logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

The Sisters Of ...
MC Solaar 2024-...
Concertreviews

bdrmm

BDRMM - Een ondoordringbare geluidsmuur!

Geschreven door

BDRMM - Een ondoordringbare geluidsmuur!

Ondanks de lockdown-periode wist de shoegaze/dream indiepoprock formatie BDRMM (****), uit het Engelse Hull, in 2020 toch een behoorlijke impact te maken met hun debuut-album ‘Bedroom’, verder niet vies van wat kraut/post-punk. Opvolger 'I Don't Know' is eveneens een schot in de roos. We schreven daarover: 'Je hoort een band die een moeilijke periode van zich afschudt, zonder die bijzonder weemoedige laag uit het oog te verliezen. Het is een veelzijdige, spannende plaat geworden.'
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Ondertussen hadden we eveneens een heel leuk gesprek met de band
BDRMM kwam nu in een goed gevulde Trix Club. We waren benieuwd …

Het duo Affaire (****) bracht de zaal op temperatuur met een gezonde mix van aanstekelijke rock en elektronische beats. Affaire bracht pas in 2022 een eerste EP uit 'De Affaire' , maar ging in TRIX uitgekiend te werk. Hun klankentapijt intrigeerde door de talrijke experimentjes en de vocals boden een meerwaarde. We kregen een verbluffende show, mede door een charismatische frontman, die strak in pak over het podium bewoog en zijn publiek letterlijk ging opzoeken. Affaire kreeg de handen moeiteloos op elkaar. Een veelzijdig, talentvol duo.

Wie een ticket had van dit optreden in Trix Club mocht ook in Trix café een concertje meepikken. Die kans lieten we niet aan ons voorbij gaan. In een intiem kadering stond het gezelschap zzzahara (****) een aanstekelijke set te spelen; we hadden een mooi uitgelijnd bas/gitaarspel, er waren de lekkere catchy drums en er was een zangeres die met haar heldere stem wist te ontroeren alsook stevig kon uithalen. Vernieuwend is dat allemaal niet, maar de sound wist ons te boeien. Evenzeer een 'veelbelovende' band, deze zzzahara …

Luid en oorverdovend haalt BDRMM op zijn beurt alles uit de kast, om de Trix te doen daveren. Shoegaze wordt gecombineerd met snedige, vlijmscherpe gitaarsounds. Om het plaatje compleet te maken gooit het combo er visuele effecten aan toe; je wordt meegezogen naar een bonte, kleurrijke wereld.
“Alps” was een dromerige start, maar ze werkten zich op naar een climax toe, feller, intenser, bedrevener, luidruchtiger, zoals bij de nieuwe single “Muds”, een ware mokerslag in het gezicht. En op het afsluitende “Port” mocht het knallen en werden alle registers opengetrokken.
Het weemoedig kantje dat we op plaat ontdekken, wordt live oorverdovend gecamoufleerd door het opbouwen van een ondoordringbare geluidsmuur. Allerlei emoties drijven boven door die tempowissels, het opbouwen naar een climax en die variërende, spannende aanpak. Na een klein anderhalf uur floepten de lichten aan … Geen bis nummer en de bitter weinig interactie waren een minpunt. Maar muzikaal had BDRMM alles om te overtuigen. Interessant bandje dus.

Een concertavond van drie veelbelovende bands …

Setlist: Alps //Be Careful //It's Just a Bit of Blood //Gush //We Fall Apart //Is That What You Wanted to Hear? //Hidden Cinema //Mud //Pulling Stitches //A Final Movement //Push/Pull //Happy //(Un)happy //Forget The Credits //Port

Organisatie: Trix, Antwerpen

The Slow Show

The Slow Show - Band met een eigen geluid, een eigen sterkte en een eigen fanbase die dreigingsniveau 4 durft te trotseren

Geschreven door

The Slow Show - Band met een eigen geluid, een eigen sterkte en een eigen fanbase die dreigingsniveau 4 durft te trotseren

We schrijven 2010. Als de jonge van oorsprong Vlaamse producer Frederik ‘t Kindt ervaring opdoet in de Manchester Blueprint Studio ontmoet hij er Rob Goodwin. Met gitarist Joel Byrne-McCullough, bassist James Longden en drummer Chris Hough richten ze The Slow Show op en voltooien ze het sfeervolle ‘White Water’, wat vijf jaar later verschijnt. Al erg snel volgt daarna ‘Dream Darling’ waarmee ze hun sound nog meer naar eigen hand weten te zetten en talloze keren in België komen toeren.

We schrijven 2023. The Slow Show beroerde de AB opnieuw tijdens een bizarre en toch betoverende avond in de bijzonder sfeervolle setting waarin ze hun diep melancholische nummers ten gehore brachten. De band presenteerde zich in een stijlvolle outfit die een vintage Ierse uitstraling had, passend bij de Peaky Blinders-pet die Goodwin droeg. Dit gaf een extra laag aan hun al charismatische podiumaanwezigheid. Het publiek werd meegenomen op een reis door emoties, ondersteund door een sober muzikaal landschap en de indringende stem van zanger Rob Goodwin, zijn hemd helemaal open zoals Tarkan.
Het optreden begon met nummers als “Strangers Now”, “Dresden”, “Long Way Home” en het intieme “Mountbatten”, die meteen de toon zetten voor de avond. Met ‘Ordinary Lives’ kregen we een eerste hoogtepunt, gevolgd door “Breaks Today”, “Low”, “Brother” en “Vagabond”. Het gebruik van klassiek geschoolde pianoklanken en een breed scala aan instrumenten, waaronder trompet, flugelhoorn, bass, clarinet en vioolsolo's, voegde diepte en complexiteit toe aan hun muziek. Hun geluid blijft herkenbaar en tegelijk verschilt het toch aanzienlijk van het meer rock-georiënteerd geluid van tijdens hun beginjaren.
De muziek lijkt af en toe wat te kabbelen, maar wie zijn aandacht niet losliet, werd telkens bij het eind van elke song ontroerd door die extra touch, alsof er ‘een hoek af’ is. Zeker wanneer de band in hun element was, zoals bij het nummer “Builder Boy”, valt op hoe makkelijk ze live overeind blijven. Hier hoort ook een welverdiend applaus bij voor opwarmer Joshua Burnside, die dit laatste nummer naar een hoger niveau tilde dankzij de zeer fijne afwisseling in stemgeluid tussen hemzelf en Goodwin.
Het enige minpunt van de avond was dat er weinig interactie was met het publiek en het concert wat aan de korte kant voelde. Daarenboven wordt de band vaak verweten dat ze expansiedrift missen en gewoon maar wat ‘meer van hetzelfde’ te doen. Hoewel er weinig vernieuwing lijkt te zijn, is dit niet per se een negatief punt. De groep weet met hun eerlijke liedjes het publiek te raken. Geliefden stonden in een innige omhelzing te genieten van de fraaie nummers die met passie werden verteld/gezongen.
De nummers vanop de nieuwe plaat ‘Subtle Love’ lijken daarenboven ook dieper te gaan dan op voorgaande albums, wat getuigt van een zekere muzikale groei. De nieuwe worp voelt als een echt herfstalbum, de timing van het concert was dus perfect (los van de vreselijke aanslag daags voordien, waar de bandleden ook even kort bij stilstonden). “Net nu hebben we nood aan een goeie show”, riep iemand uit het publiek. Raak.
Tot slot verdient toetsenist Frederik 't Kindt ook een vermelding voor een uitstekende thuismatch. Al met al is The Slow Show een band die met elk album volwassener lijkt te worden en vasthoudt aan hun eigen ontwikkelde geluid. Ze blijven trouw aan zichzelf, en dat is iets om te koesteren. En nee, we maken de vergelijking met The National niet.

Deze band heeft een eigen geluid, een eigen sterkte en een eigen fanbase die dreigingsniveau 4 durft te trotseren. Chapeau.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

High Vis

High Vis - Liefde, samenhorigheid en moshpits!

Geschreven door

High Vis - Liefde, samenhorigheid en moshpits!

Het was toch al een tijdje geleden dat ik persoonlijk nog eens present tekende voor een hardcore/punk concert, maar wanneer ik las dat High Vis ook een stop zou maken in de AB, trokken ze mij meteen over de streep.

De heren van het Belgische Bløssom kregen de eer om van wal te steken met hun dromerige maar tevens ook rauwe shoegaze/emo rock. Het was een jongensdroom van de zanger om ooit in deze zaal te staan en na enkele nummers werd voor mij al duidelijk dat ze deze plaats ook geheel verdienen.
Hun muziek klonk breekbaar, authentiek, recht vanuit het hart. Tijdens hun set liep de zaal langzaamaan vol, al duurde het niet lang vooraleer ik volledig werd meegezogen in hun boodschap en eigenlijk totaal geen oog meer had voor de andere mensen. Ze stonden zelfzeker op het podium en brachten alles heel puur, zonder al teveel scrupules.
Na een half uur zat hun set er jammer genoeg al op, en bleef ik achter met een hongerig gevoel.  Wat mij betreft een ideale start van de avond, check zeker hun EP ‘Indian Summer Days’, je gaat het je niet beklagen.

Na een korte adempauze was het aan Pest Control uit het Britse Leeds om de avond verder te zetten. Een totaal andere band in vergelijking met Bløssom en High Vis, maar dit maakte mij des te nieuwsgieriger op voorhand. Alles klonk meteen zwaar, hard, luid en vooral snel. Ze speelden een coole mix van trash metal en hardcore waarbij ik vaak moest denken aan bands als Power Trip, Testament en Municipal Waste. De zang en grunts van zangeres Leah maakten alles tot een compleet geheel en eigenlijk was ik gewoon helemaal mee. Het gitaarwerk klonk meer dan strak en zowel op als naast het podium werd de sfeer des te energieker. Mensen begonnen te bewegen en zonder we het misschien goed door hadden, werden we tegen het einde van deze overtuigende set klaargestoomd voor High Vis!

Klokslag 21u15 was het dan eindelijk zover: de zaal leek tot in de nok gevuld te zijn en vanaf High Vis de eerste noten van ‘0151’ door de luidsprekers bliezen, ontstond er één grote moshpit. De vocals van Graham Sayle zaten ook live zo goed en ik voelde zoveel enthousiasme in mij opborrelen.
Na het eerste nummer bedankte Graham ons al uitvoerig: “we started our music as a thing for ourselves and never ever even dared of dreaming playing this for so much people in such big venues, we can’t thank all of you enough.”
Kort daarna speelden ze voor mij met “Walking Wires” meteen één van de hoogtepunten van hun set:
“Gag my throat as I catch my breath
They talk free 'cause they think we're deaf
I was happy in a parallel dream
And now it hurts and I can't even scream.”

Met “Talk for Hours” vuurden ze een eerste anthem op ons af en kwam zo goed als de hele zaal in beweging. Bijna iedereen zong luidkeels mee en nadien barstte de zanger in emoties uit, hij wist ogenschijnlijk niet goed wat er hem overkwam en ondanks woorden hem tekort schoten, kon hij ons niet genoeg bedanken.
Een volgend hoogtepunt van hun set was “Altitude”: geen enkel ander nummer kan High Vis wat mij betreft zo goed samenvatten als deze. Hoe straf is het gitaarwerk hierbij trouwens ook niet van Martin MacNamara en Rob Hammeren? Tot mijn verrassing speelden ze met “A Fist for When You’re Down” één van hun oudste nummers en live kwam het zo goed tot z’n recht.
Na een korte maar oprechte speech over gelijkwaardigheid, het belang van liefhebben en een middelvinger naar racisme, facisme en discriminatie speelden ze met “Trauma Bonds” voor mij het beste hardcore/punk nummer van het laatste decennium. Ik voelde zoveel liefde en samenhorigheid in de zaal. Als je ’t mij vraagt, is DIT gewoon waar het ‘m over gaat.
Hierna speelden ze nog het lekker dansbare “Fever Dream” en het agressievere “The Bastard Inside”. Zonder enige bis-ronde en zoals een echte hardcore band beaamt, sloot High Vis in volle glorie af met “Choose to Lose”. Het publiek barstte nogmaals compleet los en met zoveel dankbaarheid dropen de mensen de zweterige Ballroom uit.
Wat een geweldige avond was me dat! .

Setlist: 0151 - Walking Wires - Talk for Hours - Out Cold – Altitude - A Fist for When You’re Down - Trauma Bonds - Fever Dream - The Bastard Inside - Choose to Lose

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
High Vis
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5572-high-vis-15-10-2023.html
Pest Control
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5573-pest-control-15-10-2023.html
Blossom
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5574-blossom-15-10-2023.html

Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel

Chris Joris

Chris Joris - Veelzijdigheid en intimiteit vinden elkaar in kunstvorm

Geschreven door

Chris Joris - Veelzijdigheid en intimiteit vinden elkaar in kunstvorm

Chris Joris (*****) is een multi-instrumentalist en een begenadigd percussionist. Hij is dus van vele markten thuis. Met zijn nieuwste plaat 'Until The Darkness Fades', die in september op de markt kwam via W.E.R.F records,  tast hij de grenzen af en improviseert in een speels kader, waardoor de songs live nog beter tot hun recht komen.

In een goed vol gelopen De Casino onderstreepte Chris Joris z’n veelzijdigheid op percussie en op piano. Hij etaleert een onaardse virtuositeit zonder de speelsheid uit het oog te verliezen. Piano, saxofoon, cello, viool, klankschalen allerhande, triangel en de brede percussie dus tekenen spannende, strelende composities. Vaak ingetogen, heel intiem gaat hij te werk, waarna hij, plots alles uit de kast haalt en het crescendo, feller klinkt.
Uiteraard doet hij dat, ondanks de veelzijdige aanpak, als zeventiger niet alleen. Hij wordt bijgestaan door Marie-Eve Ronveaux  op cello en Cécile Broché op viool; we krijgen een magisch rijker klinkend klankentapijt, er zijn verrassende wendingen een meerwaarde zondermeer. Er wordt gegrasduind doorheen de nieuwe plaat en uit zijn rijkelijk gevulde oeuvre.
De man heeft zijn demonen een plaats gegeven, althans zo voelen de songs op 'Until The Darkness Fades' aan, evenals de performance op het podium. Hij spreekt met een kwinkslag zijn publiek aan, en er zijn de speelse klankentapijtjes die elkaar vinden in veelzijdigheid en intimiteit. Wat een mooie, overtuigende kunstvorm, die een gelukzalig gevoel en een licht in de duisternis creëren. Uiteraard waakt hij erover dat het niet al te kitsch, lichtvoetig wordt, en dat het donkere, mysterieuze kantje kleurrijk wordt door het improviseren en experimenteren van al die klanken, van viool, piano, cello, percussie enz.

Twee uur lang waren we onder de indruk van de integere, brede werkwijze van Chris Joris en C° die jazz, klassiek en allerhande muziekstijlen omarmt.
Een boeiende, avontuurlijke, magische sound en set.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: Jazz Lab ism De Casino, Sint-Niklaas

Star Industry

Star Industry - Feest met onverwoestbare klassiekers

Geschreven door

Star Industry - Feest met onverwoestbare klassiekers
Star Industry + Next! + The Dirty Scums

In de Asgaard in Gent staat doorgaans metal op het programma, maar vorige zaterdag stond er een mix van punk en gothic/wave op de affiche, met drie bands die elk een bijzonder verhaal hebben.

De West-Vlaamse punkband The Dirty Scums bestaan al sinds 1981 en zijn daarmee zowat generatiegenoten van The Kids en Red Zebra, twee bands die ook nog steeds actief zijn. The Dirty Scums hebben in de Belgische punkscène een goede reputatie, maar daarbuiten hebben ze de voorbije 40 jaar misschien minder fans gemaakt.
Bij de start van hun optreden in de Asgaard zijn maar een handvol fans van de band opgedaagd in een shirt van de Scums. Ze zijn met te weinig, niet meer van de jongste en misschien ook niet enthousiast genoeg voor een onstuimige pogo. Zanger-gitarist Dirty Pik geeft wel het volle pond, maar legt zich al snel neer bij het feit dat dit voor The Dirty niet de meest gedenkwaardige avond zal worden.
De set is een mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre, met onder meer een ode aan Debbie Harry (van Blondie) en een sneer aan de toenmalige eerste minister Wilfried Martens (“Martens, Jij Ouwe Rukker”).
Het leukste moment bij The Dirty Scums is als het trio elk een bouwvakkershelm opzet en hun versie brengen van het Bob De Bouwer-lied, met als refrein ‘Gaan We Eentje Drinken? Nou En Of!’. Na de reguliere set gaan The Dirty Scums gretig in op de vraag voor een toegift. Het trio perst er in een rotvaart nog drie nummers uit, met onder meer het hilarische nummer “Joat” (Ja in het West-Vlaams).
The Dirty Scums verdienen respect voor wat ze al gepresteerd hebben, maar dit concert in de Asgaard voegt weinig toe aan hun palmares.

Next! kwam al eens eerder aan bod op deze site. Deze ook al West-Vlaamse band begon als coverband met een voorliefde voor new wave-hits en vervelde van daar uit naar een band met eigen nummers die nog wel wortels hebben in de postpunk en punk van de jaren ’80.
Met hun Ramones-cover “Blitzkrieg Bop” als eerste in de setlist rapen die van Next! de cover-punten op die The Dirty Scums hebben laten liggen. De andere covers die nog op de setlist prijken zijn “Modern Dance” van The Definitivos (doet jammerlijk geen belletje rinkelen bij het Gentse publiek) en “Living Room” van Red Zebra. Bij die laatste gaat het dak er wel af.
“Nude As The News” is een cover van Cat Power en sluit dus minder aan op de roots van deze band. Het is niet zo’n heel bekend nummer. Het is wel het nummer waarop zangeres Saskia haar visitekaartje afgeeft: wat een stem, wat een performance, …
Het is twee jaar geleden dat ik Next! live zag en wat een progressie heeft zij gemaakt. Vroeger stond ze op het podium met een houding van ‘ik sta hier ook maar omdat ik een te grote mond heb opgezet op café’ terwijl ze vandaag echt een frontvrouw is die terecht met bijna alle aandacht gaat lopen.
Bijna alle aandacht, want bij Next! zijn ze met z’n zessen en dan nog netjes gender-gelijk verdeeld met de helft vrouwen en de helft mannen. Een klassieke rockband-bezetting met wel twee gitaristen en dan nog een saxofonist. Vooral die laatste drie maken dat het geluid van deze band soms heel vol zit en dat elk podium bij voorbaat te klein is om iedereen zijn moment in de spotlights te gunnen. Next! was er in de Asgaard op gebrand om alle nummers van hun eerste release (op cassette!) te spelen en daarvan onthouden we vooral “Greedy”, “Lovesong” (geen cover van the Cure) en “War” als hoogtepunten.
Net als The Dirty Scums eerder eigent ook Next! zichzelf nogal vlot een bisronde toe en daarin brengen ze hun versie van “Bad Reputation” van Joan Jett & The Blackhearts.
Next! kan nog wat groeien in hun eigen nummers en moet wat meer ‘lucht’ brengen in hun sound, maar dit is een band met een mooie toekomst voor zich.

De Limburgse gothic rockband Star Industry is de headliner van de avond in Gent. Deze band kende zijn hoogtepunt op het einde van de jaren ’90 met hun radiohit “Nineties” (op StuBru) en daarna volgden erkenning en concerten en festivals in het buitenland. Ze haalden de mosterd bij The Mission en de Sisters Of Mercy. Heel productief zijn ze niet. Doorgaans zit er minstens vijf jaar tussen elke albumrelease en sinds ‘The Renegade’ uit 2015 heeft Star Industry geen nieuw studiowerk meer uitgebracht.
In de set in Gent zaten ook nog altijd geen nieuwe nummers. Wel kregen we een mooie doorsnede van hun muzikale erfenis. Het Gentse publiek reageerde met het grootste enthousiasme op het oudste werk (“Ceremonial”, “Be Real”, “Sodium Haze”, …) en de Asgaard ontplofte als “Nineties” werd ingezet. Het publiek was al behoorlijk enthousiast maar bij dit nummer ging elke vleermuis aan het dansen.
Star Industry nam al mooie covers op van onder meer Depeche Mode en Roxette, maar in Gent brachten ze een compleet herwerkte versie van “Eleanor Rigby” van The Beatles. En in “Sodium Haze” werden ook nog een paar zinnen gezongen van the Eurythmics (uit “Here Comes The Rain Again”).
Ook deze band ging niet naar huis zonder een toegift en daarna was het aanschuiven aan de merch-stand. Star Industry bracht in de Asgaard een mooi opgebouwde set met veel vaste waarden en weinig verrassingen. Ze kunnen nog altijd teren op hun oudste materiaal, maar nieuw werk is zeker welkom.

Organisatie: EGW-Rock & ENG

Brussels Jazz Orchestra

Brussels Jazz Orchestra & Friends - Dertig jaar jong en springlevend.

Geschreven door

Brussels Jazz Orchestra & Friends - Dertig jaar jong en springlevend.

Dertig jaar is in een mensenleven een mijlpaal, je zet belangrijke stappen in je leven … En toch ben op je dertig nog steeds piepjong en vol toekomstplannen. Brussels Jazz Orchestra (*****) kwam in een overvolle concertzaal DeSingel in Antwerpen eveneens zijn dertigste verjaardag vieren, ook voor hen een mijlpaal. Maar na hun performance, kregen we vooral het gevoel dat zij springlevend en vol plannen zitten. Het werd een bonte avond, waar uiteraard jazz de rode draad vormde, grenzen werden afgetast en verlegd, dit allemaal binnen een speels kader van improvisatie, dans, zang en visuele effecten.

Brussels Jazz Orchestra bracht, om deze verjaardag te vieren, enkele vrienden mee. Ze zetten de avond in met een groovy intro en riepen één van dé meest toonaangevende jazz muzikanten op het podium die ons landje rijk is, Bert Joris. De man is een trompetvirtuoos, hij leeft met dat instrument en tast de mogelijkheden af tot het oneindige. Een wervelstorm aan kippenvelmomenten, die de zaal in vuur en vlam zette. Een eerste hoogtepunt.
Twee uur lang werden e in die unieke wereld ondergedompeld. Na een storm van uitzinnige blaasinstrumenten, bracht o.a. Tutu Puoane wat soul en warmte met haar vocals op “We have A Dream”, er was ook plaats voor een macabere murder ballad van “In The Pines”, naar een graphic novel Erik Kriek, muzikaal begeleid door de klanken van Lynn Cassier. Wat een huivering en emotionaliteit.
De heren van Kommil Foo vervoegden en de combinatie van vocale virtuositeit, humor en absurditeit intrigeerden. Ze pasten in het plaatje van jazz en improvisatie; tot een kunstvorm werd het verheven, ze voelden zich binnen dit collectief enorm in hun sas. Het resulteerde in een tot de verbeelding sprekende, wervelende show.
BJO demonstreert hun veelzijdigheid door alles uit de kast te halen, met blazers, drums en gitaar; verder een wervelende piano, die het geheel compleet maakt. Elk element is belangrijk en valt op zijn plaats.
BJO staat open voor vernieuwing, andere culturen en kijkt over de grenzen heen. Er o.m. de samenwerking met qanunspeler Osama Abdulrasol die samen met zijn kompanen ons onderdompelt in een badje van Midden-Oosterse elementen, aangevuld door de klankenpracht van BJO. Een zachtaardige botsing van culturen.
In de laatste rechte lijn stelde Frank Vaganée zijn mede muzikanten voor, en had oog voor entourage, publiek, de organisatie en de vele mensen achter de schermen, die zorgden voor een perfect verloop van de avond. Een bescheidenheid die hem siert, want zijn soli op sax naast die van zijn muzikanten, waren onaards voelend en creëerden een gevoel van welbehagen.
De avond werd afgesloten met jazz, moderne muziek en rap, met o.a. Monique Harcum (vocals), Zediam (rap) en DJ Grazzhoppa die een heel andere kantje van BJO laten horen in een schitterende finale. Het onderstreepte alvast het springlevende karakter van BJO. Dertig jaar bezig en het is nog steeds uitkijken naar de toekomst.

Organisatie: BJO + De Singel Antwerpen

Godiva

Godiva en FleXanT - Fijne ontdekking en herontdekking in deathmetal

Geschreven door

Godiva en FleXanT - Fijne ontdekking en herontdekking in deathmetal

Godiva kennen wij vooral als merk van pralines. Die merknaam verwijst evenwel naar de legende van Lady Godiva en die legende was de inspiratie voor de bandnaam van een Portugese band. Godiva kwam zopas voor twee avonden naar Vlaanderen. We hadden voor hun concert in café Hell in Diest kunnen kiezen, maar als je dan de optie hebt om ze op een vrijdag de dertiende te gaan zien, dan laat je die kans niet liggen. En zo konden we ook kennismaken met het herrezen FleXanT.

De Vlaamse deathmetalband FleXanT bestaat al sinds 2008 maar bij de oprichting van deze band had elk lid al wat bagage in de rugzak. Hun debuut was ‘Dark Side Of Humanity’ en dat kwam in 2012 uit. Er volgden daarna wat bezettingswissels waardoor het inzake releases bij dat ene album bleef, maar sinds enkele jaren is er nu opnieuw een vaste line-up en speelt deze band een goede reputatie bij elkaar. Er is nu een deal met het label van Gio Smet, dat voortaan ook de optredens van deze band regelt. Het is lang geleden dat de toekomst er voor FleXanT er nog zo rooskleurig uitzag.
FleXanT-zanger Robin (Animal) kwam aan de start op halve vocale kracht door een hardnekkige bronchitis. Hij begon dan ook ‘rustig’ gruntend aan zijn set en gaandeweg bleek er nog genoeg profiel op de stembanden te zitten om naar het einde van de set toch gewoon voluit te gaan. Ook een paar slokken van een flesje hoestsiroop en de reacties van het publiek gaven hem vocaal vleugels. Robin moet het overigens niet enkel hebben van zijn volume of bereik. Hij verleidt het publiek net zo goed met zijn charisma en podiumprésence.
Voor we FleXanT herleiden tot de vocalist: wat een machtige band. Massa’s ervaring en talent, en dan ook nog eens met de juiste stoere poses. De set in Eernegem werd retestrak gespeeld, ondanks de soms heel muzikaal-technisch uitdagende stukken. Opzwepende melodische stukken werden netjes afgewisseld met agressieve, death-thrash. En wat een gretigheid ook, bij alle bandleden. De set in Eernegem was een mix van nummers uit ‘Dark Side Of Humanity’ en nieuw werk. De nieuwe nummers wisten ons makkelijk te overtuigen. “Medusa Flower”, “My Last Will” en “Bloody Photographer” zijn van het beste dat we van FleXanT al gehoord hebben. De band kreeg verdiend een toegift en dat was “Until The End Comes”.
Ruin / Forecast Of A Broken Dream . This Fuckin’ Life / Demons Of The Soul / What About The Right Things / Medusa’s Flower / Demolition Tale / My Last Will / Bloody Photographer / Rubbish / Pain // Until The End Comes

Ook Godiva kwam in de B52 niet op volle kracht aan de start: de bassist was niet mee op deze korte tournee en dan liet ook nog eens de sample-machine het afweten. Niet leuk en toch liet het viertal daar weinig van merken. Het maakt dat we van de symfonische elementen in Godiva’s deathmetal weinig hebben meegekregen. Zonder die samples klinkt Godiva als een mix van gothic en groovy melodeath.
De zanger en de twee gitaristen hebben strakke lederen jassen aan en hebben een eigen make-up-patroon op hun gezicht. Vooral zanger Pedro en gitarist André houden van de aandacht van de fotografen en filmende fans en zetten ondertussen ook nog eens een strakke set neer. Van hun dit jaar uitgebrachte album ‘Hubris’ hebben ze enkel de titeltrack niet gespeeld. De enige ‘oude’ track was er in de toegift (“Oblivion”). De tracks waar wij het hardst van onder de indruk waren, zijn “Black Mirror”, “The Meaning Of Life” en “Media God”.
Godiva heeft muzikaal en visueel een heel eigen gezicht, bovenop een brandende ambitie, en dat laatste ondanks de vele jaren die ze al op de teller hebben. Dit is een band die we hier wel eens vaker aan het werk willen zien.
Black Mirror / Faceless / The Meaning Of Life / Dawn / Empty Coil / Media God / Godspell / All Seeing Eye // Oblivion

Organisatie: B52, Eernegem

Gavin DeGraw

Gavin DeGraw - A trip down memory lane

Geschreven door

Gavin DeGraw - A trip down memory lane

Emmy d’Arc tekende present als voorprogramma. De jonge Limburgse heeft al een aardig palmares op haar naam staan. Op dinsdagvond stond ze nog in een uitverkochte Trix als opwarmer van Walk Off The Earth. Een dag later mocht ze het publiek in De Roma omver blazen met haar prachtige sound. Alleen met haar gitaar en stem verwarmde ze het volledige publiek, dat al vroeg was afgezakt naar de concertzaal om Emmy aan het werk te zien.
Of om voldoende marge te nemen op de file? Dat is een andere optie. Vrij zeker dat niemand zich zijn vroege aanwezigheid beklaagde. Emmy haar muziek is een mix tussen KT Tunstall en jonge Sinéad O’Conner. Het was dan ook geen verrassing dat ze afsloot met een loepzuivere cover van ‘Troy’. De toon voor de avond was meteen gezet.

Opvallend waren de vele dertigers in het publiek van De Roma op woensdagavond. Iedereen had duidelijk zin in een vleugje nostalgie. We werden natuurlijk massaal terug gekatapulteerd naar het jaar 2003 en het moment dat de Amerikaanse serie ‘One Tree Hill’ op televisie kwam. De serie, waarvoor Gavin DeGraw de titelsong mocht afleveren, was tevens het startschot van zijn carrière.

Hoe het Brooke, Peyton, Lucas en Nathan uit de serie verging, is iedereen al lang vergeten. De titelsong daarentegen kon iedereen woord voor woord meekwelen. Twintig jaar later en 7 albums verder draait Gavin nog steeds mee in het country en poprock genre.  De man met het eeuwige hoofddeksel en een eeuwige glimlach gaf woensdagavond een verbluffende show.
Hit na hit werden we meegenomen op a trip down memory lane. Beginnen deden we met “Sweeter” en “Chariot” wat ons meteen weer vijftien deed voelen. “Summertime” van het meest recente album ‘Face The River’ werd opgedragen aan Lotte uit het publiek. DeGraw vond haar I’ve missed you Gavin, duidelijk charmant. Tijdens “Soldier” kon je een speld horen vallen, de Amerikaan had duidelijk het volledige publiek in zijn greep. Ook tijdens zijn bindteksten hangt iedereen aan Gavins lippen. Hij nam ons mee naar zijn jeugd, zijn broer en zus, zijn ouders en hun vele schunnige verhalen over Woodstock. Een mooie intro naar zijn nummer “Freedom”, die een ode is naar zijn zorgeloze jeugd. Bij “You Make My Heart Sing Louder” werd het publiek ingezet als achtergrondkoor. Dat klonk zo goed en moeiteloos, dat we vermoeden dat er echt een koor naar Antwerpen was afgezakt. Nu die stembanden goed warm waren, werden we getrakteerd op “In Love With A Girl” en “Not Over You”. Gavin durfde wel wat interactie met zijn publiek aan te gaan, hij polste even wie van het publiek tegen zijn zin was gekomen. Enkelingen staken hun handen op, een meisje liet ons weten dat ze graag rond 22u in haar bed had gezeten. Niet onbegrijpelijk met een publiek vol dertigers op een woensdagavond.
Toch volgden nog enkele rustigere bisnummers met “We Belong Together” en een cover van Paul McCartneys “Maybe I’m Amazed”. Afsluiten deden we symbolisch met het nummer waarmee alles begon, “I Don’t Want to Be”.

Gavin kan nog steeds wat hij 20 jaar geleden ook al deed, ons met verbazing achterlaten. Enkele songs ontbraken nog aan de set, zoals het wondermooie “Run Every Time” en “Best I Ever Had”. Maar dat vergeven we hem met plezier. Hopelijk hoeven we niet opnieuw zes jaar te wachten op een volgende passage in ons landje.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Gavin Degraw - https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5550-gavin-degraw-11-10-2023.html?Itemid=0
Emmy d'Arc https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5571-emmy-d-arc-11-10-2023.html?Itemid=0


organisatie: Live Nation ism de Roma, Antwerpen

Walk Off The Earth

Walk Off The Earth - Een wervelwind vol entertainment!

Geschreven door

Walk Off The Earth - Een wervelwind vol entertainment!
Walk Off The Earth + Emmy D’ Arc

Walk Off The Earth ontstond in 2006 en ze kregen in 2012 met de cover van “Somebody That I Used to Know” (van Goteye) een hit dankzij een clipje waarbij ze het nummer met vijf muzikanten op één enkele gitaar speelden. Intussen zijn we vele albums later en na vijf jaar staan de Canadezen hier nog eens in ons landje. Opvallend is de diversiteit in het publiek: senioren, ouders met kids, twintigers, mensen met een wit hemd of een Motörhead T-shirt aan. Hun aanhang kun je blijkbaar niet in één hokje steken.

Eerst kregen we de Vlaamse Emmy D’ Arc als support. Eerlijk gezegd kende ik haar niet maar blijkbaar stond ze dit jaar zelfs op Pukkelpop. Ze heeft ook een album dat binnenkort verschijnt. Ze kwam op met alleen een akoestische gitaar. Ik moet zeggen dat ik na één nummertje al helemaal mee was en ik begreep waarom ze hier mocht openen: wat een klok van een stem heeft dat meisje zeg. En ze weet dat af te wisselen met ingetogen en uitbundige zang. Als afsluiter bracht ze “Troy” van Sinéad O’ Connor. Amai, dat was sterk en voor mij een kippenvel momentje.

Dan was het aan Walk Off The Earth. Ze kwamen op met het nummer “Red Hand”. Een start met drums en zang. Het was de start van een wervelwind van nummers en performances. Op het podium stonden zes muzikanten die elkaar regelmatig afwisselden van instrument en plaats. Met “Fire in my Soul” wakkerden ze het vuur nog wat meer aan.
Regelmatig kwam er een cover voorbij. De eerste was “Crazy” van Gnarls Barkley. Ook “What’s Love Got To Do It” was een leuke cover net als de “Dirtbag” van Wheatus. Verschillende stijlen die ze probleemloos speelden op hun eigen manier. Bij sommige van hun nummers doen ze mij een beetje aan de Black Eyed Peas denken.
Er passeerde een medley met flarden van een twintigtal Beatles nummers. De andere medley waarin nummers zoals “Africa” van Toto, “Can’t Get You Out Of My Head” van Kylie Minoque passeerden vond ik persoonlijk sterker. Het publiek kon het allebei enorm smaken. Om het nummer “Somebody That I Used…” van Goteye te brengen hadden ze een driearmige gitaar op het podium gezet waarop al de leden simultaan hun ding deden. Een mooi stukje entertainment.
Ook heel leuk was het moment waarbij hun (nog jonge) kinderen op het podium kwamen en een nummer brachten. Zingen en spelen kunnen ze ook al. Het publiek was laaiend enthousiast. Ook “Thunderstruck” van AC/DC kreeg veel bijval van het publiek. De gitaarintro werd trouwens op een ukelele gespeeld. De zang van Sarah Blackwood leek verbijsterend goed op die van Brian Johnson. Er werd finaal afgesloten met, als ik het goed voor heb, “Rule The World”.

Het concert was een wervelwind vol entertainment. Het zijn goeie muzikanten en ze brengen een heel positieve vibe over naar het publiek.

Organisatie: Live Nation

Mayorga

Mayorga - Een vat vol emoties

Geschreven door

Mayorga - Een vat vol emoties

Mayorga (*****) was één van de winnaars van De Nieuwe Lichting. We zagen hen deze zomer twee keer, op Crammerock en Lokerse Feesten. Op beide festivals wist de formatie rond de spring-in-‘t-veld Helena Mayorga Paredes, ons sterk te overtuigen. Een gretige, smaakvolle, kleurrijke indierockende set speelden ze, integer, emotievol, gedreven in een overvolle AB Club, in het kader van de Coca-Cola Sessions.

Uiteraard bestond de set voornamelijk uit songs van de EP, die voldoende gevarieerd, boeiend, aanstekelijk van aard waren in songopbouw. Steeds werd het publiek betrokken, wat het enthousiasme en de respons deed stijgen. Al vrij vroeg is ze zelfs de fans gaan opzoeken, met de gitaar in aanslag. Wat een ontwapende spontaniteit en emotionaliteit.
De songs zijn gedrenkt in een badje van liefde en zorgen ervoor dat de handen een klein uur lang op elkaar gaan en het publiek moeiteloos meegaat in dit elan. Extravertie (de dansspieren aanspreken in het gedreven materiaal) en intimiteit (gevoelig, breekbaar materiaal) vinden elkaar.
De Liefde en het Leven staan centraal. De songs volgen elkaar gemoedelijk op. In de integere nummers waait Helena haar zuiderse, zachte stem over ons heen. Haar charismatische uitstraling siert. Het snedige materiaal wordt gedragen door de aanstekelijke riffs van Trui Amerlinck en Charline D'Hoore, aangepord door de drumsalvo's van Sam Enthoven. Het zorgt voor pit van deze enthousiasmerende band.
Het wondermooie “Weekend Lover” en de The Cure’s “Lovesong” intrigeren. Mayorga durft het tempo op te drijven. Mooi overtuigend allemaal.
De set is er één van een vat vol emoties. In de bisronde verschijnt Helena gewoon op de merchandiser met microfoon en gitaar, met een Nickelback T-shirt tot hilariteit van de aanwezigen … Blijkbaar hing er daar een weddenschap aan vast. Op hun “How You Remind me” kreeg ze de handen opnieuw op elkaar. Tot slot werden alle registers open getrokken op de logische afsluiter “Girlcrush”, doorbraak bij uitstek.
Mayorga is uitgegroeid tot een erg leuke band door hun wervelend emotioneel beladen show.
Dit is een bandje van jonge super enthousiaste vrouwen en ‘een lucky guy’.

Setlist: Garden//All I Wanna Do//I'll Be Here//Lovesong (The Cure-cover)//Weekend Lover//Piece of Art//High High Low Low//It Is Until It Isn't//How You Remind Me (Nickelback-cover)//Girlcrush

Rosie Stuart (****) was de support en ook zij wist zich te onderscheiden als een uitzonderlijke talent, performer en zangeres. We konden spijtig genoeg enkel de laatste song meepikken, te weinig om een volledig beeld te kunnen vormen van het optreden, maar net genoeg om vast te stellen dat ze een breed stembereik heeft en enkel met haar gitaar iedereen wist te ontroeren. Ook zij was een vat vol emoties en is interessant genoeg om in het oog te houden.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Pagina 12 van 302