logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Search results (3 Items)

Indochine

Indochine – Franstalige lievelingen voor het leven!

Geschreven door


Doe jezelf een plezier. Indien je deze show van Indochine nog niet hebt gezien, lees dan niet verder. Neen, we zijn nooit uitblinkers geweest in het verkopen van onszelf, maar wat Indochine twee dagen aan een stuk in Paleis 12 liet zien , grenst gewoonweg aan het ongelofelijke.
Een show die bommen geld heeft gekost (en dat met tickets van 40 euro!) en die de fans van de eerste tot de laatste seconde weg blies. Nou ja, eerlijk is eerlijk, de kans dat u op 3 november aan het Atomium zal aanschuiven voor hun derde show is bijster klein. Indochine is in Vlaanderen nauwelijks bekend (bestaan ze nog?), maar eens een centimeter over de taalgrens waarschijnlijk de populairste groep die je bedenken kan, en dat vier generaties lang. Twee keer Paleis 12 uitverkopen in een paar minuten tijd, doe maar na! Vier jaar aan de top (we klinken bijna als K3), maar met een sound die geen tikkeltje gedateerd klinkt. Tja, dat noemt evolutie.

Indochine heeft op audiovisueel vlak de lat voor zichzelf enorm gelegd, en dat bleek ook op de ‘13 Tour’ niet anders, een tour die is opgebouwd rond hun laatste album ‘13’ en die bijna integraal werd gespeeld. Heerlijk toch? Nieuwe platen worden gemaakt om gespeeld te worden, misschien kan iemand dat aan wassen beelden geworden jukeboxes als The Human League uitleggen?
Er werden uiteraard wel wat hitjes gespeeld, maar Indochine heeft nooit op het verleden geteerd, maar altijd geleefd met het heden, en daarom staan ze er vandaag nog altijd (en sterker dan ooit), ook al vragen ze zich in “Station 13” af hoe het nu verder moet nu Bowie er niet meer is. Een vraag waar we al twee jaar geen antwoord op kunnen verzinnen…
Vijf voor negen (of neen, zondag was het kwart voor negen) doofden alle lichten uit en op een megagroot ufo-achtig scherm dat in het midden van de gigantische zaal hing, werden we ondergedompeld in wat de big bang voorstelde. En jawel, net op het moment van de knal, floepen de talrijke blauwe lichten aan en zien we de helden van de dag.
Black Sky” wordt ingezet, en dat is meteen het startsein voor wat songs uit ‘13’. Bij “Henry Darger”, de tweede song in de set, krijgt het publiek onmiddellijk een lading zilverachtige confetti over zich. Tijd voor feest dat twee en anderhalf uur gedrenkt was in melancholie zoals alleen Indochine het kan.
Nicolas Sirkis die er tegenwoordig uitziet als een kruising van Johnny Halliday, Simon Le Bon en David Bowie (drie keer bingo!) paradeert met de grootste nonchalance en zelfvertrouwen over de catwalk die bijna 3/4e van de zaal in beslag neemt. Sirkis wil gezien worden, zelfs bepoteld worden, zo stapt hij tijdens “Tes Yeux Noirs” het podium af en wandelt hij als een geile voyeur doorheen zijn leger fans. Misschien al de truken van Dave Gahan geleerd (inclusief het gat zwieren), maar Nicolas Sirkis blijft Nicolas Sirkis. Een ster. Een die ons doet lachen en springen (“A L’Assaut” of de verplichte afsluiter “L’Aventurier”), maar even goed iemand die ons tranen in de ogen kan doen krijgen. “La Vie Est Belle” over die persoon met wie je aan je sterfbed wil eindigen of de bevestiging van onze eigen nietigheid (“Kimono Dans L’Ambulance” inclusief een clip die je doet slikken) of het mysterieuze “Gloria” (zaterdag was Asia Argento er zelfs live bij!).
Veel oude nummers zijn er niet gespeeld, de lange set wordt zelfs afgesloten met een track uit de nieuwe (“Karma Girls”), maar we hoeven ze niet te horen, want hoewel ‘13’ een album is die tijd nodig heeft, blijft die samen met ‘Wax’ en ‘7000 Dances’ één van hun beste. Er zijn natuurlijk ook de publiekslievelingen, maar die worden allemaal mooi verpakt in een medley (“Les Tzars, Paradise” en “Canary Bay”).
Indochine mag twee keer terug komen, hoewel ze in feite dat twaalf keer mochten. De eerste keer met een intieme set (een akoestische versie van het nog altijd heerlijke “Electrastar” en “J’ai Demandé A La Lune”) en natuurlijk “Trois Nuits Par Semaine”. Een tweede keer om de naam Bob Morane te schreeuwen!

We zijn het vergeten voor de hoeveelste keer ze het op Brusselse en Waalse grond hebben gedaan, maar Indochine heeft dit weekend bewezen dat ze één van de beste bands ooit zijn. ‘Marcher jusqu’ à la mort avec toi …’

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Indochine

13

Geschreven door

Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn.
“Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.

Indochine

Euforie aan het adres van Indochine

Geschreven door

Bijna 3 volle uren, zo lang werden we in Vorst Nationaal getrakteerd op een  concert van Indochine, de Franse new wave-pop/rockgroepoorspronkelijk een trio opgericht door de broers Nicola(s) en Stéphane Sirkis (alias voor Sirchis). De groep staat al 30 jaar op de planken en heeft in Frankrijk en België (de broers groeiden grotendeels op in Ukkel, vervolgens in de buurt van Doornik) mythische allures gekregen, vooral na de dood van Stéphane Sirkis in 1999. Indochine is waarschijnlijk de enige Franstalige rockgroep die ooit voorbij de grenzen heen mocht kijken, met successen en uitverkochte zalen van Scandinavië tot Peru. Ze speelden het voorprogramma van Depeche Mode medio jaren ’80 en brachten duetten uit met Melissa auf der Mauer in 2002 en Brian Molko in 2005.

Indochine stond zaterdag voor een uitverkocht Vorst Nationaal en beloofde er een waar spektakel van te maken.5 immense schermen projecteerden beelden van oorlogstaferelen, spelende kinderen, lege fabriekshallen en industriële terreinen, Amerikaanse kerkhoven en portretten van J.D. Salinger en juichende menigtes tijdens de bevrijding van Parijs… erg indrukwekkend en veelbetekenend als je wil begrijpen waar Indochine de inspiratie haalt voor vele van zijn nummers en teksten.
Indochine speelde een afwisselende set met vooral aandacht voor het 11de album van de groep, ‘Alice et June’, verschenen in 2009, zoals de opener “Go Rimbaud Go”, “Playboy”, en het aanstekelijke electro-rocknummer “Little Dolls”. Bij het eerste nummer uit de beginjaren van Indochine, “Miss Paramount”, veert het publiek recht om de volgende uren niet meer te gaan zitten. Eerste hoogtepunt volgt iets later met “J’ai demandé à la lune”, een nummer dat, na een onopvallende periode in de jaren ’90, de terugkeer van Indochine aankondigt in 2002. Doch iets te lang uitgesponnen, werd het met een staande ovatie ontvangen. Ook de mooie ballads “Atomic Sky”  en “
3ièmesexe” gaan niet onopgemerkt voorbij (i.p.v. de traditionele aanstekers, zorgen gsm-displays nu voor sfeer).
Tweede hoogtepunt vond ik het nummer “Un ange à ma table”, live sterk gebracht, en in duet gezongen met een zangeres die geportretteerd werd op de schermen die het podium omringden en waarvan we nu weten dat ze behoort tot de Franse tweekoppige electroband “Pravda”. Tegen de tijd dat “Alice & June” werd ingezet, hun recentste hit, was het al heel heet geworden in de zaal en begonnen onze oren zowaar te jammeren.
De bisronde was echter meer dan het wachten waard want “Kao Bang” en “l’Aventurier” kwamen nog onze richting uit, de nummers die Indochine in de jaren ’80 op de wereldkaart zetten met een orginele mix van oosterse en new-wave geluiden. Ook de akoestische versies van “Electrastar” en “Le dernier jour” zorgden voor rillingen.
Minpunten van het concert? Veel nummers zijn niet erg origineel, blijven niet hangen, zijn vaak een variatie op hetzelfde thema. De zang van Nicola Sirkis was niet altijd toonvast. Ook was de setlist te lang, zo had de medley die werd gespeeld voor de bisronde er wel uit gemogen.

Maar waar klagen we over: het publiek was na afloop euforisch en ook Indochine heeft zijn strepen meer dan verdiend. We mochten tenslotte ook allemaal met Indochine op de foto.

Setlist
Intro, Go Rimbaud Go (2009), Punishment park (1990), Little Dolls (2009), Playboy (2009), Punker (2002), Drugstar (1996), Miss Paramount (1983), Le lac (2009), Le manoir (2002), J’ai demandé à la lune (2002), Atomic Sky (1999),
3ièmesexe (1985), La lettre de métal (2009), Un ange à ma table (2009), Alice &June (2005), Popstitute (2002)
Medley : you spin me round, Canary Bay, Les Tzars, Des fleurs pour Salinger, Adora, Mao boy
Bis: Le baiser (1990), 3 nuits par semaine (1985), Union War (2009), Kao Bang (1983), Electrastar (2002)
2de bisronde: L’Aventurier (1982), Le dernier jour (2009), Ladyboy (2005), Bye bye Valentine (2009)

Organisatie: AJA concerts