logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
Enter Shikari -...
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 28 september 2023 14:23

After The Flood

Ironborn begon ooit als een coverband, maar omdat het publiek de eigen songs net zo hoog waardeerde als de covers, lieten ze die laatste al snel achterwege. Deze heavy emtalband bracht in 2017 een eerste EP uit, die lovende reviews kreeg. Onder meer door de coronapandemie duurde het tot dit jaar vooraleer de band hun eerste full album ‘After The Flood’ kon voorstellen aan het publiek. Voor de mix zat er met Lander Cluyse (Amenra, Oathbreaker, King Hiss, Allöchtöön, Serial Butcher, ..).
Misschien hebben de recente overstromingen er iets mee te maken, maar we zien ‘flood’ nu regelmatig opduiken in titels van songs en albums. Toch is de verwijzing meestal symbolisch.

Het album opent met “Bloodbound” en die song is met zijn klassieke, melodieuze heavymetal toch zowat het visitekaartje voor wat volgt. Deze song zit wat in hetzelfde straatje als pakweg Thorium, Tailgunner of Witchlords. Ironborn koos voor een heel eerlijk geluid op dit album: niet overdadig opgeblazen en opgepoetst en dus dicht bij hoe deze band live klinkt.
Een songtitel als “Prison Grounds” (naar één van de tenten op het festival Alcatraz) leert ons dat Ironborn blijkbaar de ambitie heeft om op dergelijke grote festivals te willen spelen, of misschien net niet. De song heeft een mooie intro, de gitaren gaan lekker tegen elkaar op en er is een catchy, meezingbaar refrein, maar het klinkt allemaal heel klassiek. De opeenstapeling van metal-clichés in de lyrics is een sneer naar ‘oude’ bands die telkens opnieuw op dergelijke festivals geprogrammeerd worden, maar die muzikaal niet meer relevant zijn.
Het akoestische en instrumentale intermezzo “Anpu” is niet echt nodig. De volgende song, “Guardian Of The Scales”, heeft al een eigen en heel degelijke intro. Hier horen we voor het eerst de grunts van gitarist Bjorn als aanvulling op de cleane vocalen van zanger Tom. Een aangename ontdekking. Zonder de grunts had dit een song van Nevermore kunnen zijn.
Op “Guardian Of The Scales” en zeker op titeltrack “After The Flood” blinkt de mix uit in perfectie. Deze laatste track is een eerste hoogtepunt van het album, met heerlijke gitaarsolo’s, een duidelijke songopbouw en interessante lyrics. Het instrumentale “Destiny’s Revenge” klinkt eigenlijk vooral als een heel straffe intro die niet verder werd uitgewerkt. Met een speelduur van iets meer dan twee minuten is het meer dan een kort intermezzo, maar misschien ook nog niet lang genoeg om het een volwaardige song te noemen.
Een tweede hoogtepunt op dit album is “Lillith”. Hier gaan de grunts en cleane vocalen mooi tegen elkaar op, wat een interessant duel oplevert. Om het af te maken zijn er epische gitaarsolo’s en een pittig tempo.
Het album wordt door Ironborn afgesloten met twee ‘oude’ nummers. “1568” werd al uitgebracht in 2018 als digitale single en “Into Darkness” in 2019. “1568” is een heel degelijke powerballad zoals in de hoogdagen van de hardrock en vroege heavy metal. Mooie (cleane) vocalen, goede lyrics (een heuse geschiedenisles) en hier zijn het nu eens niet de gitaren die de hele tijd de hoofdrol krijgen. “Into Darkness” laat horen dat Ironborn de mosterd al eens bij het vroegste werk van Iron Maiden gaat halen. Twee knappe songs om dit album mee af te sluiten.

Ironborn maakt op hun eerste full album keuzes die niet altijd voor de hand liggen. Maar wie enkel braaf binnen de lijntjes kleurt, geraakt ook niet ver. ‘After The Flood’ overtreft de ambities van deze bescheiden band en leert ons dat geduld, het koesteren van talent en doorzettingsvermogen van goudwaarde kunnen zijn.

Live 2023 Ironborn - Geduld werd beloond (musiczine.net)

donderdag 28 september 2023 14:18

Guestlist -single-

De happy hardrockers van The Dirty Denims uit Nederland trekken door Spanje voor een tiendaagse tournee, maar eerst brachten ze nog een nieuwe single uit. “Guestlist” gaat over fans die graag op de guestlist zouden staan bij een optreden van The Dirty Denims of die de organisator van het concert daarvan proberen te overtuigen. Die boodschap wordt verpakt in een catchy hardrock-jasje dat het midden houdt tussen AC/DC en The Runaways.
Wie deze leuke hardrockers eens live aan het werk wil zien, kan op zaterdag 25 november naar de Harmonie in Oudenaarde, waar ze als support spelen van rockband The 925.
Wie snel een ticket bestelt, betaalt daarvoor amper 5 euro. En als dat nog teveel is kan je natuurlijk nog proberen om op de guestlist te geraken.

https://www.youtube.com/watch?v=_eRYY4UZc74

donderdag 28 september 2023 14:14

Turquoise

De Amerikaanse rockband Electric Six tekende in 2003 voor een opmerkelijke radiohit (vooral op Studio Brussel) met “Danger! High Voltage” (met Jack White van de White Stripes als achtergrondzanger) en een iets minder grote hit met “Gay Bar”. Het leverde hen een plek op de affiche van Pukkelpop op en een langlopend abonnement voor het clubcircuit.
Na deze hit wisselden ze van label en voor Metropolis Records namen ze van 2006 tot 2018 elk jaar een album met één of meer singles op. Geen daarvan kwam inzake impact nog maar tot aan de knieën van hun eerste hit. Electric Six hield het tempo van een release per jaar nog vol met nog twee releases in eigen beheer.
Daarna volgde één jaar rust en dan volgde in 2021 het album ‘Streets Of Gold’, opnieuw voor Metropolis. En nog steeds geen nieuwe hit. Voor het nieuwe Metropolis-album ‘Turquoise’ nam de band van Dick Valentine nu twee jaar pauze en dat lijkt te lonen.

Op ‘Turquoise’ staan minstens drie nummers met het potentieel om uit te groeien tot een radiohit op Willy of Studio Brussel. De grootste kanshebber is het militante, licht-bombastische en uptempo “Panic! Panic!”. En die heeft dus ook nog eens het uitroepteken gemeen met “Danger! High Voltage”. Twee zelfs. En het is ook al een waarschuwing. Alle lichten staan dus op groen om de wereld te veroveren met deze song.
Behalve “Panic! Panic!” hebben van dit album ook nog het hitsige “Hot Numbers On The Telephone” en het springerige “Dr. K.” zeker een catchyness waar heel wat rockbands een puntje aan kunnen zuigen. “Dr. K.” gaat vermoedelijk over dokter Kowalski, de grondlegger van de diëten op basis van cholesterol, de eerste die een gezonde levensstijl zonder alcohol, sigaretten en andere feestelijkheden aanprees.
De andere songs van ‘Turquoise’ dan. “Skyrocketing” heeft een furieuze, veelbelovende intro, maar verzandt al gauw in dertien-in-een-dozijn-rock met prekerige lyrics. “Child Of Hunger” heeft een klassieke Amerikaanse hardrock-vibe. Toch blijf je twijfelen of de lyrics nu echt meelevend over een kind met honger gaan of dat het toch tongue-in-cheek/humoristisch is. Dat heb je dan als je al eens wat humor gebruikt. Hetzelfde geldt voor “Units Of Time”, waar de Elektrische Zes het pad van de singer-songwriter inslaan. Dat jasje past hen nu eenmaal niet.
Electric Six slaat ook een paar keer de bal helemaal mis. “Five Clowns”, “Born To Be Ridiculed”, “Staten Island Ass Squad”, de veel te rustig voortkabbelende titeltrack “Turquoise”, …. Ook openingstrack “Take Me To The Sugar” klinkt vooral klef, maar hij houdt wel woord, want hij leidt de luisteraar op dit album naar het trio van “Panic!Panic!”, “Dr. K.” en “Hot Numbers On The Telephone”.
Het album wordt afgesloten met “The Wheel Finds A Way”, met opvallende synth-beats in de intro. Een prima track, maar ook niet meer dan dat. Het maakt van ‘Turquoise’ een monster met twee koppen. Het toont dat Electric Six ‘het’ nog steeds kan. Als alle sterren mooi op een rijtje aan de hemel staan, kan deze band met drie nummers van dit albums opnieuw een nieuwe hit scoren. Hetzelfde album toont jammer genoeg ook dat flauwe grapjes en middelmatigheid evenzeer vaste waardes zijn bij deze Amerikaanse band.

Electric Six komt in het najaar naar de UK en naar Nederland, waar deze band vandaag nog net iets populairder is dan bij ons. België staat voorlopig niet op de concertagenda van Electric Six.

donderdag 28 september 2023 14:08

Hamartia -single-

De derde single van N.E.L. & J.P. is opnieuw een schot in de roos. Punkdichteres Nel treedt op “Hamartia” net iets minder op de voorgrond dan op “Zelfbeeld Van DenAldie” en ”HuidHonger” en dat versterkt de zuinige lyrics in overtuigingskracht. Volgens Wikipedia is hamartia een Oudgriekse term om de fatale fout in het karakter van een protagonist van een tragedie aan te duiden. Aristoteles beschreef het in zijn Poetica als de fout die de held ten slotte ten val zal brengen. Nel Mertens geeft er haar heel eigen draai aan.
Muzikaal klinkt dit bijzonder vol, dansbaar, modern en toch met twee voeten in het verleden, zoals Pesch of Silent Flag op hun beste momenten.
Er komt een EP aan en dat is iets om heel hard naar uit te kijken.

Dance/Elektro
Hamartia -single-
N.E.L. & J.P.

https://www.youtube.com/watch?v=gZTqCytdfhc

donderdag 28 september 2023 14:04

Richter Und Henker

De Duitse band Oomph! zien we niet zo vaak op een Belgisch podium. Terwijl er muzikaal meer dan genoeg overeenkomsten zijn met het veel populairdere Rammstein en andere bands uit de groep van de Neue Deutsche Härte. Nochtans wordt aan Oomph! vaak toegeschreven dat ze een grote invloed gehad hebben op Rammstein. Dat is dan toch vooral in geluid en compositie, want Oomph! is heel wat minder expliciet en minder provocerend in de lyrics dan de band van Till Lindemann.
Oomph! heeft voor het eerst in zowat 30 jaar een nieuwe zanger en dat is het meest opvallende aan hun nieuwe album ‘Richter Und Henker’ (rechter en beul).
Zoals we ons Rammstein moeilijk kunnen voorstellen zonder Lindemann, zo kunnen heel wat fans zich maar moeilijk verzoenen met een Oomph! zonder Dero Goi. De nieuwe zanger – Der Schulz – zingt al lang bij gothic-band Unzucht. Hij doet op ‘Richter Und Henker’ hard zijn best om zo dicht mogelijk bij Dero Goi te komen en bij momenten lukt het hem om zijn voorganger te doen vergeten. De stem klinkt uiteraard wat anders, maar als geheel blijft deze Duitse band wel heel herkenbaar.

Over naar de songs. Anti-oorlogslied “Nur Ein Mensch” zal een bommetje zijn bij de komende concerten. Het geweldige “Schrei Nur Schrei” heeft een uptempo Tanzmetal-beat waar de rest van de Neue Deutsche Härte een puntje aan kan zuigen. De productie van de meeste tracks op dit album is opnieuw vet en zwaar aangezet, met strakke industrial-ritmes (een late erfenis van Front 242?) en daarover heel klassieke gitaarriffs gedrapeerd. Titeltrack “Richter Und Henker” heeft een wat slome intro, maar bloeit knap open en klinkt in het catchy refrein zelfs wat als Sabaton.
In de lyrics is Oomph! misschien weinig controversieel, er zit wel heel wat oprechte emotie en maatschappijkritiek in. Op dit album komt Oomph! het beste uit de verf als de lyrics gaan over angst of woede. Passie (“Soll Das Liebe Sein”) en verdriet (“Wem Die Stunde Schlagt”) vind je er ook op, maar daarmee scoren ze zo geen knappe doelpunten als met angst of woede.
“Sag Jetzt Einfach Nichts” heeft net als “Schrei Nur Schrei” een hitsig tempo en is voluit dansbaar en zelfs catchy. Hetzelfde geldt voor “Wut” (woede), waarop Joachim Witt mag meezingen. Witt is een overlever van de Neue Deutsche Welle, die nog interessantere Duitse muziekstroming (Rheingold, DAF, Grauzone, …) waaruit veel later dan de Nieuwe Deutsche Härte ontstaan zijn. Ook “Wu”t is voluit dansbaar en heeft toch dat lekker agressieve shredden.

Oomph! zakt op ‘Richter Und Henker’ een paar keer door het ijs. Als het tempo zakt (“All Die Jahre”, “Wo Die Angst Gewinnt”, …) maakt vooral Der Schulz niet het verschil zoals Dero Goi dat wel kon en wordt het wat melodramatisch.
‘Richter Und Henker’ is een moedige poging om een heel moeilijke hindernis te nemen. Na 30 jaar een nieuwe zanger aan boord halen levert gegarandeerd kritiek op bij de fans. Daar fietst het trio met een brede boog omheen door dit album te brengen met de rücksichtslose zelfzekerheid alsof het hun debuut zou zijn.

maandag 18 september 2023 23:16

Zingem Beeft 2023 - Doorgaan op een mooi elan

Zingem Beeft 2023 - Doorgaan op een mooi elan
Zingem Beeft 2023
De Mastbloem
Kruisem
2023-09-16
Filip Van der Linden

Never change a winning team en voor Zingem Beeft houdt dat in dat ze nog even doorgaan op hun succesformule met het kruim van de Belgische metal te laten optreden in perfecte omstandigheden inzake licht en geluid, met voor het publiek een bescheiden ticketprijs.
Op zaterdag 16 september waren ze in Kruisem aan de zesde editie toe en er stonden deze keer zeven bands op de affiche, eentje meer dan vorig jaar.

De traditie leert ons dat bij Zingem Beeft op tijd komen beloond wordt en deze keer was dat niet anders.
De nieuwe metalband Beal kwam hier zijn visitekaartje afgeven aan het publiek. Hun eerste release is reeds opgenomen, maar nog niet uitgebracht. De bandleden leerden het klappen van de zweep kennen bij onder meer Speedball Jr, the Bollock Brothers, Our Common Sense, Angry Eye, Buzzkill Baby en Hammeramp. Als Beal brengt dit vijftal van opperhoofd Frederik Landuyt een vernieuwende en catchy, uptempo mix van klassieke hardrock en heavy metal, met daarbij nog wat invloeden uit de core-families, vooral in de cleane vocalen. Zanger Thomas stond overigens al eens eerder op Zingem Beeft, toen met Our Common Sense. Het nummer dat ons het makkelijkste kon overtuigen is “I Got A War”. Op Zingem Beeft zagen we een heel gretige Beal, met bandleden die ook nog eens veel vertrouwen en ervaring uitstraalden. En dan hebben we Beal nog niet eens op zijn volle sterkte gezien, want de gitarist van progmetalband Earupt moest invallen voor één van de Beal-gitaristen. Beal heeft een bandlogo met een aanvallende tijger en dat is ongeveer hoe wij deze band beleefd hebben.

Lost Baron werd in 2014 gestart. Deze band uit Roeselare brengt moderne, donkere, energieke metal met invloeden van groovemetal, hardcore, stoner en black metal. Hun eerste full-album – als trio - was ‘Dark Messiah’ dat in 2022 uitkwam en dat heel wat lovende kritieken kreeg. Met twee gitaristen die elkaar afwisselen op zang krijg je live veel variatie. Het zijn ook de gitaristen die veel contact maken met het publiek, onder meer door een deeltje van de set tussen de toeschouwers af te werken. De energie vanop het podium werd teruggekaatst met enthousiast gejoel en applaus. Lost Baron bracht op één track na het album ‘Dark Messiah’ integraal en in de albumvolgorde. Enkel “A Parasite, A Plague” moest plaats maken voor “Indifference”.

Het Gents-Antwerpse viertal Huracán is een telg uit de dunk!records-familie van en mixt stoner, noise en sludge. De band kreeg flink wat aandacht voor het jongste album ‘We Are Very Happy’. Ook hier kregen we een heel gretige en enthousiaste band te zien en te horen. Vooral de bassist is een podiumbeest dat constant het publiek aanvuurt. De weinige lyrics in de muziek worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten, tot de drummer toe. De set van Huracán op Zingem Beeft werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ en dan nog de kopstoot “Dark Numbers” (uit ‘Realm…’).
Huracán is genoemd naar een orkaan-god van de Azteken. Deze band wervelde dan eerder door De Mastbloem als de roetsjbaan in Bellewaerde met dezelfde naam.

The Curse Of Millhaven komt uit West-Vlaanderen en timmert reeds sinds 2012 aan de muzikale loopbaan. Hun geschiedenis begon met een mix van metalcore en melodic deathmetal, maar dat is intussen geëvolueerd naar een mix van death en black metal. Het meest recente wapenfeit inzake releases is de single “Maze” van 2022, maar de band zat deze zomer in de studio voor nieuw materiaal. Daar mocht het publiek van Zingem Beeft al eens van proeven met “Bringer Of Light”. Voorts bracht The Curse Of Millhaven een doorsnede van het oudere werk, op dat van het eerste album na. Insiders hadden getipt dat The Curse Of Millhaven Zingem wel eens de revelatie van Zingem Beeft zou kunnen zijn en die insiders hadden het bij het rechte eind.

Angel Crew is een hard/metalcore gezelschap uit het Brusselse dat in 2000 werd gestart met bandleden die eerder in Backfire, Downshot, Deviate, Length Of Time en Arkangel speelden. De bezetting wisselt al eens. Sinds kort zien we in de Crew onder meer Jonas Sanders en Greg Discenza die eerder al op Zingem Beeft stonden met Komah. Angel Crew is inzake opnames niet zo bijzonder productief en bracht in meer dan 20 jaar bestaan nog maar drie full albums uit. Daarvan is het in 2016 uitgebrachte ‘XVI’ het meest recente wapenfeit. Daaruit speelde Angel Crew enkel “Crucify Me”. Zowat de helft van de set in Kruisem kwam uit het debuutalbum ‘Another Day Living In Hatred’ uit 2001 en de andere helft uit ‘One Life, One Sentence’ uit 2005.

Vorig jaar viel bij Angel Crew Pat uit als tweede vocalist voor een reeks concerten en werd het Brusselse collectief uit de nood geholpen door Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy. Omdat de Fleddies op hetzelfde Zingem Beeft speelden, stond het in de sterren geschreven dat Jeroen opnieuw als gastvocalist mee zou doen met Angel Crew en zo geschiedde. Het publiek wist het allemaal wel te smaken en er werd – voor het eerst op deze editie van Zingem Beeft - spontaan een kleine moshpit gevormd voor het podium.

Voor Schizophrenia is dit het jaar van de grote doorbraak, toch als we kijken naar hoe deze Antwerpse band zijn zomer doorbracht: ze stonden na een tour als support voor Evil Invaders en Warbringer op het podium van achtereenvolgens Graspop, Hellfest, Wacken, Alcatraz en Summer Breeze. En dan vergeten we nog een paar minder bekende festivals. Om maar te zeggen dat Schizophrenia goed gerodeerd was voor hun passage in Kruisem. Ze kondigden ook aan dat dit hun voorlopig laatste Belgische optreden was voor een lange tijd.
Schizophrenia staat sinds 2016 voor een mix van death en thrash. Sinds de start zorgde de band voor twee EP’s en een full-album. Hun meest recente werkstuk was de EP ‘Chants Of The Abyss’ van begin dit jaar, met covers van punk- en metalbands. Daarvan kregen we er op Zingem Beeft slechts twee te horen. Eerst liet zanger Lorenzo het publiek kiezen tussen Slayer en Morbid Angel en toen koos het publiek voor “Necrophiliac” van Slayer.
Op het einde van de set bleek dat Schizophrenia nog een pak minuten te goed had, en dus joegen ze er als niet-zo-bedoelde bisronde ook nog “Maze Of Torment” van Morbid Angel door. Voorts werd de liveset gevuld met nummers van hun full album ‘Recollections Of The Insane’ en van debuut-EP ‘Voices’.
Schizophrenia speelde als een perfect geoliede machine. Op de eerste rijen werd flink gemosht in de oven van De Mastbloem.

De eerste single van Fleddy Melculy, “T-Shirt Van Metallica”, sloeg in 2016 in als een bom in Vlaanderen en de rest is geschiedenis. De volgende singles van deze Nederlandstalige metalcoreband maken met elke nieuwe release telkens wat minder indruk, maar live staan ze er nog wel. Fleddy Melculy mocht in De Mastbloem aantreden als headliner en deed dat met goed 20 minuten vertraging. Toch wat jammer voor de voorts perfect gevolgde timing.
We zagen deze Nederlandstalige metalcoreband al eerder aan het werk en toen wisten ze ons makkelijker te overtuigen. Ross Demon van Angel Crew was gastbrulboei bij de opnames van “Feestje In Uw Huisje” en mocht dat op Zingem Beeft nog eens overdoen.
De set van Fleddy Melculy was een dwarsdoorsnede van de vier albums van deze band. Het leek alsof Fleddy Melculy op Zingem Beeft wat op routine aan het spelen was.

Zingem Beeft slaagde opnieuw in zijn opzet. Ik ben alvast benieuwd naar de affiche voor volgend jaar. Afspraak op zaterdag 14 september 2024 in De Mastbloem in Kruisem.

Organisatie: Agera Events.

maandag 04 september 2023 11:33

Hunter - Klasbakken met veel charisma

Hunter - Klasbakken met veel charisma
Hunter + Witchlords

De Belgische heavymetalband Hunter trok voor de releaseconcert van het nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’ naar de Asgaard in Gentbrugge. Met misschien minder volk voor het podium dan toen ze vorige maand op Alcatraz speelden, maar de fans waren met genoeg om er een zweterig feestje van te maken.

Witchlords mocht openen op deze albumreleaseshow. De bands zitten muzikaal bij elkaar in de buurt dus voor het publiek was dit zeker een goede opwarmer. Witchlords verraste ons in 2019 door vanuit het niets het prima album ‘Demons In The Dark’ uit te brengen, met prima klassieke powermetal. Inmiddels zijn we een coronapandemie verder en werkt de band reeds aan nieuw materiaal, maar dat kregen we nog niet te horen.
Live is zanger Kristof de master of ceremonies bij Witchlords. Hij beschikt over een zangtechniek die flink wat bekende Vlaamse metalzangers in de schaduw zet.  En de band heeft voorts vooral prima songs. De leukste nummers in de set waren “Blood For The Bloodgod”, “Chaos” en “Demons In The Dark”. Het publiek in de Asgaard wist het allemaal wel te smaken en de vuisten gingen massaal de lucht in tussen de nummers. Dat de bindteksten nu eens in het Engels waren en dan weer in het Nederlands, daar vallen we niet echt over. Deze band moet nog wat groeien inzake de attitude op het podium, en aan de poses en de looks kan nog wat gesleuteld worden. Ondertussen laten we dit getalenteerde viertal in alle rust werken aan dat tweede album en we hebben er nu al alle vertrouwen in dat dat goed komt.
Tomb Kings / The Horde / The Sorcerer’s Spell / Hero’s Fate / Blood For The Bloodgod / Master Of Fear / Green Menace / Chaos / Demons In The Dark

Na hun passage op Alcatraz (als vervanger van Fifth Angel) in Kortrijk en de lovende kritieken die ze daarvoor kregen hebben ze bij Hunter voldoende vertrouwen getankt om op volle kracht door te zetten met de promotie van hun nieuwe album ‘Rebel Angels Rise’.
Zanger David komt op met de hoed die nog verwijst naar het artwork van het vorige album en met twee songs (“Dominion” en “Infiltrator”) van dat vorige album - die zelfs van de nog oudere EP ‘Death Shall Have Dominion” stonden - als openers van de live-set in de Asgaard beginnen we ons af te vragen of we wel op het juiste releaseconcert beland zijn. Het zou toch over dat nieuwe album moeten gaan op zo’n avond? “Dominion” staat in een heropgenomen versie als extraatje op het nieuwe album, dus dat klopt dan toch wel. En als Hunter als derde nummer de nieuwe single “Wicked” inzet, krijgen de fans waarvoor ze gekomen zijn.
Misschien was de start met de oude nummers een strategische keuze. Een releaseconcert brengt toch wat stress met zich mee en als je dan kan terugvallen op nummers die je goed in de vingers hebt, dan brengt dat waarschijnlijk een zekere rust. Tegelijk begeef je je als band met de fans op vertrouwd terrein, want ook de fans moeten nog wennen aan het nieuwe materiaal. Zo bekeken kunnen we enkel bewondering hebben voor het doorzicht dat ze hebben bij Hunter.
Eens de hoed aan de kant gaat, zien we dat zanger David niet enkel vocaal maar ook visueel gelijkenissen vertoont met Rob Halford van Judas Priest. Misschien zijn we wat misleid door het lederen jasje met de kettingen en spikes, de bril, het baardje, de zich terugtrekkende haarlijn,  … maar dat zijn elementen die al lang niet meer uitsluitend aan Halford toe te schrijven zijn. Vocaal is David geen Rob Halford, maar met misschien meer ervaring dan techniek laat hij mooie dingen horen.
Alle vijf de bandleden stonden met veel goesting en overtuigingsdrang op het relatief kleine podium van de Asgaard: het publiek in de ogen kijkend, de rand van het podium opzoekend, een paar synchrone moves, duels waarin de gitaristen het wijdbeens tegen elkaar opnemen, …
Het showgehalte is bij Hunter al net zo hoog als de muzikale techniek. De Asgaard is bovendien zo beperkt in oppervlakte dat je ook perfect kan zien wat de drummer doet. Dat is al net zo’n volksmenner als de rest van de band. Bij “Requiem”, de afsluiter van de reguliere set, krult hij na elke slag op de snare zijn drumstok sierlijk langs zijn hoofd en is dan net op tijd om voor de volgende slag. Als je daar op het einde van een kolkende set nog aan denkt, dan ben je goed bezig.
De set was een mix van alle nieuw en wat ouder werk, waarbij “The Knight Of The Black Rose Part 1” (van het debuut) naadloos overliep in”Part 2” (van ‘Rebel Angels Rise’). Volgens David volgt de ontknoping van het verhaal in de lyrics - voor wie drie jaar wil wachten – in “Part 3”. Voor de fans was dit releaseconcert een feestje en je zag dat ook de band stond te genieten op het podium. Zelfs de doorgaans ietwat nors kijkende gitarist Joost stond met een kleine glimlach te genieten. De obligate bisronde bestond uit de oudjes – noem het maar ‘klassiekers’ - “Then Comes The Night” en “Glorious”.
Hunter bewees in de Asgaard dat ze niet enkel een album van internationale allure uit hebben, hun concerten voldoen aan dezelfde hoge standaard.

Dominion / Infiltrator / Wicked / Morior Invictus / Underground / The Forge / Rebel Angels Rise / Suffocate / No Man’s Land / The Knight Of The Black Rose – Part 1 / The Knight Of The Black Rose – Part 2 / Requiem / Then Comes The Night / Glorious

Organisatie: Asgaard, Gentbrugge (ism Grimm)

donderdag 07 september 2023 13:05

Rebel Angels Rise

De Belgische band Hunter mocht eerder deze maand op Alcatraz invallen voor de Amerikanen van Fifth Angel die pas last minute doorhadden dat ze de verplaatsing naar de Europese festivals financieel niet aankonden.
Bij Hunter zijn grote festivals misschien geen routine, maar ze hebben wel de ervaring. Drie van de vijf bandleden van Hunter stonden met hun vorige band (Monster Joe) al op Wacken, zowat het grootste metalfestival ter wereld. Met dat op je curriculum heb je toch al wat meer vertrouwen als je het podium in Kortrijk opstapt. Hunter maakte van de gelegenheid dankbaar gebruik om het Alcatraz-publiek kennis te laten maken met hun nieuwe album: ‘Rebel Angels Rise’.
‘Rebel Angels Rise’ is hun tweede full album en het is opnieuw eerder klassieke heavy metal, met wat elementen van thrash en powermetal. Heavy metal kan je zo makkelijk of zo moeilijk maken als je zelf wil. Hunter kiest niet voor de makkelijkste weg. De songopbouw, de riffs, de melodielijnen, de solo’s, de lyrics, de mix, … bij niet één van die aspecten werd over één nacht ijs gegaan. Maar dan heb je ook een album bij elkaar dat je zonder schroom naast dat van andere, ‘grotere’ bands kan zetten.
Geen gedoe met instrumentale intro’s of andere sfeerstukje bij Hunter. Het album opent meteen met een volwaardige track, “Wicked”. Met degelijke lyrics over hoe diegenen die het niet goed voor hebben met de anderen en misbruik maken van zwakkeren toch zelf een beter leven leiden. Lekker tempo, knappe solo’s, sterke vocalen, mooie songstructuur met wat progelementen, … De sound en de songopbouw geven deze song wel een oldschool-jasje.
Ook de intro van “The Forge” klinkt wat oldschool, zoals de vroege Black Sabbath en vroege Judas Priest. Goeie lyrics opnieuw, met een meezingbaar refrein en straffe cleane vocalen. De lange gitaarsolo breekt het leuke tempo en daarna komt er wat doom.
“Rebel Angels Rise” is de titeltrack en heeft ook al een knappe intro. Catchy, meeslepend, met intrigerende lyrics over het niet aanvaarden van je lot bij tegenslag, opnieuw enkele knappe vocale uithalen, een sterke outro, minder oldschool dan de eerste tracks, … Een track van internationale klasse.
“Requiem” gaat over een man die te laat beseft dat er toch leven is na de dood. Deze track davert op een galopperend ritme, met guitige breaks en veel en lange solo’s. Echt een topsong.
“The Knight Of The Black Rose – Part 2” is zoals de songtitel het aangeeft een vervolg op de song met dezelfde songtitel op het debuutalbum van Hunter. Deze song klinkt een stuk agressiever, harder en minder melodieus dan wat voorafging op dit album. “Suffocate” heeft dan weer het snelste ritme van dit album. De cleane vocalen klinken hier alsof ze uitgespuwd worden en hebben het gezelschap gekregen van grunts. Ook deze track loopt over van agressie en ondanks de snelheid boet de gitaarsolo niet in aan techniciteit. Knap gedaan.
Met “Morior Invictus” keert Hunter terug naar de melodie en de meer oldschool-sound van het begin van het album. Als bonus-track is er de heropgenomen versie van “Dominion”, een nummer van het debuutalbum. Er zijn wat verschillen en de opname klinkt beter, maar het is en blijft vooral een sterk nummer.
In 2019 stond Hunter in de finale van de Belgische Wacken Battle, maar daar moesten ze de duimen leggen voor Primal Creation. Met Hunter kunnen spelen had toen een vliegende start kunnen zijn voor deze band, maar ook met tijd en geduld kan je veel bereiken. ‘Rebel Angels Rise’ kan, moet de poort openbeuken naar de grote festivals in Europa.

donderdag 31 augustus 2023 10:19

Low desert surf club

De Belgische stoners van Fire Down Below kregen met hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum de aandacht van Ripple Music, één van de toonaangevende labels in het genre. Hun tweede album – onder de vleugels van Ripple – opende de deuren naar de concertzalen en festivalpodia in Europa. ‘Low Desert Surf Club’, het derde album van Fire Down Below, is muzikaal opnieuw een hele stap vooruit. Benieuwd of dit album hun muziek nog verder brengt.
De opener van ‘Low Desert Surf Club’ is “Cocaine Hippo” en deze track heeft een hitsig drumritme en geile riffs. Hoe de cocaïne en de neushoorn in het verhaal passen is mij na een paar luisterbeurten nog niet duidelijk geworden, maar wat een vette openingstrack is dit? De intro zet je ook al een paar keer op het verkeerde been: net als je denkt dat de hel zal losbarsten beginnen ze nog eens opnieuw. Sterk. En goed gedaan.
“California”, de eerste single van dit album, swingt. Voor zover stoner kan swingen uiteraard. Deze track straalt al net zo veel passie uit als de openingstrack en toont tegelijk het ‘métier’ dat dit viertal opgebouwd heeft inzake songopbouw en techniek. Het zou jammer zijn mochten ze die kennis en ervaring na drie albums niet hebben, maar het is wel zo leuk dat ze laten horen dat ze ‘het’ inderdaad allemaal in de vingers hebben.
“Airwolf” – de tweede single – start met een leuke baslijn en die wordt de hele track door aangehouden. Fire Down Below speelt heel handig met de spanningsboog in deze track, nu eens wordt het gaspedaal gelost, dan weer wordt het hard ingeduwd. Een killer.
“Surf Queen” begint met een typische surfrocksound. Daarop vallen een fuzzy bas en gitaar in. Die beweging wordt een paar keer herhaald voor deze track het zandstrand verlaat en doorreist naar het zand van de desertrock. Deze track zit al even in de liveset van Fire Down Below en zet het publiek al eens op het verkeerde been. De verbaasde blikken bij het inzetten met surfrock zijn goud waard. De Gentse band rekt het begrip grensoverschrijdend in deze track nog wat verder op door ook nog wat spacerock toe te voegen. Een bijzonder knappe track en ondanks een speelduur van ruim zeven minuten zou dit wel eens de volgende single kunnen zijn.
“Dune Buggy” is geen cover van The Presidents Of The USA, al deelt dit nummer uiteraard dezelfde setting. Dit nummer heeft een paar heerlijk gitaarsolo’s met flink wat fuzz en zelfs wat noise. Die komen bovenop een rollend, bulderend ritme.
Fire Down Below heeft voor de productie en mix deze keer een beroep gedaan op Nick DiSalvo, de in Duitsland residerende Amerikaan van de band Elder, en niet langer op Tim De Gieter die op hun eerste albums mee in de studio zat. Voor DiSalvo is het zowat zijn debuut als producer, al heeft hij dan wel al talloze opnames gedaan met zijn eigen band. De sound van Fire Down Below klinkt hier nog massiever, dikker, zwaarder, met meer aandacht voor de groove, lijkt het toch.
“Here Comes The Flood” is heeft een beetje een creepy, trage intro, ook doordat de vocalen van Jeroen vervormd werden, en dat ongemakkelijke gevoel wordt lang aangehouden. Je moet hier wat geduld oefenen, maar aan het eind van deze track word je beloond met prachtige slepende riffs en ritmes.
Rustig, bijna akoestisch gitaargetokkel luidt het begin in van het instrumentale en bij momenten fluwelen aanvoelende “Hazy Snake”. Hier krijgen we opnieuw wat space en progressieve elementen. Ondanks de titel sluit deze track eerder aan op debuutalbum ‘Viper Vixen Goddess Saint’ dan op ‘Hymn Of The Cosmic Man’. Misschien komt door de songopbouw.
Daarna wordt het gaspedaal opnieuw diep ingeduwd met “The Last Cowboy”. Een furieuze uptempo banger met een hoog octaan- en testosteron-gehalte. Afsluiter “Mantra” heeft een filmische, U2-achtige intro en ook de riffs die daarop volgen doen mij aan The Edge (ten tijde van ‘The Joshua Tree’) denken. Strikt genomen is het geen mantra. Het ritme van bas en drum blijft wel constant terugkomen, maar de gitaar gaat hier helemaal zijn eigen weg. Het lijkt wel een jamsessie waarbij gitarist Kevin aan de anderen in de band gevraagd heeft om even dat ritme aan te houden zodat hij daar over heen kan improviseren. Na een minuut of zeven volgt een break, valt het mantra-ritme van drum en bas weg en vervelt deze track van instrumentaal naar gezongen. Vanaf dan begint het ritme mee te improviseren … Zo verandert deze track nog een paar keer van gezicht, terwijl de jam/impro-vibe blijft overheersen. Deze track klokt af op enkele seconden meer dan zestien minuten maar is absoluut het pièce de résistance van ‘Low Desert Surf Club’. Dit is genieten met al je zintuigen tegelijk.

‘Low Desert Surf Club’ is een heel gevarieerd album dat toch op alle tracks onmiskenbaar stoner en desert als gemeenschappelijke noemer heeft. Als ‘Hymn Of The Cosmic Man’ de kwalificatie voor de Europacup was, dan is ‘Low Desert Surf Club’ voor Fire Down Below de Champions League.

https://www.facebook.com/firedownbelow/videos/792209615924056/
https://www.youtube.com/watch?v=V3zaG6-N-OQ

donderdag 31 augustus 2023 10:13

Dad’s Money -single-

Yee Loi is een Brits punkbandje dat bestaat uit twee tienerzusjes, soms aangevuld met hun broer. Doorgaans brengen ze covers van The Ramones of andere bekende punkbands, op Youtube en bandcamp, en af en toe schrijven ze ook eens een paar eigen nummers.
Hun nieuwe single is zo’n eigen nummer. “Dad’s Money” is een ietwat opmerkelijk statement van de tienerzusjes. De boodschap is kort en duidelijk: Ja, de papa verdient veel geld. Als dat de enige reden is waarom je onze muziek niet goed vindt, ‘go f*ck yourself’. Maar dan op een beleefde manier in een nette rijm gegoten. Het is een boodschap die we kunnen onderschrijven. Afkomst, huidskleur, het geld op je bankrekening, gender of wat dan ook, het maakt allemaal niet uit. Als de muziek maar goed is.
Het is een moedig statement, maar hey, het is dan ook punkrock. Wie stelt dat rijke mensen geen punkrock kunnen maken, moet terugkijken naar de begindagen. Eén van de uitgangspunten was dat er geen regels waren en dat punk er voor iedereen was, zelfs voor die artiesten die maar een half akkoord konden spelen.

https://www.youtube.com/watch?v=Xv_HLidk6MA

Pagina 13 van 99