo uitstekende “Hammerhead”, “Capital Pigs”, het ultra hitnummer “Hot Summer” die luidkeels werd meegezongen, “Ocean”, het melodische “In the City”, de met stop-start riffs volgepropte track “Guns of Navarone” en de logische afsluiter “Electric Showdown”. Alle nummers werden op een goeie manier gebracht door de bandleden, en het publiek had klaarblijkelijk deze songs al ettelijk keren meegebruld in hun zetel of slaapkamer! Dat het nieuwe album aanslaat als een bom moge hierbij duidelijk zijn.
Er werd uiteraard ook gegrabbeld uit de oude doos, een must voor de die-hard fans, en het oude materiaal zorgde voor het meeste animo mijn inziens bij het publiek.
Uit hun debuutalbum ‘Channel Zero’ werd gekozen voor het nummer “ No light (at the end of their tunnel)”, uit hun plaat van 1993 “Unsafe” werden krakers als “Suck My Energy”, het harde “Dashboard Devils”, “Bad to the Bone” die beenhard werd gebracht en een ware crowdpit uitlokte, het titelnummer “Unsafe” zelf, en de meest gekende hit “Help” (tevens een bis-nummer) door de boxen geblazen.
Het album ‘Black Fuel’ mocht zeker niet ontbreken waardoor “Fool’s Parade”, “Call on Me” en “Black Fuel” de setlist vervolledigden! Van het album “Stigmatized for Life”, tevens hun 2e plaat die het levenslicht zag werd helaas niets gespeeld, en hiervan had ik toch ook wel degelijk een track willen horen. Tja, sommige keuzes zijn hard, en moeten aanvaard worden.

Het was een heftig feestje in de Factor, en tijdens het laatste bisnummer “Black Fuel” werden alle aanwezigen aangepord om de muzikanten te vergezellen on stage, een aanvraag die door de meesten met plezier werd ingewilligd, waardoor het leuk vertoeven was voor én achter het drumstel van Phil Baheux!!!

Nagenieten met de bandleden was nog mogelijk, want in het Brugs metalcafé ‘The Crash’ trakteerden de mannen nog enkele liters bier om hun show in schoonheid te eindigen. Uiteraard was ik aanwezig, een recensent moet nu eenmaal ook de euhm… minder leuke dingen ondergaan haha …

Pics van hun gig in Depot, Leuven http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-08-12-2011/

Organisatie: Heartbreaktunes



Channel Zero

Sto®mend Channel Zero in de Vooruit

Geschreven door

 

Channel Zero is voor velen zowaar de beste bekendste metalband die in België te vinden is.
Toen ze in 1997 een punt achter hun carrière zetten, was dit voor heel Metal-minnend Vlaanderen een bittere pil. Begin 2010 beslisten de mannen om een reünieconcert op poten te zetten in de AB. Channel Zero verraste echter vriend en vijand door in een mum van tijd de AB zes keer uit te verkopen. Deze ijzersterke comeback dikten ze nog verder aan door in het zelfde jaar een plaats te versieren op de mainstage van Rock Werchter en ook werd Graspop aan het lijstje toegevoegd .
In 2011 passeerden ze op Rock Zottegem, Dour en de Lokerse Feesten. Ondanks het vele spelen vonden de mannen toch nog tijd om een gloednieuw album in elkaar te boksen, ‘Feed' Em with a brick” . Wij waren benieuwd naar het nieuwe materiaal live, die op de festivals al met mondjes maat werd voorgesteld, en hoe lang het zou duren vooraleer de Vooruit zou worde ingepalmd.

Eerder kwam nog een gesmaakt optreden van de Brugse trashmetal band After All. In het verleden toerde de band al samen met onder andere Agent Steel, Stone Sour en Anthrax. Het half uurtje werd optimaal benut door de ene snoeiharde song na de andere af te vuren … Ideaal om op stoom te komen voor Channel Zero!

Channel Zero: Omstreeks 22u gingen de lichten uit en hoorden we “She Watch Channel Zero” van Public Enemy door de boxen galmen, de meest toepasselijke intro. Toen de spots op het podium aangingen stormde Franky De Smet Van Damme het podium op om meteen het strakke “Fool’s Parade”  los te laten. Hiermee was de toon gezet en kon het feest echt beginnen. Ondanks het feit dat de Gentse Vooruit niet uitverkocht was, lieten de aanwezige fans flink van zich horen en noteerden we al heel vroeg een moshpit.
Dat Channel Zero er zin in had, was duidelijk te merken aan hun gretigheid; frontman Franky trapte wild om zich heen, kapte flesjes water over zijn hoofd, keilde er een paar het publiek in en schreeuwde zich de ziel uit zijn lijf. Al dat enthousiasme werd warm onthaald door het lustig headbangende publiek. Het duurde dan ook niet lang om het podium op te klimmen en zich te wagen aan een stagedive!
Een uur lang, een stomend concert, de ene song na de andere zonder al te veel blah blah blah. Met “Electric Showdown” sloten ze hun reguliere set af, en in de ‘extra time’ hadden we  de alltime klassiekers “Help” (waarbij ze mensen op het podium riepen om mee te zingen) en “Black Fuel”. Op die twee nummers ging iedereen uit z’n dak!

De passage van Channel Zero in de Gentse Vooruit kunnen we meer dan geslaagd noemen; het lijkt alsof ze aan een tweede leven zijn begonnen zijn en tippen aan de roem van toen ze er in 97’ mee ophielden…

Set list: Intro: She Watch Channel Zero (Public Enemy), 1: Fool's Parade 2: Unsafe 3: Ammunition 4: Freedom 5: Angel's Blood 6: Hammerhead 7: Side Lines, 8: Suck My Energy 9: Dashboard Devils 10: No Light 11: 11. Call on Me 12: Bad To The Bone, 13: Run W.T.T 14: Capital Pigs 15: Hot Summer 16: Ocean 17:  In The City 18: Guns Of Navarone, 19: Electric Showdown
Bis: 1: Help 2: Black Fuel

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-01-12-2011/

Organisatie: Heartbreaktunes

Channel Zero

Feed’Em With A Brick

Geschreven door

Zo plots Channel Zero er midden jaren negentig mee ophield, zo plots herrezen ze vorig jaar uit het niets…  Dat ze live nog steeds staan als een huis, konden we vorig jaar duidelijk zien op de reünieschows in de AB en in iets minder mate op Graspop...
Een heel belangrijk verschil tussen het huidige en het oude CZ is natuurlijk de exit van voormalig gitarist Xavier Carion en de intrede van  diens plaatsvervanger Mike Doling (ex-Snot en ex-Soulfly)...  Dat Carion een uiterst belangrijke rol speelde bij het componeren van de succesnummers, werd zeer duidelijk  tijdens een (volledig aan Channel Zero gewijde) aflevering van het onvolprezen Belpop.  Dat gegeven en het zeer matige nummer “Black Flower” (dat je voor een prikje kon kopen tijdens de AB-shows) deed ons allesbehalve het beste vermoeden voor de comeback-plaat van het jaar.  
Met een bang hartje schoven we ‘Feed’Em With A Brick’ dus in onze platenspeler maar na een tiental luisterbeurten kunnen we het grootste deel van onze scepsis overboord gooien. De oude metalsound uit de jaren negentig werd onder aanvoering  van nieuwe songsmid Doling en producer Logan Mader (ex-Machine Head) flink opgepoetst en er werd geopteerd voor een mix van moderne, heavy  metal met een flinke portie trash en klein scheutje hardcore.   ‘Feed’Em with A Brick’ werd daardoor  een  zeer stevige én fijne metalplaat die bovendien (en dat lijkt ons toch het belangrijkste)  verschillende goeie nummers bevat die zich al heel vlug in je hersenpan nestelen.  Opener “Hot Summer” is wat ons betreft een van de beste CZ-nummers ooit en heeft enkele strakke rifs, een ongelooflijke groove en een straffe Franky DSVD die duidelijk in topniveau is. De stem van Belgiës meest bekende brulboei klinkt trouwens de hele plaat enorm catchy en transparant en het is duidelijk dat hij met de jaren alleen maar beter is geworden.  Ook “Guns Of Navarone” is een absolute voltreffer, rolt als een sneltrein door je speakers en heeft een simpel maar zeer doeltreffend refrein.  Andere splinterbommen op deze plaat zijn “Electric Showdown”, “Ammunition”,“Hammerhead” en “War is hell”.  Het is gegarandeerd onmogelijk om bij deze topnummers je nekspieren stil te houden.  Twee absolute hoogtepunten zijn verder nog het aanstekelijke “Side Lines” en het grungy “Ocean” waarbij de band bij momenten flink wat gas terugneemt.  Zoals we in het verleden al gewoon waren, betekent dit niet dat Channel Zero dan minder indrukwekkend wordt, integendeel.  “The Ocean” is misschien wel het beste nummer op de plaat en kenmerkt alle ingrediënten die van dit viertal zo’n topband maakt: de ratelende drums van Phil Baheux, de funky baslagen van Olivier De Martino, de spetterende gitaren inclusief geschifte solo’s van Doling en de oerschreeuwen van de Smet van Damme. 
Afwachten of  ‘Feed’Em With A Brick’ dezelfde status zal verwerven als ‘Unsafe’ en ‘Black Fuel’ maar wat ons betreft is dit plaatje een kopstoot van jewelste!

Channel Zero

Channel Zero – Back in the AB

Geschreven door

We schrijven januari 2010. Na 13 jaar afwezigheid liet de Belgische metaltrots Channel Zero de AB 6 keer vol lopen voor wat een eenmalig heroptreden zou worden. Daarna deden ze zowat elk zomerfestival op de grondvesten daveren. Nu een jaar later kondigen ze de opname van een nieuw album aan, want Channel Zero is meer dan terug en heeft er zin in. Opwarmen voor de opnames doen ze met  een – weliswaar kleinere – reeks concerten in de AB in Brussel.

Deze AB was gezellig volgelopen met rock- en metalvolk van alle leeftijden. Zelf zochten we plaats nabij de p.a., waar we terloops vernamen dat het openingsnummer toonaangevend zou zijn voor het hele optreden. Niet veel later klonk de industrialgetinte intro van “Suck my Energy” door de boxen, gevolgd door het nummer zelf. Een geweldige start van Channel Zero, wat de AB meer dan apprecieerde.
Ze gingen op dat zelfde elan verder met gekende songs als “Unsafe”, “Heroin”, “Lonely” en “Bad To The Bone”. Daarbij viel sterk op dat Mikey Doling het gekapte gitaarwerk, typerend voor zijn ex-band Soulfly, heeft gewisseld voor eerder vloeiende riffs die beter bij de Channel Zero sound passen. Ook de zang van Franky De Smet-Van Damme zat beter dan in 2010, wat sterk opviel op de meezinger “Help”.
Toen vonden ze het tijd dat het publiek kon kennismaken met werk voor op het nieuwe album. Daarbij werd Channel Zero bijgestaan door een extra gitarist die Franky aankondigde als ‘Dirty Jerry’ van Noise Factory (Records?). De nieuwe nummers, waaronder “Hot Summer”, klinken hard en het publiek zag er wel graten in. Daarna ging Channel Zero hard verder met ondermeer “Misery”, “Run with the Torch” en “Fools Parade”, ondertussen bijgestaan door een lichshow (met pastelkleuren wat je niet verwacht op een metalshow) en een spectaculair lichtscherm.
Channel Zero nam dan een kleine pauze, maar liet het publiek niet te lang wachten. Het kreeg zelfs een leuke verrassing, want de band walste de zaal plat met het zalige “Walk” van Pantera, bijgestaan door gitarist Phil Demmel van Machine Head. Zowat de hele zaal ging uit zijn dak, terwijl het lichtscherm foto’s projecteerde als aandenken aan Dimebag Darrell. Het bleef er niet bij, want Franky haalde er ook keyboardspeelster Martha Peterson bij van Bleeding Through. Zij speelde heftig mee op een nieuw nummer “In The City”. Jammer dat de keyboards er nauwelijks hoorbaar in gemixt waren. En dat was misschien wel het enige storende element tijdens dit optreden, de sound was niet zoals we in de AB gewoon zijn. Te vaak verdwenen instrumenten op de achtergrond in een geluidsbrij.
Hierna volgde alweer een korte pauze. Maar het publiek bleef “we want more” schreeuwen en Channel Zero beantwoordde dat met “Black Fuel”, gevolgd door een alles verpletterend “Raining Blood” van Slayer.

Een jaar na hun terugkeer staat Channel Zero er sterker dan ooit en opgeladen om de studio in te trekken. We verwachten dan ook een sterk album en een reeks nieuwe concerten. Gaan we voor 7 keer een uitverkochte AB?

Organisaie: Ancienne Belgique, Brussel

Channel Zero

Channel Zero een must & lust to see!

Geschreven door
Channel Zero is back in business… twintig jaar na hun oprichting, 6 albums en dertien jaar na de noodgedwongen stop, begonnen ze vorig jaar onder impuls van Marlon W. in een nagenoeg ongewijzigde bezetting te werken aan een reünie, nl. Franky DSVD, Tino DM en Phil B – enkel gitarist Xavier C moest afhaken door oortrauma, maar werd en verve vervangen door Mikey Doling (ex Soulfly).
Het kwartet onderscheidde zich, eiste hun plaats op binnen de Belgische metalscene, had de energie, de look en podiumprésence, maar strandde internationaal ondanks spraakmakende supports (Bodycount, Danzig, Kiss, Megadeth, Biohazard). Erg succesvol was de ‘Unsafe’ plaat (medio de jaren ‘90), met een handvol singles, die ook het rock-mindende publiek bereikte.
Een triomfantelijke reünie kun je achterna wel zeggen, want de zes concerten (oorspronkelijk was er maar eentje voorzien) waren in een mum van tijd uitverkocht. Ze wekten, naast de vroegere fans, de interesse op van de jonge metalheads. Ze bewezen op het podium dat hun terugkeer meer dan terecht was en vielen terecht over de tongen. Ze speelden een fris, gedreven, gebalde set die sterk en oorverdovend was … Meteen plaatsten ze zich middenin de huidige metal … en sloegen een bres, alsof er nooit een gapende leegte had bestaan.
12000 fans zagen de band aan het werk. Het is voor Channel Zero een hart onder de riem en is de aanzet van een geslaagde en happy return, met een nieuwe single, “Black flowers”, een gig op de GMM en de motivatie te werken aan nieuw materiaal. Het kwartet voelt aan dat ze meer dan ooit op dezelfde golflengte zitten … Ook weinig gezien was dat de ABbar goed verkochte. De stevige sound van Channel Zero smaakte des te beter met een stevige pot bier!

De lichten doofden … ”She watch Channel Zero” van Public Eenemy, de hiphopband van de eighties, het nummer waaraan de band destijds zijn naam ontleende, knalde door de boxen … Al subiet werd Channel Zero enthousiast onthaald. In de eerste minuten van opener “Black fuel” was de band afgeschermd van het publiek door een groot wit doek. We zagen de schaduw van de members, achteraan flitste de groepsnaam en er waren projecties van ruis en beelden vanuit een politiehelikopter. Toen het kwartet dan te zien was, werden ze meteen op handen gedragen. De AB barstte uit zijn voegen. Iedereen wou een glimp zien van de vier gespierde, afgetrainde kerels, wou een luchtgitaar vastnemen, het refrein met gebalde vuist mee scanderen, springen of skydiven, maw genieten van elke seconde Channel Zero.
De band zette er verder stevig de beuk in met het energieke “Heroin”: een catchy melodie, pompende, stuwende en dynamische ritmes, een diepe bas, ferme riffs en soli, gitaarexplosies, gevatte tempowisselingen en de helder overtuigende zang van Franky. We hielden Pantera en Metallica in het achterhoofd bij zo’n nummers. Het tempo hielden ze even hoog met “Back to the bone”, die elan kreeg door de snelle riffs, de opzwepende ritmes en waarvan het refrein luidkeels werd meegezongen. Ze deelden de ene na de andere mokerslag uit en waren top.
”Mastermind” klonk iets slepender, maar een snedige “Why” en een opbouwende “My self control” volgden, die sommige momenten explodeerden.
Alles viel in z’n plooi … de muziek … en de entourage van gesplitte projectie schermen, de verhogen waarop de groepsleden hun ding konden doen en een zanger die z’n publiek aanporde, voeling hield, alle kanten van het podium rond draafde en op de verhogen te zien was.
In een verschroeiend tempo hoorden we schurende versies van “Run WTT (With The Torch)”, “Unsafe” en “Dashbord devils”. Ze waren in de vier uithoeken te zien op het dreigende, bezwerende en mooi uitgesponnen “Call on me”. Ook de nieuwe song “Black flowers”, al hoog in onze Belgische charts, kon rekenen op een sterke respons. Het Nederlandse gitaarwonder Marcel Coenen (In Nederland een begrip met z’n instrumentale soms snelle gitaarmuziek) was de special guest en gaf de medley van ‘oudjes’ “Succeed or bleed” – “Inspiration to violence” en “No lights” cachet.
Na een korte pauze vatten ze de classics “Help”, “Fools parade” en “Lonely” aan, die de massa massaal meebrulde, en tot slot explodeerde al de samengebalde energie op “Suck my energy”. Wat een finalereeks! Het afsluitende “Man on the edge” was hierbij eerder een outtro van de anderhalf uur energieke, gebalde set!

Channel Zero moeten we anno 2010 stevig vasthouden. De overweldigende, keiharde set & sound toonde een band in bloedvorm, die sterk op elkaar was ingespeeld! Ze deden de adrenaline stijgen, de harten bonken, brachten genadeslagen toe en sloegen een krater binnen de huidige metal. Kortom Channel Zero is een must & lust to see!

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie : CNR ism AB