logo_musiczine_nl

Cactus Club, Brugge - concerts

Cactus Club, Brugge - concerts 2024 02-02 Glints (ism Hussle) 03-02 Torres, MF Tomlinson 08-02 Peuk 09-02 Humo’s rock rally 2024 (voorronde) 10-02 Lean back (Org: Do vzw) 13-02 Breaking waves: English teacher, Sprints 16 + 17-02 Pommelien Thijs 18-02 Mary…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (4 Items)

Garbage

Strange little birds

Geschreven door

Vorig jaar was er nog de heruitgave van hun memorabel debuut uit 95 , waaraan een tournee werd gekoppeld. Naast topproducer Butch Vig hadden ze een rockbitch , Shirley Manson. Garbage was geboren . Rock , grunge werd gekoppeld aan elektronica. De oude  “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles “Only happy when it rains” en het prachtige “Stupid Girl” waren in het geheugen gegrift. Live was er plaats voor opwinding .
In 2012 hadden we een blij weerzien met Garbage en de return ‘Not your kind of people’. Ook de nieuwe bevat een paar stekelige nummers , fris en geïnspireerd, gekenmerkt van nerveuze , gedreven ritmes als “Empty”, “We never tell” en “So we can stay alive”. De sfeer is meer gothic op opener “Sometimes” en “Even though our love is doomed”; de andere tracks zijn sensueler en intenser . Muzikaal zijn deze minder spannend , maar Garbage is net gretig genoeg om te zeggen van een goed album …

Garbage

Garbage – 20 Years Garbage

Geschreven door

… Shirley Manson heeft het licht gezien (zegt ze zelf) … Als kind toen ze met haar ouders in Brussel was … Na een resem kleine bandjes kwam Shirley begin jaren ’90 terecht bij Garbage. Misschien heeft ze ook in onze hoofdstad inspiratie opgedaan voor de eerste plaat die ondertussen al 20 jaar oud is, waarop deze tour is gebaseerd en ze halt houden in Vorst. En onze Shirley heeft wel iets mystieks, mysterieus om zich. Een rockbitch!
Het podium werd afgeschermd met een groot doek waarop  beeldmateriaal te zien was van de band uit lang vervlogen tijden.

Het was wachten, lang wachten tot het doek viel. We kregen de indruk dat het niet wilde vallen. Het was er wel voor gedaan hoor, het eerste nummer werd in de schaduw gespeeld. En die schaduw, toon van het concert, voelden we de ganse avond. Garbage is niet meer die band waarop je van begin tot einde staat te springen. Ze moeten het hebben van net die oude “Supervixen”, “Queer”, “Vow” en de handvol ijzersterke singles als “Only happy when it raines” en het prachtige “Stupid Girl”. Maar daar stopt het ook.
Garbage is een goede grunge-, rockband, die mee wou met de tijd en elektronische invloeden niet schuwde. Shirley Manson als zangeres, zorgt altijd wel voor opwinding, is het niet muzikaal dan vindt ze het wel op een andere manier in de show; ‘een attractie’ om bezig te zien op het podium, dartelend als een jong veulen; niet te vergeten dat ze al bijna 50 is! Geen slecht woord over haar zangtalent, haar hits zingt ze na 20 jaar nog als vanouds. Maar het kapsel links gelaten, de wilde haren zijn er een beetje van af.
Ze hebben nog die fans die er al bij waren midden jaren ’90, toen het succes zich opstapelde. Maar die hebben moeilijker de weg naar dit concert gevonden dan gedacht.

Toch moeten we toegeven , het is een band die is blijven bestaan na een overdonderd succesvolle debuutplaat, gebruik makend van allerhande trends. Ze dwingen respect af .
We hoorden dat nieuw werk opborrelt . . Een combinatie om na de clubs hen richting festivals te brengen en ervoor kan zorgen dat iedereen een uurtje recht veert ?!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/garbage-5-11-2015/

Organisatie: Live Nation

Garbage

Not your kind of people

Geschreven door

Een blij weerzien toch met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Een rol die haar op het lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar we herkennen haar ook als een warm , sensueel , dynamisch iemand.
In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me”  en “Only happy when it rains”.
De nieuwe plaat is niet nieuws onder de zon , maar biedt een reeks snedige,  strakke , stekelige songs , gekenmerkt van nerveuze, gedreven ritmes. “Automatic systematic habit”, “Big bright world” en de single “Blood for puppies” slaan meteen in. Daarna zakt het wat ineen , een beetje teveel dreunend; af en toe komt een sfeervolle , dromerige, innemende song bovendrijven als de titelsong en “I hate love”.
Algemeen hebben we hier de return van een gretig klinkende band , die er terug zin in heeft, een goed album klaar heeft , en de brug tracht te slaan met hun eerste nineties platen. Een geslaagde rentree bijgevolg!

Garbage

Garbage – geslaagde rentree - strakke, snedige set

Geschreven door

Op Rock Werchter waren we uitermate tevreden van het blije weerzien met Garbage . ‘Not your kind of people’ bracht het ensemble opnieuw samen , na zeven jaar afwezigheid (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege, op hun vraag).
Elk is een beetje z’n weg gegaan na 2005 , Butch Vig en Shirley Manson voorop . Butch Vig legde zich toe op het werk als producer en Shirley Manson, die live al over een sterke podiumprésence beschikte, bouwde haar talent als actrice uit . Btw in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check Vier maar eens!) had ze alvast een glansrol. Een rol die haar op lijf was geschreven , want net als in de serie herkennen we een deels ‘coole chick’, ongenaakbaar, emotieloos, meedogenloos, uitdagend, een indringende blik , de ogen fel gemaskeerd en rode lippen; maar op het podium herkennen we ook de zwart geklede dame als een warm , sensueel , dynamisch iemand. Aandoenlijk toen ze een paar uitwuivende kussen het publiek in stuurde …
Acteertalent die goed van pas komt bij de gig van Garbage , want ze krijgt ruimte op het podium , veel ruimte zelfs, om zich totaal te geven op de stage , haar publiek te mennen , te dwepen en op te hitsen . Hyperkinetisch, dansend en hotsend,  heerlijk om haar zo aan te werk te zien . En gevoelig , jawel ze placeerde in naam van de band een dankwoord in het beste Frans met een Schots accent , en ze onthouden België als een erg enthousiast, loyaal publiek, die hen als artiest sterk onthaalde; dankzij ons kunnen ze het leven leiden , waar ze altijd van gedroomd hebben . We werden tot twee maal toe de hemel in geprezen . Wat doet dat een  mens deugd zeg …

In de jaren ’90 namen ze na de grunge een voorname plaats in binnen de synth/electrorock wat hen een reeks frisse, aanstekelijke hits opleverde als “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love me”  en “Only happy when it rains” , die allemaal vanavond werden opgenomen in de liveset en tekenden voor een uitgelaten menigte .
De band ging gretig , strak en snedig te werk. Stekelige, dreunende beats sierden de sound , soms pompend, overrompelend , en die een geluidsmuur opentrokken .
Opener “Queer” was al meteen de eerste pletwals , net als het recente “Automatic systematic habit”, die  nerveus, gedreven klonk.
Het nieuwe materiaal kwam maar mondjesmaat aan bod en goed dat er dan voor een nummer als “Blood for puppies” werd gekozen , dat even opwindend , hard , overtuigend is. Het richtingloze “The battle in me” als de EBM  van “The one” klonken flets.
Maar anders niks dan lof , want het kwintet raasde over het publiek heen ; ook de meer poppy, ontvankelijke,  onschuldige slepende songs, durfden te ontploffen.  Er werd dus vooral teruggegrepen naar het oude materiaal, die een frisse, energieke tint kregen . Powerpop dus! De eerder vernoemde singles werden aangevuld met “Vow” , “Crush”  en “Push it”. De refreinen van “Stupid girl” , “I think I’m paranoid” en “Cherry lips” liet Manson soms aan de eerste rijen over .
Rustpunt: eentje, het ingetogen, kwetsbare “Cup of coffee” … Garbage toonde even de andere kant van z’n gezicht.
De groep grossierde in hun al rijkelijk gevulde oeuvre . Anderhalf uur waren ze al bezig toen een uitgesponnen broeierig opbouwende “You look so fine”, waar Manson zelfde de gitaar omarde , de set besloot .
Even konden we op adem komen en dan borrelde het optimisme in de electrotunes op van “When I grow up” en “Only happy when it rains”, die opbouwden en konden knallen … Iedereen kon een laatste keer huppelen, mee springen en de refreinen zingen … Garbage trok op het eind van hun tour alle registers open …

Kijk , Garbage draagt ons in hun hart én …wij ook! “I’m (only) happy when I(t)” … Hier was sprake van een strakke set en een geslaagde rentree !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/garbage-25-11-2012/

Organisatie: Live Nation