logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Concertreviews

Russian Circles

Russian Circles - Instrumentaal powertrio onder stoom

Geschreven door

Russian Circles - Instrumentaal powertrio onder stoom

Is het post-rock of post-metal? Maakt het eigenlijk iets uit? Feit is dat Russian Circles zich hier manifesteerde als een geweldig instrumentaal powertrio die loeihard kon uithalen maar de songs ook voldoende liet ademen. Je kan wel zeggen dat het bij momenten fel tegen metal aan schurkte, met heavy splinterbommen als “Arluck”, “Vorel” en vooral het nieuwe “Conduit”, dat gebouwd was op een verschroeiende metalriff. N
iet evident om met instrumentale songs een volle zaal anderhalf uur in de ban te houden, maar voor Russian Circles was dit een fluitje van een cent. Dankzij een bijzonder krachtige set songs en, het moet gezegd, een fenomenale drummer slaagden Russian Circles met brio en gaven ze collega’s als Sleepmakeswaves, God Is An Astronaut en Maybeshewill het nakijken.
Geweldige band!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Russian Circles
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2476-russian-circles-24-05-2022
Helms Alee
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2477-helms-alee-24-05-2022

Organisatie: Trix, Antwerpen

Meshuggah

Meshuggah - Zwaar artilleriegeschut op magistrale wijze

Geschreven door

Meshuggah - Zwaar artilleriegeschut op magistrale wijze

Wanneer ik vanavond arriveerde in de Anspachlaan, zag ik meteen een ellenlange rij mensen die vol ongeduld stonden te wachten om naar binnen te kunnen in de AB. O.m. het concert van Meshuggah werd door covid uitgesteld naar 2022 en dat alleen al zorgde er volgens mij voor dat de verwachtingen hoog lagen.

Eenmaal binnen, was het drummen om een goede plek te vinden in de zaal, want Zeal & Ardor kreeg op invitatie van Fredrik Thordendal en co. (gitarist Meshuggah) de eer om het publiek warm te maken. De band rond zanger/gitarist Manuel Gagneux verbaast sinds 2013 de wereld met hun slavische black-metal en bracht in februari ’22 een derde studioplaat ‘Zeal & Ardor’ uit.
Klokslag half acht hulde het podium zich in rook en uit het niets klonk Manuel’s stem vol overtuiging: “Set a house on fire in my home town. Who dares to come and get me.” Met de song “Church Burns” koos de band meteen voor nieuw werk en ik merkte dat het publiek verdomd hard mee was.
Achter de zes bandleden hing het Zeal & Ardor logo groots boven het podium, dat met enkele spots belicht was.
Het geluid klonk mooi in balans en het was ferm om te merken hoe overtuigend iedere song naar voren gebracht werd. De setlist bestond voornamelijk uit songs van hun nieuwe plaat en de publieksfavorieten van ‘Stranger Fruit’ (2018). Maar gelukkig passeerde ook “Devil is Fine” de revue. De manier waarop de gospel/soul stukken afwisselend werden gezongen, vond ik een niet te onderschatten fenomeen en iedere keer wanneer de harde black-metal gitaren invielen voelde ik een paradoxale bom van energie en donkere luwte op ons afkomen.
Wat die band doet, is een gewaagde en compleet eigen sound op poten zetten en het dan ook nog eens meer dan overtuigend live brengen. Na zestien nummers zat hun optreden erop en het publiek reageerde razend enthousiast. En… we zaten nog maar in de helft van de avond.

Terwijl de opzet van het podium getransformeerd werd met grote Meshuggah banners, had ik in het motje dat merendeel van het publiek zich nu al een weg naar voren baande om een goede plaats te kunnen bemachtigen. De zenuwachtige energie was duidelijk voelbaar en eenmaal de zaal opnieuw in het donker werd gehuld, ontbrak het ook niet aan luid gebrul.
Gitarist Fredrik Thordendal en drummer Thomas Haake begonnen met het nummer “Broken Cog” (vanop hun recent verschenen plaat ‘Immutable’) als het ware zwaar artilleriegeschut op ons af te vuren. Toen iets later ook zanger Jens Kidman, bassist Dick Lövgren en 2de gitarist Mårten Hagström invielen, onstond er in het publiek meteen een grote moshpit.
Het was voor mij een eerste keer dat ik hen aan het werk mocht zien en ik stond meteen met m’n voeten aan de grond genageld wanneer het besef kwam, hoe geschift technisch de muziek werd gespeeld. De gitaren stonden laag gestemd en volgden de complexe basdrums, terwijl de drummer met z’n snares en bekkens dan nog eens simultaan andere ritmes naar voren bracht. Dit geheel werd dan nog eens afgewisseld met gitaarsolo’s om u tegen te zeggen en pas na vier nummers had ik door dat de gitaren geen zes maar wel acht snaren omarmden. In het begin zelfs bijna teveel om te kunnen volgen, maar dit maakte het complexe geheel net zo straf.
Het ene nummer volgde het andere in ijl tempo op en het publiek kwam gewoon zot. De voelbare samenhorigheid onder de mensen gaf mij koude rillingen. Hun set bestond uit een mooie mix van ouder en nieuwer werk. Op het einde preekt Jens Kidman dat ze aan hun laatste nummer waren aangebroken, tenzij we hen fout bewezen. En zoals verwacht, kon Meshuggah na een geniale uitvoering van Straws Pulled at Random” rekenen op stevig, onophoudbaar applaus.
Het bleef donker in de zaal, veel te lang om het nog aangenaam te vinden. Maar dat was net hun bedoeling en dit kunnen ze zich als band op wereldniveau ook permitteren.
En toen kwam het, de harde riffs van “Demiurge” gaven ons nog eens een klets in ons gezicht. Alsof dat niet genoeg was, sloten de heren af met “Future Breed Machine”. Een song die al bijna 30 jaar meegaat, en nog altijd even magistraal klinkt. Je moet het maar kunnen.
Concert van het jaar? Jawel, de kans zit er dik in.

Setlists
Zeal & Ardor: Church Burns, Götterdämmerung, Ship on Fire, Row Row, Come on Down, Gravedigger’s Chant, Run, We Can’t Be Found, Trust No One, Death to the Holy, Don’t You Dare, Devil is Fine, J-M-B, Feed The Machine, I Caught You, Baphomet
Meshuggah: Broken Cog, Light The Shortening Fuse, Rational Gaze, Pravus, The Hurt that Finds You First, Ligature Marks, Born to Dissonance, Mind’s Mirrors, In Death – Is Life, In Death – Is Death, The Abysmal Eye, Straws Pulled at Random, Demiurge, Future Breed Machine

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Meshuggah
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1992-meshuggah-23-05-2022
Zeal & Ardor
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1993-zeal-ardor-23-05-2022

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv Liveurope)

Sophia

Sophia - Knipogen in het tranendal

Geschreven door

Sophia - Knipogen in het tranendal

De aanhouder wint, zeker als die luistert naar de naam Robin Proper-Sheppard. De frontman en gedurende een kwarteeuw enige constante factor van het treurwilg collectief Sophia moest de release van diens jongste opus ‘Holding On/Letting Go’ om de intussen gekende reden herhaaldelijk uitstellen tot ie finaal wereldkundig werd gemaakt in de herfst van 2020. Een prima seizoen voor een extra portie weemoed zou je dan denken, maar ook de bijhorende promotour bleek een schijnbaar eindeloze aaneenschakeling van ‘cancelled’ en ‘rescheduled’ gigs.
Het ongedurige wachten wordt deze maand eindelijk beloond: Sophia tourt voor het eerst sinds 2017 door een aantal Europese landen, met zowaar twee stops in België.

Aan de vooravond van hun passage in Het Depot, Leuven kwam eerst het Kortrijkse Wilde Westen aan de beurt. Wie ooit al present tekende op een optreden van Sophia kwam daar zelden of nooit met een glimlach buiten. Bewuste stijlbreuk met het verleden of niet, maar vanavond was dat wel even anders. Een zichtbaar ontspannen en bijwijlen zelfs ronduit grappige Proper-Sheppard klonk als performer nog steeds even weemoedig als weleer, maar als mens leek ie op het randje van gelukkig met zijn langverwachte terugkeer naar podium en publiek. Hij weet zich daarbij geruggesteund door wat hij zelf graag ‘The Sophia Collective’ noemt, met naast zijn longtime partner in crime op drums Jeff Townsin o.a. ook leden van de Belgische bands Hypochristmutreefuzz, AFF en Teen Creeps.

Ook muzikaal lijkt Sophia op de jongste worp ‘Holding On/Letting Go’ een paar opmerkelijke nieuwe ingrediënten aan hun inmiddels gekende recept te hebben toegevoegd. Zo werd set- en albumopener “Strange Attractor” uitgerold op een langgerekte electro groove waarna een strakke krautrock beat het commando overnam. En wat doet een saxofonist ineens tussen de vertrouwde breed uitwaaierende gitaren? Wel heel veel eigenlijk, getuige het meeslepende “Alive” dat het midden hield tussen Morphine’s crossover indiejazz en een wanhopige Bowie ten tijde van ‘Station to Station’. En warempel, met de furieuze protest uppercut “We See You (Taking Aim)” maakte Proper-Sheppard tijdens de eerste ronde encores zelfs plaats voor zijn brutale punkrock alter ego The May Queens, wiens enige en zwaar onderbelichte titelloze album intussen reeds 22 kaarsjes mag uitblazen.

Van flashbacks gesproken, die waren er zaterdagavond natuurlijk ook. Het gros van het publiek had de muzikale 90ies klaarblijkelijk ook zelf meegemaakt en knikte goedkeurend - al dan niet met een krop in de keel - toen uit dat decennium de Sophia evergreens “If Only” en “So Slow” werden opgediept. Met dit soort intimistische songs die altijd hoog scoren op onze weemoed barometer zou Sophia makkelijk een volledige setlist kunnen vullen, maar dat is buiten de eigenzinnige Proper-Sheppard gerekend. De tijd dat hij potten brak met de pastorale emo-pletwals genaamd The God Machine mag dan reeds lang vervlogen zijn, met het epische “Desert Song No. 2” werden we toch zonder pardon teruggeflitst naar die turbulente periode. In de finale van deze publiekslieveling werden alle registers meedogenloos open gegooid, waardoor het even leek alsof we in het repetitiehok van Godspeed You! Black Emperor waren beland.

“Bij gebrek aan een stage manager” speelde Sophia niet één maar twee bisrondes. Kijk, het zijn dat soort knipogen in het tranendal van Proper-Sheppard die suggereren dat de naar Berlijn uitgeweken Amerikaan zijn imago van eeuwige treurwilg zelf niet al te ernstig lijkt te nemen.
Op zich vormden de encores een fraaie staalkaart waar Sophia live voor staat: epische grandeur (“Resisting”), intieme sadcore (“Ship in the Sand”) en pop-noir (“Oh My Love”). Het begrip ‘klaagzang’ in alle mogelijke betekenissen klonk zelden zo mooi als vanavond.

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Sygo Cries

Sygo Cries - The future’s so bright (they gotta wear shades)

Geschreven door

Sygo Cries - The future’s so bright (they gotta wear shades)

Voor het live-debuut van de 2.0-versie van Sygo Cries had de band de voor de postpunk/wave-scene vertrouwde grond van de B52 in Eernegem uitgekozen. Er waren heel wat fans opgedaagd en die werden zeker niet teleurgesteld.

Als apero mochten de Dead Astropilots uit Lille het publiek opwarmen. Ze zitten op hetzelfde label als de meer gehypte regiogenoten van Dear Deer, maar zijn minstens zo goed. Rachel (zang en toetsen) en Simon (zang en gitaar) brachten als Dead Astropilots in 2018 het fijne album ‘New Control’ uit en dat is vandaag nog steeds de ruggengraat van hun set.  Ze brachten het album bijna integraal en in volgorde, want er zit – zeker voor henzelf – een rode draad, een verhaal in dat album. De ene keer klinken de Dead Astropilots als bijna vrolijke, onschuldige synthpop, in andere nummers is het meer donkere postpunk en coldwave.
Het is niet zo moeilijk om te vinden waar ze de mosterd gehaald hebben. Hun track “Inside A Dream” mixen ze met grote stukken van “Primary” van The Cure. Ook “Shadowplay” van Joy Division stond lang op hun setlist, maar niet in Eernegem.
Van het publiek in de B52 krijgt het Franse duo een vrijgeleide naar enthousiast applaus en daar leken ze zelf ook heel enthousiast over. Afsluiter “The Center” mondde uit in een hoop fuzz en feedback, met Simon die zijn gitaar ‘bespeelde’ met een speelgoed spacegun. Met zo’n bandnaam moet dat kunnen.
Dead Astropilots is een band om in de gaten te houden, vooral als er nog eens nieuw werk uitkomt.

Na de Dead Astropilots mocht Sygo Cries aantreden met zijn blend van postpunk, synthwave en coldwave. De eerste keer als band (in deze bezetting) en de allereerste keer op een podium voor gitarist Brooklyn. Met zijn 17 jaar zou hij de zoon kunnen zijn van elk van de drie andere bandleden. Hoewel voor de show de zenuwen zichtbaar door zijn lijf gierden, leverde hij een prima prestatie.
Maar Sygo Cries is toch in de eerste plaats de band van Mika Goedrijk. Vooral nu hij pas de stekker heeft uitgetrokken bij zijn This Morn’ Omina, hoewel die band nog een paar mooie buitenlandse concerten in de agenda had staan.
De hernieuwde Sygo Cries wordt nu zijn speeltuin en het mag vooruit gaan. Het concert in Eernegem was eigenlijk de door corona uitgestelde releaseshow van de EP ‘Talking About Walls’ van 2021 en daar is nu al een nieuwe EP.
Het concert in de B52 werd ingezet met een nog onuitgebrachte track: “Hand Me Down” en later volgde nog het onuitgebrachte “Half The Man”.  Ook al heel vroeg in de set zat “End Of A Century”, de eerste track die Mika Goedrijk schreef met bassist en mede-songschrijver Wim Guillemyn (van o.m. The Other Intern) en daarna het aanstekelijke “Surrender”. Die laatste was een extraatje voor wie de EP ‘Talking About Walls’ digitaal kocht en de track staat in een remix op de nieuwe EP ‘In Outside Places’.
Van die nieuwe EP kregen we “Avez Vous” niet te horen. Het is dan ook een track met gastvocalen van Sandra van Lilidollrage, ook al een postpunkband uit Lille, en die was er vanavond niet.
Wel op de setlist stond het fijne “Out Of This World”. Van de vorige EP kregen we alle tracks te horen, met een zinderende versie van “Spiders” en extra veel applaus voor setafsluiter “Ship Of Friends”, de voorlopig enige heropgeviste song van de 1.0-versie van Sygo Cries. Daar net voor speelde de band nog “Evil Land” van La Muerte. Daarmee hebben ze wel een coole band gekozen om te coveren, maar misschien niet de juiste song. Als toegift was er nog “Hollow Man” van The Cult en ook dat is geen voor de hand liggende cover.

Sygo Cries stond er in Eernegem als band. Ondanks corona waren ze goed op elkaar ingespeeld en als er al slordigheidjes in de set zaten, dan heeft niemand daar iets van gemerkt. De jonge gitarist zal vast snel podiumvaster worden en moet nog wat meer op zijn strepen staan als het gaat over zijn ‘plaats’ in de geluidsmix. Maar die drie ervaren rotten zijn goede leermeesters. Mika, geboren als entertainer, en Wim zijn op dreef als songschrijvers. Toetsenist Olivier Moulin (van ook The Mars Model) is medebepalend voor het groepsgeluid. Er zou zelfs mogelijk nog een drummer van vlees en bloed aansluiten bij Sygo Cries, maar dat gerucht kon nog niet met zo veel woorden bevestigd worden. Als we dat allemaal bij elkaar optellen, begrijpen we ineens waarom frontman Mika op het podium de hele tijd een zonnebril bijhad: the future’s so bright, they gotta wear shades.

 Organisatie: B52 + Sygo Cries

Declan McKenna

Declan McKenna - Indrukwekkende Britpop fenomeen demonstreert bakken ambitie

Geschreven door

Declan McKenna - Indrukwekkende Britpop fenomeen demonstreert bakken ambitie

Het Britse fenomeen Declan McKenna werkte na zijn titel als meest beloftevolle artiest volgens Glastonbury Festival gestaag aan zijn muzikale carrière. Na zijn puike debuutplaat ‘What Do You Think About the Car?’ (2017), bracht hij na veel uitstel het ijzersterke vervolg ‘Zeros’ (2020) uit. Fans van het eerste uur en geïnteresseerden moesten naar de Trix afzakken om hem en zijn band live aan het werk te zien.

De Club was al na het voorprogramma goed gevuld met een kleurrijk en jeugdig publiek. Sommigen waren geschminkt met glitters om hun voorbeeld te volgen. Op de tonen van The Beatles’ “With a Little Help from My Friends” kwam eerst de vier koppige band en enkele tellen later onder luid applaus ook McKenna het podium op.
“Beautiful Faces” was meteen de opener waar vele toeschouwers gewillig meezongen en de armen de lucht in wierpen. In “Rapture” merkten we hoe Declan zich in zijn nopjes voelt op een podium. Leuke toevoeging was de effectenknop aan zijn microstatief waarmee hij gitaartonen kon vervormen of aanhouden, vergelijkbaar met Matthew Bellamy van Muse.
Bij “Sagittarius A*” kregen we een sterk David Bowie-gevoel, een ambitie die McKenna maar al te graag duidelijk maakt. Nog meer spacy was “Emily” die met een rustig folkriedeltje begon en naar het einde uiteenspatte. Het publiek was al uitermate enthousiast en werd dat nog meer door de aanmoedigingen van de frontman om nog meer te dansen op “The Key to Life on Earth”. Dit was duidelijk het geval want onder een sterrenhemel door de lichteffecten, sprong het publiek meermaals een gat in de lucht. Deze rake song met catchy outro ging vlot over naar “Twice your Size” waar we even op adem konden komen om vervolgens overrompeld te worden door een te gekke noisy gitaarsolo.
Na een verschroeiend halfuur werd het even minder hevig met het waar covid-nummer “My House”.  We kregen daarmee een inkijk in zijn geïsoleerde ziel en dito huis waar we onderweg even een microgolfbel opmerkten. “Make Me Your Queen” imponeerde met een akoestisch begin waar Declan’s heldere stem goed doorklonk. De vele smartphonelichtjes zorgden voor een het kippenvelmoment. Het rustige maar toch het thematisch zware “Listen to Your Friends” met spoken word passage, klonk als een warme oproep om meer om te kijken naar je vrienden.
Nog heel even duwde de band het gaspedaal in met opzwepende punkachtige “Humongous” dat vlot aansloot op een lekker rockende “Isombard”. De jonge Brit had intussen meermaals indruk gemaakt met zijn geweldige gitaarskills, maar op de piano kon hij er ook heel wat van. “You Better Believe!!!” was met zijn up- en downtempo’s en pianoballad als slot een zeer geslaagd nummer. “Be an Astronaut” klonk als een eigengemaakte moderne versie van Elton John’s “Rocketman” of David Bowie’s “Starman”.
De encore die bestond uit maar liefst vijf bisnummers voelde allesbehalve als een verplichting aan. Als een bezetene ging McKenna namelijk te keer in “Daniel, You’re Still a Child”. De vele fans lieten zich nog eens van hun horen tijdens “Why Do You Feel So Down” dat betrekkelijk swingend klonk ondanks de zwaarmoedige lyrics. Uiteraard kon zijn meest succesvolle nummer “Brazil” niet ontbreken wat verrassend genoeg niet het beste was van de avond. Het laatste beetje energie van Declan, zijn band en het publiek werd volledig ingezet bij afsluiter “British Bombs” dat helemaal plat gespeeld werd.

Declen McKenna heeft met deze verschroeiende passage nogmaals bevestigd dat hij tot grootse dingen in staat is. De vele fans kregen meer dan wat ze hadden verwacht en de zij die hem niet kenden, keerden nu met een geweldige ervaring huiswaarts.

Setlist
Beautiful Faces - Rapture - Emily - The Key to Life on Earth - The Kids Don't Wanna Come Home - Twice Your Size - My House - Make Me Your Queen - Humongous - Isombard - You Better Believe!!! - Be an Astronaut - Daniel, You're Still a Child - Why Do You Feel So Down - Eventually, Darling - Brazil - British Bombs

Organisatie: Trix, Antwerpen

Alabaster DePlume

Alabaster DePlume - Een vloed aan emoties en magie!

Geschreven door

Alabaster DePlume - Een vloed aan emoties en magie!

We citeren even: '' In 2021 werkten Voo?uit en Democrazy samen met de gloednieuwe tijdelijke invulling Theresia, een eigenwijze culturele invulling in een voormalig slotklooster midden in de Gentse studentenbuurt. Na enkele memorabele shows in een oergezellige setting, werd het meteen duidelijk dat dit voor herhaling vatbaar was. En dus werkten we opnieuw samen in 2022, met een nieuw, lichtelijk geweldige programma, als gevolg.''
Een zeer interessant concept dat ook tot onze verbeelding sprak; een overzicht van het (voorlopig) volledig aanbod vinden jullie via deze link: https://www.democrazy.be/projects/theresia/

Enkel alleen al de uitnodigende locatie, midden in het bos op de binnenkoer van het slotklooster spreekt tot de verbeelding. Je vindt nog herinneringen terug van toen. Met beschilderde muren een Maria beeld en een beeld van Jezus die mee kijkt over de hoofden van iedereen heen. Binnen deze intens mooie omgeving en esoterische atmosfeer die wordt gecreëerd , komt de muziek van een grootmeester als Alabaster DePlume  (*****) zeker tot zijn recht. De man is een dichter, verhalenverteller, saxofoon virtuoos, grappenmaker en charismatisch entertainer; van vele markten thuis dus.
Hij weet in te spelen op zijn muzikanten als op zijn fans. De muzikanten hebben alvast dezelfde ingesteldheid als hijzelf … Waaronder de meesterlijke Bex Burch waarmee we onlangs een interessant gesprek hadden, lees hier .
Op zijn laatste meesterwerk 'Gold' hoor je een uiteenlopende rits aan vocalisten en muzikanten die zijn muziek en virtuositeit tot een magisch geheel doen uitgroeien. Dat is ook hier live het geval, hoewel Alabaster de teugels zelf strak in handen weet te houden. Goed dus.

In Theresia zoekt Alabaster DePlume het soort donkere, zachtmoedige, zalvende geluid dat je o.m. terugvindt bij een Nick Cave. De groovy jazz en het improviserende karakter zorgen voor dynamiek. Alabaster DePlume combineert het in fijnzinnige intimiteit. Een divers klankentapijt spreidt zich , bol van emotie.
In deze uitnodigende omgeving voelen we letterlijk de muziek uitademen in instrumentatie als in vocals. Schoonheid!
Het staande en daverende applaus op het einde van de set was gemeend en vanuit het hart van iedere aanwezige. Iedereen was sterk onder de indruk.
Terug nar de realiteit werden we gebracht, het was een confronterende gewaarwording, alsof je in een sprookjesachtige wereld was binnen gestapt, en plots weer uit die droom wakker schoot na deze vloed aan emoties en magie! Erg fijn concert!

Organisatie: Democrazy, Gent (ism Voo?uit, Gent)

Mogwai

Mogwai - Schotse spoken in de AB

Geschreven door

Mogwai - Schotse spoken in de AB
Jasper Vanassche

Al meer dan 25 jaar staat Mogwai op de planken, hoewel ze toch ook wat tijd in de studio doorbrachten getuige hiervan hun 10 langspelers, 13 ep’s, en 5 scores. Mogwai betekent ‘geest’ in het Chinees, en de AB zal vanavond vooral kennismaken met hun spookachtige laatste plaat, As the Love Continues.
Met “To the Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth” kiezen ze voor een rustig begin, en ook “Dry Fantasy” en “Ritchie Sacramento” kennen een zeer zorgvuldige opbouw. De wolf vanop de albumhoes kijkt dreigend toe vanop de achtergrond.

De vier topalbums Happy Songs for Happy People, Hardcore Will Never Die, But You Will, Come On Die Young, en Mr. Beast zijn in het geheugen gegrift en de heren uit Glasgow zijn de grondleggers van de Europese postrockscene. Mooi, dat wel, maar de spanningsboog op die cd’s ontbrak wat. Dit optreden doet het dubbeltje toch eerder aan de pro-kant vallen. Live wekt de band een intense sfeer op, en de zang op sommige nummers zoals “Cody” zorgt voor een aangename afwisseling.
De band brengt voldoende variatie doorheen het concert en is duidelijk vaardig in het schrijven van songs en het opbouwen van dromerige gitaarmuren. Van sommige tracks (“Hunted by a Freak” en “Rano Pano”) ben ik echt van onder de indruk was. “I Know You Are but What Am I?” is een magisch hoogtepunt, de zaal ontploft echt af en toe.
De encore start met “New Paths to Helicon, Pt. 1”, waarvan het begin gebaseerd is op een song van Cinematic Orchestra. Hier blijft de band weer wat in het middengebied hangen qua sound; er is variatie, maar weinig dynamiek. Dit wordt ruimschoots gecompenseerd door afsluiter “We're No Here”. De drummer slaat zijn drumstel half kapot bij deze laatste explosie. Hij is standin voor Martin Bulloch, de vaste batteur - ik voel meteen een connectie.

Dankbaar zeggen Stuart Braithwaite, Dominic Aitchison, en Barry Burns hun publiek vaarwel. Ik ben eveneens dankbaar voor dit prima optreden.

Pics homepag @Karel Uyttendaele (voor Ancienne Belgique, Brussel )
Organisatie: Live Nation

Pinegrove

Pinegrove - Stevige en pakkende indie rock met vleugje Americana

Geschreven door

Pinegrove - Stevige en pakkende indie rock met vleugje Americana

Het Amerikaanse Pinegrove uit Montclair, New Jersey, brengt al meer dan een decennium indie rock gekenmerkt door country invloeden en goudeerlijke lyrics. Na vier zelf geproduceerde platen, trok kernlid Evan Stephens Hall met leadgitarist Sam Skinner voor het eerst een studio in om ‘11:11’ (2022) vorm te geven. Met deze nieuwe songs voornamelijk over zowel de afgelopen pandemie als huidige milieukwesties, stond Hall en zijn band nog eens voor een Belgisch publiek.

De ogenschijnlijke piepjonge band Another Michael had de eer om een tot dan beperkt publiek warm te maken. De wollige songs overladen met lollige verrassingen werden met veel charme gebracht. "Shaky Cam" klonk als Electralane die een kwieke verjongingskuur had gekregen. Ook al maakte de frontman het zichzelf moeilijk met de vele zangstijlen, toch klonken ook "Big Pop" (denk aan The Beths) en afsluiter "New Music" (denk aan Soccer Mommy) zeer gezapig en amusant. Deze band liet geen blijvende indruk na maar kon toch wel een brede glimlach op ons gezicht toveren.

De Pinegrove fans, de zogenaamde Pinenuts, vonden uiteindelijk de weg naar de AB Club die ondanks het optreden van Mogwai in de Grote Zaal, toch aardig gevuld was. In zomerse tenues, korte broek en lichte shirts, trapte de band de avond af met het nieuwe “Alaska”. De afwisseling tussen korte luide noisy snippets en harmonische passages waarbij Hall z’n stem goed van kracht was, waren al herkenbare Pinegrove’s muzikale keuzes. Het duurde maar tot “Interped” wanneer het publiek de eerste vreugdekreten uitslaakte. Opnieuw een nieuwtje met “Let” dat door sommige zachtjes werd meegezongen. Een sterk begin met een mix van oud en nieuw die verder aangehouden werd.
De kracht van Pinegrove zat hem trouwens in de oversneden, oprechte emoties zonder klef aan te voelen. Al vroeg was “Orange”, als het ware een waltz over de klimaatcrisis, een eerste voorbeeld daarvan. In “Habitat” had Hall het dan over de onomkeerbare gevolgen van ingrijpende rampen, terwijl “Respirate” een aanmoediging was om moeilijke tijden te doorkomen.
Niet alleen trokken die boeiende songteksten onze aandacht, maar ook de country-elementen die ongeforceerd aan bod kwamen. In “11th Hour” kwam er een banjo voor het eerst aan bod, die vervolgens in “Old Friend” een prominente plaats had. Dat laatste nummer zorgde ook voor een a capella-moment waar de concertgangers enig de zanglijnen aanvulden. In “Rings” kregen we met door de slide guitar instant een Americana-gevoel. Of door de mondharmonica-passage in “Moment” waar ook de drummer eens goed doorsloeg. Die Americana-toetsen bereikte in het indrukwekkende hoogtepunt van “Skyline”.
Al meermaals was er geen gebrek aan enthousiasme bij het publiek. “The Metronome” werd beloond met een luid applaus. Het kwetsbare “Angelina” bleek ook een favoriete voor zo veel fans. Hall en zijn Pinegrove kregen heel wat omstanders los door de imponerende live-versie van “Darkness”. Afsluiter “New Friends” werd ten slotte uitzinnig meegezongen waardoor het plaatje compleet was.

Heel dankbaar was Pinegrove en het publiek des te meer voor de originele instrumentenkeuze’s, de tempowisselingen en uiteraard de pakkende doch meezingbare lyrics.

Setlist
Alaska - Intrepid - Let - Orange - 11th Hour - Rings - The Metronome - Flora - Respirate - Old Friends - Habitat - Iodine - Moment - So What - Angelina - Swimming - Endless - Darkness - Skylight - Cyclone - Size of the Moon - Peeling off the Bark - New Friends

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Black Midi

Black Midi - Eigenwijs en briljant

Geschreven door

Black Midi - Eigenwijs en briljant

Absoluut geen gewone jongens, die van Black Midi. Zeer bedreven muzikanten, maar ook tegendraads, excentriek, nerveus, hyperkinetisch. We kunnen best wel begrijpen dat sommigen dit vermoeiend vinden, het is immers geen doordeweeks wandelingetje in het park. Hoegenaamd geen muziek voor hartpatiënten, dat is zeker.

Black Midi springt van de hak op de tak, doet geregeld aan spookrijden, is niet vies van een ferme streep free-jazz en neemt een loopje met de ongeschreven regels en structuren van de rockmuziek. Black Midi is eigenzinnig en dwars, maar ook geniaal en uniek.
Daar waar de weg naar links buigt, slaat de band eigengereid af naar rechts. Een streep improvisatie is hen niet vreemd, de instrumenten struikelen geregeld over elkaars voeten, de vocals komen uit het krankzinnigengesticht en een onvervalste croonerstem hakt de furieuze songs al eens in tweeën.
Horen wij daar iemand die de naam Mike Patton laat vallen? Yep, zeker en vast een referentie. Even gek, even ongrijpbaar, even bizar, even weerbarstig, even fantastisch. Noise met jazzinvloeden, of omgekeerd als u wil. Rock met fameuze weerhaken, in geen enkel vakje onder te brengen. Of misschien wel, deel maar in bij de afdeling ADHD.
Black Midi is een uitzinnig balorkest die Captain Beefheart, Sun Ra, Sonic Youth, Scott Walker, Mr Bungle, The Comet Is Coming, Slint en Throbbing Gristle in de blender gooit. De band maakt er een eigen potje van, soms compleet mesjokke, steeds waanzinnig virtuoos. Het hotst en botst, springt en vliegt, schuurt en bijt, knalt en briest.
Black Midi kiest voor de tegenstroom en zet zijn publiek steeds op het verkeerde been, geen mens die weet waar de ene song begint en de andere eindigt. Sommigen worden er gek van, anderen laten zich gewillig meevoeren in de manische furie. Er zit hier wel degelijk een lijn in, maar enkel de goep zelf weet waar die start en finisht, feit is dat ze vreemde bochten neemt.
De release van de nieuwe plaat zit er nog aan te komen, enkel de weerbarstige song “Welcome To Hell” werd reeds gedropt, maar dat weerhoudt Black Midi er niet van om de set voor het grootste deel rond dat nieuwe album op te bouwen.
De nieuwe songs klinken soms nog kierewieter dan het ook al geflipte materiaal op ‘Cavalcade’ en ‘Schlagenheim’, kun je nagaan.
Black Midi is op zijn zachtst uitgedrukt een aparte beleving.

Briljante teringherrie of aanstellerige moeilijkdoenerij ? dat bepaalt u voor u zelf. Wij weten het wel.

Organisatie: Aéronef, Lille

Pet Shop Boys

Pet Shop Boys - Nog steeds een hitmachine

Geschreven door

Pet Shop Boys - Nog steeds een hitmachine

Geen voorprogramma, maar twee uur lang de Pet Shop Boys, dat is dus twee uur lang dansen. Bij het binnenkomen van Vorst Nationaal bleek dat iemand toch andere plannen had, want het middenplein stond vol met stoeltjes. Een uitloper van één of andere coronamaatregel? Had iemand vooraf de gemiddelde leeftijd van de concertgangers berekend? Waren de stoeltjes een afspiegeling van de eerder statische show van het Britse duo? Wie zal het zeggen? Feit is dat de Pet Shop Boys nog maar de eerste tonen van “Suburbia” door de luidsprekers lieten knallen of het hele middenplein veerde recht en zette het op een dansen voor het podium, tegelijk met veel gezwaai filmend met de gsm.

Neil Tennant en Chris Lowe komen niet zo heel vaak naar ons land voor een zaalshow. In 2009 stonden ze in de Lotto Arena voor hun album ‘Yes’, maar voorts speelden ze vooral als hitmachine op festivals: Brussels Summer Festival, Lokerse Feesten, Dour, Marktrock, … Het optreden in Vorst Nationaal was één van die vele concerten die door corona een paar keer werden uitgesteld. De tournee loopt onder de noemer ‘Dreamworld : The Greatest Hits’ en die vlag dekt misschien niet helemaal de lading.
Dreamworld is een knipoog naar “Dreamland” en dat was samen met “Monkey Business” de enige track van hun jongste album ‘Hotspot’. Dat album beschreven we op deze site eerder als ‘aardig, maar geen mijlpaal’.  Dat er niet meer tracks van dat album gespeeld werden, leert dat de Boys er waarschijnlijk net zo over denken. Over het ‘Greatest Hits’-gedeelte van de tournee-naam is misschien meer discussie mogelijk. Een eerlijker titel was ‘The Singles 1985-2000’ geweest, want songs als “Heart”, “Can You Forgive Her” of “It’s Alright” kan je bezwaarlijk wereldhits noemen, al zeker in ons land. En zo stonden er nog wel een paar op de setlist in Vorst. Van alle albums die na 2000 verschenen zijn, was er behalve de twee songs uit ‘Hotspot’  enkel “Vocal” uit 2013. Daarover waren ze dan wel eerlijk: na 2000 hebben ze geen hits meer gescoord.
De Pet Shop Boys brachten uiteraard wel al hun grootste hits, van “Suburbia”, “Domino Dancing” en “You Were Always On My Mind” over hun eigen mash-up van U2’s “Where The Streets Have No Name” en “Can’t Take My Eyes Off You” tot “What Have I Done To Deserve This”, “Go West” en “It’s A Sin”. In de bisronde kreeg het Belgische publiek nog puike versies van “West End Girls” en “Being Boring”.
Hoe groter de hit, hoe natuurgetrouwer het duo live bij het origineel blijft. De slotsong (“Being Boring”) twijfelde tussen tongue-in-cheek (het is één van hun saaiere hits) en bevestigend (het was vooral geen saai feestje, daar in Vorst Nationaal).
Voorts waren er de te verwachten ingrediënten: decorstukken (twee straatlantaarnpalen), een uitgekiende lichtshow, een verkleedpartij met maskers en een hele reeks gekke jassen en heel veel Brits flegma. Tennant nam de tijd om het publiek te vertellen hoe “Domino Dancing” ontstaan was (een saaie reis, verveling op de hotelkamer, in een halfdronken bui domino spelen en bij elke winnende zet een vreugdedansje). Hij was in een vrolijke bui, leek oprecht verrast door het enthousiasme van het Belgische publiek en hij was goed bij stem, al zou je het misschien nauwelijks merken mocht dat niet zo zijn. Het publiek reageerde dolenthousiast, danste schaamteloos en zong mee, zelfs op de hogergelegen zittribunes van de betonnen bunker in Vorst.

Voor het publiek was dit een feest van de herkenning. Als elke band met zoveel hits op de teller zo bereidwillig is, het leven van de fans zou toch mooi zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1977-pet-shop-boys-17-05-2022
Organisatie: Live Nation

Pagina 1 van 274