Ze ontbraken niet - de zonnebrillen en de zwarte hoeden - in Vorst op die maandag in december. Zowel op als naast het podium. Maar enkel die off stage hadden de adem om er een anderhalf uur durend dansfeestje uit de eighties van te maken. De benen (en soms de stem) van Suggs en co zelf snakken steeds meer naar rust. Geen sheer madness meer, tenzij naar het einde van hun set toe.Zot, zotter, zotst. De jaren tachtig waren in dat opzicht een natte droom voor iedereen die uit en naast de band wou springen. De Britse ska-pop-band Madness sprong in elk geval ver buiten de platgetreden paden. Cool, gek, onberekend en wat schroefjes los. Feestelijk vertier dus van een nutty gang. Old skool, wel ja, let’s go and see, dachten we, want in 2009 brengen ze zelfs een nieuw album uit.

Het was zelfs geen come back van de smashing seven, want ze bleven al die jaren ergens wel eens opduiken, vier jaar geleden zelf nog in het Koninklijk Circus in Brussel. We waren benieuwd dus naar wat straks in hun cd te vinden zal zijn, maar na anderhalf uur weten we het. De Waanzin is voorbij.
Met zijn tienen bleef het een wat haarlozer, maar toch vrolijke, knap in pak uitgedoste bende (behalve de drie extra blazers dan) die er wel zin in hadden, want ze stuurden een heel gevarieerd Vorst – zij het met gesloten bovenste ring – meteen op een Nightboat to Cairo. De aanzet voor een reeks partyplaten kreeg echter geen vervolg. Hun nieuwe nummers huppelden een weinig, maar springen zat er niet in. Toch niet uit de bol.
Het publiek bewoog, maar dan wel ongemakkelijk, wachtend op de hits van de zotte jaren. Muzikaal was er weinig aan te merken op de set van de oldies, maar de stem van Suggs zocht vaak ondersteuning bij die van Chas Smash. Trompetten en saxen en zelfs orgeltjes bleven de sfeer erin houden bij nummers als Embarassment, Grey Day en Bed and breakfast man en The sun and the rain. Tot die (uit)eindelijk helemaal losbarstte in de finale.

Het werd een echte House of fun met de lopendebandhits ‘Wings of a dove’, ‘Baggy trousers’ en ‘Our house’. Ja, eenvoud kan mooi zijn. Jammer dat ze bij hun eerste bis meteen een ‘nog nooit gespeeld nummer’ wilden serveren: complex, met Arno à la Française-kantjes. Bad timing Suggs ! Gelukkig was de fans heel vergevend en ging iedereen nog eens voluit uit het dak op de tweede toegiften One step beyond en ‘Madness.

Fotoshoots, zie live foto's

Organisatie: Live Nation