• Democrazy Gent: events
    Democrazy Gent: events Democrazy Gent: events Maatregelen ivm Covid in acht te nemen Concerten Frontal on tour: Berry & Ronnyhuana, Charlatan, Gent op…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Festivalreviews
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 01 juli 2021 18:52

Only Dark Matters

22 for Silicon Alone is het project van Alexis Pfrimmer; Hij is auteur, componist, performer, producer, regisseur en woont in Brussel. Hij bracht nu zijn eerste elpee uit, ‘Only Dark Matters’. Een plaat vol verrassende wendingen , zo blijkt . Elk nummer heeft zijn eigen atypische combinatie van stijlen en toch lijkt niets onsamenhangend. Het is een meesterlijk, origineel patchwork, grotendeels beïnvloed door rock en ondersteund van heavy metal, lichte jazz, drum&bass en zelfs EDM. Je krijgt zelfs de indruk deel te nemen aan de soundtrack van een film zonder beelden. We hadden onlangs nog een fijn gesprek met Alexis hier 

Hoog tijd om ook de plaat onder de loep te nemen. Zoals aangegeven staat de plaat bol van muzikale stijlen . “Pont De Lianes” is er zo eentje. Het geheel klinkt poëtisch in het Frans, Engels, soms gedrenkt in chanson. Boeiend, mysterieus en messcherp. We worden in die bevreemdende sfeer ondergedompeld op “Lapazule” en op “In Every terms”.
“D'anges et de Morts” klinkt ingetogen, onaards, luguber zelfs .
Alexis durft te experimenteren. Het geheel wordt omschreven als poëtische art space rock, met een Franse tintje. Luister maar naar  “Flagrants Délices”, “Intra Venus” en het afsluitende “Only Dark Matters”.£
Soms is er sprake van een spookachtige wereld van donkere landschappen als je het allemaal beluistert; Donkere, mysterieuze materie die intrigeert …

Alexis omschrijft zelf: ''Mysterieus, mystiek en melancholisch klinkt het. Mijn invloeden zijn breed en reiken veel verder dan het muzikale kader. Poe en Kafka zijn er o.m. bij. Ik hou ook van de films van Tarkovsky, Lynch of Maya Deren, omdat hun werken uitnodigen tot een innerlijke reis, en deze stap van introspectie motiveerde het schrijven. Dit verlangen om de wereld te ondervragen vanuit mijn eigen tegenstrijdigheden"
Een filmische noire plaat dus …

Tracklist: 0+1=2 03:04 Lapazule 04:03 In Every Terms 03:53 D'Anges et de Morts 03:49 Pont de Lianes 02:57 Flagrants Délices 05:13 Intra Venus 04:26 Only Dark Matters 04:04 Extra Venus 08:58 Plenty of Time to Die 04:41

Art Space Rock
Only Dark Matters
22 For Silicon Alone

donderdag 01 juli 2021 18:42

Eight

Luke ‘Skyscraper’ James was voormalig frontman, zanger, gitarist van de punk/new wave pioniers Fàshiön , en hij toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramps, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Ricky Humphrey (Ishkah, Nature Kills, Rise), producer, muzikant, componist en arrangeur, nam contact op met Luke om te praten om samen te werken aan een nieuw project, This Twisted Wreckage. Met ‘Eight’ verkent de band een weg van verraad, isolatie, nepnieuws, angst, liefde, hoop en onderdrukking, verpakt in een muzikaal canvas van killer ritmes en melodieën. 
Een amalgaan van pop en progressieve rock, het komt allemaal aan bod op het debuut, de soundtrack voor een pandemie, lockdown en die een overgang maakt naar de toekomst , wat die ons ook mag brengen.  “Het is het sprankeltje licht in de rollende zwarte wolken van een dappere nieuwe wereld! “, lezen we in de biografie … Je kan niet omheen het donkere kantje binnen de muziek van This Twisted Wreckage.
Ze verwijzen naar de post punk en new wave  op “Dancing with Angels”; “Brave New world”, “Honesty” en  het springerige “Robogirl” klinken aanstekelijk. Algemeen is het geen sombere plaat geworden.
Luke heeft een poëtische stem, is een klasse verteller en weet te raken, net als een Nick Cave.  Op “Honesty” grijpt hij trouwens bij het nekvel .
Ricky en Luk vinden elkaar blindelings puur muzikaal , als twee vrienden die aan het jammen slaan.
“Back Up Again”, “Through the wall” en het mooi afsluitende “Digging the same Hole” zijn intiem dansbaar.
Een pure nostalgie trip is het dus zeker niet geworden. Maar de liefhebber van het new wave/post punk genre vindt zich duidelijk terug in het materiaal . Ze pakken het hedendaags aan , maar toch … iets avontuurlijker  mocht het wel zijn. Ondanks dit minpunt een voorname samenwerking.

PostPunk/New wave
Eight
This Twisted Wreckage

Tracklist: Dancing With Angels - Another Ride - Brave New World - Honesty - Robogirl - Back Up Again - Through The Wall - Digging The Same Hole

Anne Clark hoeft geen introductie meer. Al meer dan 40 jaar drukt ze haar stempel op de muziekwereld. Tijdens de covid lockdown in 2020, werd bij haar kanker vastgesteld.
Een feestelijke ‘40 jaar jubileum tour’ moest worden geannuleerd, samen met talrijke andere  plannen. Het leven werd een strijd, een vechten tegen de ziekte.
Op dit moment begint Anne langzaam aan de opbouw , en begint ze ook weer nieuwe liedjes te schrijven met haar bandleden, Jeff Aug en Justin Ciuche. Het idee ontstond om klassieke nummers van Anne's carrière, nieuw geïnterpreteerd uit te brengen. Resultaat ‘Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked’.
Reden genoeg om er een leuk gesprek over te hebben. Het interview kun je hier nog eens nalezen 
Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen.
“Entire World” is een voorbeeld hoe Ann haar poëtische teksten samenvoegt met elektronisch vernuft . We ervaren de plaat als een ontdekkingsreis doorheen haar oeuvre. Ingenieus, doordacht allemaal. Een kunst op zich. Het wondermooie “Heaven” of “Sometimes” leidt als het ware een nieuw leven door het klankenspectrum. De klassieker “Our Darkness” klinkt door de aanpak vernieuwend, fris en monter.
Opmerkzaam zijn de verrassende wendingen in de mix of remix binnen het poëtisch elektronisch wave kader. Ze gaat daadwerkelijk op avontuur. Een totaalplaatje om u tegen te zeggen , zonder de ziel in het nummer te verliezen. Klasse in één word!

Elektronic/wave
Synaesthesia - Anne Clark Classics Re-Worked

Tracklist
01. Entire World (Ballad Remix) - Thomas Ruckoldt
02. Take Control (Solomun Tribute Remix) - Solomun feat Anne Clarke
03. Wallies (Kickin' Mix) – herb
04. Orange Suns - Melting Rust Opera
05. Heaven - Andreas Bruhn
06. Sometimes - Sea Of Sin
07. Waiting - Yagya O
08. The Hardest Heart (2021 Revisit) - Blank And Jones feat. Anne Clark
09. Hope Road – Deadbeat
10. Virtuality - Johannes Brecht
11. A Community Of The Spirit - Svensyntetics O
12. Our Darkness (Marc Romboy Respect Mix) - Marc Romboy
13. Entire World Dance Remix - Thomas Ruckoldt
14. Sleeper In Metropolis - Robin Hirte

donderdag 01 juli 2021 11:42

In Between

We citeren even ‘Ariel Bart (1998) is een Israelische componiste en harmonica speelster. Nadat ze cum laude afstudeerde aan de New School University for Jazz and Contemporary Music in NYC (mei 2020), nam ze haar debuutalbum op met daarop haar eigen composities. In het album, ‘In Between’, presenteert Ariel een unieke benadering van de mondharmonica en haar gecomponeerde melodieën die zijn geïnspireerd door de Europese jazztraditie en de Midden-Oosterse wereld.'
De mondharmonica is een bijzonder veelzijdig instrument, maar weinig muzikanten slagen erin hier boven de middelmaat uit te steken. Op uitzonderingen na als Toots Thielemans en Steven De Bruyn, blijkt Ariel Bart dit ongelofelijk sterk te beheersen.
De openingssong “Spiritual Wars” klinkt intens en dekt de lading, meteen een spirituele totaalbeleving. Ariel laat zich omringen door klasse muzikanten die haar muzikale wegen alleen maar versterken. Rond de mondharmonica worden piano, drums op oorstrelende wijze toegevoegd En de cello en dubbele bas brengen de sound tot een climax. “Colors Palette”, “'Stranger on the Hill” en “Deep Down” onderstrepen het.
Ariel Bart bezorgt je kippenvelmomenten, zoals enkel grootmeester Toots Thielemans dat kon. Meerwaarde is dat ze invloeden uit het Midden-Oosten verbindt met de Westerse cultuur, “The Year After” en het afsluitende “In Between” plaats je hieronder en ze verleggen grenzen in het mondharmonicaspel. Net als Toots zaliger gaat ze met het instrument op magische wijze om. Een muzikante om in het oog te houden …

Tracklist: Spiritual Wars - Colors Palette - Stranger on the Hill - Memory of a Child  - Deep Down - The Year After - Intro (feat. Mayu Shviro) - In Between

donderdag 01 juli 2021 11:39

Anemic Cinema EP

We citeren even ''Anemic Cinema (genoemd naar de kortfilm van dadaist Marcel Duchamp) is een instrumentaal kwartet geleid door de in Gent gebaseerde gitarist/componist Artan Buleshkaj, die zich in dit project laat omringen door drie van de meest avontuurlijke jonge muzikanten uit de Belgische jazz/impro-scene: Rob Banken (altsaxofoon, klarinet), Steven Delannoye (tenorsaxofoon, basklarinet) en Matthias de Waele (drums).''
De band in het hokje 'jazz' duwen is hen, ondanks de duidelijke invloeden, tekort doen, een eerste vaststelling na het beluisteren van deze gelijknamige schijf.

Wat een spelplezier en variatie horen we … Improviseren wordt tot een ware kunstvorm verheven op deze EP. Een avontuurlijke trip. “Solenoid Creatures” is al een meesterwerk, waarbij de muzikanten elkaar blindelings aanvoelen. “Poéte Maudit” is evenzeer boeiend.
Een filmische weg bewandelen ze. Mooi, ingenieus en kleurrijk hoe de instrumenten elkaar vinden, de bedwelmende drums, de percussie, de saxofoon en de klarinet doen je wegzweven. Een hypnotiserende , verslavende inwerking. Ze behouden de aandacht door al die variatie en verrassende wendingen. Wat we nogmaals horen op de laatste song “Shrines and Effigies”.
De muzikanten Buleshkai, Rob Banken, Steven en Matthias houden ven experimenteren en tasten hun grenzen af. Een onaardse magie .

Anemic Cinema boeit en intrigeert in het genre en is duidelijk een meerwaarde.

Tracklist: Solenoid Creatures 04:08  Poète Maudit 06:06 Lattices 05:06 Enmity 04:26 Shrines and Effigies 05:01

Kids With Buns - Een setje bol van melancholie

Of Kids With Buns met deze intense, zachtmoedige aanpak een grote zaal kan inpakken, wachten we in deze fase nog wat af, maar het warme, deugddoende karakter deed ons hart sneller slaan; we waren even in vuur en vlam, helemaal zen.
“Een breed publiek kunnen ze bereiken, die deze warmhartige aanpak in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!" schreven we over het optreden van Kids With Buns in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen  
Het duo Marie Van Uytvanck en Amber Piddington kon een klein jaar later dat trucje nog eens over doen in een goed vol gelopen park nabij De Casino. 
Eén nadeel van zo’n park concert, is dat veel mensen afkomen om gezellig een pintje te drinken en de muziek als achtergrond te beschouwen. De dames op het podium gingen gezwind om met hun ingetogen nummers in het park, waarbij ze iedereen enorm konden ontroeren.

Emmy D'Arc (***1/2) wist helemaal op haar eentje, gewapend met haar bijzondere mooie stem en akoestische gitaar, op ingetogen wijze het publiek in te palmen.  De covers die ze speelde, boeiden het publiek en de reacties waren dan ook enthousiast. De paar eigen nummers - in het najaar komt het debuut uit - deden ons naar adem happen. Op het einde van haar korte set kreeg ze de handen op elkaar.
Emmy D'Arc is een ontluikende bloem, met heel veel potentieel in een wereld van breekbaarheid en soberheid. Een opkomend talent in de sing-songwriting.

Kids With Buns (****) weten de intimiteit en de breekbaarheid verder te omarmen. Hun integere, melancholische songs raken. Het duo voelt elkaar sterk aan en is op elkaar ingespeeld. Het spelplezier druipt er van af  en ze betrekken hun publiek bij de set met handclaps, wat het geroezemoes deeddalen. Alsof ze hier eigenlijk aan een ellenlange jamsessie bezig waren.
De twee engelachtige verschijningen ontroerden. Een sprookjesachtige wereld opent door de hypnotiserende, bedwelmende ingetogen sound. De zon ging prompt meer schijnen.
Kids With Buns is in z’n opzet gelaagd met deze intense, zachtmoedige aanpak. We werden ingepakt door een setje bol van weemoed!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/emma-d-arc-11-07-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/kids-with-buns-11-07-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Lili Grace - Muziek blijven creëren, die vooral het buikgevoel van de mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie

Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden, is de rode draad in de sound van Lili Grace . In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino, Sint-Niklaas.
We waren er ook bij en schreven hier
  We hadden een fijn gesprek met de zusjes Dienne & Nelle over die plaat,  de live optredens en de verdere toekomstplannen.

Het verhaal hebben jullie al honderden keren verteld, maar met het debuut ‘Silhouette’ kruipen jullie in de huid van twee jonge meisje die geconfronteerd worden met een trauma , het ongeluk van jullie broer? Hoe is het idee ontstaan
Het is heel vanzelf gegroeid, we hadden wel ideeën die naar voor kwamen en waren al een tijdje bezig om rond dat onderwerp ook iets te doen. Het is dus eigenlijk allemaal heel spontaan gekomen, en niet per se van ‘nu gaan we daarover iets schrijven of zo’, maar het ongeluk en hoe we er als kind mee omgingen, sloot wel aan bij die ideeën in ons achterhoofd eigenlijk.

Het is niet zo dat deze plaat een manier is om dit trauma een plaats te geven?

Nee, dat wordt door sommige media zo naar voor geschoven, maar is niet zo. We hadden dit trauma voordien al verwerkt. We maken het er dus wel van, maar die verwerking is er dus eigenlijk in het verleden al geweest. Laat het ons zo stellen. Meer nog, eigenlijk was het net doordat we dit al hadden verwerkt dat we deze plaat konden maken. Dus eigenlijk geheel het omgekeerde van wat soms naar voor wordt geschoven. Als we het niet hadden verwerkt hadden we dit emotioneel niet live kunnen brengen bijvoorbeeld, dat zou niet zijn gelukt. Nu dus wel daardoor.

Dat is iets dat me zowel op de plaat als live opvalt, dat er ingetogen songs zijn die je tot tranen toe bedwingen, én soms zijn er zelfs springerige vreugde dansjes, een baken van hoop; is hier bewust gekozen voor die aanpak?
Dat sluit gewoon aan bij het thema. Enerzijds die vertwijfeling in sommige songs, maar ook hoe we dat sprenkeltje hoop zien verschijnen. Dat heeft allemaal te maken met hoe we het toen als kind beleefden, en dat wilden we dus ook uittekenen in de songs. Er is zoveel contrast in je leven op zo jonge leeftijd, dat er letterlijk van alles op je afkomt, eigenlijk zijn we als heel jong kind daardoor veel te snel geconfronteerd geworden met volwassenheid. Dat speelt ook allemaal een rol daarin, en ook dat hebben we willen verwerken zowel op plaat als live, vandaar ook die uiteenlopende contrasten van ingetogen naar springerig. 

Naast vertwijfeling, schuilt er ook een soort schuldgevoel (als ik dat zo mag en kan noemen) bij sommige nummers, klopt dit?
Dat schuldgevoel is er eigenlijk tot op de dag van vandaag nog altijd. Maar binnen een andere omkadering als toen. Het idee van wij kunnen alles, wij kunnen ons leven opbouwen en gewoon dingen doen daarmee terwijl ons broer dat nooit zal kunnen. Dat knaagde toen, en dat knaagt eigenlijk nog steeds. Dat keert eigenlijk dus terug in alle verschillende fases in ons leven, dus nu nog steeds eigenlijk.

Begrijpelijk, ook al is dat schuldgevoel voor niets nodig uiteraard. Hoe is het met hem eigenlijk ondertussen? En hoe reageert hij op deze plaat?
Uiteraard is dat niet nodig, iedereen zegt dit , maar je kunt het gewoon niet uitschakelen. Hoe het met hem gaat? Hij heeft er een blijvende handicap aan over gehouden, maar ondanks dit gaat het vrij goed met hem. Met soms uiteraard ook minder goede momenten, straalt hij vooral veel positiviteit uit. Onze broer is vooral trots dat wij hierover een plaat hebben gemaakt. Hij staat er volledig achter.

Het is dus een heel persoonlijke plaat over pijn en verdriet, maar jullie stralen ook hoop uit, alsof er altijd een zon schijnt aan het eind van de tunnel, zoals vandaag toen jullie begonnen, was het net gedaan met donderen en onweer en toen kwam de zon er door, dat stralen jullie ook uit met jullie muziek. Is dat bewust dan?
Dat is niet bewust zo gedaan eigenlijk. Het is gewoon zo gegroeid, het is wel leuk dat het je opvalt. Onderhuids hopen we wel dat dit deze indruk op mensen maakt, binnen die vertwijfeling dat baken van hoop bieden. Het is ook iets dat we hebben geleerd uit dat ongeluk eigenlijk, dat er altijd een zon schijnt achter die donkere wolken en we daarin moeten blijven geloven. Als je dat hoort in onze muziek, dan zijn we onbewust in onze opzet geslaagd.

Gaat “No God” over het feit dat jullie er niet in geloven? Hoe sta je tegenover spiritualiteit?
Nee, het is eerder gelinkt aan dat schuldgevoel van voorheen, (niet dat we niet geloven in iemand die ons gaat helpen hierboven.) “Saints” is gelinkt aan het kapelletje waar we altijd naartoe gingen. Het is een intense song waar we wilden uitbeelden hoe we zo snel in de grote mensen wereld werden gedropt van het ene moment op het andere, het besef dat het leven zo fragiel is ook. Dat speelt ook allemaal mee. Daar is “Saints” eerder aan gelinkt. En het besef dat er boven niemand is die je kan helpen.

Er schijnt eigenlijk ook iets spiritueel, iets sprookjesachtig en mysterieus in jullie muziek uit,  vind ik. Klopt dit?
Ook hier is het weer niet bewust, maar eerder onderhuids dat dit naar boven komt eigenlijk. Het is maar hoe de luisteraar het beleeft. Het is wel positief dat je dit allemaal hoort in onze muziek, dan zijn we in onze opzet geslaagd.

Ik denk dat het ook muziek is die je niet moet horen maar vooral moet voelen. Maar die gevarieerde aanpak, dat experimenteren,  werd daar bewust voor gekozen, of ook niet?
We houden beiden wel van variatie binnen de muziek, en ook van stevig uitpakken zijn we niet vies. Het is dus wel zo dat contrast tussen dat speelse en ingetogen is wel typisch aan ons, dus ja daarvoor kiezen we dan wel heel bewust. Ook experimenteren daarmee is  een rechtstreeks onderdeel ervan. Als je het dus zo bekijkt, is dat dus wel een bewuste weg die we volgen. Dat heeft dus alles te maken met het concept waarrond deze plaat is geboetseerd.

Jullie kruipen terug in het kind dat jullie waren, is dat niet moeilijk als volwassene?
Op zich niet echt. Er zijn ook veel beelden gemaakt met een home camera. Daar kunnen we terug naar kijken om herinneringen naar boven te brengen. Bij sommige nummers hebben we het gemakkelijk, sommige nummers vallen ons daardoor zwaar. En dat zie je dus ook aan onze podium act, die verschillende contrasten. Die halen we dus uit die beelden die we terugzien, en die herinneringen naar boven brengen. Het is vooral zo mooi dat we als zussen intens daar kunnen mee bezig zijn, en op zoveel vlakken diezelfde richting uitkeken toen we echt klein waren en dat nu ook nog steeds het geval is. Dat is toch wel uniek eigenlijk.

Zitten jullie qua interesse van muziek ook in dezelfde lijn dan?
In grote mate wel eigenlijk. Dat is ook wel bijzonder.

Hoe waren de algemene reacties  op de plaat feitelijk?
De plaat is heel goed onthaald, heel mooie recensies en zo. We zijn daar super blij om natuurlijk. We zijn ook blij dat we de plaat nu ook live kunnen voorstellen.

Het is ook een meesterwerk geworden. Na zo een persoonlijke plaat ligt de lat wel heel hoog, zijn er al plannen voor een opvolger en welke kant zou dat uitgaan?
Als we persoonlijk naar platen luisteren, gaan we die nooit echt vergelijken met elkaar dat is gewoon niet de bedoeling. De nieuwe plaat zal ook gaan over ervaringen, met een andere insteek en dergelijke. We zijn ook iets ouder en geëvolueerd, dat zal op de volgende plaat meer tot uiting komen wellicht. De vraag wordt gesteld, of we die eerste plaat willen evenaren met een nieuwe schijf? Nee, eigenlijk willen we die niet evenaren. We willen gewoon een nieuwe plaat maken en zullen wel zien wat die brengt, en welke richting die uitgaat. We zijn volop aan het schrijven, er zijn al wat ideeën. Maar we gaan onszelf niet de druk opleggen om die eerste plaat te evenaren, dat gaan we gewoon nooit doen. ik zal nooit platen vergelijken met elkaar en hoop dat de luisteraar dat ook niet doet, als ze de volgende schijf horen.

Ik ben het daarmee eens. Een band die bijvoorbeeld twintig jaar geleden een klassieker heeft uitgebracht, kan en hoeft die twintig jaar later niet meer uit te brengen. Maar die vergelijking wordt soms wel gemaakt soms … 
We  verwachten ons daar wel aan, maar we zijn daar zelf niet mee bezig om die druk op ons te leggen met dat zelf te doen, want dan komt het niet goed.

Wanneer komt die nieuwe plaat trouwens uit of zijn daar nog geen plannen rond gemaakt?
Niet echt, we zitten nog in de begin fase, en eigenlijk nog bezig met onze eerste plaat voor te stellen. We denken pas in het najaar 2022 of zo, concreet staat er op dat vlak dus nog niets vast laat het ons daarbij houden. We zitten wat dat betreft in een prematuur fase.

Wat zijn de verdere plannen voor de rest van het jaar ? Optreden veronderstel ik?
Er zijn al verschillende optredens gepland. Maar het voornaamste is onze CD voorstelling in Ancienne Belgique op 26 oktober (https://www.abconcerts.be/nl/agenda/lili-grace/a105J000004WX3iQAG ) maar er staan verder nog wel veel optredens gepland daarrond. Zowel in de zomer als het najaar. Hou onze website in het oog: https://liligraceband.com/tour.html
Dat zijn leuke voortuitzichten, na toch een moeilijke periode. Hoe hebben jullie als muzikant en ook als mens deze pandemie doorstaan?
We hebben eigenlijk rustig kunnen veder doen achter de schermen, en met nog wat ander projecten, en ook deze live shows voorbereiden dus dat viel op zich nog mee. Maar we zijn wel blij dat we het eindelijk wel kunnen doen, terug onszelf tonen op het podium.

Ik heb van muzikanten gehoord dat ze tijdens deze periode net meer zijn kunnen componeren doordat ze tijd hadden, was dat bij jullie ook zo?
We zijn dus, zoals aangegeven, gewoon kunnen blijven doorwerken , niet zo extreem maar op een rustig tempo. Allemaal dingen voor theater en zo.  Dus daardoor was de impact voor ons minder groot.

Sommigen vinden dat we misschien ons moeten proberen aan te passen i.p.v. terug naar het oude normaal te willengaan , wat is je mening?
Het live spelen en je voorbereiden op een show hebben we enorm gemist. Van dit aspect kunnen we niet genoeg krijgen. We verheugen ons ook op de dag dat al de beperkingen weg vallen. Wat we wel hebben gemerkt is dat veel sociaal contact niet altijd nodig is. We genieten heel erg van thuis zijn. Ik (Nelle) heb leren genieten van thuis een glaasje wijn met een leuke film. De momenten thuis koester ik heel erg.

Jullie hebben ook livestreams gedaan? (of niet?); in elk geval wat is je mening over dit fenomeen?
We hebben er één gedaan in maart, toen de plaat nog niet uit was. Maar het was een goede oplossing, maar we hebben toch besloten dit bij die ene keer te houden. We hebben de kans gekregen om de Toots sessie te doen, dat was ook leuk. We hebben wel aanbiedingen gekregen, maar we misten gewoon de interactie met het publiek teveel om dit te herhalen. We hadden ook een gevoel dat het tegen de zomer van 2021 gedaan zou zijn, en hebben gewoon afgewacht. Het heeft wellicht zijn voordeel om te ontdekken, maar nee.. het is gewoon niet hetzelfde.

Ik wil de lijn over die streaming nog even doortrekken, is het in tijden van streaming, Spotiy en zo, nog interessant om platen uit te brengen?
Er zijn nog steeds heel veel mensen die naar optredens komen en vragen naar een vinyl, dus er is zeker nog een markt voor. Ook bij jongeren in onze vriendenkring is dat zo. Dus het heeft zeker nog zin.

Jullie stonden onlangs in DOK, Gent samen met Hydrogen Sea. Eindelijk! Hoe goed voelde het om eindelijk live te mogen spelen?
Alles was genieten die dag. Van het inladen, carpoolen, opstellen, soundchecken,… We hebben van elke seconde genoten. Het gevoel van zenuwen vlak voor je het podium opgaat blijft genieten. Het was gewoon een mooie dag.

Wat zijn jullie ambities verder, is er een soort doel dat jullie willen bereiken? Of ben je daar niet mee bezig?
Onze voornaamste ambitie en doel is blijven platen maken , samen spelen en live optreden. En vooral muziek maken vanuit dat buikgevoel, dat is voor ons het belangrijkste doel op zich. Ook met andere projecten en zo, we hoeven daarvoor niet in grote zalen te staan – dat mag natuurlijk. Maar het blijven creëren en muziek maken dat het buikgevoel van de  mensen aanspreekt  is ons belangrijkste doel en ambitie. Dus als we gewoon met dezelfde ingesteldheid zoals we ‘Silhouette’ hebben gemaakt, de volgende plaat kunnen uitwerken en zo verder bouwen is dat doel dus zeker bereikt.. En dat we niet van onze wijs worden gebracht, dat is daarbij belangrijk. Blijven doen wat we zelf willen doen. Iets creëren waar we zelf achter staan dus.

Zijn er ook ambities naar het buitenland toe?
Dat maakt niet zoveel uit, iedereen die ons wil zien is welkom. Of dat nu in Nederland, Duitsland of enkel België is maakt op dat vlak niet zoveel uit. Als we erkenning krijgen voor wat we doen, zullen we heel blij zijn. Als dat ook in het buitenland is, is dat mooi meegenomen. We hebben geen dromen waar we echt willen staan.

Pics homepag @Sven Dullaert

Dank voor dit fijne gesprek en veel succes verder …

Nordmann - Aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen

Nordmann klinkt verfijnd, subtiel, wild, geschift, dwars en experimenteel. Beeldrijk zelfs! Een intens mooie kruisbestuiving dus.  Kortom, ze tekenen voor een donkere gedachte in een sprookjesachtig kader, schreven we over de filmvoorstelling van 'In Velvet', de nieuwste worp van Nordmann (*****) .
De band had deze plaat eigenlijk nog niet live kunnen voorstellen, behalve via livestream. We waren op de afspraak in een vol gelopen park, De Casino (Sint-Niklaas) in het kader van 'Great gigs in the park'. En we kregen aangename muzikale uitspattingen en ontploffingen .

Ze bieden een strakke sound met voldoende variaties en onverwachtse wendingen , die boeiend, ingetogen en verschroeiend hard waren. Nordmann houdt van avontuur.  
Nordmann is een band buiten categorie, weet je te bedwelmen, en ze  prikkelen de fantasie van de luisteraar. Het is een band die telkens opnieuw durft te vernieuwen zonder hun  roots te verloochenen, schreven we over 'In Velvet'. En live kunnen we het maar ondersteunen .
De intense schoonheid laat je meevoeren en in een roes belanden . Op de ingetogen momenten werd het helaas wat overstelpt door het geroezemoes in het park. We waren onder de indruk van het technisch vernuft. De versmelting van hun klankenwereld is net hun sterkte. Ze staan op dezelfde golflengte en het spelplezier druipt er van af .
Het wisselende drumwerk en de sax , het klinkt meesterlijk . Ook de andere muzikanten moeten niet onderdoen , de gitaarsoli , de piano en elektronica , al de tunes vinden elkaar …
Een bisnummer bleef niet uit , alle registers werden nog eens opengezet . Schitterend.

Nordmann voelt elkaar perfect aan , toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar . Mooi hoe die improvisaties en experimentjes kunnen worden ingepast in hun klankentapijt . Een filmische, kleurrijke, variërende sound;  zelfs met een kwinkslag en wat humor. Een aanrader.

Nordmann stelt 'In Velvet' deze zomer nog voor op o.a. Gent Jazz (15 juli) - Het Veld, Antwerpen (16 juli) en Pukkelpop (20 augustus) .
Meer Nordmann info op https://nordmannmusic.com/

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Lili Grace - Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan

Onweerswolken trokken over het Waasland, donder, bliksem, én helaas ook wateroverlast en schade. Lili Grace (*****) moest voor een beperkt publiek optreden; ze lieten het niet aan hun hart komen en zetten een enthousiasmerende set neer. Hoe meer de set vorderde, hoe meer de zon begon te schijnen. Het is de rode draad in de muziek van Lili Grace, op plaat en live. Donkere tijden die zorgen voor vertwijfeling en pijn, maar ook een sprankeltje hoop bieden.  In het kader van 'Great Gigs in the Park' traden Lili Grace op in het mooie park nabij De Casino. Eén van de vele optredens die er komende zomer plaatsvinden

Lili Grace start op een intense, ingetogen wijze. In de instrumentatie als in de vocals krijgen we een krop in de keel. Het fijne aan Lili Grace is echter de variatie in de sound. Ze weten op onverwachtse momenten te verrassen. Op een bepaald moment klinkt het in hun melancholisch , emotioneel kader fantasieprikkelend, bevreemdend als springerig.
Het viel al op toen ze onlangs in DOK Gent optraden. Een optreden waarover we schreven: ''Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extraverte in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.  De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger  durft het te klinken .'' Ook nu kunnen we ons hier in vinden.

Een melancholisch sprookje tussen hemel en hel, met een lach en een traan, net als op de plaat ‘Silhouette’, die erg persoonlijk is . Het innerlijk gevoel en wat hen raakt wordt aangesproken, een balanceren tussen licht en donker, vreugde en vertwijfeling. We denken aan artiesten als Björk , die ook dit gevoel uitoefent.

'Silhouette' wordt  voorgesteld op 26 oktober in de Ancienne Belgique, Brussel. Volg het duo via hun website: https://liligraceband.com/  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

PAARD. - Een muzikale speeltuin onder de avonturiers

Sommige bands weigeren in het gareel te lopen, doen graag aan stijlbreuken of gieten het in een soort kunstvorm. Dit zijn het soort bands die bij hun optredens, of bij een plaat telkens weten te verbazen. Eén daarvan is PAARD. Het knotsgekke trio straalt spelplezier uit, experimenteert, improviseert en laat je ademloos achter. De band bewees het reeds live en met de prachtige EP 'Zalm'. In DOK, Gent onderstrepen ze hun kunde en talent.

Als support was er het talentvolle duo EigenZweetStinkt (****), Wout Helsen op drums en Wilem Theerens op keyboard/elektronica die uiteenlopende muziekstijlen met elkaar verbinden tot een bijzonder kleurrijk geheel. Een potje rock, groovy jazz en elektronisch vernuft worden verbonden tot een energiek geheel.
Voor de gelegenheid had het duo een saxofonist uitgenodigd, Cas Minten, die met zijn blazers de groovy sfeer alleen maar versterkte. EigenZweetStinkt staat duidelijk aan het begin van hun carrière, en er zijn dus nog groeimogelijkheden. Op basis van deze bijzonder energieke set, zien we veel potentieel om binnen een breed muzikaal kader potten te breken. EigenZweetStinkt voegt stijlen samen, en trekt daarmee op avontuur. Ze passen perfect bij een band als PAARD. EigenZweetStinkt is dus zeker een band om in het oog te houden voor de muzikale avonturiers …

PAARD. (*****) zit in ditzelfde vaarwater. Het zijn veelzijdige muzikanten, die de klappen van de zweep voldoende onder de knie hebben. Een trio dat instrumentatie combineert met tonnen spelplezier. Het werkt aanstekelijk op het publiek dat ingetogen, enthousiast uit de bol gaat. De heren delen prikjes uit naar elkaar, o.m. een spelletje tussen drummer Sigfried Burroughs en vibrafonist TJ Segens,  die elkaar op plagerige wijze de loef afsteken. Ze spreken het publiek voortdurend aan, en profileren zich tot knappe zangtalenten. Gitarist Owen Weston tovert lekkere, groovy gitaarriedels uit zijn instrument. Hij blijkt evenzeer een klasse entertainer te zijn.
Door hun veelzijdige aanpak zorgt PAARD. voor de haver aan zijn publiek. Het tempo wordt strak gehouden, en zit bol van verrassende wendingen waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet.

PAARD. biedt een muzikale speeltuin onder de avonturiers. Een driehoek van spelplezier, experiment en improvisatie, waarbij de mogelijkheden worden afgetast en grenzen kunnen worden verlegd.
Een aanstekelijk dansbaar feestje van groovy stijlen van jazz, funk, rock en ga zo maar door. Kortom , een oorgasme van jewelste.

Organisatie: Democrazy, Gent

Pagina 9 van 111
FaLang translation system by Faboba