logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Concertreviews

Clouseau

Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’

Geschreven door

Clouseau - Jong én volwassen met ‘Jonge Wolven’

Een jaar later staan ze opnieuw in de Brielpoort: Clouseau met hun veertiende Nederlandstalige studioalbum ‘Jonge Wolven’. Ze hebben door heel Nederland en Vlaanderen getrokken, én ook Deinze mag niet ontbreken op die lijst.

In 1984 deed Clouseau al alle meisjesharten sneller slaan; zoveel jaren later slaan diezelfde harten nog steeds even snel. De tienermeisjes zijn nu volwassen geworden en brengen hun kinderen mee naar hun idool. Maar ook Clouseau is gegroeid, op muzikaal vlak dan. Hun nieuwe plaat heeft een volwassen uitstraling, maar wel met dat tikkeltje ondeugendheid van vroeger. We kennen ze in verschillende transformaties, maar hun corebusiness blijft aanslaan bij het publiek: passie voor het Nederlands met de karaktervolle stem van Koen en muzikaliteit van Kris. Samen met zeven andere muzikanten spelen ze het dak van de Brielpoort eraf.
Met de woorden “We spelen alles vanavond” start hij het optreden. Dat mag je gerust letterlijk nemen. De show legt de focus vooral op het nieuwe album ‘Jonge Wolven’ en dus wegen die recentere songs zwaarder door. Openen doet de groep met dé binnenkomer “Vonken & Vuur”. Iedereen is meteen los en ook met de drie recentere nummers die volgen, zijn de fans niet tegen te houden. Het concert is ideaal uitgebalanceerd: de nieuwere songs van ‘Jonge Wolven’ wisselen af met klassiekers zoals dus “Vonken & Vuur”, maar ook “Nobelprijs”, “Anne” en ook hun allereerste nummer “Brandweer” mogen niet ontbreken. Daarnaast volgen de uptempo en trage nummers elkaar evenwichtig op.
“Een valse noot is toegestaan”, zingt Koen Wauters tijdens het nummer “En Dans”. Maar die valse noten blijven uit, zelf een hoge uithaal tijdens “Dansen” is foutloos. Waar ook zeker aandacht aan mag gegeven worden, zijn de blazers. Zij komen impressionant uit de hoek tijdens hun solo’s, maar ze zorgen ook voor een extra laag sfeer naast de gebruikelijke instrumenten. Ook mogen we Kris Wouters niet vergeten. De ‘autodidact’, noemde Koen hem, leerde zichzelf piano aan en doorheen het concert wisselt hij zijn gitaar af en toe in voor de toetsen. Maar de broers Wauters zijn ervan overtuigd dat hun muzikanten beter zijn dan zichzelf: “We hebben de beste band van België.”
Naast alle dansbare nummers, springt “Daar Gaat Ze” eruit door de intieme setting dat er rond wordt gecreëerd. Alleen Koen en Kris Wauters staan nog op het podium met elk een spot op hen gericht. Onder pianobegeleiding van Kris hoor je de breekbare stem van Koen. Sober én fragiel. Ook zijn heel wat spots op de zaal gericht die de wiegende mensen meenemen in het verhaal. Wanneer de woorden “Loop naar de maan” weerklinken in de Brielpoort, voel je de emoties bij het publiek loskomen.
Ruim twee uur geven de mannen het beste van zichzelf. Met drie bisnummers lijkt de avond tot een einde te komen met een magisch afscheid: honderden gsmlampjes gingen de lucht in tijdens “Domino”. Maar… “Het winteruur komt er toch aan, dus het kot is van ons!”, kondigt Koen Wauters aan. Dus besluiten ze samen er nog drie nummer aan toe te voegen. Ze eindigen uiteindelijk met “Dansen”. Zo sluiten ze toch af op de klassieke wijze met een nummer om voluit mee te bewegen.

De ‘Jonge Wolven’ slagen erin om hun fans mee te nemen van hun beginjaren naar hun nieuwe volwassen tijdperk. Een goed uitgebalanceerd concert, met niet te veel extra opties.

Setlist
Vonken & Vuur – Alles Wat Samen Doen – Vage Herinnering – Tweesprong – Nobelprijs – Stil – De Perfectie – Tijdmachine – California – Eén Keer In Een Leven – Daar Gaat Ze – Altijd Heb Ik Je Lief – Vogel Voor De Kat – Zin Om Te Bewegen – Anne – Brandweer – Zij Is Mijn Waarheid – Oogcontact – Nu Gaat Het Gebeuren – Louise – Vanbinnen – Het Einde Is Nabij – De Tegenpartij / Bis: Zij Is Van Mij – En Dans – Domino (+ Ik, Jij, Hij Of Zij – Geef Het Op – Dansen)


Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4463-clouseau-29-10-2022.html?Itemid=0

Organisatie: VZW Miracle

Dez Mona

Dez Mona - Een zomers aanvoelende dansavond, met een vleugje melancholie

Geschreven door

Dez Mona - Een zomers aanvoelende dansavond, met een vleugje melancholie

‘Loose Ends’ is reeds de negende langspeler van Dez Mona en komt slechts een jaar na ‘Lucy’, wat een samenwerking was met het Antwerpse Baroque Orchestration X. De huidige  plaat is vrij poppy, funky en indie.
Lees gerust de recensie hier .  

Er is sprake van een intense aanpak , een broeierige sound , die wat zomers klinkt en niet vies is van wat melancholie . Het kenmerkt nog steeds Dez Mona (*****), trouwens een heel bewuste keuze vertelde zanger Gregory Frateur ons in een fijn interview: ''Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona.", zegt hij.
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen.

Dez Mona stelde de nieuwe plaat voor in een goed gevulde HA concerts. De registers werden warm open getrokken in het eerste deel van de avond, met o.a. de aanstekelijke titelsong “Loose Ends”, die de dansspieren aansprak; er was ook ingetogenheid, waarbij Frateur zich profileert als een volleerde crooner en volksverteller, zoals op “Cops in Love”, met een treurende piano en een knetterende gitaar. 
De prestatie van de charismatische frontman is al uniek, met z’n brede vocals en z’n androgyne uitstraling, maar ook van de andere leden was het meer dan de moeite, o.m. de accordeon en de bedwelmende pianotunes van Roel van Camp, de gitaarpartijen van Sjoerd Bruil en de aanstekelijke drums van Karel De Backer. Het zorgde voor een bevreemdende, sprookjesachtige totaalbeleving. Iedereen is even belangrijk bij Dez Mona.
‘Loose ends’, het is een muzikaal kunstwerk, dat vele variaties heeft. Dez Mona is en blijft een band die je 'op het podium' moet meemaken, een ‘live’ ervaren door het aanbod van uitbundige, dansbare nummers als de integere, weemoedige. Frateur is hier de spil.
Het tekent een muzikaal veelzijdige, boeiende avond, die oud en nieuw combineert.
In de bis krijgen we nog een pakkende bloedmooie “A Part of us all” en het lekker opbouwende “Suspicion”, song van tien jaar oud, waarop het gaspedaal nog eens fors wordt ingeduwd.

We waren overtuigd, dit was een zomers aanvoelende, broeierige dansavond, met een vleugje melancholie!

Setlist
The Power / Better Place / Loose Ends / All I Ever Wanted / Poppies / Fresh Water / Wicked / The Back Door / Connection / Cops in Love / Does It Make You Happy? / The One / Dynamite // A Part of Us All / Suspicion

Organisatie: Ha concerts, Gent

Bones

Bones - Beukende en rauwe death

Geschreven door

Bones - beukende en rauwe death

De metalavond van Ketterij in Jeugdhuis Comma in Brugge kon rekenen op een mooie opkomst en het publiek was ook heel geïnteresseerd. De affiche was dan ook interessant: het live-debuut van de nieuwe band Bokkerijders, dan nog de loopgraven-death van Iron Death en als headliner Bones. En dat alles voor een bescheiden ticketprijs en de prijs pintjes was niet eens aan de inflatie onderhevig. Het ideale recept voor een fine avond.

Bokkerijders had een weekje eerder al eens getest in het repetitiekot wat ze waard waren met (een beetje) publiek erbij. Zanger/bassist Laurens en gitarist Jeffrey kennen elkaar al langer, en drummer Niels heeft eveneens al heel wat live-ervaring op de teller. In Brugge waren ze de openingsband zodat ze uitgebreid konden soundchecken. De band betrad het podium dan ook met bakken vertrouwen. En dan gaat het alsnog helemaal mis. Na een eerste schreeuw begeeft de microfoon van Laurens het zodat hun lijflied “Bokkerijders” in een karaoke-versie door de boxen knalt . Er komt gelukkig snel een nieuwe microfoon aan en vervolgens zetten de Bokkerijders het nieuwe nummer “Swords Of Gold” in. De eerste cassetterelease is immers al bijna uitverkocht nog voor de eigenlijke releaseshow in Antwerpen, en dus werkt de band hard aan de volgende release. “Swords Of Gold” is breder uitgewerkt dan de tracks van de eerste EP, die ook al ‘Bokkerijders’ noemt, maar heeft wel diezelfde drive en diezelfde mix van black en thrash. Het publiek is dan helemaal mee en de hoofden schudden netjes mee in de maat.
Wat een sound heeft deze band en wat een gave vocals heeft die Laurens. Aan de podiumprésence kan nog wat gesleuteld worden. Inzake muziek zit alles al goed. We hoorden in de Comma nog goed gekruide versies van “Antikosmik Void Principle”, “Schackled Leviathans” en “The Madness Of Mercury”. Laurens en  Jeffrey deden alle mooie dingen met de black-thrash-kruising in het inmiddels opgedoekte Witch Trail, maar als Bokkerijders wachten hen nog een mooie toekomst.

De eveneens nog relatief nieuwe deathmetalband Iron Death kijkt niet zo naar de toekomst, maar eerder naar het verleden. Naar de eerste Wereldoorlog meer bepaald, net zoals het Franse In Purulence of het inmiddels bekendere 1914 uit Oekraïne. In Brugge zit je dan goed: niet zo ver van de voormalige loopgraven. Die sfeer probeert de band op te roepen met wat decorstukken en camouflagestrepen op de gezichten en op de blote bast van de bassist. Doorgaans heb ik niet zo veel vertrouwen in bands die veel decor nodig hebben en net als bij Bokkerijders voegen die bij Iron Death niet zo gek veel toe aan het verhaal van het concert. Mijn vrees is ongegrond. Iron Death brengt een show die misschien niet verrassend is, maar wel heel degelijk gebracht werd. De band staat met de bajonet tussen de tanden op het podium. Vooral zanger Dyln gooit alles in de strijd.
Iron Death brengt in Brugge de vier tracks van hun debuut-EP ‘MMXXII’ (“Dead Of Night”/”Trench Supremacy”/”Pickelhaube”/”Unleash The Beast”), aangevuld met “Embalmed By Ice”, “Ritual Genocide”, “Mask Of Flies” en “War Command”. Dit was voor velen in het publiek een aangename eerste kennismaking.

Laurens van Bokkerijders mocht een tweede keer die avond het podium op, als bassist van deathmetalband Bones. Die band bestaat al zowat twaalf jaar en bracht in september toch nog maar zijn debuut full album uit, bij het Ierse label Invictus Productions. Dat album, ‘Sombre Opulence’, krijgt overal in Europa lovende kritieken en de band wordt vaak gevraagd in binnen- en buitenland. Begin volgend jaar speelt Bones zo als support van Lucifericon in de Elpee in Deinze. Alle bandleden hebben al ruim hun strepen verdiend in de Belgische metalscene en ook deze band stapt het podium van de Comma op met veel vertrouwen. De set is uiteraard opgebouwd uit het nieuwe album, waarvan ze enkel “Formulas Of Condemnation” niet brengen.
Aanvullen deden ze in Brugge met “Utterance Beyond Death” van de 12” single ‘Gate Of Night’ uit 2020 en “Visions”, de eerste track van hun allereerste demo uit 2013.
Bones brengt zijn deathmetal beukend en rauw en daar had het Brugse publiek wel zin in want niemand ging naar de toog of naar huis voordat de zaallichten aangingen.

Organisatie: Ketterij ism JH Comma, Brugge

All Them Witches

All Them Witches - Twee magische uren vullen met de heerlijkste psychedelische stonerblues

Geschreven door

All Them Witches - Twee magische uren vullen met de heerlijkste psychedelische stonerblues

Het geweldige All Them Witches moest eigenlijk al meer dan een jaar geleden hier op het podium staan, maar ja, u weet wel, covid. Het betreft hier de uitgestelde tournee ter promotie van het alweer fenomenale album ‘Nothing As The Ideal’, de ‘nieuwe’ plaat die ondertussen ook al weer dateert van 2020. Ondertussen heeft de band in 2022 al stapsgewijs een tiental nieuwe songs op de streamingplatformen gedropt, en dat zijn stuk voor stuk pareltjes. Eigenlijk hebben ze dus alweer een nieuw album uit. Een drietal van die ongeslepen diamanten haalden trouwens al de setlist.

Een immer bruisende mix van psychedelica, blues en stonerrock is het unieke concept van All Them Witches, met als grote invloeden Led Zeppelin, The Doors, Kyusss, Tool en Blue Cheer. Vananavond kregen we daarin een twee uur durende masterclass. Je mag er de volledige line up van Desertfest of Roadburn op nagaan, er is geen band die het beter doet dan ATW.
ATW ging gloeiend van start met een stel stomende rockers “Saturnine & Iron Jaw”, “Enemy Of My Enemey” en “When God Comes Back”. Sabbath was definitely in da house.
Een absoluut sterk opborrelend hoogtepunt was “Diamond”, dreigend en net niet ontploffend, maar over heel de lijn uitermate fantastisch.
Zanger/bassist Charles Michael Parks mag dan al de drijvende kracht zijn achter ATW, het was de briljante gitarist Ben Mc Leod die telkenmale de monden deed openvallen met zijn geniaal echoënde riffs en wonderlijke solo’s. Zijn solomomentje in het integere en bloedmooie “Everest” toonde aan dat hij ook de gevoeligste snaren kon raken.
Dezer dagen trekken de heren trouwens weer met zien vieren de hort op. Voorheen deden ze het even als trio, maar nu werd de keyboardspeler en violist Allan Van Cleave aan boord gehaald, en die zorgde voor enkele adembenemende momenten. Zo gingen op “Children Of Coyote Women” de drummer en gitarist achter de coulissen een jointje paffen, en mocht Van Ceave op viool de akoestische gitaar van frontman Charles Michael Parks Jr begeleiden, een subliem kippenvelmomentje.
Dat All Them Witches een geweldige jam-band is weten we al langer. Niet zelden droppen ze een freaky song waarop ze ruim boven de 10 minutengrens afklokken, check hun talrijke live opnames waaronder ook ‘Live In Brussels’, een registratie van hun prachtconcert in de AB Club van 2016.
Ook vanavond ging de jam-band helemaal loos, en dit vooral in het tweede deel van de set, met bijzonder kloeke versies van het in psychedelica gedrenkte “Alabaster”, het fenomenale nieuwe “Silver To Rust” en het wonderlijk uitgesponnen “See You Next Fall”. Daar tussenin zette ATW nog eens een vette poot in de blues met “L’Hotel Serein”, één van die broeiende nieuwe songs.

Hoe kon het ook anders dat ATW zou eindigen met “Blood And Sand/ Milk and Endless Waters”, de laatste jaren steevast hun afsluiter, met die heerlijke intro die overgaat in een alom bruisende song. Een naar goede gewoonte extra lange uitvoering waarin alle registers nog eens ongeremd werden opgetrokken. All Them Witches op zijn best.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4454-all-them-witches-26-10-2022.html?catid=category
Rich Ruth
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4453-rich-ruth-26-10-2022.html?catid=category

Organisatie: Trix, Antwerpen

Editors

Editors - Een vlammetje op waakstand

Geschreven door

Editors - Een vlammetje op waakstand
Vincent Govaert

De Europese tour in allerlei zalen , met kleinere capaciteiten weliswaar, eindigt in Editors’ tweede thuisland België. In een niet uitverkocht Vorst Nationaal siert het driedimensionale ‘E-logo’ en een veelbelovende show staat ons te wachten. Maar vanavond liep het iets anders en zagen we een band die pruttelde en pas echt kon ontvlammen op het eind. Een vlammetje op waakstand dus!

De set start met “Heart Attack”, een mooie woordspeling voor de ons nauw aan het hart liggende Editors. We zijn vertrokken voor 23 nummers en 2 uur leuke muziek … Maar …jammer genoeg is de klank hier niet optimaal, misschien een oververmoeide klankman door het lange touren, of is het de soundcheck die amper of niet gebeurd is … who knows …
‘Bonsoir how is it going?’, een goed begin als contact, maar … verder is Tom echt niet veel van zeg. Het publiek hecht belang aan het contact en her en der hoorde ik gemopper hieromtrent.
“Strawberry Lemonade” volgt met een povere ‘thank you very much’ erna, verder horen we Tom Smith praktisch niet meer; ook zien we de band en hem in momenten onvoldoende door het mist/rookgordijn over het podium. Een scherm kon soelaas bieden.
“Bones” weet het publiek alvast op te zwepen. Ik merk op dat Tom gitaar speelt als een Gabriel Rios, kort opgetrokken en hoog boven het middel. Hij komt in vorm, zijn silhouet beweegt mooi maar de jaren dat Tom letterlijk bezweet op zijn piano stond zijn precies voorbij. “Karma Climb” is er eentje dat inzet met stemvervorming, het klinkt overtuigend en het ziet er goed uit met die rood-paarse lampen. “Picturesque” moet de motor draaiende houden , want na dit handvol nummers valt het op dat de band niet op z’n sterkst staat te spelen en een vermoeide, gelaten indruk nalaat . Het publiek zit wat op z’n honger qua dynamiek en uitstraling van de band.
“In this light and on this evening” is een prachtig nummer; de blauwe streepjes flitsen mooi door de mist. Er wordt enthousiaster gereageerd. “Sugar” volgt, de band komt op dreef en het publiek begint er van te smullen .
Ergens in 2013 was het Smith die zei: "I've talked for a long time about my love of American bands like R.E.M. and Arcade Fire, and that's the type of sound our new songs are going towards. They're more straightforward than our last album." Ik ben niet akkoord met deze zinsnede, want o.m. R.E.M. is van een heel andere orde, een ander level. Tevens worden ze soms in het rijtje gezet van Joy Division, Depeche Mode of the Prodigy, echter die vergelijking is ook ver te zoeken.
We kabbelen intussen verder en met songs als “Magazines”, “All Sparks”, “Vibe” glijden we naar een eerste hoogtepunt met “The Racing Rats”. “Frankenstein” en “All the Kings & Blood” houden het intense tempo aan, net als hun hit “ Smokers Outside The Hospital Doors”; ook het akoestisch gespeelde “Nothing” brengt sfeer. Deze nummers volgen elkaar op , spijtig zonder enige interactie. Ik hoor mensen denken, ‘hey, zeg toch iets, maar ja … Het komt me op tijdens dit tijdstip van de set dat Editors op een festival nu beter wat eerder geprogrammeerd worden.
Ondertussen zijn we met “Kiss” op enkele nummers van de encores. De beleving blijft dus eerder wat zoek, een vlammetje op waakstand, en er zijn al mensen die de zaal verlaten … de magie van weleer, o.m. van de Warmste Week van StuBru, lijkt op die manier meer en meer verloren te gaan. Ook het snedige “Strange intimacy”  brengt niet de verwachte ommekeer, enkele mensen springen , hotsen en dansen … Het opkikkertje bleef dus uit …
Ik hoorde nog van iemand dat ze nochtans een zalige set hadden gespeeld in Krakau.
In de bis start Tom solo op piano, “No sound but the wind”, en dit enkel voor ons landje; in hun Europese tour hebben ze dit nummer zo goed als nergens gespeeld. Zou Jason Callewaert hier voor iets tussen zitten (ohja, zou hij hier zijn ?)
“An end has a start” , “Munich” en “Papillion” volgden , dat zijn nu net songs die de zaal in vuur en vlam zetten … ‘Thank you’ zegt Tom zowaar en ‘Thank you for coming, we love you’. Op die manier weet hij ons te omhelzen …

Editors was bij dit optreden minder bij de leest, eigenlijk zouden een paar nummers minder volstaan, maar hoedanook het zijn topmuzikanten, die een sterke, warme frontman hebben, die met zijn heerlijke moves op z’n Oscar and the Wolf’s het publiek overtuigt.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Vincent Dufrane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4452-editors-26-10-22.html

Organisatie: Live Nation

Villagers

Villagers - Conchúr en Conor benaderen de perfectie

Geschreven door

Villagers - Conchúr en Conor benaderen de perfectie
Jasper Vanassche

Om klokslag 20u begint support act Conchúr White aan een half uurtje intieme muziek. De Noord-Ier bracht tijdens de lockdown van 2020 voor het eerst solomateriaal uit. Na de EP ‘Bikine Crops’ volgde recent ook ‘Dreamers’; hopelijk is dit een voorbode voor meer. Want Conchúr – spreek uit als Conner – overtuigt als voorprogramma. Net als zijn leermeester Conor J. O'Brien levert hij zorgvuldig uitgesponnen nummers vol clevere, satirische teksten. Voeg daar een uiterst breekbare stem bij en u weet waarom ik zo vol lof ben over deze jonge knaap.

Zijn moeder blijft hem maar vragen om foto’s te sturen van zijn toer, en hij wil maar al te graag een foto van hem in het wondermooie NTGent, maar hij heeft zelf geen goeie. Ondergetekende kan helaas geen hulp bieden met zijn derderangsgsm… Dan maar focussen op de muziek. Een geslaagde cover van de ‘True Detective’ soundtrack en het aanstekelijke “Vocation Vacation” vormen een knap slotakkoord. De zaal is alvast opgewarmd voor het hoofdgerecht.
Dat is Villagers, de indiefolk-band uit Malahide (Ierland) die tegenwoordig als duo rondtoert en hun hits in een ietwat rustiger jasje stopt. Openen doen ze met “Twenty-Seven Strangers”, het mooiste en meest relatable verhaal over een busrit ooit. “The bus was late”, het klinkt maar al te bekend in de oren van pendelaars, gelukkig was iedereen vanavond op tijd om dit topconcert van begin tot eind mee te pikken. Helaas is dit het enige nummer vanop debuutplaat ‘Becoming A Jackal’ dat we te horen krijgen.
Toch zal ook de rest van de set smaken. “Hot Scary Summer” en “Courage” nemen ons terug mee in de tijd naar 2015, het jaar waarin ‘Darling Arithmetic’ gereleased werd. Ook de tweede worp ‘{Awayland}’ – uit 2013 – komt kort aan bod met het hitje “Nothing Arrived”. “I guess I was busy”, prevelt de engelenstem van frontman Conor J. O'Brien – spreek ook uit als Conner. Deze muziek werkt net tegenovergesteld: onthaastend, dromerig, bijna magisch. Conor is de spilfiguur, maar ook de toetsenist verdient een eervolle vermelding.
Op “Soul Serene” brengt die plots een sax naar boven en breit hij een jazzy einde aan de song. Conor antwoordt gevat door zijn trompet vast te nemen, een stukje improvisatie dat het publiek duidelijk kan appreciëren. Erna volgt een naadloze overgang naar “Momentarily”, een sterk nummer vanop de laatste plaat ‘Fever Dreams’. Die werd internationaal nogal lauwtjes onthaald, maar live komen de liedjes veel beter tot hun recht. Bij “Everything I Am Is Yours” krijg ik plots het gevoel dat ik het album nu pas echt ‘snap’.
Ook “Song In Seven” is heel leuk, een jazzy nummer over de warme Noordzee. De scherpe teksten komen ook terug op “Occupy Your Mind”, en afsluiten doen de heren met het uptempo “Trick Of The Light”. Bij de bisnummers komt Conor helemaal onder stoom. Hij draagt “Dawning On Me” op aan de andere Conchúr en heeft ook een boodschap voor het publiek: “Als je de lyrics kent, zing ze liever niet mee… Ik heb dit al geprobeerd, het werkt niet!”.
Met het nieuwe, kalmere “So Simpatico” zorgt Villagers zelf voor een stijlbreuk na de zorgvuldige opbouw richting de meer levendigere nummers. “The First Day” is dan wel weer een waardige afsluiter.

Een sterke performance dus, bij momenten zelfs briljant te noemen en de perfectie nabij. Villagers levert keer op keer maatwerk af, ik kijk alvast uit naar hun volgende doortocht in ons land.

Organisatie: Democrazy, Gent (ism NTG, Gent)

The Vintage Caravan

The Vintage Caravan - Oldskool hardrock feestje op z’n best!

Geschreven door

The Vintage Caravan - Oldskool hardrock feestje op z’n best!

"The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.", schreef Musiczine eerder over het optreden in de Grand Mix, Tourcoing … Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
De band is op tournee om hun plaat van 2021, 'Monument', voor te stellen.

The Vintage Caravan - Ze hebben al verschillende locaties aangedaan, en hielden hier nog halt in o.m. Alcatraz Metal Meeting in 2021,  .
De AB Club was compleet uitverkocht. Het intieme kader van een concertzaal was mooi meegenomen. Hun krachtige sound, hun aanstekelijke muziek komt hier sterk tot z’n recht.
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een oldskool hardrockfeestje van oud en nieuw(er) materiaal.
De jaren 70 zijn onmiskenbaar, het resulteert in lange gitaar of drum solo's die adrenalinestoten bevatten. Ze maken de brug met het hier en nu, het klinkt eigentijds en daarbovenop krijgen we nog een dosis charisma; het zorgt voor een fijne, overtuigende set.
De combinatie intrigeert. Iedereen kan , mag headbangen en mag de vuist in de lucht steken; de songs worden prompt ook meegezongen .
Iedereen werd spontaan, losweg meegesleept in het muzikale verhaal van de IJslanders! Een sfeervolle, rockende retro avond. Wat een muzikale wervelstorm!

Setlist
Whispers //Crystallized //Reflections //Innerverse //Forgotten //Can't Get You Off My//Mind //Reset //Cocaine Sally //Hell //Babylon //On the Run //Expand Your Mind //Clarity  ENCORE: Midnight Meditation

Het gebeurt niet vaak dat de support een even sterke impact heeft als het hoofdprogramma Volcanova, eveneens uit IJsland, bestaat uit drie sterke muzikanten die ook de zang op zich nemen. De zang van de drummer sprong het meest in het oog.
We werden overstelpt van messcherpe riffs en lekkere drumsalvo's. Ze spelen stoner, hardrock en doom. Volcanova drukte het gaspedaal meteen in en ze straalden enorm veel charisma en spelplezier uit. Het publiek hield ervan.
Kortom , we hadden hier een band van drie muzikanten die perfect wisten een publiek te entertainen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

TV Priest

TV Priest - Vloeken in de Church of England

Geschreven door

TV Priest - Vloeken in de Church of England
TV Priest

Mede dankzij Brexit zit de recente muziekgeschiedenis opgescheept met een resem grimmige post-punk bandjes die intussen vlotjes de weg hebben gevonden naar de mainstream. In de slipstream van populaire wegvoorbereiders genre Idles, Fontaines D.C. en Shame kwam begin vorig jaar ook het Londense kwartet TV Priest aangewaaid met de schromelijk onderbelichte debuutschijf ‘Uppers’. Amper anderhalf jaar later is daar al ‘de moeilijke tweede’ ‘My Other People’ waarvoor de band tot zijn eigen verbazing opnieuw onderdak vond bij de iconische grunge/indie platenstal Sub Pop. Geen idee of ze écht op zoek zijn naar een groot publiek, maar geen nood, wij vonden in de 4AD precies de juiste mensenmaat om dit stelletje getalenteerde Engelsen een heuse post-punk matinee aan de Kleine Dijk te zien afsluiten.

Bij zijn eerste performance op een Belgisch podium liet weinig of niets vermoeden dat frontman Charlie Drinkwater één van de interessantste post-punk bandjes van het moment aanvoert. Met zijn loszittend maatpak en blik op oneindig laat hij zich immers gemakkelijk verwarren met een verstrooide docent Engelse literatuur die amper beseft dat er studenten in het auditorium zitten. Wat we wel zeker weten is dat de opper-Priest in zijn teksten maar wat graag uitpakt met gebalde one-liners.  In opener “Bury Me in My Shoes” is het al meteen raak: ‘Life only comes in flashes of greatness’ stuiterde als een mantra heen en weer tussen een brutaal bonkende ritmesectie en een krassende staccato gitaar. Tijdens “It Was a Gift” kroop Drinkwater in de huid van de kritische historicus en vloekt hij herhaaldelijk ‘And I read about it, so it must be true’ alsof hij zich wou excuseren voor de minder fraaie pagina’s uit de Engelse geschiedenisboeken. Die excuses kwamen er even later ook daadwerkelijk met het stomende oudje “This Island” dat smalend werd opgedragen aan ‘our stupid little island’. En onvermijdelijk moest ook Boris ‘partygate’ Johnson er even later aan geloven tijdens “Lifesize”.
In tegenstelling tot hun debuut probeert TV Priest op hun jongste worp ‘My Other People’ zich meer dan eens uit het strakke post-punk keurslijf te wringen door tempo’s te drukken en met hard-zacht contrasten te experimenteren. Dé uitdaging is echter om nuance en subtiliteit in een live set binnen te smokkelen die voor het grootste deel uit louter sturm und drang materiaal bestaat. Dat lukte erg aardig met “One Easy Thing” waar de slaapdronken crooner in Drinkwater zich over zijn post-corona toekomst bezon tegen een achtergrond van een rafelige Gang Of Four riff. Het melancholische rustpunt “Limehouse Cut”, één van onze persoonlijke favorieten op het nieuwe album, ging daarentegen jammerlijk de mist in. Zonder de strijkers en met een overdosis aan schel gitaargepingel werd het nummer van alle weemoed gestript en bleef er enkel een mislukt experiment over.
Met het opzwepende “It Was Beautiful” revancheerde het Londense kwartet zich vrijwel onmiddellijk, maar tijdens het laatste kwartier sloeg de stemming toch wat om. Drinkwater deed maar weinig moeite meer om echt te vloeken of zelfs maar oogcontact te maken met het schaarse publiek, en ook muzikaal ebden spanning en variatie langzaam weg. De band kwam na een uurtje niet meer terug, en dat was niets minder dan jammer gezien de puike catalogus die de heren op minder dan drie jaar bij elkaar hebben gespeeld.
Met grote afwezigen zoals “Decoration” en “The Big Curve” in het achterhoofd trokken we dus met een lichtjes onvoldaan gevoel het onweer boven West-Vlaanderen tegemoet.
On the bright side: wie deze band na een maandje touren een herkansing gunt kan op 20 november terecht in de Witloof Bar van Le Botanique.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

The Dream Syndicate

The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet

Geschreven door

The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet

Steve Wynn blijft een graag geziene gast in onze contreien. Nadat hij eerder dit jaar in De Zwerver solo te bewonderen was mocht hij dit keer met The Dream Syndicate opdraven. Dat is de band waarmee hij in de jaren '80 deel uitmaakte van de Paisley Underground, een muziekstroming, ontstaan in Californië, die klassieke gitaarrock combineerde met de energie van prille garagerock of punk.
Dankzij enkele uitstekende platen werd The Dream Syndicate al snel één van de boegbeelden maar net zoals de meeste andere bands van die beweging was de groep geen lang leven beschoren. In 1989 was het sprookje voorbij maar na talloze andere projecten floot Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate opnieuw bijeen en intussen zijn ze nu reeds langer samen dan in de originele bezetting.

The Dream Syndicate had twee uitstekende redenen voor deze tour: een nieuwe plaat, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ en de veertigste verjaardag van hun debuut ‘The days of wine and roses’.
Ze verschenen met zijn vieren (Steve Wynn, gitarist Jason Victor, bassist Mark Walton en drummer van het eerste uur Dennis Duck) op het podium, nieuwste lid en toetsenist Chris Cacavas (Green On Red) was er niet bij.
Het werd verre van een blitzstart, openingsnummer "Bullet holes" klonk eerder als een sof. Maar meteen daarna werd met "Out of my head" het een en ander rechtgezet en klonk The Dream Syndicate zoals ze hoort te klinken dankzij een stevige song, strak gebracht en voorzien van een eerste, explosieve gitaareruptie van Jason Victor.
Dit leek de echte start te worden van een stomend concertje maar helaas diende er ook een nieuwe plaat voorgesteld te worden wat de vaart in de set aanzienlijk belemmerde.
De Zwerver mag dan al ter promotie een mandje vol lovende recensies bij elkaar gesprokkeld hebben, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ kan ik bezwaarlijk een goeie plaat noemen. Een stap in de goede richting na het onverteerbare ‘The universe inside’, dat wel. Er werd opnieuw gekozen voor compactere songs maar die bleken helaas op een enkele uitzondering na nog steeds mijlenver verwijderd van hun werk in de jaren tachtig. Het eerste nummer dat ze hieruit presenteerden, "Damian",  kon ik eigenlijk best wel smaken maar dat kwam vooral door het gitaarloopje dat geleend leek bij "Satisfied fool", een wonderlijke song van Nathaniel Mayer die maar blijft roteren in mijn denkbeeldige jukebox. Ook "Trying to get over", vintage Dream Syndicate voorzien van een venijnige gitaar stond terecht op de setlist maar dat kon minder makkelijk gezegd worden van het slaapverwekkende "Hard to say goodbye" of het suikeren "Every time you came around".
Het waren enkele moeilijke momenten maar eenmaal hier doorheen geworsteld werden we beloond met een ronduit magistrale versie van "How did I find myself here?", titeltrack van de eerste plaat na de reünie en ook de enige ‘nieuwe’ die naast het oudere werk niet verbleekt. Het werd een uitgesponnen en zinderend gitaarepos waarin Wynn en Victor jongensachtig, dicht bij elkaar duelleerden wat onvermijdelijk deed denken aan Crazy Horse. "Glide" van diezelfde plaat uit 2017 werd de afsluiter van de eerste set waarin de songkeuze niet altijd even gelukkig was. Zo werd het garagerockachtige "Straight lines", één van de betere nummers op hun laatste schromelijk over het hoofd gezien.

Na de pauze volgde een tijdreis (dixit Steve Wynn) waarin ‘The days of wine and roses’ integraal en in exact dezelfde volgorde als op plaat vertolkt werd. Het contrast met het eerste deel van de avond was groot. Hier geen slappe momenten, dit bleef vanaf de eerste noten van "Tell me when it's over" tot de laatste van de titeltrack even opwindend.
De plaat bleek na veertig jaar niets aan frisheid te hebben ingeboet. Het leek wel, wanneer we de ogen even sloten uiteraard, alsof er een stel jonge honden op het podium stond die nog alles te bewijzen had. Wat klonk dit snedig en energiek! Aan wervelende gitaren geen gebrek terwijl de songs zonder moeite pal overeind bleven.
Meer nog dan op vinyl hoorde je in die subliem rammelende sound invloeden van The Velvet Underground. Het New Yorkse kwartet was zeker niet alleen een bron van inspiratie voor hun naam (een pre Velvet Underground project van John Cale met La Monte Young) waardoor ze eigenlijk atypisch klonken voor de Paisley Underground waarvan de meeste groepen hun inspiratie vonden bij de Westcoast psychedelica.
‘The days of wine and roses’ is zo'n plaat die een groep maar één keer kan maken en in de meeste gevallen gaat het dan om het debuut, net als hier dus als we even die eerste EP buiten beschouwing laten. Iets van dit kaliber komt er uiteraard nooit meer maar ik prijs me gelukkig dat ik deze buitenkans om dit live mee te maken niet heb laten liggen.
Alsof dit alles niet genoeg was trakteerde de band ons nog op een toetje dat bestond uit twee heerlijke Dream Syndicate klassiekers: "Still holding on to you" en "Boston".

Na een ietwat teleurstellende passage enkele jaren geleden in de 4AD lijkt het vuur van weleer teruggevonden.

Pics homepag @Chris Sikich

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

The Vintage Caravan

The Vintage Caravan - IJslandse geisers spuiten gloeiende hardrock

Geschreven door

The Vintage Caravan - IJslandse geisers spuiten gloeiende hardrock
The Vintage Caravan + Volcanova

Een naam om te onthouden, Volcanova (****), oerdegelijke hardrock met een doom-en stonerinsteek. De vocals worden netjes verdeeld onder de drie bandleden, en vooral als de drummer zijn strot opentrekt is het indrukwekkend. De band vult een dik half uur met een strakke sound en een handvol stevige songs, waarvan we vooral het vette “MOOD” en het ronkende “Sushi Sam” onthouden, dat laatste inclusief een Sabbath extractje “Children Of Te Grave”, kwestie van nog eens duidelijk te maken waar de grondvesten liggen.

Die andere IJslandse hardrockers van The Vintage Caravan (****1/2) hebben het warm water niet uitgevonden. Hoeft ook niet, er zijn daarvoor genoeg natuurlijke bronnen in hun thuisland. De band zweert immers bij onvervalste goeie ouwe hardrock die geënt is op de jaren zeventig. Meer hardrock dan metal. Meer zang dan gebrul. Meer songstructuur dan bruut geweld. Meer nuance dan snelheid.
Het powertrio schuwt de melodie niet maar pakt daarnaast wel uit met stevige riffs, snedige gitaarsolo’s en een occasionele drumsolo. En ze doen dat met tonnen overtuiging, vuur en goesting. Ze trachten dus geenszins de clichés van het genre te mijden, maar doen er wel prachtige dingen mee.
Neem nu “Innerverse”, een juweeltje die start als een ballad en verder open bloeit tot een vlijmscherpe hardrocksong met heerlijke gitaarsolo’s. Hun songs komen trouwens allemaal live nog een stuk krachtiger voor de dag dan op de albums, The Vintage Caravan profileert zich hiermee als een hechte live band met een volle en potige sound.
Onder meer “Whispers”, “Crystallized”, “On The Run” en een schitterend “Expand Your Mind” stijgen zo ver uit boven hun studioversies en klinken krachtiger dan ooit. Zelfs heuse rockballads als “This One’s For You” en “Clarity” glinsteren in de vitrine, ze hellen net niet over naar het melige en de solo’s zijn om van te snoepen.

The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing

Pagina 11 van 290