Eosine is al een tijdje een belofte in België en de rest van Europa. De nieuwe single “And Now It Shows” is opnieuw een schot in de roos.
Eosine viel in 2023 op met de single “Plant Healing”, in een productie van Mark Gardener van Ride. In 2024 volgden nog de EP ‘Liminal’ en heel wat spraakmakende optredens, met een opgemerkte Nederlandse tournee met de Australische psychrockers van Psychedelic Porn Crumpets.
Nu is de band rond Elena – in een nieuwe bezetting - terug met een nieuwe single. “And Now It Shows” is een stevige blend van emo, noiserock en wat shoegaze. Ergens tussen Amyl & The Sniffers en Le Butcherettes in.
Eosine is binnenkort zowat overal in Vlaanderen te zien waar een podium staat.

https://www.youtube.com/watch?v=81ixO4aPuuY

De Mexicaanse zangeres Mariel Gimeno en de Belgische gitarist Gio Smet werken reeds samen in hun dark metalband Midnightmares en nu hebben ze hun schouders gezet onder een nieuw project en dat is Vallaris.
Hun debuutsingle “Saint Bernardus” is een lofzang op de gelijknamige bierbrouwer en heeft een heel Middeleeuwse vibe. Het is een vrolijk, aanstekelijk en authentiek folknummer met een mooie tekst, maar het duurt wel even vooraleer alles verteld is.

Benieuwd of hier een EP of een full album op volgt. Er staat inmiddels een eerste concert van Vallaris op de agenda, op 21 maart in The Roxy in Herentals.

Folk/World
Saint Bernardus -single-
https://www.youtube.com/watch?v=op5sUBLkXH8&t=299s

Pink on Red is een no-nonsense bluesrockband uit Gent. Hun nieuwe single is “Levvy”. Het is de eerste voorbode van hun debuut-EP ‘Negligee Cafe’, die verschijnt op 15 mei.
“Levvy” is een energiek bluesrocknummer met weinig filter of productie. Het nummer is blijkbaar ook belangrijk voor het verhaal dat ze met hun aanstaande EP willen vertellen. Deze single vertelt het verhaal van een personage dat zich volledig verliest in het nachtleven. Hij maakt foute keuzes, omarmt ze zonder schaamte en blijft doorgaan, ongeacht de gevolgen.
De releaseshow voor de EP wordt georganiseerd op vrijdag 12 juni in Trefpunt in Gent. Troubled Water speelt die avond als support.

https://www.youtube.com/watch?v=bFZ62Se2ZGE

Frans Kalf is de artiestennaam van Mika Ram. Hij is 22 en half Amsterdammer, half Gentenaar. Met pakkende liedjes en rake teksten in het Nederlands neemt hij je mee in zijn bitterzoete wereldje, waar er plaats is voor zowel een gebroken hart als een schaterlach.
Zijn debuutsingle “Terwijl Je Voor Me Stond” is een dromerige en naïeve song die meteen de contouren van Frans Kalf aflijnt, waar chanson en kleinkunst versmelten met indie en folk. Het is een beetje een mix van Spinvis, Fenster, Augustijn en Guido Belcanto.
Dit voorjaar is Frans Kalf veelvuldig te zien in Vlaanderen en Nederland, en gaat hij op tour met mooi volk als Dressed Like Boys, Kaat Van Stralen en Johannes Is Zijn Naam.

https://www.youtube.com/watch?v=EgTa9JY5g0w

Live 2025
Yevgueni – Mooie backcatalogue van 25 kaarsjes

Floris Francis Arthur maakte twee albums met Engelstalige slaapkamerfolk. Het nieuwe album wordt er eentje in het Nederlands. “Hou Me Tegen” is de eerste single.
Muzikaal herkennen we op deze single nog veel elementen van de vorige albums, de lofi, de schijnbare eenvoud, de naïeve ontboezemingen en het dromerige, om er nu maar drie of vier te noemen. Een complete stijlbreuk is het niet. Wel zal het voor de fans even wennen zijn aan het Nederlands, en aan de strijkers misschien ook.
Het staat nog niet vast dat het Nederlands een blijvend element is. Vermoedelijk hangt dat ook wat af van de reacties. De komende concerten speelt Floris Francis Arthur zowel Nederlandstalige als Engelstalige nummers.

https://www.youtube.com/watch?v=dI0_LpQQG7M&list=OLAK5uy_mmQdJGE0SOqaIRc1DfbVFAm-ExdPN9Tqo

Bob Mould heeft de Sugar-train opnieuw op de sporen gezet. Vorig jaar was er al de eerste single “House of Dead Memories” en nu is er de opvolger “Long Live Love”.
Het is opnieuw onmiskenbaar een volbloed Sugar-song geworden. Ruw, rauw, fuzzy en overweldigend.
Voor de vinyl-liefhebbers komt er een 7”-vinyl uit met deze “Long Live Love” en “House of Dead Memories”.
Op 14 juni staat Sugar in De Roma in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=jSet8ltTGUo&t=154s

Motsus maakt sinds 2012 de wereld een stukje mooier met hun instrumentale stonermetal. Hun nieuwe album ‘Atlas’ is een nieuwe, grote stap vooruit voor het West-Vlaamse trio.
Hoogtepunten van de voorbije 14 jaar zijn voor Motsus het debuut- en conceptalbum ‘Oumuamua’ in 2018 en hun passage op Alcatraz in 2022. Dit is niet de meest productieve band, maar gitarist Tom heeft het dan ook heel druk met zijn label Polder Records (Cowboys & Aliens, Gnome, Mould, …). Ook concerten lijken bij Motsus eerder in golven te komen dan in een constante stroom. Dit tweede album zorgt voor een nieuwe golf van optredens in Vlaanderen.

Het nieuwe album van Motsus werd opgenomen in de Dunk!Studios in Zottegem. De productie was in handen van Karl Daniel Lidén, drummer van Dozer, Greenleaf en A Swarm of the Sun. Op ‘Atlas’ gaat Motsus nog verder in de richting van de doom, hoewel de stoner-vibe zeker nog tastbaar aanwezig is op zowat elke track. De vijf tracks (en intro) zijn hypnotiserend en bezwerend. Andere adjectieven die ons bij het beluisteren te binnen schieten, zijn atmosferisch, fuzzy, psychedelisch en epic.
“Driver” is een instrumentale mantra-met-een-versnelling. “Duna” opent met expressieve percussie en wat Midden Oosterse geluiden om daarna heel donker en dreigend open te bloeien en dan naar het einde terug te keren naar die slangenbezweerder-sound. “Nice Exploder Pt. II” (op ‘Oumuamua’ staat “Pt. I“ van deze track) krijgt tien minuten om het hele verhaal te vertellen en daarvan is geen seconde te veel. “Short Notice” is een Motsus-klassieker op de concerten die pas nu officieel in de studio werd vastgelegd. Er bestond al wel een demoversie van deze track, uit 2013. Met net iets meer dan 2 minuten is deze versie het veruit de kortste en meteen ook de snelste track van Atlas.
Mijn favoriete track van ‘Atlas’ is het nu eens slepende en dan weer versnellende “Turboslak”. Een heel raak gekozen songtitel dus. Motsus krijgt nog wat bonuspunten toebedeeld voor het leuke artwork van Tom.
Op ‘Atlas’ verkent Motsus nieuw terrein. De band heeft een hele evolutie doorgemaakt sinds ‘Oumuamua’ en dat vertaalt zich in soms gedurfde keuzes en een meer eigen gezicht.
Wie toch liever gewoon wat referentiebands heeft, moet denken in de richting van Atomic Vulture, Fire Down Below, Sleep, Electric Wizard, Belzebong, My Sleeping Karma, Colour Haze, …

De Nederlandse band Bettie Serveert kende een steile opgang in de jaren ’90. Hun recentste studio-album is ‘Damaged Good’ uit 2016. Vorig jaar was er uit het niets de single “Ta!” en dit jaar wordt daar een vervolg op gemaakt met “Evil Inside”.
Jesse Beuker, die ook al de mix deed van ‘Damaed Good’ en “Ta!”, die zat opnieuw mee in de studio. “Evil Inside” is opnieuw een catchy pop/rocknummer. Het gaat over vertrouwen en over het feit dat elke mens een mooie en een donkere kant heeft. Met nu al twee nieuwe nummers zou er wel eens een EP of een nieuw album in de maak kunnen zijn.

Op 4 maart staan de Betties in De Casino in Sint-Niklaas.
https://www.youtube.com/watch?v=_8hZXQ0Kc-U

Wat er in Minneapolis is gebeurd met ICE laat maar weinig artiesten onbetuigd en een aantal hebben er een song over opgenomen. Zo ook Bruce Springsteen.
The Boss is al langer een criticus van de Amerikaanse president Donald Trump en hij is ook niet bang om die kritiek openlijk te uiten.
“Streets of Minneapolis” is een gezapige en heel klassieke rocktrack met een scherpe tekst waarin het beleid en de gevolgen daarvan onderuit worden gehaald. Met veel métier en veel woede opgenomen.
https://www.youtube.com/watch?v=wWKSoxG1K7w

Little Kim & Friends - A Dolly Day to remember - Voor één avond lag Dollywood aan de Leie

Little Kim (Kimberly Claeys) is een bezige bij. Als ze niet op tournee is met haar solo-materiaal, met Kadril of met Guido Belcanto, dan verzint ze nog wel iets anders. Ze zat bijvoorbeeld al mee in een John Prine-tribute en we mochten eerder ook al genieten van A Country Night To Remember, een ode aan het genre. Met A Dolly Day To Remember bracht ze die twee formules samen: een eerbetoon aan haar heldin Dolly Parton, met een uitgebreide bezetting. Dat zorgde deze maand voor een reeks volle zalen. Wij gingen luisteren op de slotavond van de tournee, in een uitverkocht Leietheater in Deinze.
Het moment van deze korte tournee was raak gekozen, zo net voor de 80^ste verjaardag van de Amerikaanse country-diva. Eind vorig jaar leek het er overigens even niet goed uit te zien voor haar, toen ze werd opgenomen in het ziekenhuis, maar enkele dagen later kon ze haar fans en de rest van de wereld geruststellen. We zijn nog niet van haar af. En de taaie tante treedt overigens nog steeds op, ondanks haar 80 lentes.

In de bezetting op het podium van het Leietheater zagen we vooral bekende gezichten van bij eerdere Little Kim-concerten, met onder meer Bruno Deneckere en Andries Boone. De uitbreiding kwam van het Belgische countryduo Eriksson-Delcroix en van verteller Christophe Vekeman. Toegegeven, vooraf vreesden we een beetje dat een verteller de vaart uit de voorstelling zou kunnen halen. Maar die vrees was onterecht, want hij kan perfect doseren in zijn wist-je-datjes en anekdotes over het leven en de muzikale loopbaan van Dolly Parton. En geboeid vertellen is een kunst op zich. En, in Deinze kunnen ze geboeid luisteren. Ook niet onbelangrijk.
De set – deze keer zonder Nederlandstalige interpretaties - was minutieus opgebouwd. Na opener  “My Tennessee Mountain Home” werd al verrassend snel “Coat of Many Colors” weggegeven. Die hartverscheurende en heel autobiografische song hadden we misschien eerder in de finale verwacht, maar dit werkte ook goed. In de eerste helft zaten voorts nogal wat nummers uit de periode dat Dolly Parton aan deze kant van de oceaan nog niet zo bekend was.
Niet alle gebrachte nummers van A Dolly Day To Remember zijn door Dolly Parton geschreven, maar er was altijd een link met de verhalen die Vekeman bracht of met de mensen op het podium. Zo is “If Teardrops Were Pennies” het eerste lied van Dolly Parton dat Bruno Deneckere en Little Kim ooit samen brachten, in de Missy Sippy. En zo is “Islands In The Stream” het ‘trouwfeestlied’ van het duo Eriksson-Delcroix, maar op hun trouwfeest zelf is het nog even wachten. Iets met een op café verloren verlovingsring nog voor de aanzoek kon gebeuren. Het komt allemaal ooit wel goed.
Een selectie maken voor één avond is altijd een beetje verliezen. Want Dolly Parton heeft zowat 3.000 eigen nummers geschreven en opgenomen en ze was/is ook niet vies van een cover. In de verhalen komt een stukje over Elvis Presley en dan wordt ‘zijn’ “In The Ghetto” ingezet. Van dat nummer heeft Dolly Parton dus ook ooit een cover uitgebracht als single.
Uiteenzetten wie welke song of welk deel van een song gezongen heeft, dat zou ons te ver leiden, maar laat het ons erop houden dat misschien vooral de twee zingende dames fel uitblonken, elk in hun eigen stijl en timbre. Wel leuk is dat een nummer uit één van de Trio-albums (van Dolly Parton met Linda Ronstadt en Emmylou Harris, drie dames dus) in het Leietheater gezongen werd door Bruno en Bjorn, de twee zingende mannen op het podium. Voorts zat ook bij de muzikanten iedereen perfect in zijn rol. Het spelplezier spatte van het podium af.
De duiding van Vekeman gaf de songs wel vaak nog een extra laagje. Zijn inleiding zorgt mee voor het eerste echte kippenvelmoment bij “I Will Always Love You” en zo volgden er nog wel een paar. “Down From Dover” is op zich al geen vrolijk lied, maar als je dan te horen krijgt wat op de achtergrond speelde bij Dolly Parton, dan snijdt die song nog harder door je ziel. Dan zitten we al aan het kantelpunt van de avond en gaan we naar de grotere hits. Allemaal kwamen ze aan bod in Deinze, van “Jolene” tot “9 To 5” en “You Are”.
Persoonlijk had ik nog graag “Heartbreaker” op de setlist zien staan, maar zo zal wel iedereen in de zaal er één of meer hebben die hij nog graag eens had teruggehoord. Uit de concerten van A Country Night To Remember had Little Kim nog “Blue Bayou” meegebracht en ze bracht die song alweer met heel veel passie.
Na de staande ovatie van een uitverkocht Leietheater moest er snel nog een toegift gekozen worden en dat werd uiteindelijk een swingende herneming van “My Tennessee Mountain Home”.

Little Kim en haar vrienden hebben een gouden formule in handen. Er zijn vast nog wel een paar interessante aanleidingen te vinden om nog meer bij een breed publiek bekende country-artiesten te eren met een avondvullend programma. Dat allemaal terwijl we geduldig wachten op nog een nieuw album van haar.

Organisatie: Cultuursmakers ism Leietheater, Deinze

https://musiczine.net/index.php/nl/item/98580-little-kim-ademhalen-is-een-veel-persoonlijker-album-dan-moederland
https://musiczine.net/index.php/nl/item/92708-little-kim-friends-a-country-night-to-remember