• AB, Brussel programmatie + infootjes
    AB, Brussel programmatie + infootjes AB, Brussel programmatie + infootjes Ikv versoepelingen, volgende concertreeks vanaf het najaar . Het Nationaal Overlegcomité besliste om het Covid…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Festivalreviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 16 september 2021 18:00

Ghostwood Country Club

Bosum lanceert na eerste singles "Blinding Lights", "Smell Of Your Hair In The Morning" en "Cherry" het debuutalbum ‘Ghostwood Country Club’. Dit dromerige debuut omvat zeven introspectieve songs en twee intrigerende soundscapes en is door frontman Verbeeck over de jaren heen bij elkaar geschreven in de weidse velden van de Zennevallei.
Het album kreeg vorm in de Johnny Green Giant studio in Gent. De titel en de inspiratie voor het album zijn gekomen na het binge watchen van de serie ‘Twin Peaks’ (David Lynch). Het album kan omschreven worden als dromerig. 
‘Ghostwood Country Club’ is niet het eerste werk van Bosum. Tussen 2018 en 2019 hadden we de overtuigende losse singles "Marvin" en "Golden Rain", die op wat airplay konden rekenen.

Zweverig, filmisch en inderdaad dromerig is de beste omschrijving. We horen het al op “Ghostwood Country Club Pt. 1”. Songs als “Cherry”, “Second hand sweater” en “Waves” doen bevreemdend aan en doen je wegzweven. Het biedt enig mysterie in de sound.
Het is een zachtmoedige trip die de fantasie prikkelt naar beeldmooie landschappen. Een muzikale natuurpracht.
Naast de zeemzoet klinkt hij ook aanstekelijk, en kan hij wel eens verwoestend uithalen.
“Billy”, “If tot 'Blinding Lights”, “ Ghostwood Country Club pt.'2” overtuigen verder.

'Ghostwood Country Club' spreekt een breed publiek aan, een sound die balanceert tussen zachtmoedigheid, filmisch en lichtjes bevreemdende schoonheid. Dromerige sing-songwriting dus.

Tracklist:
Ghostwood Country Club Pt. 1 01:13
Cherry 04:08
Second Hand Sweater 03:38
Waves 04:16
Billy 03:36
If 03:49
Smell of Your Hair in the Morning 02:10
Blinding Lights 03:32
Ghostwood Country Club Pt. 2 01:38

 
donderdag 16 september 2021 17:53

Majakka

De Belgische jazz pianist Jean-Marie Machado zal bij het grote publiek vooral bekend zijn van zijn samenwerking met een internationaal sextet, nl. op trompet de Duitser Claus Stotter, op trombone de Amerikaan Gary Valente, op saxofoon de Brit Andy Sheppard, op contrabas onze landgenoot Bart De Nolf en op drums de Noorderling Jacques Mahieux.
Met zijn nieuw project  'Majakka' stelt Jean-Marie Machado een heel ander kwartet voor: Op bariton-, sopraansaxofoon en fluit Jean-Charles Richard, op cello Vincent Segal, op percussie (met name de zarb,  een trommel van Perzische oorsprong) Keyvan Chemirani. Een versmelting van talenten, die een filmisch kader bieden en de fantasie prikkelen.
De vier muzikanten tasten hun eigen mogelijkheden af in de groep. Het is genieten van het samenspel. Luister maar eens naar het wondermooie « Les Pierres Noires » « Um Vento Leve » en « t 'Gallop Impulse » .

Jean-Marie Machado zet het bedwelmende sfeertje verder in een  uiteenlopende cultuur van songs als « Outra Terra » en « La Mers Des Pluies », een filmische verbinding  met de natuur. Hier klinkt de totaalbeleving door , het is het totaalplaatje dat telt . Je wordt verwonderd door de gemoedelijke , rustbiedende klanken. Ideaal voer voor de (jazz) jiefhebbers.

Tracklist: Bolinha       6:24 Les Pierres Noires          5:19 Um Vento Leve  4:26 La Lune Dans la Lumière            3:28 Gallop Impulse   7:01 Outra Terra         3:48 Emoção de Alegria         6:05 La Mer Des Pluies            6:32 Les Yeux De Tangati     8:16 Slow Bird           5:49

 
donderdag 16 september 2021 17:48

The Really Not Good Times EP/Arsenic Tea Party 2

Oorspronkelijk begonnen als een soloproject, is Arsenic Tea Party het duo van Richard Cynic (zang, drums, toetsen, gitaar, teksten) en Ron, beter bekend als Ryan Szewczyk (gitaar, bas). Hun sound wordt omschreven als punk-infused avant metal/rock op het titelloze debuutalbum in 2019.
Meer tot z’n recht komt het allemaal echt op ‘The Really Not Good Times EP’ eerder dit jaar , gevolgd door de onlangs verschenen nieuwe punk/avant-garde parel 'Arsenic Tea Party 2'. Tijd om deze band en schijven eens onder de loep te nemen.

Eigenlijk sluiten beide platen op elkaar aan, al laat 'The Really Not Good Times EP' vooral een verschroeiend kantje horen. Er wordt geëxperimenteerd, buiten de lijntjes gekleurd en  de band stampt lekker om zich heen.
Op 'Arsenic Tea Party 2' hoor je een meer ingetogen kantje van dit duo. Al gaat het nog steeds die punk toer op, met een folky tune. Het is wel onbegonnen werk hier een label op te kleven.

Het duo snijdt, grijpt, knauwt en drijft graag het tempo op tot een punt van waanzin, In die avant-garde stimuleren ze het visuele aspect en prikkelen ze de fantasie. Bittere ernst en een dosis humor vinden elkaar. Ze zorgen voor heel wat variatie, stekeligheid  en een kenmerkend feestje blijft niet uit. De muziek smeekt om een podium.

Info van deze bijzonder straffe band op https://arsenicteaparty.com/home

Tracklist: 'the really Not Good Times EP
12 Gauge Exit Strategy 03:50
Milk of Tragedy 04:02
Daddy Delicious's Kum Klub 04:27
Tommy the Cop 04:02

Tracklist: Arsenic Tea Party 2
Straight Razor Swing 04:32
12 Gauge Exit Strategy (00 Mix) 03:58
Tommy the Cop (187 Mix) 04:03
Milk of Tragedy (Pasteurized Mix) 04:03
Sweat Pants, Good Pants 05:09
Corn Now! 04:18
Daddy Delicious' Kum Klub (Creamy Mix) 04:25
I Saw a Man F*cking a Horse 03:37
12 Gauge Reprise 03:13

Avant-garde/punk
The Really Not Good Times EP/Arsenic Tea Party 2
Arsenic Tea Party
Eigen Beheer/Shameless promotion PR


 
donderdag 16 september 2021 17:44

Mode For Titan

We citeren even de introductie op de bandcamp pagina :'' Mode for Titan bewijst dat de bas een melodieuze en ambient kracht op zich is. Schrijvend op - en exclusief voor - de bas verkent Josh Werner nieuwe dimensies van compositie en improvisatie, moeiteloos bewegend door variërende sonische texturen, alles zonder een conventionele ritmesectie.
Producer Bill Laswell helpt de doorwinterde componist en performer (en abstract schilder) Werner door nieuwe instrumentale gebieden te loodsen, waaronder de sitar bas, de zevensnarige bas en fretloze bas. De brede waaier aan invloeden op ‘Mode for Titan’ weerspiegelt Werners enorme ervaring en diverse vaardigheden, maar toch behoudt de muziek een introspectieve focus en een ingetogen minimalistische schoonheid. ''
Zie ook: https://modreloaded.bandcamp.com/album/mode-for-titan

Baslijntjes die zo intens klinken dat de muren gaan barsten, zonder dat de geluidsnormen worden overschreden, is eigenlijk de conclusie. “Traversal” is een hypnotiserende song die intiem, ingetogen mooi klinkt. Na “The crossing” hoor je de lichte experimentjes van Josh. Op “Danger Road” lijkt het alsof hij de registers gaat opentrekken, maar hij blijft mooi hangen in dat minimalistische, waardoor je compleet wegzweeft. Ingenieus zet hij die aanpak verder. Josh Werner haalt alles uit zijn bas om het boeiend te maken en te houden . Een onaardse schoonheid.

Traversal 03:57 The Crossing 03:32 Subversion 04:19 Mode For Titan 03:39 Quiet Star 02:11  Arcane Path 04:38 Light of Other Suns 03:48 Danger Road 03:06 Free Matter 03:47 New Compass 02:50 Ship of Theseus 04:19 A Return 04:07

Ambient
Mode For Titan 
Josh Werner

 
donderdag 16 september 2021 17:35

So humanity burns

We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenmans death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''

In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release." 


Meer informatie: https://humanitydefiled.bandcamp.com/album/so-humanity-burns-2

Met 'Disconnect' wordt de toon reeds gezet. Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.  De grauwe stem uit de duisternis, de knetterende salvo's en de klievende gitaarriedels zorgen ervoor dat hartpatiënten beter op hun tellen passen. Die zang is trouwens telkens heel duidelijk hoorbaar, geen onverstaanbaar geschreeuw, wat toch een pluspunt is .
Op “Hell Graduate” kun je nog steeds terug naar het licht maar je wordt meegezogen in een donkere walm die een hypnotiserende werking heeft op je gemoed.
De combinatie  van die muzikale duisternis en  de vocale grauwheid is sterk  en overtuigend. Waanzinnige beelden weten ze te creëren. Ook de ingetogen momenten zijn dreigend en angstaanjagend. Wat een huiverende trip. Op het tien minuten lange meesterwerk “Ringed by dark - engulfed in light (instrumental)” worden die aspecten op ingenieuze wijze onderstreept. Een pad van je eigen hel met demonische wezens uit je donkerste dromen … Je bent gewaarschuwd …

Dit is een klasse split, die je verweesd doet achterblijven. Een aanrader in het genre.

Tracklist
disconnect 05:06 hell graduate 03:24 ringed by dark - engulfed in light 10:06 disconnect (instrumental) 05:06 hell graduate (instrumental) 03:24 ringed by dark - engulfed in light (instrumental) 10:06

Metal/Prog/Noise
So humanity burns
Humanity Defiled and Déhà
Back From The Grave Records

 
donderdag 16 september 2021 17:31

Living Together

Piano virtuoos Jean-Francois Maljean drukt al vele jaren zijn stempel op de muziekwereld.  Hij is afkomstig uit Verviers en werkte lange tijd samen met Pierre Rapsat voor hij zijn eigen carrière uitbouwde en ontwikkelde.
In februari 2020 bracht hij een lied uit, in duet met zijn dochter Noémie, ter ondersteuning van de stad Wuhan, die zwaar getroffen was door de Covid-19, ‘Chime of the dawn bells’. Onlangs kwam de solo schijf 'Living Together' uit, een parel van piano in zijn puurste vorm .

In de opbouw van de songs staat natuurlijk de piano centraal.  Jean-Francois brengt een klankentapijt dat je emotioneel diep raakt.. De titelsong “Living Together” is er eentje van pure eenvoud.en diepgang.
Zijn piano left, door de speelse klank en de emo tussenstukken. Hij experimenteert ook , en brengt je in vewondering. Hij houdt ervan de comfortzone te verlaten en grenzen te verleggen, wat het geheel avontuurlijk maakt. Hij werkt gedreven naar een climax toe of houdt het ingetogen, pakkend, mooi.
Wat een kunde, klankenspectrum en een fijne,  kleurrijke variatie. Het maakt 'Living Together' groots. Luister maar naar wondermooie songs als “Pour Laure”, '”Wallonia”, “Waves”.

Jean-Francois Maljean is een uitzonderlijk pianist , componist en muzikant.

 
donderdag 16 september 2021 10:47

Earth City 1: The Longing

De Amerikaanse singer-songwriter Ethan Gold maakte in 2011 zijn veelbelovend debuut met het album 'Songs From A Toxic Apartment'. Kort daarna was hij betrokken in een spijtig ongeluk en liep hij een hersenletsel op.
Zeven jaar na dat ongeluk was er het coveralbum 'Live Undead Bedroom Closet Covers' en het jaar daarop verscheen de instrumentale synthesizerplaat 'Expanses (Teenage Synthstrumentals)'.
Nu is er dan eindelijk een volwaardig tweede album 'Earth City 1: The Longing'. Zoals de plaat aangeeft, is er een eerste deel, dit in kader van een trilogie. 
Ter gelegenheid van de release van het eerste deel hadden we een leuk gesprek met Ethan van zijn vele reizen, waarover deze trilogie gaat , surplus een tip over hoe je ervoor zorgt dat je de volgende ochtend je dromen blijft herinneren. Een boeiend gesprek trouwens.
Het interview kun je hier nog eens nalezen 

Hoog tijd om ook het prachtige album 'Earth City 1: The Longing' onder de loep te nemen.
Ethan bewandelt een  weemoedig pad op songs als “Bright & Lonely City” en  “Alexandria & Me”. Dromerige songs, die je doen verlangen naar lange winteravonden aan het haardvuur. Emotievol material dus. Je hoort het verder op “Our Love is Beautiful”, “It's never enough” en “Storm Coming'”.
Soms is het donkerder van aard ; of kan aanstekelijker, opzwepender zijn, luister maar naar "Firefly"; het is een tip voor deel twee. Ethan liet ons in het interview weten, '' Ja, een beetje een hint voor deel twee , energetisch misschien. Je bent een goede luisteraar. Als ik naar albums luister, alsof ik op reis ga, is het belangrijk om het bloed te laten stromen. Verschillende tempo's, en dat soort dingen zijn nodig. Ik wilde momenten in de platen hebben die de energie aanwakkeren, en dat is een nummer dat een kleine uitbarsting van energie geeft. In elke plaat waar ik echt van hou, zijn er nummers die totaal verschillend zijn."
We horen hier energieboosts, kleine uitbarstingen en ingetogenheid o.m., “Storm Coming”, alsof je een wandeling maakt en de zaken rondom je bekijkt, opneemt , zonder al te veel wild geloop . Op “In New York” komt het jachtige iets naar boven  Maar voor de rest vermijdt Ethan dit bewust.
Het is een intieme, melancholische, kleurrijke plaat .

Tracklist: Bright & Lonely City 03:18 Alexandria & Me 03:51 Our Love is Beautiful 04:08 It's Never Enough 04:18 Storm Coming 03:40 Pretty Girls 03:28 Firefly 03:45 Living Without You 04:04 Terese 03:09 It's Okay, Sid 02:49 In New York 03:06

 

Devils Rock for An Angel 2021 - Een gevarieerd aanbod aan metalen
Devils Rock For An Angel 2021
Zaal ’t Riet
Zillebeke (Ieper)
2021-09-25
Erik Vandamme

Sinds 2015 heeft in Zillebeke (Ieper) een initiatief plaats voor een goed doel, o.m. onder de naam 'Devils Rock For An Angel'. In 2020 kon het gezellige evenement door de corona niet doorgaan. We kregen nu een zeer gevarieerd programma in de metal-stijl. De zaal was heel goed vol gelopen, zonder dat het te druk werd . Er heerste van de vroege namiddag tot het late uur een gezellig sfeertje in een intiem, vriendelijk kader; de bands als het publiek konden schitteren. Met dank aan een puike organisatie, want alles was tot in de puntjes uitgewerkt om iedereen een top dag te bezorgen.

Hunter (*****) - Openingsact Hunter moest twee keer optreden, eerst op Devils Rock For An Angel en later in de avond in Ninove. Wie had gedacht dat de band om die reden op de rem zou gaan staan, kent Hunter niet. Ze halen altijd alles uit de kast, om je murw te slaan. Ook hier op Devils Rock For An Angel. Terwijl de ene gitarist van de ene naar de andere kant van het podium zweeft, en soms door de knieën gaat, speelt de ander statisch op zijn instrument.
Dat is het interessante aan Hunter, de combinatie tussen jonge wolven en oude rotten met een dosis ervaring. Samen krijg je een band die als hongerige wolven het podium bestormen en de solo's tot een hoogtepunt brengen; vocaal ligt de lat erg hoog.
Ze zorgen voor adrenalinestoten, waarop stil staan onmogelijk is. In het interview lieten ze het al horen.
Op Devils Rock For An Angel speelden ze een wervelende set.

Shuulak (***1/2) - Een donkere walm drijft over de hoofden heen als Shuulak het podium betreedt. Ze tekenen voor een woeste duisternis en een intense beleving, Echter blijft alles wat op diezelfde strakke lijn, waardoor de aandacht verslapt naarmate de set vordert.
De Nederlandse band bracht reeds enkele knappe EP's uit, hypnotiserend sterk donker materiaal. Op klaarlichte dag de donkerte van de nacht voelen , concluderen we.

Liquid therapy (****) - Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy  een label te kleven. Hun recente release 'Breathe' (2020), net voor de eerste lockdown, overtuigt.
De recensie kun je hier nog eens nalezen.
Na een moeizame start, drijven de gitaristen het tempo een beetje op. Ze worden aangespoord door een charismatische en heel beweeglijke frontman, die een stem als een klok heeft. Het zijn energieboosts. Naarmate de set vordert, krijgt de band meer en meer greep op het publiek, waarna ze de lat nog hoger leggen; in een wervelende finale slaan ze ons compleet murw. Een heen en weer van strakheid en variatie .
Een geslaagd optreden van een band , die buiten de comfortzone van de doorsnee metalfreak durft te treden.

Objector (****1/2) - Speed en thrash metal van eigen bodem die meer respons verdient.
Een band met een sterke live reputatie. Het debuut 'Social Intolerance' uit 2018 klonk overtuigend. Beukende drums, scheurende gitaar-,  bas lijnen en rauwe vocals zijn de rode draad. Ondanks de wervelend set , bleef het publiek wat statisch, maar genoot zichtbaar van de set. Ze halen ongemeend verschroeiend uit. Ze zijn uit het goede hout gesneden. Puik werk van deze gasten.

Carrion (****) - is ook een band die verdomd meer erkenning mag krijgen in het death metal genre. In de instrumentatie als in de vocals valt er geen speld tussen te krijgen.
Ze zijn muzikaal te situeren binnen een strak keurslijf. Wat een adrenalinestoten. Het publiek reageert enthousiast. Wat een sterke live band. Nu nog even wachten op een nieuwe plaat , die volgend jaar zou uitkomen …

Sin Savage (*****) - Sin Savage, is een Belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in verschillende projecten en wilden hogerop geraken, 'they wanted to make Belgium great again!'. En zo werd Sin Savage geboren.
Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single "Lost In The Dark". Later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, 'Lost In The Dark'.
Hier zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel dragen. Sin Savage kruidt het genre, waardoor een wervelend heavy metal feestje ontstaat.
De band blies ons omver. We waren laaiend enthousiast over de ruwe hedendaagse sound die mag vergeleken worden  met een versie van Motorhead of Judas Priest. Sin Savage knalde!

Signs of algorithm (****) - De organisatie bood een gevarieerde affiche. Signs of Algorithm zit in de metalcore. Snel, hard, meedogenloos en blijven bonken. Signs of Algorithm zijn al enkele jaren bezig, stonden in 2018 op Alcatraz en speelden als support van topbands in het genre. Ze speelden een daverende set,  alsof er 1000 wild losgeslagen fans voor het podium stonden . Missie geslaagd!

Cathubodua (****) - Cathubodua brengt een sound van metal met een folky tune. De inbreng van vioolpartijen en het brede scala aan vocals zijn tekenend. Symfonische metal dus, denk aan bands als Nightwish of Epica. De band brengt je in een soort occulte totaalbeleving, waarbij de fantasie wordt geprikkeld. De viool klanken, de epische riffs, de beklijvende refreinen en de fraaie zang van Sara Vanderheyden (rauw en opera-getint) zijn duidelijk een meerwaarde.  Een sterk houvast aan de sound. 'Continuum' uit 2019 overtuigde al sterk , live klinken ze donker, mystiek, intens en  gedreven

Reject the sickness (*****) - Gretig wilden ze er tegenaan gaan . Ze hebben dan ook een nieuwe plaat uit, 'While our world Dissolves' . Energiek, spannend klonk het.
Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen . De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen. Mooi.
In 2018 schreven we nog over hun passage op Frietrock :''De band laat er geen gras over groeien, en trekt alle registers van begin tot einde compleet open. Als een razende wervelstorm gaat Reject The Sickness tekeer, tot niemand meer stil staat in die kleine tent. Zonder meer worden we dan ook compleet omver geblazen."
Ook nu weer liet Reject the Sickeness geen spaander geheel. Wat een tsunami.

Back to back (***1/2) - Voor wie er nog niet genoeg van had, was er nog  Back to Back, die covers brengen van bekende en minder bekende metal songs, en voegen er gelukkig iets extra’s aan toe of steken die songs zelfs in een nieuw kleedje .
We bleven nog even hangen, om lekker te headbangen en  uit de bol te gaan  op hun klassiekers , die op een frisse,  energieke stoot kregen .
Back to Back sloot het festival dan ook overtuigend , knallend af . De kers op de taart dus!

Organisatie: Devils Rock For An Angel, Zillebeke

Les Nuits Botanique 2021 - Emptiness, Neptunian Maximalism - Een experiment van duistere machten
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-26
Erik Vandamme

Laten we even terugkeren in de tijd, 2015 Rocktoberfest in Lier … Toen we Emptiness aan het werk zagen schreven we het volgende: ''Zonder een woord uit te wisselen met het publiek liet Emptiness de gitzwarte muziek voor zich spreken, en de grafstem van zanger Phorgath deed ons staren naar een ongedefinieerde plaats buiten de realiteit. Na de show moesten we onszelf even weer tot de orde roepen, zo niet zouden wij achtergebleven zijn in een leegte.''.  
De band stond in een volgelopen Orangerie op de laatste avond van Les Nuits Botanique. Ze kwamen hun nieuwste album 'Vide' voorstellen.
Vóór die duistere trip, kregen we nog Neptunian Maximalism, een collectief in een wisselende bezetting, dat drone-metal met spirituele free jazz en psychedelische muziek brengt.

Neptunian Maximalism (*****) is niet vies van experimenteren in deze mengelmoes. De band staat met een ruime bezetting op het podium, o.m. twee drummers, een saxofonist, enkele gitaristen en twee man die knopjes bedienen voor de geluidseffecten. De frontman, ook een beetje multi-instrumentalist, heeft een bezwerende, hypnotiserende stem .
Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Ingetogen momenten worden afgewisseld met een opengetrokken register in een breed, gevarieerd kader. Het is een spannend muzikaal verhaal door die donkere paadjes en angstaanjagende beelden. Toch is er sprake van gemoedsrust . Mooi . Ondanks die duistere walmen, speelt Neptunian Maximalism echter een bijzonder kleurrijke set.

Grimmiger van aard in die duisternis is Emptiness (*****). Een intense , verrassende set in de krochten van de hel , omgeven van een gitzwart muzikaal kader, zonder woorden opnieuw. Emptiness flirt met de griezelige kant van de duisternis,  alsof in een donkere straat voetstappen en akelige geluiden steeds dichter op je afkomen.
De scherpe gitaarriffs knijpen je strot dicht. Je hart bonst in je keel, het angstzweet staat op je lippen en je kunt geen kant meer uit … Brr! Emptiness drijft het tempo op. Gruwelijk klinkt het . Horrorbeelden borrelen op . Wat een intensiteit van dit combo.

Donkere trips kregen we van deze twee bands. Een experiment van duistere machten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Emptiness
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emptiness-26-09-2021.html
Neptunian Maximalism
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/neptunian-maximalism-26-09-2021.html

Organisatie: Botanique, Brussel  (ikv Les Nuits Botanique)

Fleur De Feu - Omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn

We zakten af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.  
We hadden naderhand een heel fijn gesprek met Dominique Van Cappellen, over dit bijzonder project en het ontstaan daarvan. Maar ook haar project ‘Baby Fire’ en het managementbureau ‘Une Fois’, dat zich inzet voor de ondersteuning van vrouwen in de muziek wereld.

Hoe is het idee rond het project Fleur De Feu ontstaan?
In april 2020 stierf een vriendin van mij alleen in het ziekenhuis. Wegens covid veiligheidsmaatregelen mocht niemand op bezoek. Niemand mocht bij haar begrafenis. Dit vond ik overweldigend. Zoals de Franstalige schrijver Françoise Bloch zei: « On a pu réfléchir à comment ouvrir un fastfood, pas comment honorer les morts » (« we were capable of devising how to reopen a fastfood joint but not how to honour the dead »)

Het was op Les Nuits Botanique een bijzonder occulte totaalbeleving, maar niet enkel als eerbetoon aan mensen die gestorven zijn aan corona had ik de indruk? Het gaat toch verder dan dat?
Het ging echt om de mogelijkheid te bieden  aan het publiek om hun tijdens de corona periode gestorven  vrienden en familieleden te kunnen eren . Ik heb wel gebruik gemaakt van elementen die belangrijk zijn in de sjamanistische tradities, zoals vuur en sjamanistische beats. Deze laatste kunnen helpen om uit de lineaire tijd te stappen. Het inleidende stuk van onze set was een uitnodiging om uit de lineaire tijd te stappen en de heilige tijd binnen te gaan. In de heilige tijd bestaat de dood niet. Wat het gebruik van vuur betreft, dit symboliseert eeuwigheid, niet alleen in de sjamanistische tradities maar ook in vele andere religies. De ceremonie was dan ook  spiritueel, voor iedereen. Men kon ook onze set zoals een gewone optreden beleven.

Het meest pakkende was toen op het einde van de set blaadjes ceremonieel werden verbrand; had je die impact verwacht dat er toch heel wat mensen zouden in meegaan?
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen een laurier blaadje zouden willen branden. Ik was heel ontroerd. Mensen hebben echt nood om te kunnen rouwen. Tijdens de lockdown was dit mogelijkheid  er vaak niet  en dat is tragisch en angst inducerend.

Hoe waren de algemene reacties naderhand?
Vrienden hebben heel mooie teksten in het Fleur de Feu gastboek geschreven. Na de ceremonie zei een vriend mij dat ook hij graag zijn angsten had verbrand. Ik had nog een blaadje bij. Die heb ik hem gegeven en aanbevolen om er zijn angsten op  te schrijven en het blaadje te verbranden als hij thuiskwam.  De ceremonie was trouwens gefilmd. De film heb ik schrijver en filosoof Penny Rimbaud (one of the founding members of Crass, the anarcho-punk collective) gestuurd. Penny liet me weten dat hij had tranen in zijn ogen had, van vreugde en liefde . Hij bedankte me ook om mezelf te zijn.  Ik heb heel veel van Penny Rimbaud geleerd qua DIY en artistieke ethos, en ook qua levenswijze. Dat ik iets kon teruggeven vind ik nog steeds ongelooflijk.

Zijn er nog verdere plannen met het project Fleur De Feu in de richting van platenwerk of zo?
Er komt een digitale release op 15 oktober, in eigen beheer, alleen op Bandcamp en helemaal gratis.

Of nog andere live optredens? Waar kunnen we je nog live zien?
Toen ik in mei en juni e-mails stuurde naar culturele centra  en zalen kreeg ik vaak te horen dat ze al volgeboekt waren. Voorlopig is maar één ceremonie gepland en dat is in La Zone in Luik op 10 december. Deze keer met Déjà (Wolvennest…) op gitaar en Cécile Gonay (Seesayle, Baby Fire…) op viool.

Hoe heb je persoonlijk deze corona periode  eigenlijk beleefd en overleefd als muzikant maar ook als mens?
In maart en april 2020 was het helemaal frustrerend , ik had optredens met Baby Fire in België en Frankrijk. ‘Searching for Grace’, de vierde Baby Fire release, kwam uit op 6 maart 2020. Perfect timing, niet waar? (lacht)

Hoe groot was de honger om terug op te treden?
Met het ouder worden leer ik om niets te forceren. In 2020 heeft Baby Fire 3 keer mogen optreden en ik was al blij omdat onze laatste optreden het beste concert ooit was. Dit jaar was het moeilijker omdat we maar één keer hebben kunnen repeteren. Er is maar één optreden gepland dit jaar, op 5 november in de Rockerill in Charleroi.

Je gaf het al een beetje aan. Ik had het  dus ook graag over je andere projecten gehad. Je bent ook frontvrouw van ‘Baby Fire’ , hoe is het met deze band en wat zijn de plannen voor de toekomst?
Grace’, de vijfde plaat van Baby Fire, zal in maart 2022 gereleaset worden. Het is een project van lange adem. De plaat moest in oktober 2019 verschijnen. De release show en een tentoonstelling (over de thema van de genade) waren in culturele centrum BRASS in Brussel gepland sinds oktober 2018. Maar in november 2018 heb ik mijn schouder gebroken en alles was afgelast.

Hoe heeft de band deze crisis doorstaan? Zijn jullie er sterker uit gekomen?
We zijn dankbaar geweest voor die drie optredens die we mochten geven in 2020. De lente van 2021 was moeilijker voor mij omdat het onmogelijk was om elkaar te zien en te repeteren. Toen we eindelijk elkaar konden weerzien eind mei praatte ik daarover en ik kreeg onmiddellijk steun van de andere bandleden. Het was hartverwarmend.

En jij persoonlijk, ben jij er sterker uit gekomen uit deze crisis? Sommige artiesten wisten me te vertellen dat ze tot rust en bezinning zijn kunnen komen, anderen hebben de stekker eruit getrokken. En jij?
In het begin van de lockdown, toen alle optredens afgelast werden, voelde ik me in zekere zin opgelucht dat ik niet meer aan het boeken van optredens moest werken. Ik boek zelf de optredens voor Baby Fire, Stroheim, Veda en Fleur de Feu. Het is geen keuze van mij maar een noodzaak. DIY boeking is veeleisend ook omdat je vaak geen antwoord hebt. In het verleden heeft dit me soms bijna gek gemaakt omdat ik me daardoor onzichtbaar voelde als artiest.
Verleden mei was ik weer een beetje zenuwachtig omdat het tijd was  om weer boeking e-mails te sturen. Sinds maart 2020 voel ik dat ik sterker en wijzer geworden ben. Spiritueel ben ik gegroeid, deels dankzij meditatie, deels dankzij een online cursus in wicca en een paganisme gegeven door Phyllis Curott. Ik heb daardoor nu een grotere band met de natuur. Ik leer ook steeds meer om los te laten en te vertrouwen op het levensproces. Dat Baby Fire na zoveel albums nog steeds underground is, maakt me niet meer zo van streek als vroeger. Wat ik leuk vind aan het Fleur de Feu project is dat het meer over andere mensen gaat. Artiesten kunnen vaak egocentrisch zijn. Er is nauwelijks sprake van ego bij Fleur de Feu, alleen de minimale wil en drive om de vuurceremonies te laten gebeuren.

Je bent ook mede- oprichtster van managementbureau Une Fois, waar je vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Is de muziekwereld nog steeds een mannen bastion? Of is er wat verbetering?
De muziekwereld blijft helaas een mannen bastion. Er is wat verbetering maar er is nog steeds een grote meerderheid van mannen in « key posts » bij labels, boeking agency, journalisten en op de radio. In sommige muziekgenres zoals Metal, Doom, Black Metal zijn vrouwelijke muzikanten weinig te zien in ons land. Soms, als zangeres bij Von Stroheim, ben ik de enige vrouw op de affiche van de hele avond. Er is dus nog heel veel werk aan de winkel.

Wat is het voornaamste doel van Une Fois?
Samen netwerken, elkaar steunen, adressen uitwisselen, elkaar om advies vragen. We zijn van plan om af en toe optredens zelf te organiseren en andere vrouwelijke muzikanten uit te nodigen. Sisterhood is essentieel voor ons.

Je zit eigenlijk niet stil
? vallen al die projecten nog met elkaar te combineren en met je privé leven? Hoe doe je dat toch allemaal?
Ik heb het geluk het kunstenaarsstatuut te hebben. Ik kan dus veel tijd aan muziek besteden. Ik heb geen kinderen - mijn platen zijn mijn baby’s - en ik krijg steun van mijn partner.

Wat zijn je grote ambities en doelstellingen na al die jaren? Iets dat je absoluut zou willen bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Na bijna 30 jaar muziek weet ik dat ik nooit een rockster zal worden en ik ben OK daarmee (lacht). Het zou prachtig zijn als met het aankomende ‘Grace’ album Baby Fire meer bekendheid zou krijgen. Maar omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn. Wat er gebeurt met Fleur de Feu is een zegen op zich.

Heeft u nog belangrijke mededelingen of ‘links’ waar mensen eventueel merchandiser of zo kunnen kopen?
Via http://www.babyfire.net/   is het mogelijk om mij te contacteren of  in te schrijven voor een ‘newsletter. En we zijn op Bandcamp: https://babyfire.bandcamp.com/
Von Stroheim heeft ook en Bandcamp: https://vonstroheim.bandcamp.com/
Veda : https://veda-doom.bandcamp.com/releases
En last but not least, Fleur de Feu: https://fleurdefeu.bandcamp.com/

Pics homepag @Cécile Gonay

Enorm veel succes in alles wat je doet, ik was diep onder de indruk van je performance in de Botanique en hoop je spoedig in een van je projecten live te zien
Hartelijk dank, Erik

Pagina 3 van 111
FaLang translation system by Faboba