Greenhouse Talent, Gent - volgende concertreeks

Greenhouse Talent, Gent - volgende concertreeks Concerten 2024 - Stef Kamil Carlens gaat op tour en stelt nieuw album voor, verschillende data april – mei 2024) - Chef’Special op 3 mei 2024, Trix, Antwerpen - Kacey Musgraves op 3 mei 2024, Ancienne Belgique,…

logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Shaka Ponk - 14...
DIIV 6-03-2024
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 24 augustus 2023 16:32

Heidrun EP

Vikingmetalband Amon Amarth bracht zopas de digitale EP ‘Heidrun’ uit. Dat nummer stond al op het album ‘The Great Heathen Army’ van vorig jaar. Voor deze EP kreeg het een 2023-remix die op het eerste gehoor weinig verschilt van die van het album. Goed dat de band met deze EP dit nummer nog eens onder de aandacht brengt.
Het leuke aan deze digitale EP zijn de extra’s: we krijgen ook nog eens “Heidrun” zoals Amon Amarth dat op Graspop van dit jaar speelde. En van “Put Your Back In To The Oar” krijgen we de live-versie van op Hellfest van dit jaar. Dit nummer staat op geen enkel regulier album van de band, maar werd vorig jaar op vinyl verkocht (picture disc met enkel een A-kant) en stond vorig jaar op de verzamelaar ‘Heathen Hammer’. Twee knappe liveversies, maar dat Amon Amarth een band is die live zeker overeind blijft, wisten we eigenlijk al.
Als vierde nummer op deze digitale EP is er de Goat Remix van “Heidrun”. In een poging tot humor hebben ze alle zangstukken vervangen door het blaten van enkele geiten (Heidrun is de geit van Odin in de Noordse mythologie). Goh. Nog voor het nummer halfweg was, had ik al een gigantische aandrang om het te skippen. Humor of niet, dit is niet het niveau dat we associëren met Amon Amarth, maar eerder bij de lolbroeken van Alestorm. Helemaal op het einde zitten er nog wat ‘menselijke’ vocalen, maar dat kan de zaak niet redden. Ook in de zopas uitgebrachte video bij “Heidrun” doet de band een niet bijzonder geslaagde poging tot humor, met een intro waarin een nieuwslezer aankondigt dat de band dood is door een ongeval met de pyro op het podium. Als je humor gebruikt, zorg dan dat de grap geslaagd is.

Een fysieke uitgave van deze EP lijkt op het eerste zicht niet beschikbaar. Voor mij hoeft het niet, ook al hadden de Belgische fans dat misschien graag gehad vanwege de Graspop-versie van Heidrun. We eindigen met een positieve noot: er bestaan dus professionele opnames van het concert van Amon Amarth op Graspop. Misschien komt daar ooit nog wel een volwaardig live-album van uit.

donderdag 24 augustus 2023 16:27

Desillusion -single-

Wim Guillemyn was van 2020 tot 2023 bassist en (mede) componist bij de verrezen postpunkband Sygo Cries. Na twee knappe EP-releases trekt Wim daar nu de deur achter zich dicht en dat is misschien al de verklaring voor de titel van de eerste digitale single en de bandnaam van zijn nieuwe project In Search For Embers. Na een ontgoocheling zoekt hij naar de gloeiende kooltjes van het vuur in de hoop dat dat bijna uitgebluste vuurtje opnieuw kan groeien tot een indrukwekkend, hoog oplaaiend (muzikaal) vuur.
Voor de vocalen deed Wim met In Search For Embers een beroep op EmRa, de zanger van sensitive rockband The Other Intern, waar Guillemyn wel nog steeds deel van uitmaakt. De gesproken lyrics komen binnen als een persoonlijke boodschap. Niet echt dreigend, maar met een moeilijk te duiden ongemakkelijk gevoel. De woorden lijken geboren uit Wim’s persoonlijke ontgoocheling, maar universeel te interpreteren door elke luisteraar naar zowat elke ontgoocheling in interpersoonlijk contact.
Muzikaal missen we hier de volle, diepe, glooiende baslijnen die zo herkenbaar zijn voor Guillemyn. We moeten het stellen met zuinig, ingetogen repetitief gitaargetokkel en wat piano/synth. Pas helemaal op het einde valt zachtjes/op de achtergrond een drumcomputer in. Had die drumcomputer eerder ingevallen en prominenter aanwezig geweest in de sound, dan had die dit nummer naar de ‘oude’ Anne Clark-sound/aanpak (of de nieuwere Nel & J.P) kunnen trekken. Dat zou makkelijker meer fans over de streep getrokken hebben, maar vermoedelijk is “Desillusions” vooral een boodschap die er eerst eens uit moest. Samengevat is dit een sintel die we met plezier helpen aanblazen.
De komende maanden zal In Search For Embers nog meer nummers lossen die later op het album ‘Fragments Of The Innerspace’ zullen gebundeld worden. Dat album is inmiddels zo goed als klaar. Enkel enkele tracks moeten nog ingezongen worden. Er wordt met verschillende vocalisten gewerkt. Het project is voorlopig een studioproject. Enkel bij de release van het album zal er éénmalig een toonmoment (geen ‘echt’ concert) zijn, waar de songs met videoclips getoond zullen worden.

https://insearchforembers.bandcamp.com/track/desillusion-feat-emra-on-vocals

donderdag 24 augustus 2023 16:22

Fata Morgana -single-

Yvan Guilini is een stukje erfgoed van de Belgische popgeschiedenis. In 1977 scoorde hij een Europese hit met het instrumentale synth-nummer “Winter Memories”. Wie ouder is dan 40 en dat nummer vindt op YouTube, zal het vast ook meteen herkennen. Toen dergelijke instrumentale synth-muziek minder populair werd, vervaagde ook de sterrenstatus van Guilini beetje bij beetje.
Sinds 2020 werkt de nu 77-jarige Guilini aan een comeback. Zijn dochter Carolina – die in de jaren ’90 succes oogstte als manager, producer en platenbaas van onder meer Def Dames Dope – heeft van Yvan eindelijk een dancetrack gekregen en die brengt ze nu uit op haar opnieuw gelanceerde dance-label Game Records.
Op “Fata Morgana” krijgen we een catchy synth-melodie met wat Spaanse gitaar en dance beats. Op zich niets mis mee, maar de aanpak van de beats had wat indrukwekkender gemogen door er misschien een externe producer/remixer bij te halen. Nu is dit heel brave, ietwat gedateerde dance die maar moeilijk kan overtuigen. We hebben veel respect voor een gevestigde waarde die op die leeftijd nog zijn grenzen wil/durft te verleggen, maar deze single is misschien niet het slotakkoord waarop de Belpop-fanaten zaten te wachten.

Elektro/Dance
Fata Morgana -single-
Yvan Guilini

 

vrijdag 11 augustus 2023 17:57

Forbidden is terug en maakt meteen indruk

Forbidden is terug en maakt meteen indruk

De Amerikaanse thrashmetalband Forbidden groeide eind jaren ’80 van vorige eeuw mee met de andere, vandaag nog bekendere Bay Area-thrashmetalbands. Forbidden houdt van de Lage Landen. Hun eerste Europese concert was in 1989 op Dynamo Open Air in Nederland. Door verschillende wissels in de band was er een eerste pauze als band in 1997. In 2008 nam Forbidden een nieuwe start en speelden ze op Graspop. Dat tweede leven duurde tot 2012. Omdat zanger en stichtend bandlid Russ Anderson kampte met stem- en alcoholproblemen leek Forbidden sindsdien voor eeuwig in de koelkast te zitten. En dit jaar staan ze er plots terug. En maken ze meteen indruk

De kiem voor deze derde versie van Forbidden werd vorig jaar gelegd. Toen stond Craig Locicero – één van de oprichters van Forbidden - met de gelegenheidsband Bay Area Interthrashionals op Dynamo. Norman Skinner kwam onverwacht de gelegenheidsband op die show versterken en blaast Locicero van zijn sokken. Later doet Skinner dat nog eens als hij met Warbringer de Forbidden-klassieker “Chalice Of Blood” brengt. Locicero kan met deze zanger zowat de volledige band (in zijn laatste vorm) motiveren om te herbeginnen. Enkel nog een drummer ontbreekt. Forbidden heeft altijd uitzonderlijk goede drummers gehad. Deze keer wordt het Chris Kontos, bekend van Machine Head, Exodus, Testament, Death Angel, ….
In die nieuwe samenstelling speelde Forbidden al één concert in de Verenigde Staten. Speciaal voor Alcatraz Open Air stapt de Amerikaanse band deze zomer op het vliegtuig naar ons land. Alctraz was in 2011 – toen nog in Deinze – één van de laatste Europese concerten voor Forbidden.
Op 9 augustus maakte de band de cirkel rond met het eerste Europese concert met de herboren Forbidden opnieuw in Deinze. Deze keer niet in de Brielpoort, wel in de veel kleinere Elpee, voor een pre-party/opwarmronde voor hun show op Alcatraz een paar dagen later. Uiteraard was deze clubshow meteen uitverkocht.
De zenuwen stonden gespannen bij de band en hun entourage. Er hing dan ook heel wat van af. Als dit ene Europese festivalconcert een schot in de roos is, kan de hele Forbidden-trein opnieuw op de rails gezet worden.

Nog meer gespannen zenuwen waren er bij de lokale band Scarificator. Misschien niet zozeer omdat ze mogen openen voor hun helden, maar misschien vooral omdat ze – door een ellenlange soundcheck van de Amerikanen – zelf nauwelijks een kwartier krijgen om op te stellen en te soundchecken. Ze laten dat evenwel niet aan hun hart komen en gaan er volledig voor.
Scarificator is een relatief jonge band uit Gent (uit de Bronx van Ledeberg) die thrash mengt met death. Om het met de woorden van Kat van de Elpee te zeggen: ze zijn jong, wild en goed. En ook belangrijk: ze slaan geen stappen over. In 2020 brachten ze hun demo met drie tracks uit (die daarna heruitgebracht werd door Screaming Skull Records) en ze speelden een paar band battles en heel wat supports voor lokale en internationale bands. Hun debuutalbum is klaar. Het moet enkel nog opgenomen worden en dan volgend jaar mogen we dat met z’n allen beluisteren.
In de Elpee speelde Scarificator alle nummers van de demo en dan de nieuwe nummers van het album (één nummer had zelfs nog gewoon de werktitel ‘Nee’, maar toch krijgt hij van mij een dikke ‘Ja’).
Scarificator stond met veel enthousiasme en vertrouwen op het podium van de Elpee. Zanger Wietse is heel podiumvast, maar de tijger met de coolste poses en moves is toch bassist Wouter. Gitarist Emile-Arthur heeft het voordeel dat hij in nog wat andere bands speelt of gespeeld heeft. Ondanks hun relatief jonge leeftijd en de weinige jaren op de teller als band straalt Scarificator live vooral maturiteit uit. Ze spelen strak en snel, met een mooi evenwicht tussen agressie en melodie. Als ik een top 3 moet maken van hun set in de Elpee, dan zet ik “Tantalising Purgatory” op 1 met “Anthropocene” en “State Of Paralysation” op twee en drie.
Het Forbidden-publiek sloot dit Gentse vijftal meteen in de armen met enthousiast applaus en vuisten die spontaan de lucht ingingen. Dit is toch wel een band om in de gaten te houden.

Forbidden had zoveel roadies, tourmanagers, technici en vriendinnen mee dat die niet allemaal in de backstage van de Elpee pasten. Dus werd de nabijgelegen platenwinkel (Coffee, Beer & Vinyl) van Steven opgevorderd. Ook paste niet al het materiaal van de Amerikaanse band op het podium. Ondanks die logistieke hindernissen was bij de Forbidden-familie heel gefocust. Het vervangen van de zanger van een band is altijd een risico. Zelfs als die heel goed is, moet die nog altijd het vertrouwen krijgen van de fans.
In de Elpee stond een kritisch publiek – met hun oude Forbidden-shirts – die er geen moeite mee zouden hebben om zich om te draaien en de deur uit te lopen als ze het niet goed vonden. Dat was gelukkig niet nodig. Skinner is een getalenteerde zanger die prima past in het Forbidden-verhaal. Hij heeft een iets andere klankkleur, bereik en volume dan Anderson en op een podium etaleert hij een andere persoonlijkheid, maar hij past perfect in het plaatje.
Het is natuurlijk een goede strategische zet van Forbidden om de Reborn-versie van de band aan het publiek te introduceren met uitsluitend oude nummers. De set in de Elpee hangt op aan het album ‘Forbidden Evil’ dat dit jaar 35 jaar oud is, aangevuld met de klassiekers “Twisted Into Form” en het aan Anderson opgedragen “Step By Step”. Nog een slimme zet: Skinner stapt het podium op met een T-shirt aan van de Belgische thrashmetalband Sanity’s Rage. En dat shirt zat blijkbaar al in zijn reiskoffer bij het vertrek in de Verenigde Staten. Dan scoor je wel bij het publiek in Vlaanderen.
Van bij het eerste nummer – “Follow Me” – is het publiek in de Elpee helemaal mee met Forbidden. Het helpt dat Skinner zich dankbaar en bescheiden opstelt en niet zo arrogant als we van veel Amerikaanse frontmannen in de metal gewoon zijn. Hij geniet er gewoon zichtbaar van dat hij nu mag zingen bij de band waar hij als tiener naar op keek en ook nog eens meekan op tournee.
De oudgedienden van Forbidden (Camacho, Locicero en Smyth) stonden in Deinze te shredden alsof de band nooit gestopt was: foutloos, retestrak, gretig, vaak de rand van het podium opzoekend, veel oogcontact met het publiek, vuistjes uitdelen, … en dan nog tijd hebben om gekke bekken te trekken. De nieuwe drummer Kontos deed zijn job meer dan degelijk.
In de bindteksten zijn Locicero en Skinner vol eerbied voor het Belgische publiek, gewoon al omdat ze daar meteen bij de nieuwe start de kans krijgen om op Alcatraz hun ding te doen. Het publiek gaat in Deinze meteen los, brult mee, zet het op een headbangen en de vuisten en hoorns gaan massaal de lucht in. De energie van het publiek wordt op het podium omgezet in nog meer energie en adrenaline bij de band.
Als de laatste noten van “Chalice Of Blood” uitsterven (de band heeft nog niet de tijd gehad om een bisronde in te studeren) beseft iedereen dat de heropstanding van Forbidden een feit is.
Een verrijzenis met Bijbelse proporties. Van Forbidden hebben we het laatste nog niet gezien.

Organisatie: Elpee, Deinze

Dat Helmutt Lotti als Hellmut Lotti (met een extra ‘l’) op Graspop stond, dat zal jullie wel niet ontgaan zijn. Dat nieuws werd nationaal breed opgepikt in alle media. De reacties in de Belgische metalscene zijn evenwel niet eensluidend positief. De grootste groep verwelkomt Lotti met open armen en geeft een duim omhoog voor zijn durf om dit te willen proberen. Dat dit een grote groep is, merk je ook aan de vele uitverkochte zaalshows. Een kleine groep blijft erbij dat dit op de keper beschouwd een ‘matig coverbandje’ is dat het vooral moet hebben van een uitgekiende marketingcampagne.
Dat van die marketingcampagne kan kloppen. Zowat negen maanden geleden nam Lotti voor radiozender Willy zijn versie op van “Run To The Hills” van Iron Maiden. Dankzij de vele lovende reacties daarop werden de zanger en zijn band uitgenodigd voor Graspop voor een set met nog meer covers. Zogezegd om eens te testen of daar een publiek voor bestaat. De keuze voor de Metal Dome op Graspop zal wel strategisch geweest zijn. Het is de kleinste tent op het grootste Belgische metalfestival en het was dan ook te verwachten dat dat tentje meteen ‘te klein’ zou zijn voor alle toeschouwers. De beelden van de honderden, misschien wel duizenden mensen die buiten aan de Metal Dome proberen een glimp op te vangen van wat er op het podium gebeurde, zijn inzake marketing van goudwaarde. Die kaart hebben ze alvast goed uitgespeeld.
Dat het concert op Graspop ‘maar om te testen’ zou geweest zijn, die ballon is makkelijk te doorprikken. Nog geen week na Graspop werden al de eerste zaalshows aangekondigd. En van het optreden op Graspop werden meteen opnames gemaakt die binnenkort op vinyl uitkomen. Elke andere artiest die binnen enkele maanden een vinyl wil laten persen staat in een maanden- tot zelfs jarenlange wachtrij. En ook zijn alle rechten voor al die covers op dat album verbazend snel geregeld.
De eerste single van het Lotti Goes Metal op Graspop-album is “Still Loving You” van The Scorpions. Het is als single het perfecte visitekaartje voor de set op Graspop: een heel oud en een heel bekend nummer, nagenoeg perfect nagespeeld en nagezongen. Klaus Meine is niet de naam die vaak spontaan valt als mensen het hebben over de beste zangers in de metal, maar tegelijk heb ik ook nog maar weinig beter gezongen covers van dit nummer gehoord. De toegevoegde waarde is evenwel beperkt. Je hoort dat het Helmut is die zingt en je hoort dat dit nog net binnen zijn bereik en volume zitten. Maar het is niet dat hij het nummer volledig naar zijn hand zet. Enkel op het einde wordt er vaag wat afgeweken van het origineel. Stemtechnisch is dit prima, maar er zit weinig passie in, weinig liefde voor de song, de band of het genre, weinig van zichzelf. Als iemand het origineel wil horen, dan zal die wel het origineel opzetten.
Misschien zijn we wat streng in deze beoordeling. Op Graspop speelden Lotti en zijn band ook nog “Darkness”, een eigen of voor hem gecomponeerd nummer. Als dat er boenk op is, krijgt dit project onmiddellijk meer krediet.

Still Loving You (Live at Graspop Metal Meeting) - YouTube

donderdag 27 juli 2023 18:23

My Back Was A Bridge For You To Cross

Anohni & the Johnsons 

Anohni and the Johnsons is een band uit New York met zangeres/componiste Anohni die voormalig bekendstond als Antony Hegarty. De bijzondere falset van Anohni is bepalend voor het geluid van de band. Ze braken in 2005 door met hun album ‘I Am A Bird Now’. Als Antony and the Johnsons maakte de band vooral soulvolle ballads met strijkers en houtblazers.
De laatste band-release als – toen nog – Antony and the Johnsons dateert van 2014. Daarna was er de outing van Antony als Anohni en twee solo-releases in de elektro/dancepop-sfeer. ‘My Back Was A Bridge For You To Cross’ is een onverwachte terugkeer als band, want solo had Anohni best wel succes en erkenning. Dat dit album uitgebracht wordt als een band-album is misschien niet helemaal terecht. De band werd bij elkaar gezocht door producer Jimmy Hogarth (Amy Winehouse, Duffy, Tina Turner). Hij speelt zelf gitaar op het album. Van de vroegere ‘and the Johnsons’ werd enkel string arranger Rob Moose opgevist. Prima studiomuzikanten heeft Hogarth gevonden, maar misschien niet echt een band om ook live mee te gaan touren.
“It Must Change” is een prachtige soulballad, bedoeld als steun voor iedereen die erkenning zoekt in een zoektocht naar het juiste geslacht. Op deze single doet Anohni mij vocaal denken aan Brittany Howard (van Alabama Shakes), terwijl de heel oprechte en militante tekst op het repertoire van Marvin Gaye had kunnen staan.
“Go Ahead” is een gelukkig korte miskleun met dissonante noise. “Sliver Of Ice” raakt wel enkele gevoelige snaren. Met een heel zuinige bandbezetting en dat breekbare komt terug aan het begin van “Can’t”. “Scapegoat” is wat experimenteel en heeft daardoor wat moeite om ‘binnen’ te komen. “It”s My Fault” drijft op lyrics die bij de eerste luisterbeurt wat kinderlijk aanvoelen en heeft ook die breekbare, minimale bezetting zoals meerdere songs op de eerste helft.
“Rest” is dan wel heel compleet uitgewerkt in structuur, lengte, lyrics en arrangementen. Het is een verademing. Want hoewel Anohni vocaal en innerlijk haar stem gevonden heeft, werkt die stem het beste bij een volle bezetting en verpakt in een veel groter geheel. Pas hier hoor je dat er een ‘and the Johnsons’ meegewerkt hebben aan het album. Als er nog meer singles uit dit album moeten komen, dan lijkt “Rest” mij wel een geschikte kandidaat, ondanks een speelduur van bijna zes minuten (en dan is er nog een fade out die veel te vroeg komt, want de gitarist begon pas net op dreef te komen in de outro-solo).
Na “Rest” volgen dan weer breekbare nummers met een beperkt bezetting: “There Wasn’t Enough” en de tweede single “Why Am I Alive Now”. Deze laatste swingt/schuifelt op wat zuinige percussie, maar heeft in de lyrics niet de impact van een “It Must Change”. Een knap nummer met een gedurfde productie, maar een speelduur van zes minuten is niet gerechtvaardigd. Dan heeft het veel kortere “You Be Free” in al zijn compactheid een grotere overtuigingskracht.
‘My Back Was A Bridge For You To Cross’ was waarschijnlijk geen ei dat zo maar even makkelijk gelegd kon worden. Muzikaal kunnen we ons hart ophalen aan drie heel sterke songs, in de lyrics valt er veel meer te rapen.

https://www.youtube.com/watch?v=F2cF9o7FuU4

donderdag 27 juli 2023 14:26

Trouble in Paradise EP

Big Red Fire Truck is een relatief nieuwe Australische band die de gloriedagen van Van Halen, Aerosmith en Bon Jovi wil laten herleven in hun songs. Andere inspiratiebronnen die ze vermelden zijn The Darkness en Crazy Lixx. De spandex/hair/glam-metal dus. Op hun EP ‘Trouble in Paradise’ weten ze de juiste snaar te raken en zit de vibe van hun grote voorbeelden al zeker in de tracks.
Deze EP omvat slechts zes tracks en de eerste, “Neon Sunsets”, telt eigenlijk niet mee. Dat is meer een synth intro (zoals Van Halen klonk ten tijde van “Jump”) en niet echt een volwaardig nummer. Het zet wel een heel herkenbare 80’s rock-sfeer neer.
De echte albumopener is titeltrack “Trouble in Paradise” en dat is volbloed hairmetal: macho-romantiek in de lyrics, heel klassieke en degelijke hardrock zoals in de jaren ’80, akkoorden die je enkel wijdbeens kan spelen, catchy en direct meezingbaar, … Hetzelfde geldt in grote lijnen voor “Love Bite” en “Psychotropic Thunder”. Het verschil met songs van Bon Jovi of The Darkness is dat het in de lyrics vaak vaag of onbestemd blijft. Het is bij de eerste luisterbeurten dan wat moeilijk om in te schatten waar de songs nu eigenlijk over gaan. Maar het klinkt wel allemaal cool en spannend, en afgelikt. Alleen bij “Hot Summer Nights” zijn we van bij de eerste luisterbeurt zowat zeker wat het onderwerp van de teksten is. Muzikaal is deze laatste track van de EP helemaal een doorslagje van The Darkness.
Er zit hier en daar een klein beetje humor in, maar dit is niet zo’n parodieband als Steel Panther. De liefde voor het genre en het tijdvak, in al zijn facetten, is hier een stuk oprechter.
Een bijzonder leuke EP heeft Big Red Fire Truck hier afgeleverd. Het enthousiasme en spelplezier spatten ervan af op ‘Trouble in Paradise’. Het is een tijdscapsule die je 40 jaar terugvoert. In Geraardsbergen hebben ze met WildFest een festival waar deze Australiërs perfect in het plaatje zouden passen.

https://www.youtube.com/watch?v=lQE4pI8urJc

donderdag 27 juli 2023 14:22

Version Girl

Rhoda Dakar’s naam zal voor altijd verbonden blijven aan The Bodysnatchers, haar all-female 2-tone ska-band uit begin jaren ’80. Daarna werkte ze nog mee aan een album van The Special AKA (van “Free Nelson Mandela”) en waren er nog samenwerkingen met Madness en the Beat.
In de covid-periode startte Rhoda Dakar met het opnemen van covers van ‘gewone’ popsongs in een reggae/ska/rocksteady-jasje, zoals Madness en UB40 dat eerder al deden. Ze gaat er daarbij van uit dat elke song ook een reggae-versie verdient en met haar album ‘Version Girl’ wil ze alvast enkele bijdrages aan die stelling leveren.
Het moet gezegd: Rhoda Dakar weet op dit cover-album vaak de juiste snaar te raken. Ze speelt met ritmes en woorden. De originelen zijn soms heel duidelijk en soms nog net herkenbaar.
Het album begint met “Version Girl” van Dandy Livingstone. Rhoda’s alleereerste studio-opname was al een cover van Livingstone. Mooi als symboliek, maar UB40 leverde ons eerder al een betere versie.
“Stop Your Sobbing” van The Pretenders en “What A Wonderfull World” van Louis Armstrong krijgen een vrolijk rocksteady-jasje. Armstrong was een persoonlijke vriend van Rhoda’s vader. “Everyday Is Like Sunday” van Morrissey lijkt op papier een onhaalbare kaart om in een ska/reggae-versie te gieten, maar Rhoda Dakar maakt er een prachtige, slepende reggae-shuffle van.
Lou Reed’s “Hangin’ Round” (uit ‘Transformer’) klinkt op dit album een heel stuk zonniger dan het origineel. Hetzelfde geldt voor “Song To The Siren” – origineel van This Mortal Coil: nog steeds een brok terurnis, maar nu met warme tranen en mijmerend als bij een ondergaande zon op een eenzaam strand. “Walking After Midnight” van Patsy Cline krijgt een springerig ska-jasje aangemeten en kan misschien het minst overtuigen van dit album.
Van David Bowie’s “The Man Who Sold The World” zijn al een paar covers gemaakt. Iedereen kent die van Nirvana of Jasper Steverlynck. Wat Rhoda Dakar er allemaal mee doet grenst aan het onmogelijke. Nochtans voegt ze niet veel meer toe dan een zuinig en über-eenvoudig ska-ritme. En dat is genoeg om je als luisteraar op het verkeerde been te zetten. Tussen je oren moet je kiezen tussen heupwiegen op het kabbelende ritme of het volgen van de oorspronkelijke melodie. Hetzelfde geldt voor “As Tears Go By”, de song die Jagger en Richards cadeau deden aan Marianne Faithfull. Het vrolijke ska-ritme biedt een mooi contrast met de gebroken harten in de lyrics. Alleen een beetje jammer van die strijkers. Dat had ook gewoon een zoemende ‘80’s synth mogen zijn. Maar het effect is hetzelfde als bij de Bowie-cover: een nieuwe bitterzoete laag wordt toegevoegd.
“Comme Un Arbre (Dans La Ville) van Maxime Le Forrestier is de vreemde eend in de bijt. Niet alleen vanwege de lyrics in het Frans. Het is ook in het algemeen een veel minder bekend nummer dan de andere covers. Wel mooi gezongen, en bijna accentloos. Rhoda’s vader verblaaf vaak in Parijs en hij sprak vaak Frans met zijn nichtje. Zo heeft ook Rhoda de liefde voor het Frans opgepikt.
Op “Love Hurts” (van Nazareth) maakt Rhoda Dakar er zich misschien wat makkelijk van af. Hier voegt ze maar weinig toe van zichzelf aan deze klassieker.
Dit cover-album sluit af met een klapper. Elvis Costello is een generatiegenoot van Rhoda Dakar en was de producer van het The Special AKA-album waar Rhoda aan meewerkte. Ze brengt Costello’s versie van Nick Lowe’s “Peace, Love And Understanding” terecht nog eens onder onze aandacht met haar herwerking. De boodschap(pen) in de lyrics kunnen we vandaag opnieuw hard gebruiken. En ze maakt er muzikaal ook nog eens een feestje van met heel degelijke, fruitige reggae.

Version Girl | Rhoda Dakar (bandcamp.com)

donderdag 27 juli 2023 14:22

Guns For Hire

Mijn eerste indruk over het debuutalbum van Tailgunner was dat deze Britten het zoveelste metalbandje in de rij vormden die makkelijk probeert te scoren met songteksten over oorlog en stoere gevechten, maar die niet de moeite genomen hebben om een geschiedenisboek open te slaan. Een tailgunner is diegene die vroeger in een gevechtsvliegtuig achter de piloot het machinegeweer bediende. Het is ook een song van Iron Maiden, één van de inspiratiebronnen van de band.
Officieel werd Tailgunner opgericht in 2018, hoewel de band pas echt in 2022 actief werd. De meeste bandleden zaten in de band Midnight Prophecy of hadden daar toch iets mee te maken. Midnight Prophecy werd opgedoekt en Tailgunner heeft z’n zaakjes voor elkaar. Ze rijgen in hun tweejarige bestaan de mooie supports aan elkaar, staan in de UK op leuke festivals en ze staan klaar om het Europese vasteland te veroveren. Ze mochten een platendeal tekenen bij Fireflash Records. Dat is een nieuw sublabel van Atomic Fire Records (Opeth, Epica, God Dethroned, …). Voor de mix van het album konden ze rekenen op Olof Wikstrand van Enforcer en voor de boekingen zitten ze nu ook bij hetzelfde agency als dat van Enforcer. Al die mensen geloven in Tailgunner en willen er zelfs geld in investeren, dan zullen ze toch wel iets goed doen?
Tailgunner geeft nieuwe zuurstof aan een misschien ietwat belegen genre als heavy metal. Ze kruiden hun klassieke heavy metal met speedmetal en thrash, zoals Evil Invaders dat eerder ook al deden. Het tempo van de tracks ligt gemiddeld hoog, de catchy solo’s en andere knappe riffs vliegen je als kogels rond de oren en ook in compositie en refreinen krijgen ze een ruime voldoende. Craig Cairns is bovendien een uitstekende zanger. Hij heeft misschien niet het bereik van een Bruce Dickinson of een Rob Halford, maar wel een aangename stem. En hij weet waar zijn grenzen liggen. Tailgunner is een mooie aanwinst in de vijver waarin ook Martyr, Thorium, Coffin Hunters, Warkings en Lord Vulture zitten. Inspiratie vinden ze vooral bij Iron Maiden, Helloween en Judas Priest, maar waarschijnlijk ook bij Artillery, Demon of Tytan.
Wat moet je onthouden van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’, behalve de Eddie-van-de-Aldi in het artwork? Om te beginnen staat het vol met snedige heavy metal. Het album opent met “Shadows Of War”, met een beetje een atypisch, vals-traag ritme. Subliem en tegelijk heel klassiek gitaarwerk. Een deel daarvan komt van Nederlander Patrick van der Völlering. Die is één van de twee gitaristen op het album (en het enige bandlid zonder Midnight Prophecy-connectie), maar hij heeft Tailgunner inmiddels verlaten. De band zoekt nog een vaste vervanger.
De tweede track op het album is titeltrack “Guns For Hire” en die heeft wel een pittig drum-tempo, waardoor ook de riffs een pak sneller gaan. Heel aanstekelijk en meebrulbaar. Hetzelfde geldt in grote lijnen voor de volgende tracks: pittig tempo, catchy, uitmuntend gitaarwerk, degelijke zang, … De nummers zijn ondanks de vele gemene delers in muziek en teksten toch goed van elkaar te onderscheiden. Het klinkt allemaal heel klassiek, en toch is het lang geleden dat een band ons nog zo kon enthousiasmeren met zo’n klassieke aanpak.
De lyrics vormen het zwakste punt. Je kan ze eigenlijk op elke oorlogs- of gevechtssituatie toepassen. Sommigen vinden die universaliteit een troef, voor anderen is het net een gebrek aan authenticiteit en herkenbaarheid.
Er zijn een paar tracks die een stukje boven de andere uitsteken. “Futures Lost” (voor zijn knappe solo’s) en “New Horizons” (voor de knappe intro) en het aanstekelijke “Blood For Blood” (met aangename samenzang). Het lekkerste stukje van deze pie is “Rebirth”. Een epische track van bijna negen minuten met een knappe intro die met veel geduld opgebouwd wordt en van bij de intro grote verwachtingen losmaakt bij de luisteraar. Als de vocalen invallen, zakt de track even wat in, maar dat weet Tailgunner mooi te herstellen, en vanaf daar ontvouwt zich een hoorspel in drie of meer bedrijven. Knap gedaan en het verveelt voor geen seconde.
Tailgunner heeft met ‘Guns For Hire’ een knap album uit. Of ze er ook Vlaanderen en de rest van de wereld mee zullen veroveren, dat valt nog af te wachten. Maar hun enthousiasme werkt alvast aanstekelijk.

https://www.youtube.com/watch?v=j2TkDinQsv4

donderdag 13 juli 2023 22:35

Liefde En Licht/Lolita EP

De nieuwe band Dick Diggler’ ontleent zijn bandnaam vermoedelijk aan het hoofdpersonage van de film Boogie Nights (Dirk Diggler). Deze nieuwe band uit Eine (Oudenaarde) is in grote lijnen een doorstart van coverband RATZz. Op drums herkennen we Paul Van Marcke van onder meer Trauma Exposure, Nephritis en Reality. Dick Diggler’ zit evenwel op een ander spoor dan die bands en is eerder een mix van postmetal, doom en stoner.
De eerste twee singles zijn “Liefde en Licht” (wat een verwijzing zou kunnen zijn naar “Voor Immer”, een nummer van Amenra) en “Lolita”. Voor de opnames ging de band naar de Hearse Studio in Heule, waar eerder al schoon volk als Oathbreaker, Hemelbestormer en Splendidula over de vloer kwam.
Deze twee tracks zijn instrumentaal (wel heeft “Lolita” een gesproken intro). “Liefde en Licht” zit ergens tussen Turpentine Valley en Tool in en klokt af op bijna 7 minuten. De song is strak en uitgekiend opgebouwd. Dit klinkt heel donker en heavy. De ook al 7 minuten die we mogen doorbrengen met “Lolita” gaan meer naar de doom en stoner, al zullen ook postmetalfans hier wel met plezier naar luisteren. Een paar keer verraadt een break en tempowisseling dat enkele bandleden misschien een voorgeschiedenis in de deathmetal/metalcore hebben. Als we er een label zouden moeten aan koppelen, dan komen we uit op het kruispunt van Polderrecords, Dunk!Records en Consouling.

In deze mix van genres hebben al genoeg bands bewezen dat het ook zonder vocalen kan. Bij Dick Diggler’ twijfelen ze nog of de volgende releases met of opnieuw zonder vocalen zullen zijn. Als ze het niveau van deze twee nummers kunnen doortrekken naar een volledig album, moet er van mijn part niks veranderen aan de formule.

https://www.youtube.com/watch?v=7B92BmgC8V8&list=OLAK5uy_mfgNI--xRmnLC_GSHvBSBzwxc8BWgCi6Q

https://www.youtube.com/watch?v=WC9ca9dvQ2c&list=OLAK5uy_kR9ivC96BuybFq3lMdYdADdjRKHEY6YOM

Pagina 14 van 99