logo_musiczine_nl

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Elvis Costello - Soms knap, te vaak krakkemikkig Aanbevolen

Geschreven door - -

Steve Nieve kreeg van zijn oude kompaan Costello de gelegenheid om een half uurtje voorprogramma te spelen. Aldus kon de pianist reclame maken voor ‘Together’, een plaat waarop ook een lange zanger zijn beste beentje probeert voort te zetten. Spijtig genoeg deed die zanger (die we bewust een ‘lange’ en dus geen “gro(o)t(s)e” noemen) dat in Brussel ook. Vreemd want ’s mans stem bleek niet van die aard om een uitverkocht Koninklijk Circus te imponeren.

Gelukkig hielden beide heren het kort zodat Elvis zelf al om kwart voor negen het podium bestormde. Hij had duidelijk zin om zijn mindere passage op het bluesfestival van Peer naar de vergetelheid te spelen. Een missie waarin hij volgens ons uiteindelijk niet geslaagd is.

Gewoontegetrouw kregen we vele pareltjes te horen, maar sommige daarvan waren niet voldoende opgepoetst om te schitteren. Bij “Veronica” zagen we het moeiteloos door de vingers dat hij er vocaal soms eens naast zat want eerder dan door technische perfectie bezorgt zijn stem je kippenvel dankzij de passie waarmee hij zingt. En wat een plezier om dat hoogtepunt uit zijn oeuvre nog eens live te mogen horen! Nummers als “Beyond belief” en “When I was cruel” klinken solo dan weer heel erg flets als je gewend bent aan de plaatversies die onvergetelijk zijn dankzij de broeierige arrangementen. Ook elders in de set waren we eerder verheugd over de songkeuze dan over de manier waarop die songs gebracht werden.
Niet dat het allemaal kommer en kwel was. Denken we bijvoorbeeld aan het moment waarop Costello letterlijk laid back op een stoeltje plaatsnam om middels “Walking my way back home” wat swingjazz in de set te injecteren. Ook “Watching the detectives” was bij momenten sterk, alhoewel zijn spielerei met de elektriciteit nu en dan tot pure kakofonie leidde. Dan toch nog liever het totaal uitgepuurde, a capella gezongen “Alison”.

Na een 80-tal minuten was het gedaan met “Elvis Costello solo” om plaats te maken voor het Elvis & Steve, een duo dat al 37 jaar de planken deelt. Heel knap was het gepulseerde pianospel van Nieve tijdens “(I don’t want to go to) Chelsea”. Ook een lang uitgesponnen versie van “Almost Blue” was een hoogtepunt. Na het immer naar de keel grijpende “Shipbuilding” was het vet echter wat van de soep.
Van het einde van dit twee en een half uur durende concert onthouden we vooral dat de synchronisatie vaak ver zoek was. Spijtig want op die manier leek het soms alsof er twee beginnende musici voor het eerst met elkaar samenspeelden. De fans bleven beleefd klappen en trakteerden het koppel zelfs op een staande ovatie, maar wijzelf waren licht ontgoocheld.

Het is charmant om sympathieke Elvis nonchalant en lichtelijk slordig bezig te zien, maar het wordt pijnlijk als aldus de spankracht uit het optreden verdwijnt. Van ons mag hij in de toekomst wat speeltijd inleveren ten gunste van constante kwaliteit. Liever kort maar krachtig dan lang maar krakkemikkig. Costello heeft te veel klasse om de lat te laag te leggen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/elvis-costello-21-10-2014/
Organisatie: Greenhouse Talent

Aanvullende informatie

  • Bandnaam: Elvis Costello
  • Datum: 2014-10-21
  • Concertzaal: Koninklijk Circus
  • Stad (concert): Kortrijk
  • Beoordeling: 0
Gelezen: 931 keer