logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Sam De Rijcke

Sam De Rijcke

zaterdag 19 november 2022 13:38

The Comet Is Coming - Zinderende elektro-jazz

The Comet Is Coming - Zinderende elektro-jazz
Aéronef (Club)
Lille

Het trio The Comet Is Coming heeft met ‘Hyper Dimensional Epansion Beam’ alweer een bruisend nieuw album uit. Hun mix van jazz, elektro en psychedelica is uniek en op het podium groeit dit uit tot een uiterst explosieve en opwindende sensatie. Keyboardist Dan Leavers zorgt voor de immer pulserende beat, hij is degene die van The Comet Is Coming een dansbare en prikkelende beleving maakt. De uitblinker van deze band is echter de immer bedrijvige en virtuoze saxofonist Shabaka Hutchings, die ook actief is in de al even vernieuwende jazz acts Sons Of Kemet, Melt Yourself Down en Shabaka & The Ancestors. In een bijwijlen free-jazz achtige stijl volgt hij de beats van Dan Leavers en zorgt hij voor een opeenvolging van sax-huzarenstukjes zonder daarbij over de rooie te gaan.

Hun meestertrack “Summon The Fire” zit al vrij vroeg in de set, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee al hun beste pijlen hebben verschoten, want The Comet Is Coming wordt hierna alleen maar heter, spannender, hitsiger en dansbaarder. Dit via de meest opzwepende tracks als “Atomic Wave Dance”, “Angel Of Darkness” en “Pyramids”.
Tussen de zinderende beats en de magische saxsolo’s mag er ook al eens een drumsolo gedropt worden. Die komt van de fantastische Max Hallett, zo een typische jazz drummer, geen ego, wel een wonderbaarlijke stijl.
De sterkte van The Comet Is Coming zit hem in het feit dat de drie protagonisten elkaar perfect aanvoelen en mekaar voldoende ruimte geven terwijl de muziek steeds spannend en aanstekelijk blijft. Er is tijd voor uitspattingen, maar nooit vervalt men in freaky jampartijen die de vaart er zouden kunnen uit nemen.

Ruim meer dan anderhalf uur is het smullen van deze veelbewogen cocktail van jazz, funk, psychedelica en elektronica. Jazz kan al eens elitair en hautain klinken, maar dit hier is van de meest opwindende soort die we ooit hebben mogen meemaken.

Organisatie: Aéronef, Lille

Randy Hansen in the loving memory of JIMI HENDRIX - How Close Can You Get?

Het is inmiddels al 52 jaar geleden dat Jimi Hendrix, de meest geniale en invloedrijke gitarist of all times, de geest gaf. Wij waren nog maar net uit de bloemkolen en hebben dus uiteraard de meester nooit in levende lijve kunnen meemaken. We hebben pas jaren na Jimi’s dood de grensverleggende albums ‘Are You Experienced’, ‘Axis : Bold As Love’ en ‘Electric Ladyland’ ontdekt, en daarna de talrijke postume releases en ettelijke live opnames die stuk voor stuk fraaie staaltjes van het genie zijn. Met al dat prachtmateriaal konden wij niet anders dan vaststellen dat Hendrix de Eddy Merckx is van de elektrische gitaar, de absolute en ongenaakbare nummer één. Geen mens die daar ooit nog verandering zal in brengen.

Wij zijn nooit echt gek geweest van zogenaamde tribute acts, maar wat moet een Hendrix-fan doen als die een live beleving van de grootmeester wil opvangen terwijl die al een halve eeuw onder de graszoden ligt ? Dan is daar nog zo een oplossing als Randy Hansen, een wonderlijke gitarist die vrijwel zijn volledige carrière heeft toegewijd aan het oeuvre van zijn grote idool.
En het moet gezegd, Hansen is zowat de verpersoonlijking van Jimi. De toewijding zit hem niet alleen in de gitaar, maar ook in de act, de looks, de bezieling en de overgave. Hansen zit gewoon helemaal in de huid van Hendrix, er is enkel wat kleurverschil.
Hendrix was uiteraard de beste, maar misschien niet de meest cleane gitarist, hij heeft altijd de gitaar laten scheuren, gieren en spetteren op zijn eigen onorthodoxe manier. Hij was geen purist of perfectionist, zijn gitaar werd meer gestuurd vanuit de onderbuik dan vanuit de brains, en dat is wat hem uniek maakte. Randy Hansen heeft zichzelf al die gaves toegeëigend waardoor hij bijzonder dicht komt bij het origineel.
Al van bij opener “Burning Desire” hadden wij het door. Hier stond gewoon Jimi Hendrix op het podium. Een artiest die volledig één was met zijn gitaar en daaruit de meest fabelachtige sound, riffs en solo’s toverde. De psychedelica van de sixties kwam hevig opborrelen in “Are You Experienced”, “I Don’t Live Today” en “If 6 was 9”, niet de meest gekende Hendrix songs, wel hallucinogene pareltjes. Voor de rest zaten er heel wat vertrouwde klassiekers in de set met geniale uitvoeringen van “Hey Joe”, “Foxy Lady”, “All Along The Watchtower”, “Little Wing”, “Purple Haze” en een allesverslindend “Voodoo Chile”. Dit was anderhalf uur magische Hendrix klasse, wat kon een passionele fan zichzelf nog meer toewensen?

Kan u zeggen dat u ooit Jimi Hendrix live heeft gezien ? Wij helaas ook niet, maar godverdomme, dichter dan vanavond zijn we nooit geweest.

Oh ja, we moeten ook nog even dit kwijt, het is tenslotte nog altijd november, de maand om onze doden te herdenken. Vanavond hing immers niet alleen de geest rond van Jimi Hendrix in de Casino, maar ook die van Chris Whitley en Jeff Buckley. Meer bepaald in de set van RAMAN. Een bijzonder talentvolle gitarist die gezegend is met een engelenstem. Hij had genoeg aan een bij momenten lekker scheurende gitaar, een attente drummer en een stel emotievolle pareltjes van songs om ons helemaal te overtuigen. Hier gaan we nog van horen, en liefst zo snel mogelijk.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Randy Hansen
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4477-randy-hansen-08-11-22022.html?Itemid=0
RAMAN
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4476-raman-08-11-2022.html?Itemid=0

Organisatie: de Casino, Sint-Niklaas

Psychonaut slaat AB BOX murw bij albumrelease

Voor de officiële release van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’ mocht Psychonaut in de alom geliefde tempel AB aantreden, altijd een belevenis voor een band die nog in volle opmars is. Het concert was trouwens al weken op voorhand uitverkocht, het leek ons dus een beetje eigenaardig dat men het Mechelse metal-trio geen volledige AB zaal gunde in plaats van een overvolle AB Box, ze zouden gegarandeerd het ganse kot met de vingers in de neus uitverkocht hebben.
Maar soit, de set van vanavond was zonder meer een unieke ervaring, zowel voor de band als voor de uitzinnige crowd.

Dat de nieuwe plaat een stel bronstige en naar Psychonaut normen vrij korte beukmetal-songs in de aanbieding heeft mocht blijken met de briesende vertolkingen van “Interbeing”, “All Your Gods Have Gone” en “A Pacifist’s Guide To Violence”. Stuk voor stuk botergeile brokken metal die met een verschroeiende intensiteit de AB terroriseerden.
De nieuwe songs beten ons keihard in de kuiten, maar het was toch een oudje die het kippenvel op onze armen voor de eerste keer deed rechtstaan. Meer bepaald het prachtige en gelaagde “Sananda” dat hier zijn albumversie (op ‘Unfold The Gold Man’) met verve oversteeg en ons zodanig naar de keel greep dat we onze buurman spontaan een tongzoen wilden draaien (toch net niet gedaan, je weet maar nooit tot wat zoiets kan leiden).
Het kippenvel kwam een tweede keer recht toen op het wonderlijke “Violate Consensus Reality” Stefanie Mannaerts (Brutus) van achter de coulissen kwam opdagen. Ze kwam haar beste Chelsea Wolfe-beentje bijzetten en zette Psychonaut aan tot een kolkende, bruisende en adembenemende moordsong die minutenlang tegen onze hersenpan timmerde, ronduit geweldig.

Psychonaut stapte eruit met nog een oudje, een fenomenaal “The Fall Of Consciousness”, ondertussen uitgegroeid tot een ware klassieker. Een machtig punt achter een moordend concert waar we maar één ding op aan te merken hadden. Veel te kort.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Psychonaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4469-psychonaut-04-11-2022.html
Huracan
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4468-huracan-04-11-2022.html
Libraem
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4467-libraem-04-11-2022.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

All Them Witches - Twee magische uren vullen met de heerlijkste psychedelische stonerblues

Het geweldige All Them Witches moest eigenlijk al meer dan een jaar geleden hier op het podium staan, maar ja, u weet wel, covid. Het betreft hier de uitgestelde tournee ter promotie van het alweer fenomenale album ‘Nothing As The Ideal’, de ‘nieuwe’ plaat die ondertussen ook al weer dateert van 2020. Ondertussen heeft de band in 2022 al stapsgewijs een tiental nieuwe songs op de streamingplatformen gedropt, en dat zijn stuk voor stuk pareltjes. Eigenlijk hebben ze dus alweer een nieuw album uit. Een drietal van die ongeslepen diamanten haalden trouwens al de setlist.

Een immer bruisende mix van psychedelica, blues en stonerrock is het unieke concept van All Them Witches, met als grote invloeden Led Zeppelin, The Doors, Kyusss, Tool en Blue Cheer. Vananavond kregen we daarin een twee uur durende masterclass. Je mag er de volledige line up van Desertfest of Roadburn op nagaan, er is geen band die het beter doet dan ATW.
ATW ging gloeiend van start met een stel stomende rockers “Saturnine & Iron Jaw”, “Enemy Of My Enemey” en “When God Comes Back”. Sabbath was definitely in da house.
Een absoluut sterk opborrelend hoogtepunt was “Diamond”, dreigend en net niet ontploffend, maar over heel de lijn uitermate fantastisch.
Zanger/bassist Charles Michael Parks mag dan al de drijvende kracht zijn achter ATW, het was de briljante gitarist Ben Mc Leod die telkenmale de monden deed openvallen met zijn geniaal echoënde riffs en wonderlijke solo’s. Zijn solomomentje in het integere en bloedmooie “Everest” toonde aan dat hij ook de gevoeligste snaren kon raken.
Dezer dagen trekken de heren trouwens weer met zien vieren de hort op. Voorheen deden ze het even als trio, maar nu werd de keyboardspeler en violist Allan Van Cleave aan boord gehaald, en die zorgde voor enkele adembenemende momenten. Zo gingen op “Children Of Coyote Women” de drummer en gitarist achter de coulissen een jointje paffen, en mocht Van Ceave op viool de akoestische gitaar van frontman Charles Michael Parks Jr begeleiden, een subliem kippenvelmomentje.
Dat All Them Witches een geweldige jam-band is weten we al langer. Niet zelden droppen ze een freaky song waarop ze ruim boven de 10 minutengrens afklokken, check hun talrijke live opnames waaronder ook ‘Live In Brussels’, een registratie van hun prachtconcert in de AB Club van 2016.
Ook vanavond ging de jam-band helemaal loos, en dit vooral in het tweede deel van de set, met bijzonder kloeke versies van het in psychedelica gedrenkte “Alabaster”, het fenomenale nieuwe “Silver To Rust” en het wonderlijk uitgesponnen “See You Next Fall”. Daar tussenin zette ATW nog eens een vette poot in de blues met “L’Hotel Serein”, één van die broeiende nieuwe songs.

Hoe kon het ook anders dat ATW zou eindigen met “Blood And Sand/ Milk and Endless Waters”, de laatste jaren steevast hun afsluiter, met die heerlijke intro die overgaat in een alom bruisende song. Een naar goede gewoonte extra lange uitvoering waarin alle registers nog eens ongeremd werden opgetrokken. All Them Witches op zijn best.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4454-all-them-witches-26-10-2022.html?catid=category
Rich Ruth
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4453-rich-ruth-26-10-2022.html?catid=category

Organisatie: Trix, Antwerpen

The Vintage Caravan - IJslandse geisers spuiten gloeiende hardrock
The Vintage Caravan + Volcanova

Een naam om te onthouden, Volcanova (****), oerdegelijke hardrock met een doom-en stonerinsteek. De vocals worden netjes verdeeld onder de drie bandleden, en vooral als de drummer zijn strot opentrekt is het indrukwekkend. De band vult een dik half uur met een strakke sound en een handvol stevige songs, waarvan we vooral het vette “MOOD” en het ronkende “Sushi Sam” onthouden, dat laatste inclusief een Sabbath extractje “Children Of Te Grave”, kwestie van nog eens duidelijk te maken waar de grondvesten liggen.

Die andere IJslandse hardrockers van The Vintage Caravan (****1/2) hebben het warm water niet uitgevonden. Hoeft ook niet, er zijn daarvoor genoeg natuurlijke bronnen in hun thuisland. De band zweert immers bij onvervalste goeie ouwe hardrock die geënt is op de jaren zeventig. Meer hardrock dan metal. Meer zang dan gebrul. Meer songstructuur dan bruut geweld. Meer nuance dan snelheid.
Het powertrio schuwt de melodie niet maar pakt daarnaast wel uit met stevige riffs, snedige gitaarsolo’s en een occasionele drumsolo. En ze doen dat met tonnen overtuiging, vuur en goesting. Ze trachten dus geenszins de clichés van het genre te mijden, maar doen er wel prachtige dingen mee.
Neem nu “Innerverse”, een juweeltje die start als een ballad en verder open bloeit tot een vlijmscherpe hardrocksong met heerlijke gitaarsolo’s. Hun songs komen trouwens allemaal live nog een stuk krachtiger voor de dag dan op de albums, The Vintage Caravan profileert zich hiermee als een hechte live band met een volle en potige sound.
Onder meer “Whispers”, “Crystallized”, “On The Run” en een schitterend “Expand Your Mind” stijgen zo ver uit boven hun studioversies en klinken krachtiger dan ooit. Zelfs heuse rockballads als “This One’s For You” en “Clarity” glinsteren in de vitrine, ze hellen net niet over naar het melige en de solo’s zijn om van te snoepen.

The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren

Die goeie ouwe nineties, een tijd waarin rockmuziek alom aanwezig was en gitaren hoogtij vierden, een periode waarin bands als Nirvana, Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en Jane’s Addiction, om er maar enkele te noemen, hun beste albums maakten. Tussen al dat grungy gitaargeweld kwamen ook de hennep-verslindende rock’n’roll-slungels van The Black Crowes hun neus aan het venster steken met een formidabel debuutalbum ‘Shake Your Money Maker’ dat onbeschaamd teruggreep naar de seventies. De plaat was gemarineerd in een retro-extract dat samengesteld was uit hoge dosissen Stones en Faces, lekkere ramshackle rock’n’roll met een hoog soul gehalte. Tot op vandaag is dit ook nog steeds het beste en strakste album dat The Black Crowes hebben opgenomen.

Met de integrale vertolking vanavond van dit meesterwerkje bleek dat het album nog steeds staat als een huis en dat The Crowes na al die jaren de songs nog met evenveel groove, enthousiasme als energie brachten, alsof het pasgeboren baby’s waren. Eens te meer viel het op dat er heel wat Stones-vuur in de songs brandde, meer trouwens nota bene dan bij de Stones zelf die met hun bedenkelijke doortocht van afgelopen zomer in Brussel bijlange niet zoveel vinnigheid voor de dag wisten te leggen.
Een dikke pluim ook voor zingende joint Chris Robinson wiens stem soulvoller en krachtiger dan ooit klonk, vooral in pareltjes als “Sister Luck”, “Seeing Things” en “She Talks To Angels”, pure kippenvelsoul. De Otis Redding song “Hard To Handle” was wederom een hoogtepunt, de Black Crowes bewerking moet zowat de meest swingende versie van deze klassieker zijn die ooit werd gemaakt. The Crowes schakelden moeiteloos over naar de meest potige rock’n’roll met een denderend “Thick and Thin” en stoomden dan rechtdoor naar een hevig ‘Stare It Cold’ als bruisend slotakkoord van het ‘Shake Your Moneymaker’-luik.
Als uitgebreid dessertbuffet kregen we nog een heerlijk “Bad Luck Blue Eyes” en een stevig “Wiser Time”. Daarna kwam de jam-band in The Crowes tevoorschijn met een heerlijk uitgesponnen “Thorn In My Pride”, een minutenlang borrelend steekspel van gitaren en keyboards, en niet te vergeten een verbluffende Chris Robinson op mondharmonica. Met de onvermijdelijke kolkende publiekslieveling “Remedy” daar achteraan kon er niks meer stuk gaan.

The Black Crowes hadden hier zomaar voor een onvergetelijk concertje gezorgd. Als ultieme toetje waren we dan nog eens aangenaam verrast met een superbe uitvoering van “Moonage Daydream”, onze favoriete Bowie song. Thank You, Crowes! Thank You Very Much.

Geen idee of hier nog een vervolg kan aan komen, van ons mag het zeker. Het is in ieder geval goed nieuws dat de broertjes Robinson terug door één deur kunnen, hun deurgat is blijkbaar iets breder dan dat van de Gallaghers.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4343-the-black-crowes-30-09-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4342-dewolff-30-09-2022.html

Organisatie: Live Nation

zondag 25 september 2022 13:23

Ufomammut - Metal-noise in space

Ufomammut - Metal-noise in space

Ufomammut heeft al enkele jaren een patent op massieve doom-metal met een psychedelische onderlaag. Hun sound is brutaal, loodzwaar en bezwerend. Hun songs zijn giftige sluipmoordenaars.

De nieuwe plaat ‘Fenice’ is een machtige brok die zicht het best in één ruk laat beluisteren, een trip om volledig in opgezogen te worden. En dat is precies wat Ufomammut live doet, met brute power hun publiek meesleuren in een genadeloze en bloedstollende vertolking van ‘Fenice’, een album dat we na vanavond nog meer gaan koesteren.
De imposante sloophamer “Duat” zet de toon, bloedzuigers al “Pysychostosia” en “Pyramind” beuken daarna nog wat steviger door de muur. Daar tussenin laat Ufomammut het nog wat donderen in space met enkele sluipende noise-momenten waarin ze klinken als de Swans van de doom-metal.
Ufomammut vertoeft in een genre waarin zich zo stilaan een overaanbod voordoet, het wordt steeds moeilijker om het kaf van het koren te scheiden. Maar de Italianen onderscheiden zich van de rest van het peloton dankzij een immer aanzwellende repetitieve onderlaag die hun mokerslagen van songs telkenmale naar een climax doet groeien. Een almachtige trip.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Kurt Vile & The Violators - Koning van de kabbelrock

Enkele maanden geleden schreven we nog over Kurt Vile’s jongste album ‘Watch My Moves’: ‘Het glijdt inderdaad bevredigend en gemoedelijk voorbij, maar hier en daar een plotsklapse stroomstoot was toch wenselijk geweest’.
Wel, die stroomstoten waren aanwezig vanavond, een eerste keer in een vlijmscherp rockend “Check Baby”, iets verder in een fenomenaal “Wakin On A Pretty Day” waarin Vile de meest geniale elektrische solo uit een akoestische gitaar toverde (ik weet het, klinkt raar maar hij deed het) en naar het einde toe in een een bruisend “Hunchback”. Gitaren in overdrive, het kan ook al eens bij Kurt Vile, er schuilt ergens wel een Jay Mascis in hem.
Verder liet de sympathieke sloddervos zich van zijn lichtere maar uiterst genietbare kant bewonderen, namelijk die van een begenadigd songwriter die schijnbaar achteloos een handvol pareltjes uit zijn losse pols schudde.
Ongeslepen diamanten van songs als “Bassackwards”, “Hey Like a Child”, “Flyin Like a Fast Train”, “Like Exploding Stones” en “Pretty Pimpin”, met zijn allen dwarrelden ze losjes en aanstekelijk door de set. In “Runner Ups” deed hij het trouwens in zijn dooie eentje op akoestische gitaar, een prachtig en intens momentje.

Steeds hing die kenmerkende nonchalance over zijn songs, Vile’s gitaarspel klonk rommelig en fijntjes tegelijk, zijn vocals knoeierig maar rechtuit en zijn bindteksten onbezonnen maar steeds spontaan. Allemaal eigenschappen die door het publiek fel gesmaakt werden. Een publiek dat wel houdt van gitaren, maar niet uit is op spierbundelsolo’s en rockvedette-allures.
Vile is het soort muzikant die van slordigheid een gave maakt, zijn gitaarspel klinkt als Mark Knopfler die zijn best doet om toch maar niet te netjes te klinken, als Peter Green die de blues even links links laat liggen om nieuwe oorden op te zoeken, als Steve Gunn die de teugels wat losser laat of als Chris Forsyth die de notenladder iets minder freaky beroert.

Op zijn laatste plaat blijft Kurt Vile naar ons gedacht een beetje teveel op hetzelfde toontje voortkabbelen, maar op een podium verheft hij die kabbelrock tot een kunst. Waarmee wij hem maar meteen tot Koning uitroepen.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

vrijdag 24 juni 2022 22:35

Gary Clark Jr. - When soul meets blues

Gary Clark Jr. is momenteel met Guns’n’Roses op tour, een paar vrije dagen in het schema lieten hem toe om er even tussenuit te glippen en een openstaande covid rekening in de AB te vereffenen.
Een grote naam in de states, maar in onze contreien heeft het voor dit rastalent nog zo geen vaart gelopen. Waarschijnlijk omdat hij op zijn albums net ietsje te glad, te clean en te ‘Amerikaans’ klinkt. En dat is ook zo, de producers hebben zijn platen te uitvoerig gewassen en gestreken.

Maar Gary Clark Jr. live, dat is iets anders ! Net als bij zijn eerdere passages in de AB werd het ook nu weer duidelijk dat zijn muziek pas echt tot zijn volle recht komt op een podium. Vooral Gary’s gitaar kreeg carte blanche, de solo’s waren veel uitvoeriger, feller en intenser dan de vaak ingekorte versies op de albums. Het is helemaal niet uit de lucht gegrepen dat deze stergitarist regelmatig vergeleken wordt met de ongenaakbare Jimi Hendrix.
Als Gary oversloeg in een stevige bluesrockmodus op de fenomenale klassiekers “Numb”, “Bright Lights” en “When My Train Pulls In” kwam de Hendrix in hem volledig naar boven. Ook zijn tweede gitarist mocht even loos gaan, en die bleek er ook wat van te kunnen. Op “Gotta Get Into Something” werd het gaspedaal nog iets meer ingetrapt, een korte snedige stoot pure rock’n’roll.
Garys’ fantastische stem was de tweede hoofdrolspeler in de set. Er huisde soul in, veel soul. Prince was meermaals in de buurt (“You Saved Me”, “Pearl Cadillac”), Curtis Mayfield loerde om de hoek in “Feed The Babies”. Vooral “Our Love” was zo een wondermooie retro soulsong die dan nog eens mocht uitmonden in de meest heerlijke gitaarsolo.

Zo liep de hele set wonderlijk over van soul naar blues naar pure rock, Gary Clark Jr blonk uit in veelzijdigheid. Een meesterlijke soulzanger, een authentieke bluesmuzikant en een briljant gitarist.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Ecstatic Vision - Psychedelische wervelstorm

Ecstatic Vision is niet voor niets een band die is ondergebracht bij het label Heavy Psych Records, daar gedijt immers hun uitzinnige psychedelische rock het best. Alsook op het podium van Magasin 4, nog steeds diezelfde bruine concertzaal die rock’n’roll ademt uit alle poriën.
Ook al is de opkomst zeer mager, de smerige en overstuurde psychedelische rock spat er met volle goesting tegen de muren. De titel van het album uit 2017 ‘Raw Rock Fury’ is nog de beste omschrijving van wat Ectstatic Vision op een podium teweegbrengt, een waanzinnige pot herrie die gebouwd is op de kracht en furie van geestverruimende bands als The Stooges, Hawkwind, MC5 en Monster Magnet. Met dat verschil dat het er zowaar soms nog wilder en extatischer aan toegaat dan bij deze grote voorbeelden, voorzover dat mogelijk is. De vocals worden door een vat echo gejaagd, de saxofoon heeft duidelijk aan de LSD gezeten en de gitaren vliegen steevast uit de bocht.
Verzorgd is het niet, opwindend des te meer.
Ecstatic Vision stelt hier met volle geweld hun zinderend nieuw album ‘Elusive Mojo’ voor maar heeft ook een stel razende covers in de aanbieding. En natuurlijk komen die van The Stooges (“TV Eye”), MC5 (“Come Together”) en Hawkwind (“Master Of The Universe”), wat had u anders gedacht ?
Een dik uur duurt het voor de psychedelische wervelstorm gaat liggen. Vet, energiek en uitermate geweldig !

Organisatie: Magasin 4, Brussel

Pagina 1 van 100