logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Stijn Raepsaet

Stijn Raepsaet

Ziggy Marley, Ancienne Belgique, Brussel op 28 juni 2022 - Pics

Ziggy is reggae! Hij is dan ook de zoon van de charismatische Bob Marley. Die moet u kennen van: No Woman No Cry, Stir It Up, Them Belly Full, Jammin', Could You Be Loved, Buffalo Soldier, Sun Is Shining, Lively Up Yourself, I Shot The Sherrif, Three Little Birds, Roots Rock Reggae, One Love, Exodus, Coming In From The Cold, War / No More Trouble...
Exquise keuze zat! Ziggy scoorde zelf al met frisse hits als Tomorrow People, Look Who's Dancing... Nu eert hij dat erg geëngageerde oeuvre van zijn vader en dansen, of skanken, of fantastisch genieten hoort daar ook bij.
'Ziggy plays Bob' is een unieke, compleet verantwoorde combinatie, een feest voor wie ook al eens naar de 'lyrics' luistert!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2714-ziggy-marley-28-06-2022.html

Org: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Green Day - Hella Mega Tour (Weezer, Fall Out Boy en Green Day) - Aan allen die gekomen zijn, proficiat!

Toen we een tweetal jaar terug voor de eerste keer de line up van de Hella Mega Tour zagen, moesten we ons toch even in de ogen wrijven: Weezer, Fall Out Boy en Green Day op één affiche! Verplichte kost voor elke (punk)rockliefhebber dus. Helaas stak de coronacrisis een serieuze stok in de wielen en ging het feest nu pas door. Nu ja, honger is de beste saus moeten velen gedacht hebben, het Sportpaleis zat dan ook afgeladen vol.

Amyl and the Sniffers
mocht het feest op gang trekken, maar moest dit wegens het vroege aanvangsuur voor een quasi lege zaal doen. Ook wij konden er niet op tijd geraken om de Australische punkrockers aan het werk te zien.

Omstreeks 18.20 uur hadden de meesten de weg richting Sportpaleis gevonden, juist op tijd om Weezer te verwelkomen op het podium. De Amerikanen brachten de avond stevig op gang met “Hash Pipe”, gevolgd door “Beverly Hills” en” My Name is Jonas”. Mooie openers die de lange trip down memory lane, die deze avond was, kleurig startten. Na een eerste zangstonde tijdens “Pork and Beans” nam frontman Rivers Cuomo het woord om het publiek te verwelkomen. Dat deed hij zowaar in het Nederlands én met de woorden van de burgemeester uit Samson & Gert: “Aan allen die gekomen zijn proficiat, aan allen die niet gekomen zijn…ook proficiat!” Het Verfremdungseffekt kon niet groter zijn, maar het publiek smulde. Vervolgens kregen we nog o.a. “All My Favorite Songs” en “Undone (The Sweater Song)” voorgeschoteld, maar echt losbarsten deed het feest nog niet in Merksem.
Tijd voor drastische actie moeten Cuomo en de zijnen waarschijnlijk gedacht hebben want in een kwartier tijd probeerden ze het vuur aan de lont te steken met twee integraal gespeelde covers, namelijk “Enter Sandman” (Metallica) en “Africa” (Toto). Dit zorgde wel voor opwellingen van ambiance maar echt branden bleef het vuur niet. Met “Say it Ain’t So” en “Buddy Holly” als afsluiter kreeg de alternatieve rockband toch een geslaagd rapport.

Na een decorwissel, waarbij o.a. Weezers metalen bliksemschichten vervangen werden door enkele dode bomen en de ingang van een grot, was het tijd aan Fall Out Boy om de feestcarrousel verder te laten draaien. Alvorens we een eerste noot hoorden, werd het publiek via de schermen aangesproken en duidelijk gemaakt dat we in een of ander spacey horrorverhaal terechtgekomen waren. 
Daarna verwelkomden de Amerikanen onder luid applaus de zaal en openden ze met “Phoenix”. Dat Fall Out Boy indruk wou maken is een understatement, want een zee van vlammen werd ingezet om het geheel te ondersteunen. Na hits als “Sugar”, “We’re Going Down” en “Uma Thurman” nam gitarist Pete Wentz het woord om ons te zeggen dat ze blij zijn dat ze alsnog konden optreden na de coronacrisis. Alsof dit niet klef genoeg klonk, werd er terwijl een vleugelpiano op het podium gerold. Onder begeleiding van een zee van lichtjes zette zanger Patrick Stump vervolgens “Save Rock and Roll” in op een piano die vuur vatte.
Zeggen dat de show van Fall Out Boy een heel hoog popgehalte had, is een open deur intrappen. Zo vond er nog een decorwissel plaats waarbij een groot tuinhuis dienst deed als verhoog voor het drumstel van Andy Hurley, werd de vuurkraan nog een paar keer volledig opengedraaid en paradeerde Wentz plots onverschillig met een jersey van ons Belgisch elftal over het podium.
Toch ontbrak het waw-gevoel waar men naar op zoek is tijdens een optreden. Het leek bij momenten alsof de energie ontbrak bij de bandleden om een zaal als het Sportpaleis in vervoering te brengen. Ook snapten we weinig van de verhaallijn die de band ons probeerde door de strot te rammen. Gelukkig kon het publiek zich optrekken aan hits als “This Ain’t a Scene, it’s an Arms Race”, “My Songs Know What You Did in the Dark (Light Em Up)” en “Thnks fr th Mmrs”.

En dan was het tijd voor de top of the bill: Green Day. Dat de meesten hiervoor de helse rit naar Antwerpen gemaakt hadden, was duidelijk te merken aan het enthousiasme en de gespannen sfeer die heerste in de muziektempel. Toen tijdens de tonen van “Blitzkrieg Bop” van The Ramones plots een dronken konijn op het podium strompelde, wisten de fans dat het lange wachten eindelijk voorbij was.
Niet veel later begroetten de punkrocklegendes enthousiast het publiek en dropten ze een eerste spreekwoordelijk bommetje met “American Idiot”, gevolgd door “Holiday”. Het publiek reageerde extatisch en zitten was geen optie meer als je nog iets van de rest van het concert wou zien. De ene hit na de andere werd afgevuurd en dat kan ook niet anders met zo’n opgebouwd repertoire doorheen de jaren. Vreemd was dan ook toen plots “Rock and Roll All Nite “van KISS ingezet werd. Het Sportpaleis was duidelijk niet voorbereid op deze vreemde eend in de bijt, maar vond gaandeweg opnieuw aansluiting.  Onder andere “When I Come Around “ en, hoe kan het ook anders, “Basket Cas”e zorgden ervoor dat de schaal van Richter plots hoge pieken vertoonde.
Net zoals bij de fans heerste een duidelijke knaldrang bij de punkrockers, het verschil met Fall Out Boy kon niet groter zijn. Dat zanger Billie Joe Armstrong een volksmenner is, is algemeen geweten, en ook nu weer slaagde hij erin om het ganse concert het publiek uit zijn hand te laten eten. Zo inviteerde hij tijdens “Know Your Enemy”, dat net zoals het gros van de hits luidkeels meegekweeld werd, een fan op het podium om die vervolgens te laten stagediven. Een andere fan werd dan weer verrast met een gitaar na het begeleiden van “Knowledge”. Ook drummer Tré Cool was duidelijk in zijn element want na quasi ieder lied vlogen de drumstokken vrolijk in het rond.
Na “Wake Me Up When September Ends” en het prachtige “Jesus of Suburbia” werd de set afgesloten met een ingetogen versie van “Good Riddance (Time of Your Life)”.

Het Sportpaleis kreeg na de coronadip een gezellig Weezer, lauw Fall Out Boy en dominerend Green Day te zien. The Hella Mega Tour zal voor velen ongetwijfeld nog even blijven nazinderen. En wij kunnen niet anders dan besluiten dat we de ‘time of our life’ hadden.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2676-green-day-21-06-2022.html

https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2675-fall-out-boy-21-06-2022.html


Organisatie: Live Nation

woensdag 08 juni 2022 09:32

KISS - Afscheid met een klinkende zoen

KISS - Afscheid met een klinkende zoen

Pinkstermaandag in Antwerpen, niet enkel een dag waarop de Sinksenfoor een massa volk verwelkomt, maar ook de dag waarop KISS halt houdt met hun ‘End of the Road World Tour’. Hun eerste en laatste keer in de Scheldestad, want enkele weken voordien kondigde de band aan dat ze na deze tournee hun glitterpakjes definitief aan de haak hangen. Dit zorgt echter allerminst voor een begrafenissfeertje in het Sportpaleis.

KISS kwam niet alleen maar laat zich voor de gelegenheid vergezellen door de heerschappen van The New Roses. De Duitse rockband werd last minute aan de affiche toegevoegd ter vervanging van Mammoth MVH, die initieel ging openen.
The New Roses brengt een portie snedige rock die het publiek gretig smaakt. Hits als “It’s a long way” en “Down by the river” kunnen dan ook op veel bijval rekenen. Een band om zeker in het oog te houden en verplichte kost voor fans van pakweg Buckcherry.

Iets voor negen klinken de inmiddels legendarische woorden door de speakers: “You want the best, you got the best, the hottest band in the world.” Vervolgens valt het doek letterlijk en kan men in een waas van rook en vuurwerk de bandleden van KISS deus-ex-machina-gewijs zien nederdalen op het podium op de tonen van “Detroit Rock City”. De band heeft er duidelijk zin in en heeft weinig moeite om het Sportpaleis in vuur en vlam te zetten, letterlijk soms. Bassist Gene Simmons herinnert er ons al snel aan dat Pinksteren de dag van de vurige tongen is, en werpt zijn uit de kluiten gewassen tong dan ook graag te pas en te onpas in onze nek.

Na een uitgebreide verwelkoming door zanger Paul Stanley volgen hits als “Shout it out Loud”, “Deuce” en “Cold Gin” alvorens een eerste solo weerklinkt. Vaak is dit een noodzakelijk onderdeel voor veel pensioengerechtigde bands en een rem op het optreden dat ze brengen, maar niet zo bij KISS! De solo’s die we voorgeschoteld krijgen, zijn om te smullen. Niet enkel zijn ze muzikaal-technisch van hoog niveau, ook krijgen we er de nodige show bij. Zo worden er tijdens de gitaarsolo van Tommy Thayer ufo’s uit de lucht geschoten en flirt drummer Eric Singer gretig met de camera terwijl hij van jetje geeft.
Ook Gene ‘the devil’ Simmons doet zijn duit in het zakje en bewijst tijdens zijn solomomentje waarom KISS nog altijd een shockrockband is. Al bloedspuwend brengt hij zijn bassolo die naadloos overgaat in “God of Thunder”, een visueel huzarenstukje dankzij de beweegbare LED-panelen en -wand.
Naar het einde van de avond toe volgen de grote kleppers met o.a. “Love Gun” (waarbij Stanley over het publiek zweeft), “I Was Made for Loving You” en “Do You Love Me”. Tijdens het laatstgenoemde lied regent het grote ballonnen op het publiek en denk je dat een climax wel bereikt werd. Maar dan volgt slotlied “Rock and Roll All Nite” waarbij alle registers nog eens opengetrokken worden, en een zee van papiersnippers en vuurwerk het Sportpaleis vult.

KISS kwam, zag en overheerste in het Sportpaleis.  Hoewel er qua show niets nieuws onder de zon was, was dit een optreden om duimen en vingers bij af te likken. We kregen een totaalspektakel waarbij vooral het enthousiasme en de energie van de band opviel. Dit was dan ook een afscheid waar we met veel plezier zullen aan terugdenken.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2625-the-new-roses-06-06-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2626-kiss-06-06-2022

Organisatie: Greenhouse Talent

dinsdag 04 februari 2020 08:43

Sabaton - The Great Show

Hoewel de jongens van Sabaton quasi ieder jaar wel ergens op een Belgisch podium te vinden zijn, is de band populairder dan ooit. Bewijs hiervan is het feit dat het concert dat eerst in de Lotto Arena geprogrammeerd stond al snel verplaatst werd naar grotere broer het Sportpaleis. Met een tourtitel als ‘The Great Tour’ (n.a.v. het kakelverse album ‘The Great War’ (2019)) en een resem bombastische shows op het palmares waren de verwachtingen hoog. Opwarmers van dienst waren Amaranthe en Apocalyptica.

Toen we een gezellig gevuld Sportpaleis betraden had Amaranthe net zijn set afgewerkt. De landgenoten van Sabaton deden klaarblijkelijk wat van hen verwacht werd want de sfeer bij het publiek zat er al aardig in.

Apocalyptica mocht verder het vuur aan de lont steken. De band die bestaat uit 3 cellospelers en een drummer, kennen we als gevestigde ambassadeurs van de ‘classical metal’. De Finnen brachten een korte, doch gevarieerde set waarbij Elize Ryd van Amaranthe enkele nummers van zang mocht voorzien. Hoewel Apocalyptica over een lijvig repertoire eigen nummers beschikt, waren het toch vooral de coverversies van Metallica die het meeste bijval oogstten. Niet moeilijk als je weet dat hun eerste album ‘Plays Metallica By Four Cellos’ (1996) zorgde voor hun grote doorbraak.

Omstreeks twintig na negen werd de aandacht van het publiek getrokken door de tonen van ‘In Flanders Fields’. Geen koor deze keer, enkel een zwart doek met het logo van Sabaton. De klassieke opener was ook nu weer “Ghost Division” waarbij de pyrotechnische kraan onmiddellijk aardig opengedraaid werd. Langs alle kanten ontplofte wel iets toen het Zweedse metalcommando na het vallen van het doek tevoorschijn kwam. In een artificieel geschapen niemandsland vol prikkeldraad en zandzakken overzag drummer Hannes van Dahl vanop zijn tank het geheel en liet zanger en volksmenner Joakim Brodén begaan. Laatstgenoemde, zoals steeds gehuld in gemetalliseerde debardeur en met typerende zonnebril, had er klaarblijkelijk zin in en liet het publiek al snel uit zijn hand eten.

Ook nu weer kregen we een show te zien waarbij kosten noch moeite gespaard werden. Zo leek tijdens “Great War” de zaal haast letterlijk in vuur en vlam te staan, vuurde Brodén een bazooka af op de tank, waren er kostuumwissels en kregen we uiteraard begeleidende projecties op de reusachtige ledwand te zien. Hoewel al deze elementen zeker extra smaak gaven aan het optreden, was hoegenaamd niet alles even geslaagd te noemen. Zo werd er voor de start van “The Red Baron” een Hammondorgeltje in de vorm van de gekende rode tweedekker op het podium gerold en kon Brodén het niet laten om wat introdeuntjes van bekende klassiekers (“Jump” van Van Halen en “Thunderstruck” van AC/DC) te spelen. Deze goedkope zet werd gelukkig snel vergeten toen enkele nummers later de vrienden van Apocalyptica op het podium verschenen om een stuk van de set te begeleiden. De synergie die hierbij ontstond was een streling voor het oog en oor.
Op de setlist stonden uiteraard veel nummers uit ‘The Great War’ (2019) waarbij vooral “Great War” en “The Attack of the Dead Men” bijbleven, maar het waren toch vooral de afsluiters “Primo Victoria”, “Swedish Pagans” en “To Hell and Back” die enige seismologische activiteit veroorzaakten.

Sabaton imponeerde met de welgekende formule en bewees wederom dat het thema oorlog paradoxaal genoeg ook voor vreugde en verbondenheid zorgt. Tot deze zomer?

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/sabaton-02-02-2020.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/apocalyptica-02-02-2020.html

Organisatie: Biebob

Vijfentwintig jaar geleden kwam ‘Over The Hump’ (1994) van The Kelly Family uit. Dit achtste album betekende de grote doorbraak voor de Iers-Amerikaanse band. Een kwart eeuw later, nu dus, besluit een groot deel van de familie om deze verjaardag op een gepaste manier te vieren: een groots opgezette tournee met als toepasselijke titel ‘25 Years Over The Hump’. De concerten van deze tour worden hoofdzakelijk in Duitsland gespeeld, maar afgelopen zondag hielden de Kelly’s halt in Het Sportpaleis.

Op het podium, dat voor de gelegenheid dichter geplaatst werd, stonden een led-wand en drie zwevende lichtconstructies die men op allerlei hoogtes en in allerlei standen kon plaatsen. Verder was er een T-vormige uitloper waardoor de artiesten zich zonder problemen tot diep in het publiek konden begeven.
Zoals op voorhand aangekondigd bestond het optreden uit twee delen: eerst werd het volledige album ‘Over The Hump’ gespeeld in exact dezelfde volgorde als op het bekroonde album en na de pauze passeerden de betere hits uit het rijke repertoire van 40 jaar The Kelly Family.
Op de begintonen van “Why Why Why” verscheen het silhouet van Joey Kelly met gitaar die in ware rockstijl de show op gang trok. Na een minuut viel het doek en kregen we duidelijk zicht op het podium en de aanwezige leden. Na de opener die voornamelijk door Joey verzorgd werd, was het tijd aan Kathy Kelly om zich muzikaal voor te stellen. Zonder veel poespas startte ze “Father’s Nose”, een van de (vele) liederen die grotendeels in het Spaans gezongen werden. Niet moeilijk als je weet dat de familie lange tijd in Spanje woonde. Het is pas bij het derde lied, “First Time”, dat het publiek uitgebreid begroet werd door de immer sympathieke Patricia Kelly. De blondine deed zowaar de moeite om alles in het Nederlands te zeggen. Opnieuw niet moeilijk (alhoewel) als je weet dat de familie ook een tijdje in Nederland gewoond heeft.
Na dit vriendelijke intermezzo volgden de liedjes elkaar in sneltempo op en werd het album zonder enige onderbreking afgewerkt. Hoewel dit gedeelte qua liedjeskeuze geen verrassingen inhield, was het voor de ware fans puur genieten om (eindelijk) het album eens live te horen. Ook minder doorwinterde fans genoten ongetwijfeld van de ruime variatie aan muziekstijlen die het album rijk is. De muziek van The Kelly Family kan men dan ook niet in een hokje plaatsen, én dat maakt de band juist zo aantrekkelijk.

Na een pauze van twintig minuten werd de show verdergezet met ‘Over The Hump’ dat op het nieuwe album ‘25 Years Later’ (2019) te vinden is. Het lied is een hommage aan het gelijknamige album en staat vol verwijzingen naar de verschillende liedjes die erop te vinden zijn. Een voor de hand liggende keuze dus als opener van deel twee.
Dat tweede deel kan men het best omschrijven als een emotionele rollercoaster doorheen de carrière en het leven van de Kelly’s. Enkele hoogtepunten waren o.a. beelden van de verschillende uithoudingswedstrijden (Ultramarathon, Iron man, marathon des sables…) die Joey ondernam tijdens ‘Never Gonna Break Me Down’, de opzwepende Ierse ‘jig Star of the County Down’ met de bescheiden Paul Kelly als dansheld en een ontroerend “El Camino” gebracht door John Kelly.
“I can’t help myself” en “Fell In Love with an Alien” konden tijdens dit verjaardagsfeest uiteraard ook niet ontbreken en waren als bisnummers aan de setlist toegevoegd.
Afsluiter van deze nostalgische avond was “We had a Dream” (uit ‘25 Years Later’ (2019)) waarbij de leden elkaar dankbaar waren dat ze elkaar teruggevonden hebben na een lange periode van radiostilte. Hoewel het ook al uitgesproken werd, maakte dit lied ook duidelijk dat net zoals iedere familie The Kelly Family ook al woelige watertjes doorzwommen heeft.

The Kelly Family gaf in Het Sportpaleis niet enkel blijk van een steengoede groep te zijn, maar liet ons ook binnenkijken in de ziel van de band en de verschillende (familie)leden. Dit maakte de avond op meerdere vlakken tot eentje om in te kaderen en doet ons hopen op nog meer zeemzoete meezingers in de toekomst!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-kelly-family-19-01-2020.html


Organisatie: Greenhouse Talent

maandag 09 december 2019 17:58

Era - Ameno, de heilige graal

De naam doet bij velen waarschijnlijk geen belletje rinkelen, maar Era speelde afgelopen zaterdag in Vorst Nationaal. Een korte biografie: Era is het New Age project van de Franse componist Eric Lévi en kenmerkt zich door het experimenteren van Gregoriaanse gezangen met elektronische muziek en rock. Opvallend is ook dat de Gregoriaanse teksten in een onbestaande taal gezongen worden die wat doet denken aan Grieks of Latijn. Bands die op een gelijkaardige golf surf(t)en zijn o.a. Masters of Gregorian Chant en Enigma.

Desalniettemin was Vorst Nationaal maar bescheiden gevuld voor Era: The Live Experience. Lévi had misschien beter het ijzer gesmeed terwijl het heet was i.p.v. zo lang te wachten met deze tour. Het is namelijk vooral rond het millennium dat de band wereldwijd furore maakte. Daarna was het in Vlaanderen opvallend stil rond de Franse monniken. In Wallonië haalde Era af en toe wel nog eens de charts. Het recentste album ‘The 7th Sword’ (2017) raakte nog nipt in de Waalse Ultratoplijst. In de zaal dus voornamelijk Franstalige landgenoten die de weg gevonden hadden naar onze hoofdstad voor een avondje kerkgezangen.

Als voorprogramma mochten Les Muses 20 minuten het beste van zichzelf geven. Les Muses, dat zijn twee strak in het leer getrokken dames die gewapend met een elektrische viool en cello de ene cover na de andere uit hun snaren plukten. De opzet was leuk en de hedendaagse muzen speelden zeker niet onaardig, maar dergelijke act was zeker niet vernieuwend. De aardige cover van het Game of Thrones openingslied zal me echter bijblijven.

Hierna werd in allerijl alles in gereedheid gebracht om Era op het podium te verwelkomen.  Kwart voor tien was het dan zover. Een rookmachine braakte dikke mist op het podium en op de tonen van “Agnus Deorem” kwam een schare monniken tevoorschijn. Toegegeven, het had wel iets, even waande ik me zelfs in een romantisch schilderij van Caspar David Friedrich toen er voor het eerst gezongen werd. Bij het volgende lied werden de monniken vervangen door een grote groep ridders met lange lansen. Een plezante variatie in show leek het me in het begin, helaas werd het trucje de hele avond door herhaald, nu en dan eens met een gastzanger(es) erbij. Het showelement ging daarom al snel vervelen.
Nog voor het midden van de set pakte Era uit met hun grootste hit, namelijk “Ameno”. Een kort voorwoord door geestelijke vader Lévi mocht natuurlijk niet ontbreken. De oorwurm uit het eerste album (‘Era’, 1996) werd op een daverend applaus onthaald en nestelde zich tot diep in de kleren. Was het echter slim om dan al het lied ten berde te brengen? Ik denk dat het eerder een noodzaak was, want de set dreigde wat in elkaar te zakken. “Ameno” gaf de nodige zuurstof om het tweede stuk van de setlist af te werken. Vooral het duet “I Believe” dat volgde, kon zo beter verteerd worden. Het lied dat oorspronkelijk gezongen werd door Katherine Jenkins en Andrea Bocelli, werd als een losse flodder de zaal ingeschoten. Verder viel het op dat de gastzangers niet altijd een meerwaarde vormden.  De schelle uithalen tijdens “Don’t Go Away” deden me bij momenten zelfs denken aan een middelmatig optreden van pakweg Alana Dante.
Naar het einde toe werd opnieuw toegewerkt naar een climax met “Sinfoni deo/Redemption” en het rockende “Voxifera”. Het is echter “Ameno”, zogezegd op vraag van het publiek, dat de show eindigt.

Era: The Live Experience was vooral een optreden voor de fans. Hoewel muzikaal-technisch niets aan te merken was, was het vet al snel van de muzieksoep voor een niet-ingewijde. Gelukkig bracht “Ameno” tot tweemaal toe soelaas. Of dit muzikale heiligschennis is, laat ik in het midden.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/era-07-12-2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/les-muses-07-12-2019.html

Organisatie: Live Nation

The World of Hans Zimmer - Verre van een huiskamerorkest
‘The Da Vinci Code’, ‘Pirates of the Carribean’, ‘Gladiator’, ‘The Lion King’ … het zijn enkele blockbusters die tot het collectief geheugen van meerdere generaties behoren, tenzij je onder een steen in Chocowakije leefde de voorbije dertig jaar. Wat deze films zo memorabel maakt, is, naast de verhaallijn, ook de muziek gecomponeerd door Hans Zimmer.

Sinds 1980 heeft deze Duitser al een 150-tal films voorzien van muziek en hiervoor al een waslijst aan awards in de wacht gesleept. Het mocht dan ook niet verwonderen dat het Sportpaleis afgeladen vol zat voor The World of Hans Zimmer, een groots opgezet spektakel met live orkest en koor dat een ode brengt aan Hans Zimmers oeuvre. De man was er zelf niet bij maar had wel zijn vaste solisten afgevaardigd. 
Het concert startte iets later dan verwacht aangezien niet iedereen tijdig op bestemming raakte. Dana Winner speelde die avond eveneens in een uitverkochte Lotto Arena, dus dat had er ongetwijfeld iets mee te maken. Na de nodige reclameprojectie voor de cd, lp en het programmaboekje van de show - ja ja, dit is een commerciële productie - kwamen de muzikanten het podium op en werd de muziek ingezet van ‘The Dark Knight’, misschien wel de beste Batmanfilm ooit. Het lied begon grauw en dreigend, zoals Gotham City zelf, en barstte  dan los naar het einde toe.
Dirigent Gavin Greenaway, compagnon de route van Hans Zimmer, leidde zo het symfonische orkest van het Wit-Russische Bolshoi Theater naadloos naar de soundtrack van ‘King Arthur’, de epische kraker uit 2004. Om de typerende oosters getinte tonen van het lied in de verf te zetten werd fluitvirtuoos Pedro Eustache naar voren geroepen. Wat een auditieve bevrediging om deze man de doedoek - een dubbelriet blaasinstrument uit Armenië - te horen bespelen! Terwijl het publiek ondertussen naar de trage opmars van koning Arthur en vrienden luisterde en keek, schoven twee videopanelen weg om aan weerszijden van het podium stellingen te onthullen waarop het Wit-Russische radio- en televisiekoor stond. Dergelijk tafereel speelde zich ook af bij het spelen van o.a. ‘Mission Impossible’, ‘The Lion King’ en ‘Gladiator’.
Tussen de verschillende soundtracks door werden vaak videoboodschappen getoond van meesterbrein Hans Zimmer, al dan niet vergezeld door iemand die iets te maken had met het volgende lied. Dit zorgde voor een dubbel gevoel: langs de ene kant voelde je je op die manier verbonden met Zimmer, langs de andere kant was het vervreemdend aangezien de man er zelf niet was. Naar het einde toe werd deze denkbeeldige scheiding wel doorbroken toen Zimmer op zijn vleugelpiano “Time” uit de film ‘Inception’ inzette en het orkest live inpikte. Dit was samen met het beklijvende “Now We Are Free” uit ‘The Gladiator’ en slotlied “Drink up me Hearties Yo Ho” uit ‘Pirates of the Carribean’, ongetwijfeld het hoogtepunt van de avond.

The World of Hans Zimmer was een audiovisueel pareltje dat zijn gelijke niet kent. Niet enkel zorgde het orkest en koor voor een stevige muzikale basis, ook de solisten deden meer dan hun duit in het zakje. Vooral gitarist Amir John Haddad en celliste Tina Guo lieten een indruk na.
De perfecte harmonie tussen de verschillende muzikanten en de beelden uit de films lieten ons even afdalen in de wereld van Hans Zimmer, een wereld waarin tragiek, romantiek en alles daartussen slechts een noot van elkaar verwijderd liggen.
Wie Hans Zimmer zélf graag aan het werk ziet, duidt best snel 21 februari 2012 met stip aan in de agenda, want dan komt de componist met zijn gezelschap naar het Sportpaleis voor een wederom memorabele avond filmmuziekplezier.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/the-world-of-hans-zimmer-09-11-2019.html

Organisatie: Greenhouse Talent

woensdag 06 november 2019 12:01

Volbeat - Vollenbak show!

Volbeat kreeg de laatste jaren vaak het verwijt dat ze te resoluut voor het commerciële pad kozen. Hun laatste telg ‘Rewind, Replay, Rebound’ (2019) was voor velen een bevestiging van dit gevoel. Desalniettemin was de Lotto Arena in een mum uitverkocht en moest uitgeweken worden naar het grotere Sportpaleis. Dit betekende dat Volbeats passage in Antwerpen hun grootste indoorshow in België ooit was.

Danko Jones had de ondankbare taak om om 19:00 de avond op gang te trekken, en dat wel voor het volle half uur. Het Sportpaleis was zich toen nog met mondjesmaat aan het vullen, maar toch liet het Canadese enfant terrible het zich niet aan het hart komen. Met opener “I Gotta Rock” maakte hij het zuiverste statement van de avond en vond hij connectie met het aanwezige publiek. Wie Danko Jones zegt, zegt gemene grimassen en ADHD deluxe. De Canadees leek ook nu weer een Red Bull te veel tegen de amandelen gegoten te hebben en ontpopte zich tot een duivel in een wijwatervat. In totaal kregen we zeven songs voorgeschoteld, waarvan “Burn in Hell” en “My Little RNR” op het trommelvlies bleven druisen.  

Special guest van de avond was Baroness. De Amerikaanse band die een mix brengt van sludge, alternative en progressive metal trok minder hard van leer dan Jones, maar zorgde voor een intensere beleving. De Amerikanen openden met “Kerosene”, een goed gekozen opener om de zaal figuurlijk in lichterlaaie te zetten. Zanger John Baizley had zich eerder statisch in het midden geplaatst tussen het hoofdpodium en de uitloper en werd sporadisch vergezeld door gitariste en spring-in-‘t-veld Gina Gleason die haar haar langs alle kanten van het podium zwierde. De nummers met bijhorend kleurenpalet naargelang het album, verveelden niet en werden met de grootste zorg gebracht. Baroness veroverde met hun passage ongetwijfeld veel Volbeathartjes. Het was zelfs mogelijk mensen te spotten met Volbeatgympjes en een kakelvers Baroness T-shirt onder de arm in de pauze erna. Met veel plezier en verlangen zien we Baizley en co. woensdag 20 november terug in Trix bij de voorstelling van hun nieuwe album ‘Gold & Grey’.

Iets na negenen was het dan tijd voor de guitar gangsters van Volbeat om het podium te bestijgen. De heren hadden kosten noch moeite gespaard om het publiek visueel te verwennen. Na het vallen van een groot doek met logo doemde een grote video wall op en werd de dimmer van de spots op maximaal gezet. Om te zorgen dat niemand vergeten werd tijdens de show, had men ook overal op het podium en de uitloper microfoons geplaatst die met de regelmaat van de klok gebruikt zouden worden.
Op de tonen van “Lola Montez” trad zanger Michael Poulsen naar voren en begroette breedlachend een enthousiast Sportpaleis. Een goed gekozen opener die iedereen omver blies.  Het te luide volume van de boxen had hier ook wel zijn aandeel in. Hierna volgde “Pelvis on Fire”, een eerste nummer van het recentste album. Hoewel het nummer strak gebracht werd en onder luid applaus onthaald werd door de meesten, bloedde het hart van sommigen ongetwijfeld ook. Dit nummer lijkt zo hard op “Sad Man’s Tongue” dat het wat goedkoop in de oren klinkt.  Gelukkig volgde niet veel later het laatstgenoemde nummer dat na een eerder verplicht eerbetoon aan grote voorbeeld Johnny Cash, voor de eerste pogo zorgde.
Verder werd voornamelijk geput uit de laatste albums en werden de vroegere (helaas) wat verwaarloosd. Gelukkig werd dit in de bisronde goedgemaakt door het publiek met “I Only Want To Be With You” (cover van Dusty Springfield) en “Still Counting” de Antwerpse nacht in te sturen. Dat een Volbeatshow anno 2019 meer is dan louter het spelen van rockabilly getinte rock ’n rolldeuntjes werd duidelijk doorheen de set. Het publiek werd namelijk op verrassingen getrakteerd die misschien niet altijd nodig waren. Zo verscheen bij  de begintonen van “Black Rose” plots Dank Jones midden de uitloper d.m.v. een ingebouwde lift. Op zich leuk, ware het niet dat de volumeknop van Jones’ microfoon op het laagste pitje stond en de Canadees quasi niet te horen was. Bij het nummer “Die To Live” bracht diezelfde lift ZZ Bottom  (lees: een bebaarde pianist en saxofonist) op het podium die het lied wat opsmukte. Dit was minder geslaagd en om eerlijk te zijn zelfs overbodig. Verder werden soms aritmisch rookpluimen de lucht ingejaagd en deed een confettikanon dienst als sfeerschepper.

Algemeen gezien viel op dat vooral de oudere nummers veel bijval oogstten en de recentere eerder het muzikale feest temperden, ondanks het commerciële gewicht. Toch was er geen gevaar dat de show een sleur werd. Het totaalspektakel in combinatie met het strakke gitaarwerk van Robb Caggiano (ex-Anthrax) en de heldere klok van Poulsen zorgde ervoor dat de twee uur durende set smakelijk te verteren was.
Graag zien we Volbeat terug op een zomerfestival, eentje waar er hopelijk wel plaats is voor een ‘pool of booze, booze, booza’!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/danko-jones-04-11-2019.html 
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/baroness-04-11-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/sportpaleis-antwerpen/volbeat-04-11-2019.html

Organisatie: Live Nation

woensdag 23 oktober 2019 22:39

Killswitch Engage - Ontketende emoties troef

22 oktober 2019, een mooie herfstavond in het Brusselse. Verliefde koppeltjes laten zich verdwalen in steegjes, verwonderde toeristen snuisteren in de vele souvenirwinkeltjes, een Maghrebijnse Paul- Simon-imitator blaast leven in de Grasmarkt en… metalcore in Ancienne Belgique!

Nadat de collega’s van As I Lay Dying nog geen week eerder de vernis uit het podium deed trillen, was het tijd voor Killswitch Engage om de muziektempel verder onder handen te nemen. De reden voor het bezoek is de release van het kakelverse album ‘Atonement’ dat in augustus dit jaar gelanceerd werd. Om het publiek op te warmen mochten Tenside en Revocation aantreden.

Toen ik omstreeks acht uur de AB betrad, had Tenside juist hun set beëindigd. Het verbaasde me dat de zaal toen maar voor de helft gevuld was. Tenside is in metalmiddens immers een populaire band die live nog nooit ontgoocheld heeft.

Veel tijd om hierover na te denken had ik niet want Revocation stond inmiddels op het podium. De muziek die de Amerikaanse band uit Boston brengt, wordt als technische death metal omschreven, een genre dat me doet denken aan Guinness: ‘you love it or you hate it’. Persoonlijk kon deze band me minder bekoren, de liedjes worden immers als een breekhamer zonder adempauze in de strot geramd. Toch kon ik de sporadische melodieuze gitaarriffs in een zee van verwoesting appreciëren.

Omstreeks kwart na negen, de zaal was intussen aardig gevuld, was het tijd voor de band waar iedereen zat op te wachten: Killswitch Engage. Als onderdeel van een uitgekiende beginchoreografie werden de spots op Jesse Leach gericht die zich achter drummer Justin Foley had gepositioneerd. De zanger, die voor de gelegenheid zijn mohawk had geblondeerd, opende met “Unleashed”, opening track van de nieuwe plaat. De energie waarmee Leach van wal stak, was fenomenaal. Als een muzikale duivel in een wijwatervat palmde hij een uitbundige AB in dat het album ‘Atonement’ klaarblijkelijk al goed kende. “Hate by Design” en “The Crownless King” volgden, twee uppercuts die het publiek maar al te graag incasseerde tot groot jolijt van gitarist, en fulltime Duracellkonijn, Adam Dutkiewicz.
Een eerste hoogtepunt in de set volgde met “My last Serenade” uit het album ‘Alive or Just Breathing’, dat alweer van 2002 dateert. Het lied dat toendertijd voor de grote doorbraak van de band zou zorgen, vervulde de zaal met een vloedgolf van nostalgie en deed de Duvels rijkelijk vloeien. Iets wat Dutkiewicz met zijn ‘beers’-haarband uiteraard graag zag. 
Killswitch Engage staat ook voor emotie en sentiment, getuige daarvan was het nummer “I am Broken too”, geschreven door Leach naar aanleiding van de breuk met zijn vrouw. Het lied lijkt recht uit de gekwelde ziel van Leach te komen en met het hart op de tong wordt er met gevoelens gestrooid. Muzikaal gezien neigt dit lied voor velen gevaarlijk naar de popmuziekkant, maar toch een mooie aanvulling op de setlist.
Het vervolg van het optreden bestond o.a. uit “Rose of Sharyn”, “The Signal Fire” en “My curse” en deed de melancholie wegsmelten als sneeuw voor de zon. Leach rauwe vocals zetten zich opnieuw als bloedzuigers op ons vel vast en de sfeer steeg naar ongekende hoogtes. Er werd zelfs een dansje geplaceerd, zij het een metaldansje. “The End of Heartache” klonk als een persoonlijke afrekening met de eerder opgedane gevoelens van lament en opende de weg naar het einde van de set. Dat was “Holy Diver”, een ode aan metalgrootmeester Ronnie James Dio en misschien ook wel de cover die Killswitch Engage bekend maakte bij het mainstream metalpubliek. Hoewel ik de versie op zich best kon pruimen, vond ik de keuze om hiermee te eindigen, ongelukkig. Met dergelijk rijk repertoire had ik liever eigen werk gehoord.

Desalniettemin was dit opnieuw een optreden waarbij Killswitch Engage zijn reputatie als steengoede (live)band alle eer aandeed. De show verveelde geen minuut en integreerde mooi het nieuwe werk met het oudere.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/killswitch-engage-22-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/revocation-22-10-2019.html

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

donderdag 27 juni 2019 08:17

ZZ Top - Een broeierig verjaardagsfeest

Vijftig jaar geleden zag ZZ Top het levenslicht in Houston, Texas. Sinds 1969 brengen Billy Gibbons, Dusty Hill en Frank Beard – ironisch genoeg het enige lid  zónder een joekel van een baard - southern rock van de bovenste plank. Bewijs hiervan zijn de tot nu toe meer dan 50 miljoen verkochte platen en een plaatsje in de Rock ’n Roll Hall of Fame. 
Nu, Abraham zien doe je niet zomaar, dus besliste de band op tournee te gaan met als toepasselijke titel ‘50 Years with ZZ Top’. Een verjaardagsfeestje in intieme kring vieren is dus niet voor het grotendeels bebaarde trio weggelegd. Op dinsdag 25 juni werd de verjaardagstaart aangesneden in Vorst. Het tropische weertje dat me vergezelde op weg naar onze hoofdstad, was alvast een ideale sfeermaker voor een avondje broeierige Texas bluesrock.

Eens aangekomen in Vorst Nationaal viel de hitte als een blok op mij. Het is duidelijk dat men dergelijke temperaturen niet gewoon is in België, want van airco was in de zaal geen sprake. Het merendeel van het publiek, dat grotendeels bestond uit baby boomers, nam dan ook de toevlucht tot de zitjes met een of andere vorm van waaier in de hand.

Om het publiek ‘op te warmen’ - pun intended - mocht Larkin Poe de bluesgitaren betokkelen. Deze Amerikaanse roots rockband die geleid wordt door de zusjes Rebecca en Meghan Lovell, werd in 2014  op Glastonbury uitgeroepen tot ‘best discovery of Glastonbury’ en heeft intussen al vier studioalbums uitgebracht waarvan ‘Venom & Faith’ (2018) de jongste telg is.
De zussen Lovell waren een frisse verschijning en brachten een sterk Zuiderse bluessound die vooral gecreëerd werd door de krachtige zangstem van Rebecca Lovell en het knappe slide gitaarwerk van zus Meghan. Ook de passie en zichtbaar genot waarmee de set gebracht werd, zorgden ervoor dat dit een optreden was dat me zeker zal bijblijven. Even waande ik me op de katoenvelden van Georgia en Alabama om dan te realiseren dat ik nog altijd al zwetend en puffend van een halve liter gerstenat aan het nippen was. Liedjes die me bijgebleven zijn, zijn “Bleach Blonde Bottle Blues”, “Preachin’ Blues” en “Blue Ridge Mountains” (verwijzend naar ‘the Appalachian mountains’, een gebergte dichtbij de woonplaats van de zussen).

Omstreeks kwart na negen was het dan de beurt aan ZZ Top. Onder luid applaus van het publiek betraden Gibbons, Hill en Beard het podium. Goed ingeduffeld in lange broek, jas en hoed werd “Got Me Under Pressure” ingezet. De hit uit het album ‘Eliminator’ (1983) was bij de meesten gekend en zette onmiddellijk de toon voor de rest van het optreden. “I Thank You”, “Waitin For The Bus” en “Jesus Just left Chicago” volgden in sneltempo. Het was duidelijk dat ZZ Top gekomen was om te spelen, zonder te veel aandacht te besteden aan bindteksten. Spijtig, want laat ons eerlijk zijn, na vijftig jaar rocken moet hier en daar toch wel een pittige anekdote te vertellen zijn. Daar waar de stem van Gibbons bij enkele nummers niet meer volledig tot zijn recht kwam, was dit wel zo bij “Gimme All Your Lovin’”, het eerste hoogtepunt van de avond. De song werd loepzuiver gebracht en deed de temperatuur in Vorst stijgen naar héél gevaarlijke hoogtes.
In feite bestond de volledige setlist uit de ene hit na de andere, maar hoe kan dat ook anders als je kan putten uit een repertoire dat een halve eeuw omvat. Toch merkte je dat er stelselmatig naar een climax toegewerkt werd. “Just Got Paid”, “Sharp Dressed Man” en “Legs” effenden het pad voor het welgesmaakte “La Grange” en “Tush”.
Muzikaal-technisch was het smullen voor de fans, maar qua performance merkte je wel dat 50 jaar op de planken zijn tol begon te eisen . Hoewel Gibbons en Hill heel goed op elkaar ingespeeld waren en dus geen enkel probleem hadden om synchroon de gitaren te bespelen, kwam dit soms nogal mak en statisch over. Een vergelijking met robots - rockende robots wel te verstaan – zou hier niet misstaan.

Al bij al beschouwd was het optreden toch een waardig jubileum waar ik van genoten heb. Na 50 jaar zoveel fans op de been brengen én begeesteren, zij het op een iets gezapigere manier dan vroeger, is niet elke band gegeven. Hiep, hiep, hoera, dat ZZ Top nog lang mag rocken!

Organisatie: Gracia Live

Pagina 1 van 2