logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Concertreviews

The Weather Station - Overtuigende sprankelende indiepareltjes

Geschreven door

The Weather Station - Overtuigende sprankelende indiepareltjes

Tamara Lindeman is al sinds het begin (2009) de drijvende kracht achter The Weather Station. Na een verloop van verschillende muzikanten is de groep eindelijk met de vijfde en voorlaatste plaat ‘Ignorance’ (2021) doorgebroken. Het is vooral met die plaat dat The Weather Station het publiek in de Botanique wist in te pakken.

De van Nieuwe-Zeelandse Ierse folkmuzikanten had het genoegen om met de main act van vanavond te touren. Weldoordachte keuze want de innemende pure folk van Aoife Nessa Frances riep kristalheldere beelden op van weidse velden en verlaten stranden. Ook straf dat ze op haar eentje de rijke arrangementen die ze op plaat brengt, live met overtuiging wist over te brengen. Een artieste dus om in de gaten te houden en die vast nog indrukwekkender zou klinken met live backing band.

Na de verpozende pauze kwam The Weather Station stilletjes het podium op. Opener “Wear” gaf thematisch aan waar het vaak over ging gaan: de verhouding van de nietige mens tot de overweldigende natuur, de gemengde gevoelens ten opzichte van de huidige klimaatsverandering en de disruptieve kracht van menselijke gedrag. Een hele boterham vol maar de band bracht die volle lading met enige rust en subtiliteit. In het ogenschijnlijk opgewekte “Loss” liet de klarinet een diepe indruk na. Lindeman was het publiek dan al dankbaar waarna ze met een verwijzing naar de verwarrende coronaperiode de perfecte aansluiting vond bij “Separated”.
Het was af en toe al duidelijk dat de frontvrouw last had van een vervelende hoest waardoor ze niet voluit kon zingen. “Way It Is, Way It Could Be” schuurde met rake country en folk-toetsen aan bij Big Thief of Laura Marling. Terwijl de band met het breekbare “Stars” uit laatste plaat ‘How Is It That I Should Look at the Stars’ even gas terug nam, leek haar stem het even te begeven. Zichtbaar belemmerd sloeg ze zich erdoor en kon ze nog het korte en krachtige “Notice You Turn Awaymet verve uitzingen.
Nog beter was “I Try to Tell You”, een opmerkelijke single over de impact van de mens op natuur en hoe die quasi naïef verkeerde keuzes maakt. De powerballad “Better Now” zou zo geschreven kunnen zijn door HAIM en gebracht worden door Fiona Apple.
Het concert leunde nog verder naar indie-rock met het strakke “Heart”, het eclectische “Robber” en het fijn aansluitende “Atlantic”. Als de band zijn visitekaartje nog niet had afgegeven, deed ze dat dan absoluut met “Parking Lot”. De zachtaardigheid van de vocals afgewisseld met de opzwepende drum en de rake gitaar- en pianomelodieën werd smalend door het publiek omarmd en goedgekeurd.
Gelukkig had Lindeman nog genoeg fut over om in de encore het liefelijke duet “To Talk About” te bezingen met de gitarist. The Weather Station stuurde ons de nacht in met het ogenschijnlijke folky “Thirty” dat volledig vervelde tot een country rocknummer.

Ondanks de vervelende kriebelhoest van Lindeman kon The Weather Station ons eindelijk live bekoren met de muzikale creaties van de afgelopen jaren.

Setlist Wear - Loss - Separated - You and I (On the Other Side of the World) - Way It Is, Way It Could Be - Stars - Look - Tried to Tell You - Better Now - Heart - Robber - Atlantic - Parking Lot - Subdivisions - Encore: To Talk About – Thirty

Organisatie: Botanique, Brussel

Royal Blood - Als een Tyfoon!

Geschreven door

Royal Blood - Als een Tyfoon!

Na ruim twee jaar van verplicht huisarrest vanwege de wereldwijde pandemie, konden de mannen van Royal Blood eindelijk weer eens hun instrumenten en zichzelf van stal halen voor een Europese tournee. Die moest maandag beginnen in Parijs maar door een staking van truckchauffeurs was, in tegenstelling tot Mike en Ben, hun materiaal niet ter plaatse geraakt. Concert hélaas afgelast.
Vanavond zagen we dat zowel band als materiaal wel tijdig in de Lotto Arena was geraakt. Ze waren er dan ook op gebrand om revanche te nemen en verschenen met gebalde vuisten op het podium.

Over de twee voorprogramma’s moeten we kort zijn. Rhea was te vroeg gepland om deze te kunnen aanschouwen, maar in november zagen we ze nog schitteren  in een uitverkochte AB en we zijn zeker dat ze ook nu hadden overtuigd. Ze spelen immers dezelfde pletrock als RB. En het blije gezicht van de frontman , die we in de catacomben van de Lotto Arena spotten , bevestigde dit.
Het tweede voorprogramma is voor ons een raadsel wat dit daar deed. De Amazones , ook uit de UK, met een soort half model, half acteur als frontman, die meer door zijn blonde haren wrijft dan op zijn gitaar speelt, was een miskleun. Hun eerste nummer ging door vals gezang al helemaal de mist in. Maar ook daarna konden we er geen touw aan vastknopen welk soort rockgenre ze speelden. Het leunde af en toe aan bij Thirty Seconds to Mars. En dan weet u het wel … en is alles gezegd.

Je kan er je klok op zetten bij Royal Blood. Als ze gepland staan om 21u te beginnen, dan doen ze dat ook. Ze begonnen als een “Typhoon” met het gelijknamig nummer. Een muzikale bulldozer zou ons het volgende anderhalf uur omverduwen zodat onze oren een dag erna nog suizen. Het gierende, slopende gitaarwerk en de heldere zang van Mike Kerr, gecombineerd met het opzwepende pompende drumwerk van Ben Tatcher geven RB die intense, meedrijvende, overweldigende sound.
De nieuwere nummers , oa “Typhoons,” “Boilermaker” en “Honeybrains” ondersteund door een extra man op synths, klonken live een stuk voller en steviger dan op plaat. Joepie!!! Ook alleen aan piano valt Mike niet uit de toon. Dat bewees hij net na de brake met “All we have is now”.
Maar de oudere nummers, vooral van hun eerste plaat, zetten de Arena in vuur en vlam. En waren ook een signaal om de moshpit te openen.  “Figure it out”, “Ten ton skeleton” en vooral “Little Monster”, waarop Ben zich een paar minuten alleen kan uitleven op drums, grijpen je nog altijd bij de keel , en blazen je bijna letterlijk van je stoel. Wat een heerlijke pot powerrock. We genoten met volle teugen en schreeuwden op vraag van Mike en Ben dapper mee. Wat een rockfeest.
Helaas werd de muzikale rockstorm tot twee maal toe onderbroken door korte technische storingen van zowel licht als geluid. Afscheid nemen van die technieker?!

De mannen van RB zijn nu  tien jaar bezig en bevestigen alleen maar in positieve zin. Ze spelen geen stadionrock maar zij en hun muziek zijn geschapen voor zalen als de Lotto Arena. Hun muziek overspoelt je een eerste maal , kletst keihard tegen de betonnen zaalmuren en pakt je voor de tweede maal oorverdovend  langs achteren. Heerlijk.
Maar ook in open lucht zijn ze héél overtuigend. Dus…naar Werchter deze zomer!

Setlist - Typhoons , Boilermaker, Lights out, Come on over, Trouble’ coming, Hook, line & sinker, Little monster, How did we get so dark ?,  Million and one, Limbo, Honeybrains, Loose change, Figure it out.
All we have is now, Ten Ton skeleton, Out of the black.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/lotto-arena-antwerpen/royal-blood-22-03-2022/royal-blood-10.html

Organisatie: Live Nation

La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm

Geschreven door

La Femme - Kraut punkers verkeren in bloedvorm

Er was even radiostilte rond psych punk kraut band La Femme maar na vijf jaar hebben Sacha Got en Marlon Magnée hun derde langspeler ‘Paradigmes’ (2021) de wereld ingestuurd. Dezelfde herkenbare hypnotiserende en surrealistische deuntjes uit ‘Psycho Tropical Berlin’ (2014) en ‘Mystère’ (2016) weerklinken ook in hun laatste muzikale telg. Afgelopen zondag kregen ze (eindelijk!) de kans om die laatste plaat live uit de doeken te doen.

Een uitverkochte AB was hun aandeel want in eigen land, Frankrijk, zijn ze al een klein decennia een waar fenomeen. En wat bij onze zuiderburen gebeurt, slaat al eens makkelijk over tot bij ons. De broeierigheid van het publiek voelde wonderwel prettig aan.
Nog voor dat het duo met vijf backing muzikanten, waaronder twee zangeressen, het podium opkwamen, zorgde het publiek voor een opgewekte sfeer. Met opener “La femme” was de toon en de sfeer meteen gezet. De herkenbare kraut-elementen en het ijle maar toch zachtaardige Franse gezang gaf een vertrouwd gevoel. Ze lieten er geen gras over groeien want al meteen kwamen daar de nieuwe songs als het funky nostalgische “Nouvelle-Orléans” en het snedige quasi morbide “Le sang de mon prochain”. De hele beleving werd met indrukwekkende hologrammen ook visueel gesterkt. De roadtrip van “Cool Colorado” was een lekkere binnenkomer bij het publiek die het refrein heerlijk meezong.
Hypochonders moesten even de oren en de ogen sluiten bij “Mycose” dat luider, scherper en beukender dan anders klonk. Uit volle borst krielden de toeschouwers ook mee met “Nous étions deux”, wat de sfeer alleen maar ten goede kwam! La Femme vond het momentum en liet niet los tijdens “Foutre le bordel”. Magnée, intussen half uitgekleed, stond er zelf niet bij stil en nam regelmatig  de zware keyboard in de handen om daar losjes een solo uit te tokkelen. Het tempo bleef hoog met het van onder het stof gehaalde “Paris 2012”. Een theremin kan uiteraard voor een psych-kraut band niet ontbreken en die werd gretig gebruikt in het absurde opborrelende “Antitaxi”.

Even hadden we de tijd om tijdens “Le jardin” (met spaanstalige lyrics!), “Va” en “Tu t’en lasses” om op adem te komen. Dit was ook het moment waar het geheel wat minder boeide en de band haar concentratie verloor… Gelukkig hielden ze hun meest bekende single “Sur la planche” maar ook “It’s Time to Wake Up” en “Tatiana” achter de hand om ons finaal door elkaar te schudden. 

Setlist: La femme (intro) - Nouvelle-Orléans - cool colo - le sang - mycose - nous étions 2 - télé - foutre - Paris - anti - suive - Jardin - ou va le monde - Elle e t aime pas - plancher - wake up - vagues – tat

Organisatie: Backinthedayz (ism Ancienne Belgique, Brussel)

Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock

Geschreven door

Weedpecker + An Evening With Knives - Fijnbesnaarde psychrock

Asgaard is een sympathieke metalclub in Gentbrugge waar doorgaans nogal wat onguur en extreem metalgeweld de revue passeert, maar vanavond zocht men het toch wat meer in de richting van de psychedelische en harmonieuze stonerrock.

An Evening With Knives serveerde een massieve heavy sound die nogal dicht aanscheurde tegen de zware klanken van YOB. Het klonk misschien niet echt origineel, maar was wel stevig en bronstig genoeg om  indruk na te laten. Sterke band. Nog iets meer aan een eigen sound en smoel werken en dan komen ze er wel.

Bij het Poolse Weedpecker werd de heavyness wat teruggeschroefd ten gunste van een meer gelaagde en bij wijlen melodieuze stonerrock sound. Fijner, avontuurlijker en meer verassend, meer in de richting van bands als Causa Sui, Yuri Gagarin, Samsara Blues Experiment, The Re-Stoned en ook wel een beetje Motorpsycho. De keyboards en de vocals werden naar onze zin iets te veel weggemoffeld in de mix, maar de songs hadden voldoende variatie en vernuftige muzikale hoogtepuntjes om dat euvel snel te doen vergeten. Onder meer het knappe soleerwerk van beide leadgitaristen bracht dit concertje tot een hoger niveau.
Voor een kot waar gewoonlijk de meest ruige metal genadeloos door de speakers knalt, viel dit misschien wat te licht uit, maar voor ons was dit zeker iets om met volle teugen van te smullen.

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge

Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen

Geschreven door

Bambara - Hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen

De honger naar luide rock-'n-roll bleek groot want de foyer liep helemaal vol voor dit optreden dat aanvankelijk in het café gepland was.
Lustrous, een vijftal uit Gent, had de eer het publiek te mogen opwarmen en ze deden dat met verve. De groep opende met "Good grief", meteen met een binnenkopper van formaat. Een lillende brok luide post-punk met een hardcore randje waarin meteen duidelijk werd dat zanger Laurens Van Moorleghem de sterkhouder van de band is. Een heen en weer wiegende rots in de branding die zijn woorden uitspuwde als waren het stuk voor stuk vreselijke krachttermen en zo onvermijdelijk deed denken aan Joe Talbot, voorman van IDLES.
Na dat eerste overweldigende nummer zakte het tempo en leek Van Moorleghem zich danig te verslikken in een poging om de woede in zijn stem wat te temperen. Een zinloze poging waarna de groep zich meteen herpakte en een beklijvende set neerpootte waarin een mooi evenwicht gevonden werd tussen hard en zacht maar de urgentie van die eerste song werd helaas nooit meer gehaald.

Bambara, genoemd naar een personage uit een mij onbekende animatieserie ‘AEon Flux’, werd in 2009 op de wereld gezet door de tweelingbroers Reid en Blaze Bateh (respectievelijk gitaar/zang, drums) en bassist William Brookshire. Plaats van het gebeuren was Athens, Georgia maar de groep zocht al snel haar geluk in Brooklyn, New York en heeft intussen 5 albums en 4 EP's op haar actief.
Joe Talbot zou grote fan zijn, in ieder geval toerden ze met IDLES door de VS. Een referentie die kan tellen en toch waren mijn verwachtingen niet bijster hooggespannen. Oorzaak was hun recent verschenen EP, ‘Love on my mind’ waarop zanger Reid Bateh zich vanop de hoes als een ware posterboy presenteert en de groep haar grillige post-punk lijkt ingeruild te hebben voor gladgestreken new wave.
Mijn vrees voor een nefaste koerswijziging leek toch te voorbarig. Bambara speelde uiteraard nog heel wat oud werk. De meeste nummers werden geplukt uit hun laatste twee platen, ‘Stray’ en ‘Shadow on everything’, terwijl zelfs een nieuwe song als "Mythic love" veel meer in huis bleek te hebben dan ik kon vermoeden.
Live laat de groep zich bijstaan door twee extra leden: Bryan Keller Jr. (gitaar) en Sam Zalta (gitaar, keys) zodat Reid Bateh zich volledig kan concentreren op de zang. En of hij dat deed! Hij mag er dan al als een posterboy uitzien op de hoes van hun laatste EP, hier verscheen eerder een bezeten roofdier op de planken. Hoewel hij de andere groepsleden voortdurend complimentjes gaf was het toch hij die met alle aandacht ging lopen. Getormenteerd struinde hij over het podium waarbij hij de aanslagen op zijn lichaam niet schuwde (hoe hij meermaals neerplofte op zijn knieën!).
Een intens schouwspel waarbij een uitstapje tussen het publiek niet kon ontbreken hoewel een botsing met zijn schouder mijn kaakbeen haast ontwrichtte. Zijn stijl en manier van zingen deed onmiskenbaar denken aan een Nick Cave ten tijde van The Birthday Party, een groep waarmee Bambara tot in den treure toe wordt vergeleken. Maar buiten die zang vond ik eigenlijk weinig gelijkenissen met dat legendarische groepje uit Australië. Bambara vaart een behoorlijk eigen koers waarbij ze put uit een amalgaam van niet altijd makkelijk te verifiëren invloeden.
Een zich uit de naad meppende drummer zorgde met een onversaagde bassist voor brutale tempo's terwijl de gitaren verrassend toegankelijk klonken. De gitaar van Bryan Keller leek wel weggelopen uit de soundtrack van een spaghettiwestern terwijl het subtiele spel van Sam Zalta voor de nodige nuances zorgde.

Samen met de hypnotiserende, gothic aandoende klaagzangen van Reid Bateh leidde dit tot gevaarlijk dreigende rock-'n-roll zoals ik die al lang niet meer meegemaakt had. Na een tijdje werd hun modus operandi wel wat voorspelbaar. Eerst declameerde Reid zijn poëtische, door de dood geobsedeerde teksten waarna de overige muzikanten invielen en het gehuil begon om uiteindelijk tot een brullende finale te komen. Maar dat werd telkens zo knap en intens gedaan dat ook dit geen bezwaar mocht vormen.

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, leffinge

Bambara - New Yorkse razernij op zijn heetst

Geschreven door

De New Yorkse band Bambara kwam ons meer dan aangenaam verassen in de Aeronef Club. Jazeker, na albums als ‘Shadows On Everything’ en ‘Stray’ waren we al overtuigd van hun kunnen, maar dat ze zo straf voor de dag zouden komen hadden we nu ook weer niet verwacht.
Live kwam er met name nog heel wat meer oerkracht, suspens en razernij uit deze gloeiende post-rockband. Dat was vooral te danken aan de alom aanwezige verschijning van zanger Reid Bateh. Qua presence en furie deed hij ons denken aan de jonge Nick Cave toen die nog ongedwongen het hellevuur deed branden bij The Birthday Party.
De rauwe live sound greep wel vaker terug naar de intense garage-rock van die tijd, met als referenties vooral de opgehitste jungle rock van The Gun Club of de grillige sound van The Scientists. Als we het wat korter in de tijd gaan zoeken kwam de onbegrensde intensiteit van Daughters ons ook meermaals voor de geest.
Bambara hield het een uur lang boeiend, furieus, overweldigend en gloeiend heet. Briesende songs als pakweg “Monument”, “José Tries To Leave”, “Serafina” en “Mythic Love” kwamen er met zijn allen steviger en intenser uit dan dat ze ooit in de studio werden opgenomen. “Filled Up With Night” was een razende afsluiter die neigde naar “Preachin Blues” in de kolkende versie van The Gun Club, maar dan zowaar nog een stuk feller.
Bloedstollend concertje.

Organisatie: Aéronef, Lille

BAM! Trio - Balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie

Geschreven door

BAM! Trio - Balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie

Sounds jazz club houdt al sinds 1985 de vinger op de pols van de jazz scene in Brussel, ze doen dat  uiteraard niet als enige , want de scene is momenteel vrij levendig. Maar in het pittoreske jazz café in het hartje van Brussel komt de moderne jazz samen met de ‘groovy old skool’, waardoor het genre zo groot is geworden. Een verdienste algemeen door de uitnodigende gezelligheid van deze bijzonder club alsook de kracht van de band.
Vanaf dat je binnen komt met een eerste pintje en je plaats neemt aan één van de tafeltjes, waan je je meteen in die magie uit de jaren '50 tot '60. Maar deze club staat met beide voetjes in het heden, en dat maakt het plaatje compleet.

Info op https://www.sounds.brussels/

Op deze vrijdagavond kwam BAM! Trio (*****) en maakte een balans tussen de kunst van improvisatie en ‘groovy old skool’ jazz magie.
Onlangs bracht de band het album 'One ' uit, de recensie kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten zijn klankentovenaars . De aanstekelijke gitaar lijntjes, de bedwelmende piano klank - tussen rock en jazz - en de bijzonder catchy, groovy drums brengen ons onder de indruk. Het combo speelt ingetogen tot lekker de registers opentrekken. De elektronica en gitaarriedels  zorgen voor een lichte botsing tussen jazz en dance. Een botsing tussen lichamen weliswaar, de betekenis 'BAM' waardig. BAM! Trio klinkt gevarieerd en gaat subtiel , uitgekiend te werk. Een echte stijl kleven op hun muziek is dan ook geen evidentie.
Improvisatie en variatie is de rode draad. BAM! Trio verlaat graag de comfortzone van jazz, maar blijft het genre ook trouw. Dat bewijst Bastien op het einde van de set met een gitaar solo die doet terugdenken aan de grote jazz gitaristen. In het midden van de set toverde Maxime dan weer piano klanken, die de jazz pianisten uit een ver verleden doen herleven. En drummer Arnaud verstaat de kunst tussen groovy jazz en lekker rock-'n-rollende drums als geen ander.
Gitarist Bastien Jeunieaux spreekt zijn publiek voortdurend aan, op gemoedelijke wijze. Een meerwaarde. Het is dan ook sterk hoe drummer Arnaud Cabay, pianist Maxime Moyaerts en uiteindelijk ook Bastien zelf, de ene magische solo na de andere spelen. Een hemelse climax samen. Wat een groovy klankentapijt!

Organisatie: Sounds jazz club

Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie

Geschreven door

Amy Macdonald - Deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie

Het mag weer, in een bomvolle Ancienne Belgique genieten van fijne concerten. Zonder mondmaskers en amper afstand houden. Het optreden van Amy Macdonald, mag nu twee jaar na de release van haar laatste album ‘The Human Demands’ eindelijk live worden voorgesteld. Het was dan ook compleet uitverkocht. Niet alleen Amy zelf, ook de fans slaakten een diepe zucht van opluchting en genoten intens van de fijne melodieuze sound.

Emmy D’Arc (*****)
, support act, is van het goede hout gesneden. De zelfverzekerde jonge dame stond helemaal op haar eentje op het podium. Enkel stem en gitaar! Eerst wat afwachtend , nerveus, maar eenmaal bezig, bezorgde ze ons met haar prachtige vocals en de wisselende songs de ene na de andere adrenalinestoot. Ook de meer uptempo songs met een country inslag waren meer dan de moeite Ze heeft een sterk charisma , biedt entertainment en spreekt de dansspieren aan. Emmy D’Arc is een talent en kan een grootse artieste worden. Klasse hier vanavond.
Lees ook maar ons interview en concertverslagen hier .
Setlist: One of the weak // Go! // Good old days // Road//White Flag // On Fire // Troy (Sinead O’Connor cover)

Ook Amy Macdonald (*****) was toen een beloftevolle artieste die zich bewees. Intussen al vijftien jaar ervaring en omringd door een complete band. Een adembenemende mooie lichtshow op de schermen siert. Amy brengt een deugddoende sound in melancholie, weemoed en extravertie, gevoeligheid met groove. Ze grasduint in haar oeuvre , en plaatst ook de spotlight op de laatste plaat . Vaak gaan de handen in de lucht, maar de meest intense momenten waren deze waarbij de gsmlichtjes werden omhoog gestoken, wat een golf van solidariteit betekende.
Amy Macdonald spreekt haar publiek telkens aan, soms met lange, niet saaie monologen; het speelse karakter van weleer blijft aanwezig. De ultieme hit “This is the life” wordt uit volle borst door alle fans mee gebruld; het sloot de reguliere, afwisselende set af.
In de bis worden de registers nog even opengetrokken. De AB wordt nog éénmaal ondergedompeld, deugddoend in melancholie, weemoed en extravertie.

Setlist: We Could Be So Much More //The Hudson //Mr. Rock and Roll  //Dream On //Automatic//The Human Demands //Don't Tell Me That It's Over //Bridges //Slow It Down//4th of July //Feed My Fire //Run //Poison Prince //Statues //This Is The Life 
Encore://Never Too Late //Down By The Water //Let's Start A Band

Neem gerust een kijkje naar de pics
Amy MacDonald 6/3/2022 (musiczine.net)

Organisatie: Live Nation

Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’

Geschreven door

Turpentine Valley zet grote stap vooruit met album ‘Alder’

Eén van de eerste post-coronaconcerten in de befaamde Elpee in Deinze was de officieuze albumreleaseshow voor ‘Alder’ van Turpentine Valley, meteen een thuismatch voor het instrumentale postmetaltrio uit Zulte. De support kwam van de labelgenoten van Eleanora.

Eleanora’s muziek is dreigend, krachtig en donker, maar dat zegt misschien nog niet veel. Het wordt al duidelijker als we vertellen dat deze Gentse band een eclectische mix brengt van sludge, screamo en postmetal. Ze maakten een blitz-start in 2014 door een splitalbum met Amenra uit te brengen en daarna brachten ze nog albums en EP’s uit bij het toonaangevende Consouling Sounds. Intussen zitten ze bij dunk!records en kunnen ze knappe referenties voorleggen als Desertfest Belgium en het komende dunk!fest.
In de Elpee lag met drie songs (“Mere”, “Principes” en “Elders”) het zwaartepunt van hun set op hun jongste album ‘Mere’, van 2020. De set werd geopend en afgesloten met songmateriaal van ‘Allure’: “My Scepter, Sword of Vengeance” en “Telos”.
Hoewel Eleanora’s muziek niet zo heel ver ligt van die van Turpentine Valley, deelde het publiek in de Elpee geen vrijgeleide uit. De Gentse band moest hard werken om wat respons te krijgen, maar slaagde daar wel mooi in. Vooral zanger Mathieu smeet zich met veel overgave en passie.

Voor Turpentine Valley was de passage in de uitverkochte Elpee één van de haltes voor de release van ‘Alder’. Daarop hoor je een band die de zaken matuurder aanpakt en die nog beter weet dan op voorganger ‘Etch’ waar ze naartoe willen met hun muziek.
Na de release van ‘Etch’ (ets) speelde Turpentine Valley dat album live telkens integraal (op één track na) en in de volgorde van het album. Dat doen bands in postmetal wel vaker, want over de volgorde van de songs wordt vaak lang nagedacht. Het leek alsof ze dat voor ‘Alder’ in de Elpee zouden overdoen, met “Veeleer I”, “Sereen” en “Parabel” als openingstrio. Maar dan brengen ze “Teloor” niet, halen ze de albumvolgorde van “Neuron”, “Respijt” en “Tremor” door elkaar en voegen ze nog twee songs toe van ‘Etch’: “Vergeten” en “Trauma”.
Inzake spanningsopbouw en sfeer klopt het wel allemaal, maar wie gehoopt had op een doorslagje van het album, die was er aan voor de moeite.
Nu, afgaand op de reacties uit het publiek, was dat voor de fans helemaal geen probleem en ‘Alder’ werd toch zo goed als integraal gebracht zodat wie het vinyl nog niet in huis haalde, toch al een goede indruk kreeg.
De hoofdjes knikten mooi mee op de ritmes en tussen de songs was er telkens veel applaus. Leuker wordt het meestal niet bij instrumentale postmetal.

Turpentine Valley heeft met het nieuwe ‘Alder’ een flinke stap vooruit gezet en ook live lijkt deze band klaar voor de grotere festivalpodia en concertzalen.

Organisatie: Elpee + Turpentine Valley

Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’

Geschreven door

Idealus Maximus - Een filmisch variërende 'road trip’

We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs! Voorverkoop via www.polderrecords.be   vanaf midden februari 22. Release begin maart 22. Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/

De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo.
Op de nieuwe 'Loofbos' intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus!

Eerst kwam Gnome (****) getooid in kabouter mutsen, om de aanwezigen een uppercut van jewelste toe te dienen. Gnome trekt een ondoordringbare geluidsmuur op, met enkele venijnige weerhaakjes. Ze hadden alvast succes met hun debuut 'Father of Time' uit 2018, waarop ze riffs stapelen als legostenen, en ze veroverden Europa evenzeer met scheen-schoppende livesets.
Het powertrio uit Antwerpen legt de lat nu hoger met het majestueuze tweede 'King', dat in mei uitgebracht wordt. De band heeft een instrumentale als vocale vuurkracht.  Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donkere en rauw, met een dosis humor.  Ze verlaten de comfortzone van stoner/sludge. Eigenlijk wel een vrij toegankelijke sound dus. Een band om in het oog te houden.

Ondanks het feit dat Idealus Maximus (****) de interactie naar het publiek enorm beperkte, wisten ze muzikaal sterk te overtuigen. Een ondoordringbare instrumentale muur trokken ze op. De band heeft geen vocale versterking nodig, hun instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Er was ook een zekere zachtmoedigheid, gemoedelijkheid en rust  te horen, om dan even verderop te worden overspoeld in angst door tsunami's, wervelstormen en orkaanuitbarstingen. Tot slot werd je compleet omvergeblazen als de registers werden open getrokken. Een set van intensiteit, oor streling en uppercuts.
Muzikaal een variërende, avontuurlijk landelijke trip, een uurtje puur intens genieten. Na de regulaire set volgde nog een bis om de totaalbeleving compleet te maken . Sjiek.
Het zou mooi zijn, indien de muziek kon omkaderd worden door beelden op de achtergrond, wat het filmische aspect ten goede zou komen.
De beelden van deze 'road trip' prikkelden onze fantasie tot we na een klein uurtje totaal verweesd achterbleven. Overtuigende liveset.

Organisatie: N9, Eeklo

Pagina 9 van 278