logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Festivalreviews

Les Nuits Botanique 2022 - DIIV + The Waltz - Verschroeiende pieken maar ook kabbelende vlaktes

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - DIIV + The Waltz - Verschroeiende pieken maar ook kabbelende vlaktes
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2022-05-15
Jérôme Bertrem

DIIV, een band met heel wat achtergrondverhalen, is eerder spaarzaam met releases. Na ‘Oshin’ (2012) en ‘Is the Is Are’ (2016) zocht voortrekker Zachary Cole Smith actief de samenwerking op met zijn overige bandleden. Dit resulteerde in het eerder innemende ‘Deceiver (2019)’.  Hun nieuwste langspeler mag dus al een tijdje uit zijn, nu kregen ze pas de kans om die aan een Belgische publiek voor te stellen.

Met al wat StuBru-airplay, een selectie voor de Nieuwe Lichting en debuutplaat ‘Looking-Glass Self’ (2022), werkt The Waltz gestaag aan hun doorbraak. In een te korte set van 40-minuten brachten de vier West-Vlamingen ruige stoner die nu eens meer naar grunge aanleunde en dan eens meer naar sludge. Vergelijkingen met Hickey Underworld, Millionaire en Dirk zijn alvast niet vergezocht. Al in "All the Rage" schopte de frontman al schreeuwend de zondagse sloomheid uit ons lijf. Een koud kunstje die hij op afsluiter "Egocide" vlekkeloos overdeed. De gekke basseffecten en bij momenten de dito lyrics bij onder andere “Charlie Cello” en het singlewaardige “Flowers” maakten dit een boeiend opening act. Een band om in de gaten te houden dus!
Setlist The Waltz: All the Rage - Ulterior Motives - Dicktator - Necessary Evil -  Charlie Cello - Flowers - Enter the World - Shadenfreude -  Egocide

Na zelf de soundcheck te hebben gedaan kwamen de vier shoegazers van DIIV rustig het podium op. “(Druun)” tevens ook de opener uit hun debuutplaat ‘Oshin’ (2012) diende als herkenbare opwarmer. Zij die wat versuft waren door de warmte, werden meteen wakker geschud met de daaropvolgende “Past Lives”. Voor het eerst was daar Zachary Cole Smith met zijn dromerige shoegazing zang die doorheen de avond helaas niet even scherp bleek te zijn. Toepasselijk in de broeierige tent was een indrukwekkende “Under The Sun” dat live zeer intens gespeeld werd. Met de opzwepende grunge gingen we al collectief wat uit de bol.
De vermoeide indruk die we initieel hadden werd bevestigd door de Amerikaanse band aangezien deze avond de eerste stop was van hun Europese tournee. Voor de nieuwe rustige nummers bleek die vermoeidheid hen parten te spelen. “Like Before You Were Born” startte als een dromerig wiegeliedje maar de snedige noisy gitaarsolo hield ons wel nog alert. “Skin Game” en “Between Tides” brachten ze daarentegen met een matige intensiteit waardoor hier en daar enkele toeschouwers wat verdwaald rond tuurden.
Op tijd grepen de protagonisten terug naar oud materiaal met “Sometimes”, een verschroeiende “Doused” en “Loose Ends”. Het omvergeblazen publiek had met dit hoogtepunt nog voldoende energie over om enthousiast vreugdekreten uit te slaken.
Daarna zakte het viertal helaas terug wat op de vlakte met “Taker”, “For the Guilty” en “Horsehead” (denk aan My Bloody Valentine) die ondanks de mindere hevigheid, ergens nog wel interessant waren. Heel verrassend en een laatste hoogtepunt van de avond was het nieuwe beukende “Blankenship”. In een onverwachte encore kregen we nog een halfslachtige “Dust” te horen waar Smith helaas even de lyrics kwijt was.

Niet alleen had de band last van die vervelende jetlag, maar ook zochten ze naar een goed evenwicht tussen de intense oorsuizende oude songs en hun nieuw bedeesder materiaal.
Toch kon dit het gros van de muziekfans niet deren en genoten ze dan ook voluit het hele concert door.
Setlist DIIV: (Druun) - Past Lives - Under the Sun - Skin Game - Like Before You Were Born - Between Tides - Sometime - Doused - Loose Ends - Take Your Time - Taker - For the Guilty - Bent (Roi's Song) - Horsehead - Blankenship - (Encore:) Dust

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1983-diiv-15-05-2022

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2022 - Wet Leg - Het potentieel is er

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Wet Leg - Het potentieel is er
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Grand Salon)
Brussel
2022-05-15
Erik Vandamme en Johan Meurisse

Ada Olda, Water From Your Eyes en Wet Leg - Drie bands met groeipotentieel

 '' Ada Oda is een nieuwkomer in de Brusselse scène die uptempo rock maakt die de zelfverzekerde postpunk van de jaren tachtig combineert met melodieuze Italiaanse accenten.'' lezen we in de biografie over de band Ada Olda (***1/2) . De combinatie van postpunk en de kenmerkende Italiaanse accenten, zorgen uiteraard voor een lekker aanstekelijk en  opzwepend geheel. Een adrenalinetoot van jewelste hadden we in het begin van de set. Daarna verslapte het spijtig genoeg wat . Toch behielden ze de aandacht , gezien we hier te maken hebben met jonge getalenteerde muzikanten , die muzikaal scherp staan en een zangeres die haar Italiaanse roots verbindt aan Siouxsie en Kate Bush. De interactie bleef echter iets te beperkt. Band met groeipotentieel …

Interactie is er dan wel met Water From Your Eyes (****) . Muzikaal messcherpe uithalen, met een beweeglijke frontvrouw die als een wilde furie tekeer gaat, zorgen hier voor een aangenaam feestje.  De band  heeft al z’n vijfde plaat uit, 'Structure', eentje met postpunk, krautrock en synthpop. Live soms wel overstuurd en met erupties, maar het kleurt de sound. Rachel Brown schreeuwt zich de longen uit het lijf en hitst het publiek op. Water From Your Eyes heeft een voldoende eigen identiteit en overtuigt. Hun diverse aanpak sierde en ze werden goed onthaald door het publiek.

Wet Leg (****) is net als Dry Cleaning een van ‘de nieuwe hypes’. De Britse indierockband rond Rhian Teasdale en Hester Chambers, heeft met “Chaise longue” en “Wet dream” al meteen twee hits op zak in het circuit.  De speelse, los ontspannende aanpak siert . We zitten hier in het straatje van ladies bands als Sleater-kinney,  The Breeders , Throwing Muses, Belly, Whale en Daisy Chainsaw . Back to the 90s met deze twee frontladies. En met een link naar Billy Nomates, Courtney Barnett en onze Belgische generatie Ila , Bluai.
In de uitverkochte Grand salon werden ze sterk onthaald en dat deed hen meer dan deugd . Live zijn ze met vijf en hoewel de sound wat rommelig, ongeïnspireerd klinkt, zeker in het eerste deel van de set , haalt de melodie en sympathie het . Het rammelt en da’s goed. Verbaasd zijn ze eigenlijk zelf wel van de respons.
Vlotjes ging het kwintet door hun klein uur durende aangename set. Jeugdige nonchalance.  Het spelplezier druipt er van af, een snedige gitaarloop en een diepe bas zetten in , dan wat meer gitaar en  drums bovenop, simpel , eenvoudig, goed, treffend.  Catchy energiek dus. “Being in love” vat aan. Al snel volgde een van hun hits, “Wet dream”. Spontaan speels hotsen we doorheen de set, van bedeesd naar zelfverzekerdheid; homogener , boeiender klinkt het naargelang de set vordert, opgehitst door een enthousiast reagerend publiek. Sommige nummers gingen erin als zoetenkoek . “Chaise longue” was dan ook de perfecte afsluiter met explosieve erupties en een nosie conceptje.
We zagen dus vooral een band met een zeker potentieel, maar compleet bevestigden ze nog niet , maar dat zal hen worst wezen . Met wat humor vingen ze het goed op, relativering is hen niet vreemd.
Indierockbop, feestmuziek voor sombere mensen, lazen we, maar eentje die fluitend door het leven stapt …

Setlist: Being In Love //Wet Dream//Supermarket//Piece of Shit//Primo Skin//Too Late Now//Obvious//Oh No//I Don't Wanna Go Out//I Want To Be Abducted (By a UFO)//Ur Mum//Angelica//Chaise Longue


Neem gerust een kijkje naar de pics
Water from your eyes
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1976-water-from-your-eyes-15-05-2022
Wet Leg
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1974-wet-leg-15-05-2022

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2022 - Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs - Complete Chaos, een chaos A.D.!

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs - Complete Chaos, een chaos A.D.!
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Orangerie)
Brussel
2022-05-13
Erik Vandamme

Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs, gestileerd als Pigs x7, zijn een Britse rockband uit Newcastle-upon-Tyne (2012). Hun debuutalbum, ‘Feed the Rats', werd in 2017 uitgebracht op het Britse label Rocket Recordings. In 2018 verscheen hun tweede plaat 'King of Cowards', door The Quietus beschreven als een ‘epische plaat’. In april 2020 bracht de band hun derde uit, 'Viscerals'. Een LP met live tracks, ‘Off Cuts’, werd uitgebracht in november 2020 via de platenzaken van Rough Trade.
Live tekent dit gezelschap voor een hypnotiserende waanzinnige set, een chaotische totaalbeleving dus.

De support acts zijn te situeren in hetzelfde hoekje … DITZ (***1/2) is een veelbelovende band die postpunk, punk en avant-garde aan elkaar breidt. Ze brachten onlangs hun debuut uit 'The Great Regression' . Lees hier''The Great Regression' is een overdonderend debuut van een nieuwe band die meteen zijn plaats heeft veroverd in een nieuwe Britse lichting van noise-punk bands.''  
Een melodieus agressieve sound hoor je, en als een wervelwind gingen ze tekeer, De band heeft nog groeimarge , maar wist meteen onze aandacht te trekken met dit geluid. Sterk begin !

Een pak mensen waren er vervolgens voor STAKE (****) . Hier in Vlaanderen is het clubcircuit meteen warm voor het combo , in het Brusselse moet het nog groeien, hebben we de indruk … Geen nood , STAKE gaf zich ten volle , zoals steeds. Brent en C° gaan gretig te keer en het spelplezier druipt er van af. Een set als een pletwals , de ene vuurbal na de andere om compleet uit je dak te gaan. Wat een energie , dynamiek,  kortom, STAKE  wist hier z’n publiek moeiteloos  te overtuigen met deze gebalde, overweldigende sound. Sjiek.

Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs (****) is dan de overtreffende trap , zowel in z’n groepsnaam als in de sound … Een hypnotiserende waanzinnige set speelden ze , een chaotische totaalbeleving ervaarden we.
De frontman was een wildeman ‘first class’ , alsof hij de eerste rijen wou verscheuren. Een vleugje humor is niet veraf . Het relativeert hun overweldigend, schurend geluid en doet het angst van wat we zien en horen wat wegebben.
De muziek van Pigs, (x7) moet je letterlijk ondergaan. We lieten ons, headbangend,  probleemloos meevoeren in de rollarcoaster van krakende, piepende en horendol makende geluiden. De dreigende vocals zweefden erover heen:
De opgekropte frustraties en woede worden volledig weggespoeld bij een band als Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs, Pigs , het is de ideale uitlaatklep en remedie van hun muzikaal avontuur. Een chaos A.D.. Heerlijk therapeutisch genietbaar …

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

 

 

 

 

Les Nuits Botanique 2022 - Robbing Millions XL + Gut Model - Zalige potpourri van indrukwekkend catchy jazz-ensemble

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Robbing Millions XL + Gut Model - Zalige potpourri van indrukwekkend catchy jazz-ensemble
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Rotonde)
Brussel
2022-05-13
Jérôme Bertrem

Van indie artpop verveld naar psychedelische jazz met catchy hooks. Dat is de evolutie die Robbing Millions onder leiding van Lucien Fraipont de afgelopen jaren heeft ondergaan. Na zijn laatste plaat ‘Holidays Inside’ (2021) heeft hij heel wat nieuws in petto. We mochten ons in de Rotonde dus verwachten aan een mix van oud en nieuw in een XL-kleedje.

Als voorprogramma raasden de lokale jonge helden van Gut Model aan een verschroeiend tempo door hun speeltijd van een half uur. Acht strakke nummers van verschillende pluimage schoten ze zonder op adem te komen zo het publiek in. Terwijl de eerste twee nummers strakke kraut waren met een randje coldwave veranderde dat halfweg naar post-punk of zelfs psychedelic rock. Met die rijke bagage en de vele instrumentenwissels klonk het vijftal nu eens donkere Talking Heads en dan eens uptempo Television of Shame. De geoliede machine had geen frontman of -vrouw nodig, want elk bandlid nam eens de zang voor zijn of haar rekening. De catchy afsluiter was opnieuw van een ander en rustiger genre, maar dit paste perfect op wat nog zou volgen met RM.

De fameuze opstelling van Robbing Millions waarbij drie extra gastmuzikanten net zorgden voor dat XL-gehalte, beloofde heel wat goeds. De introwaardige “Overdry”, gebracht door de kerngroep, was net als hun vorige concert in Brussel – lees hier https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/84428-robbing-millions-movulango-eclectische-behendige-en-sympathieke-roversbende ) de binnenkomer, maar nu werd die wat luider, strakker en toch ook speelser gebracht. De mannen van RM hadden er duidelijk zin in.
Side-note: het projectiescherm zorgde ook voor een vrolijke en kinderlijke toets, alhoewel ze duidelijk meer hadden nagedacht dan de doorsnee kleuter over het kleurrijke knip- en plakwerk. De drie extra muzikanten kwamen de bende vervoegen voor “White Sun”. De volle sound van dit nummer, wat begon met een gekke uptempo maat, ging vlot over naar rock, werd tussenin gespekt met een indrukwekkende saxofoonpassage en eindigde met een psychedelische ontrafeling.
In vergelijking met voorgaande (niet-XL) passages, zorgden  de extra bandleden dat  sommige nummers nog beter de opgenomen versie benaderden. Zo zong de tweede gitarist in “Camera” de parlando passages die op plaat net voor dat tikkeltje extra zorgen.
Het was toen duidelijk dat telkens oud en nieuwe materiaal op elkaar volgde. Slimme zet van Fraipont en de zijne om het zo steeds boeiend en toch herkenbaar te houden. “Believe Her” was ondanks het  aanstekelijk riedeltje enorm gelaagd met reggeatoetsen tot zelfs noisy rock elementen. Het publiek was al goed mee met het verhaal en dat was hoorbaar tijdens het strak gebrachte “Family Dinner”, waar niet alleen muziek maar ook veel vreugdekreten hoorbaar waren. Het dromerige doch complexe “Rave Party” dreigde door het moeilijke tempo en asynchrone gitaarspel toch af te steken, maar hier nam de band het publiek goed op sleeptouw.
Veel lof ook voor de overige muzikanten die elkaar blindelings aanvoelden en hun skills met de grootste eenvoud brachten. De strakke bespeelde koebel was in “Mecanique Ondulatoire” de metronoom voor het geheel van het te gek ineengestoken muzikaal lappenstukje. Even doken we in een western met “Docteur”, waar nadien het publiek wat junglegeluiden loste. Op uitnodiging van de frontman mochten we voor de gekke geluidenboel van “Tiny Tino” ons volledig laten gaan. Elk nummer werd oerdegelijk gebracht, maar “Elastic” klonk door de vele solos (nu eens op de keys, dan op de sax en finaal op de gitaar) als een waar experimenteel jazz-nummer.
Nog explosiever was het indrukwekkende “Chine Imperiale” waar de fluitiste vlot wisselde naar haar saxofoon. “One of a Kind” diende als rustpuntje om dan met “Negative Blond” flitsend de reguliere set af te ronden.
Robbing Millions XL trakteerde ons nadien nog met een drieluik waar uiteraard “Have Tea” op veel enthousiasme kon rekenen. De beelden van de surrealistische videoclip, zouden zó kunnen gepast kunnen hebben  op de achtergrond. Als afsluiter toverde het vaardige zevental “Magicians” vlotjes uit hun kokers.    

Robbing Millions toonde vanavond de richting waar de band verder in wil gaan. De potpourri van experimentele op jazz-gebaseerde songs met catchy passages klonk dansbaar, doordacht en goed in balans. De toevoeging van drie extra muzikanten zorgde live voor dat tikkeltje meer. Het maakte ons alvast benieuwd hoe Fraipont en kompanen deze intense live-ervaring verder zal zetten.

Setlist : Overdry - White Sun - Camera - Believe Her - Family Dinner - Rave Party - Mecanique Ondulatoire - Doctor - Tiny Tino - Elastics - Chine Imperiale - One of a Kind - Negative Blond - Mont de Piété - Have Tea – Magicians

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2022 - BRNS - Wat een energiebom over ons heen …

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - BRNS - Wat een energiebom over ons heen …
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Orangerie)
Brussel
2022-05-12
Erik Vandamme

We keren even terug in de tijd … BRNS Pukkelpop 2013. De Brusselse band - ontstaan in 2010 - stond aan het begin van hun carrière,  maar wist ons al compleet te overtuigen met een verschroeiende set. We schreven toen'' De versmelting van de muzikale arrangementen en hun beweeglijkheid zorgden ervoor dat het publiek, ondanks de hitte, prompt aan een stevig dansje begon. BRNS gaf een stomend concert waarop je bezwaarlijk stil kon blijven staan. Veelbelovende band”.
Ondertussen heeft BRNS een lange weg afgelegd. Met het vorig jaar in oktober uitgebrachte 'Celluloid Swamp', (dat ze eindelijk nu ook live kunnen voorstellen), slaat de band deels een andere weg in, zonder hun roots te verloochenen. Het is 'een plaat waarop de leden meer bevrijd, creatief en zelfs dadaïstisch dan tevoren klinken.' , staat te lezen in de biografie op de website. Benieuwd naar het huidig live karakter …

Op opener TUKAN (****1/2 ) was de zaal zelfs al heel goed gevuld. Dit Brusselse gezelschap brengt percussie met elektronische muziek, die lekker aanstekelijk klinkt. De opzwepende sound behoudt de aandacht van het publiek. Ze betrekken nauw hun publiek bij hun muziek.  Ook al worden wat clichématige trucjes gebruikt, TUKAN slaagt in een leuk feestje. Geen vocals , enkele de instrumenten!. "Met een analoge benadering gebruikt TUKAN de codes van de elektronische muziek en leveren ze een krachtige performance op het podium. " We kunnen het alleen maar bevestigen!

Na de overtuigende support , tijd voor BRNS (****) - die muzikaal aanknopingspunten heeft. De leden weten elkaar aan te voelen en laten een volwassen indruk na. Helaas ging het spelplezier een beetje verloren, en sloop er routine doorheen de set. De interactie was heel beperkt. Als drummer/leadzanger was het inderdaad moeilijk de beweeglijkheid over te brengen . Maar niet getreurd , de muzikale energiebommetjes waren helend, en verder aanstekelijk en opzwepend van aard … De nieuwe songs klonken als zoete broodjes, en laten een band horen die graag zijn comfortzone durft te verlaten.  Op die manier wist BRNS ons meer dan voldoende te overtuigen.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanisque )

Les Nuits Botanique 2022 - Kowari + Satchel Hart + Eosine - Aanstekelijke muziek weemoedige soundscapes

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Kowari + Satchel Hart + Eosine - Aanstekelijke muziek weemoedige soundscapes
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Grand Salon)
Brussel
2022-05-09
Erik Vandamme

Het mooie aan een festival als Les Nuits Botanique is het ongelofelijke, avontuurlijke en gevarieerde aanbod van bands , artiesten, local bands, ontdekkingen en ga zo maar door … waardoor elke dag in elke zaal wel iets nieuws en interessants te beleven valt.
Vanavond in de spotlights: Jaune Orange 'LABEL Night’ – Jaune Orange is een onafhankelijk label gevestigd in Luik, en actief sinds 2000. Voor deze LABEL Night stond de album release van Kowari 'Trail' op het appèl. Kowari is een duo die  klassieke muziek en elektronica tot een intens geheel brengt. Verder nog twee andere projecten Satchel Hart en Eosine die beide zorgden voor een aanstekelijk poprock feestje.

Eosine (****) stelde haar debuut EP voor 'Obsidian', een aanstekelijke, gevarieerde  combinatie van dreampop en rock. De charismatische frontvrouw heeft een overtuigende stem en is een klasse entertainer. Eosine hitst het publiek , heeft een theatraal tintje en onderhuids ervaren we weemoed in hun sound.
De gitaren gaan de hoogte in op het eind en de boodschap 'More Women On stage' wordt een statement.

"Satchel Hart, 24 jaar oud, is een muzikale UFO uit een ander tijdperk. Geïnspireerd door de jaren '70 en de French Touch, verdedigt hij een psychedelische pop met een kosmisch tintje.", staat te lezen op de website van Jaune Orange. Satchel Hart (*****) laat zich live omringen door vier muzikanten, die zijn stem en  muziek perfect aanvoelen . Vanaf de eerste noot grijpt de band iedereen bij het nekvel, en laat het niet meer los tot het eind.
Een muzikaal landschap , een rollercoaster creëren ze vol psychedelische soundscapes, die een hypnotiserende invloed hebben. Iedereen reageert wild enthousiast op hun muziek , die aanstekelijk werkt . Satchel Hart geniet ervan en tekent voor een lekker opzwepende feestje, en er is plaats voor weemoed en melancholie. Toegankelijkheid en experiment vinden elkaar  hier. Daarnaast is Satchel gewoon een klasse entertainer, die naast z’n heldere vocals een charismatische uitstraling heeft. Een overtuigende combinatie en geheel.

Het contrast met de twee vorige acts kon niet groter zijn. KOWARI (*****) is een duo van  pianist/keys en een violist . Beiden zijn virtuozen , de ene tovert een rits mooie klanken uit z’n instrument , de andere speelt op adembenemende wijze viool. Een sfeervol kader en een donker geheel bieden ze aan ; maar het is echter eentje die je naar de mooiste plekken voert op onze planeet en een eenheid vormt met de natuur . Ze creëren een overweldigende gevoel, je wordt meegesleept door hun klankenspectrum. Heerlijk genietbaar. Een adembenemende mooie trip dus , dat ondersteund werd door een daverend applaus. We waren onder de indruk.

Jaune Orange toont z’n veelzijdigheid aan met deze avond door deze drie bands/artiesten.
Check maar even de site https://www.jauneorange.be/

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Labadoux 2022 - 6 t-m 8 mei 2022 - Heerlijk genietbaar festival!

Geschreven door

Labadoux 2022 - 6 t-m 8 mei 2022 - Heerlijk genietbaar festival!
Labadoux 2022
Festivalterrein
Ingelmunster
2022-05-10
Els Gheysen en Filip Gheysen

Na ‘Labadoux Bubbelt’ in 2020 met witte lijnen op de plankenvloer van die éne tent en het jaar erop -voor één keer in augustus- ‘Labadoux Zomert’ in openlucht met CST aan de ingang, leek het dit jaar of er nooit iets anders geweest was dan een weide met een grote concerttent en een pubtent en daarnaast nog enkele leuke tenten aan de andere kant van de Wantebrug. Het weer hield zich perfect aan de wetten van de klimaatopwarming en in tegenstelling tot de augustuseditie kwam er geen onverwachte storm of regen voor musici en hun crew, muziekliefhebbers en drinkebroers, lanterfanters en luilakken!
We kregen opnieuw een druk programma waarbij veel optredens elkaar overlappen! We probeerden zoveel mogelijk bands te zien in de drie tenten waardoor we lang niet alles volledig konden bekijken.
We waren er dit jaar op vrijdag en zondag - Een overzicht

dag 1 - vrijdag 6 mei 2022
LUCA BASSANESE & P.O.P had de eer om de aftrap te geven in de grote tent. Samen met zijn ‘La Piccola Orchestra Popolare’ (klein volksorkest?) stak deze Italiaanse Manu Chao meteen het vuur aan de lont met een repertoire aan vrolijke dansnummers die met accordeon en blazers elke festivalganger in beweging brengen: meetappen met de voet of de beentjes losgooien, al naargelang het enthousiasme.
Een week later mogen ze ook het Airbag festival in Brugge openen. Zo raakt dit recent Italiaans muzikaal talent toch wat bekend buiten de groen-wit-rode grenzen. Deze nieuwe hippie heeft een grote bewondering voor de protestzangers uit de jaren zestig en zeventig en presenteert zijn poëzie en liefdesverhalen in een kruidige Italiaanse thee met Balkankruiden.
Met dit eerste optreden geeft Lx meteen zijn visitekaartje af als festival waar altijd iets nieuws te ontdekken valt. Dat belooft voor de rest van het weekend!

BIGGER - Vier Fransen en een Ier uit Dublin… het klinkt als het begin van een belegen mop maar zo zit de samenstelling van Bigger in elkaar! De vijf muzikanten begonnen met touren in 2016 en spelen gelaagde nummers die soms melancholisch klinken, soms stevig rocken. “Les Myosotis” schetst een filmisch decor, terwijl een nummer als “Even with Lies” uitblinkt in eenvoud. In de Ingelmunsterse Pubtent mag het er wat harder, ruiger en wilder aan toe gaan, maar voor hun muziek was er om 19u15 nog niet veel publiek. In een concertzaal zou hun werk waarschijnlijk beter tot zijn recht komen. In elk geval een naam om te onthouden: ze werken met producers die al grote artiesten uit de rockscene onder hun vleugels namen. Ze worden zeker nog big!

MOONEYE - Voor deze winnaar van ‘De Nieuwe Lichting’ -editie 2019- van Studio Brussel liep de grote concerttent voor het eerst dit weekend helemaal vol! Het vijftal uit Moen (vandaar de groepsnaam!) rond frontman Michiel Libberecht pakte de zaal in met hun catchy songs die ook niet van onze Vlaamse zenders zijn weg te slaan. Iedereen herkende wel “Bright Lights” dat nu al een instant classic mag genoemd worden. Het was mooi om te zien hoe de leadgitarist op zijn rood instrument helemaal los kon gaan, petje op de grond en haren richting de snaren! Deze jonge band barst van podiumprésence en ze spelen alsof ze al tientallen jaren ervaring hebben! Wie hen nog niet kent na de komende Belgische festivalzomer, zal heel wat kansen gemist hebben! Ze hebben nog een drukke tijd voor de boeg!

BUURMAN - Het was dit jaar op Labadoux een eindje verder stappen naar de Clubtent. Voor wie alles wil gezien hebben, niet altijd even evident. Maar voor heel wat festivalgangers geen groot probleem. Deze kleinere tent barstte bijwijlen uit zijn zeilen door de vele fans die als haringen in een ton kwamen luisteren naar Geert Verdickt en zijn kompanen. Elk nummer is een verhaal en uit elk verhaal destilleert de Limburgse songsmid een nieuw nummer! Op hun website vind je ‘10 verhalen aan het vuur worden 10 nieuwe nummers’. Je kan ze meteen in een podcast openen, voor het vuur zorg je best zelf!
Op de website van LX klinkt het: “...songs over hartzeer en hoop. Over de liefde en al haar facetten. Ze zullen op Labadoux in trio op het podium staan. Verwacht je naast intieme nummers ook aan hun grootste hits.” Wij zagen echter een vijfkoppige band aangevuld met een blazerssectie van drie man. Dat leverde een volle sound, volgens ons geschikt voor het grote concertpodium. En de grote hits hebben we inderdaad gehoord!

JAUNE TOUJOURS - Deze Brusselse formatie was dan weer perfect gecast in de Pubtent waar ze een wild feestje bouwden. De groep die sterk geworteld is in het multiculturele Brussel, brengt een mix die de vele nationaliteiten in Brussel vertegenwoordigt. Je zou hen ook een typisch Belgische groep kunnen noemen want lead zanger en accordeonist Piet Maris springt van Frans naar Nederlands (en vice versa) in de aankondiging van de songs en uiteraard ook in de nummers zelf. Met deze mengeling van talen en muziekgenres bestrijken ze podia tot in Canada toe. Daar vonden ze zelf de naam voor dit mengsel; ‘Europeana’ (in tegenstelling tot of naar analogie met ‘Americana’) wat meteen ook de titel is van hun jongste plaat! De line-up van ritmesectie (contrabas! en durm) met accordeon en drie blazers levert meteen een aparte sound die ook wordt omschreven als ‘mestizo’, een mix van salsa, latin, ska, balkan, punk… Voor de festivalgangers met dansbenen bleek al deze uitleg niet relevant, als ze maar uit de bol kunnen gaan!

FISCHER-Z - Deze Engelse rockband uit de tijd van de new wave, eind jaren 70 van de 20e eeuw, is vooral voor medioren en senioren een oude bekende. Frontman John Watts startte met een test voor het publiek: “Let's see if you remember this one…” en zelfs voor sommige millennials klonk “The Worker” bekend in de oren. Deze hit uit hun eerste plaat ‘Word Salad’ (1979) deed het indertijd goed in de Lage Landen en in Duitsland, maar niet in the UK. Verder bestond de set uit een afwisseling van nieuw werk en oude bekende hits. Watts is gelukkig nog altijd goed bij stem want soms is dit bij ‘oude bands’ een afknapper. Uit hun tweede plaat ‘Going Deaf for a Living’ speelden ze o.a. “So Long (mogelijk nog bekender dan “The Worker”), “Room Service” en het knotsgekke “Limbo”.
Ook het nieuwe werk mag er zijn, maar of dit ooit de status en bekendheid van de songs uit de new wave periode zal bereiken, is nog maar de vraag. Toen hoorden we dat één van de vaste medewerkers (die nu worstelt met een ernstige ziekte) vlakbij het podium stond vol verwachting om haar naam nog eens te horen in de grootste hit uit hun derde plaat: “Marliese”. Dit stond dan ook helemaal onderaan de setlist van dit optreden! Mooi voor haar en voor de hele tent die uit volle borst meebrulde!

TORGEIR WALDEMAR - Terwijl Fischer-Z ervoor zorgde dat het festivalterrein leeg en de concerttent vol liep, gingen we snel even kijken in de Clubtent. De sfeer die daar heerste kon geen grotere tegenstelling vormen met de grote tent! Een Noorse viking stond er nagenoeg in het complete donker zodat zijn karakterkop verscholen bleef onder een stetson en de gitaar nu en dan het spaarzame spotlicht weerkaatste. Foto’s nemen was hier geen evidentie!
Met zijn donkere, warme stem hield Torgeir enkele tientallen muziekliefhebbers in de ban. We waren graag gebleven maar de lokroep van de Britpop zoog ons terug naar de massa…

KRAKIN’ KELLYS - Terug op het terrein tussen pubtent en concerttent, volgden we eerst nog de klanken die uit de dranktent kwamen: is het folk of is het punk? Nee dat is het niet… het zijn de Krakin’ Kellys, een Belgische band uit Namen die naar het voorbeeld van Dropkick Murphys een cross-over maken van heftige punkritmes die met Ierse folkklanken. In de late avond botsen boze microfoons en vettige baslijnen met doedelzakken, fluiten en accordeon voor een dronken feest waar de drinkers van smullen!
Ook hier kunnen we niet lang blijven, snel terug naar de hoofdacts van deze avond!

OZARK HENRY - Toen festivals nog de normaalste zaak van de wereld waren, zagen we deze reus uit onze Belgische muziekscene ook al op het podium van Lx. Hoeft het nog gezegd dat deze publiekstrekker opnieuw voor een bomvolle tent zorgt? Hij opent met “Word Up” en de hits volgens elkaar in een vlot tempo op. Energiek en expressief bespeelt hij de massa. Zijn imposante muziekcarrière staat bol van hits waarin geen enkel genre hem vreemd is. Met zijn voor rock- en popartiesten atypische losse kledij en sneakers beweegt hij op het podium als een vis in het water. De backing vocals kleuren perfect bij zijn eigen herkenbaar stemgeluid. Samen met zijn meer dan professionele band levert hij kwaliteit van wereldniveau, waar een klein land groot in kan zijn!
David Bowie keek vanuit de eeuwige rockvelden goedkeurend neer op deze grote Belg waarvan hij zelf fan van het eerste uur was! En achter de schermen poseert Piet Goddaer beminnelijk met fans die graag eventjes in zijn schaduw komen staan. Een groot artiest, maar hij staat nog altijd met beide voetjes op de grond.

dag 3 - zondag 8 mei 2022
RAGTIME RUMOURS - Moederdag, een mooie dag om Lx af te sluiten! Later dan voorzien geraken we op het terrein (onduidelijke tickets maken het leven niet makkelijker) maar het is prachtig lenteweer, de festivalweide ‘rent van het volk’ (<W-Vl); dus wie gaat nu zeuren over een kwartier vroeger of later?
En zie hoe mooi het leven kan zijn: we wippen eerst binnen in de Pubtent en horen daar de verrassende Ragtime muziek van drie jonge Nederlanders. Opnieuw opent Lx voor ons een doosje met een onbekende parel erin. Het speelplezier spat van het podium. De zanger-gitarist wordt geflankeerd door een toffe gast met een rastakapsel op elektrische gitaar en een frisse jonge dame op contrabas. Achter het drietal speelt de drummer in matrozentruitje de pannen van het dak met op zijn basdrum de groepsnaam in een sierlijk vintage lettertype. Voor het volgende nummer schuiven ze de instrumenten door als in een stoelendans. Ze blijken van alle markten thuis te zijn! Hun enthousiasme werkt aanstekelijk op het publiek en niemand weerstaat aan de oude Amerikaanse ritmes uit begin vorige eeuw. Waarachtig een ontdekking op zondagmiddag! Als we nog eens in Nederlands Limburg passeren, kijken we zeker uit of ze ergens te beluisteren zijn!

Kids With Buns - We trekken snel naar de Clubtent die opnieuw te klein blijkt voor de vele fans van Marie van Uytvanck en Amber Piddington! Er is geen doorkomen aan en we blijven luisteren van op een afstand. De website van Lx voorspelt dat ze ‘hun unieke stemgeluid zelfs de onstuimigste zaal muisstil krijgen’ en dat klopt helemaal. Opnieuw zit het juiste publiek in de juiste tent voor deze perfect geprogrammeerde band! We kennen een deel van hun nummers al van de radio en ze worden terecht vergeleken met een London Grammar.
Toch moet het van ons hart: de lage stemmen, de donkere songs botsen met de zonnige, uitgelaten sfeer van dit lentefestival op een zomerse dag. We moeten later nog eens opnieuw luisteren, liefst ‘s avonds als het donker is en misschien ook best in de winter? Er komen in ieder geval nog kansen deze maand, o.a. als supportact voor Balthazar en Eefje de Visser!

Smartschade - In de grote concerttent nemen Lien Van de Kelder, Mauro Pawlowski, Jan De Smet, Ad Cominotto, Wouter Berlaen en Stoy Stoffelen een diepe duik in het Nederlandstalige repertoire van smartlappen en kleinkunst! Hier wordt een mens vrolijk van. Het zijn topmuzikanten maar geen solotrippers. Geboren causeur Jan De Smet breit alles aan elkaar en laat op een gegeven moment die rol aan Maurits Pauwels, het alterego van Mauro: met een (gespeelde?) stunteligheid praat deze een minuutje vol zodat Jan het nodige muziekmateriaal kan bijhalen.
We krijgen bekende en onbekende nummers te horen. Jan en Lien vormen het ideale Eurosongduo en Maurits Pauwels bezingt met een morbide gevoel voor humor de dood die ons allen wacht. Dit is gewoon een topformatie van rasmuzikanten die een perfect moederdagcadeau presenteren met een grote rode strik errond! In de tent zien we veel (jonge) gezinnen die met veel plezier dit kado komen uitpakken!

Guy Swinnen band - Eigenlijk zijn de Scabs nog altijd alive and kickin’! Is de haardos van de frontman grijs geworden, de songs blijven eeuwig jong! De rocklegende zette de Pubtent in vuur en vlam, veel plaats was er niet meer over op de houten vloeren. Velen kozen ervoor om buiten in het zonnetje op veilige oorafstand mee te luisteren, maar ze misten wel de sfeer binnen waar het 1000 ambiancewas! Elk nummer werd kort geduid en de rocktrein denderde na elke stop telkens verder, een lust voor het oor en het oog! Hits uit de Scabs tijd werden afgewisseld met nieuw werk of solowerk van Swinnen. De groep is perfect op elkaar ingespeeld en nu en dan speelden ze in duo als in een soort balts die we in deze tijd ook in menig natuurgebied zien. We wisten het al lang en opnieuw wordt het duidelijk: Rock ‘n Roll will never die!

Les Invites - We nemen even de tijd om een zomers cocktail te proeven en trekken opnieuw naar de Clubtent langs de boorden van het kanaal. En weer krijgen we een cultuurschok want vanuit de pubtent met het Angelsaksische rockgeweld komen we in de zachte sferen van het Franse chanson van Les Invités: drie jonge Belgische rasmuzikanten op accordeon, contrabas en gitaar met prachtige stemmen. Ze steken meteen van wal met twee nummers van de grote Georges’ uit la Douce France: Brassens en Moustaki. Met wat uitleg vooraf zorgen ze ervoor dat ook de minder francofone melomaan nog kan volgen. De zon kleurt dit gezelschap in prachtige mediterrane kleuren. Opnieuw een bewijs dat op Labadoux écht voor élk wat wils te horen valt! Alsof je na een prefect ingelegde augurk kan gaan proeven van een chocoladetaart en direct daarop weer een bord pompoensoep…

Luka Bloom - Deze Ier is na vele jaren touren in Vlaanderen zelf een halve Vlaming geworden die er nu en dan enkele woorden in het Nederlands tussen gooit. Hij was bijzonder blij om opnieuw te spelen op ‘Labadou-bie-doe-bie-doux’ (“as frank Sinatra would say”, sic). Een man alleen met een gitaar, veel puurder kan je de muziek niet krijgen. Net voor corona ons overviel, begon hij te touren om de dertigjarige verjaardag van zijn eersteling ‘Riverside’ te vieren. Nog altijd speelt hij de fantastische nummers uit dit album: “Rescue Mission”, “Gone to Pablo”.
Ook voor hem sloeg de pandemie genadeloos toe en hij stak zijn blijdschap niet onder stoelen of banken: hij was ongelooflijk blij op zijn eerste festival van dit jaar te kunnen spelen voor een volle tent ‘lovely people’ in plaats van helemaal alleen in zijn keuken. Maar aan die eenzaamheid ontsprong toch een parel van een instrumentale plaat: ‘Out Of The Blue’ waarvan hij een tweetal nummers bracht. Er werd écht naar geluisterd (dat was ooit anders op Lx) maar Bloom is ook een koordirigent die een hele tent kan laten meezingen. En wat verenigt mensen beter dan samen zingen als één stem? Bij het slotnummer “Fertile Rock” neemt het publiek het la-la-la-refrein helemaal over! Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut met deze authentieke mens!

Harmony Glen - Intussen is het in de Pubtent weer stampen en dansen: met de Schotse kilt om de lenden brengen de Nederlanders van Harmony Glen wijdbeens hun powerfolk. Met invloeden uit de hele wereld brengen ze een mix van traditionele en zelfgeschreven songs. Sommigen in het pub-publiek kamperen waarschijnlijk al de derde dag in deze tent en dat is er aan te zien. Op het podium bouwen de selfmade Kelten een feestje waar de energie van af spat en de menigte joelt gretig mee! Zo zorgen ze er op Lx altijd voor dat de folktraditie blijft leven, al zijn dit dan geen echte Paddy’s of Macs. Maar wie trekt zich daar iets van aan als de banjo en de tin whistle maar ten dans spelen!

De Mens - Lx sluit dit jaar af met nog een jubileum: In 2022 bestaat De Mens 30 jaar! Na “Dit is mijn huis” in 1992 hebben Frank Vander linden, Michel De Coster, Dirk Jans en David Poltrock in de decennia die volgden een ongelooflijke reeks sterke songs verzameld. Ze openen met “Sheryl Crow” en vervolgen met “Seks verandert alles” (“U mag dit uitbeelden als u daar zin in hebt”, sic Frank).
Wat volgt is een uitgebalanceerde mix van uptempo nummers en ballades of songs “waarbij-je-iets-kan-voelen” (dixit de website van Lx).
In de bubbeleditie van 2020 stond Vander Linden solo op Lx: rustig en ernstig. Toen viel er niets te vieren, maar dit keer is het weer met een big smile en De Coster heeft geen stappenteller nodig om op elke vierkante meter van het podium zijn voetsporen na te laten. Na “Waar is de liefde” volgt een eerste rustpunt met “Broer”, een troostnummer voor wie een soulmate moet missen (“We leefden en lachten en huilden / Wat maakte het uit / Het was allemaal zo erg niet…”) .
Meteen daarna volgt het voorstel om de beest uit te hangen in Ingelmunster of in mijn “Kamer in Amsterdam”. De pompende bas van De Coster valt niet stil en “Zonder Verlangen” dendert de trein met “Vier Akkoorden” verder. Een nieuw nummer “Genees Mij” zet er even de rem op om dan weer te accelereren met “Luide muziek in kleine auto’s”.
Plots stond Frank alleen op het podium terwijl David Poltrock een intro speelt op zijn keyboard die bij kenners een belletje doet rinkelen. Er volgt een akoestische versie van “Jeroen Brouwers”, een hoogtepunt in het optreden! Toen wisten we nog niet dat de volgende dag het overlijden van de schrijver in de actualiteit zou komen. En alsof Frank dat wel al wist kondigde hij meteen daarna “Kim is dood” aan, “voor zij die er vandaag niet bij kunnen zijn omdat ze daarboven ergens…” .
De mix van een traan en een lach werkt perfect met “Patti Blues” en “Lachen en mooi zijn”. De Mens is echt een topper om dit mooie weekend af te sluiten voor alle vrouwen van rubber en mannen van staal! Schitterned dus op Lx!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1990-labadoux-2022
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Les Nuits Botanique 2022 - Clap Your Hands Say Yeah - Enthousiaste indie gezelligheid met vlagen nostalgie

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Clap Your Hands Say Yeah - Enthousiaste indie gezelligheid met vlagen nostalgie
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Grand Salon)
Brussel
2022-05-08
Jérôme Bertrem

Uit de boeiende indie rock scene van de jaren 2000 was de selftitled debuutplaat van Clap Your Hands Say Yeah een ware mijlpaal. Na dat succes heeft Alec Ounsworth als CYHSY daarna nog vijf platen uitgebracht waarvan ‘New Fragility’ (2021) zijn meest recente is. Met die nieuwe songs en uiteraard een rugzak vol nostalgie keerde de band nog eens terug naar de Botanique.

Het gezellige Grand Salon dat voor Les Nuits dienst maakt als concertzaal, was aardig gevuld met fans van het eerste uur maar ook met doorsnee muziekliefhebbers. Zo was “Into Your Alien Arms” met het rustig begin en de strakke noisy outro meteen op luid onthaal verwelkomd. Daarop volgde het nieuwe “Innocent Weight” dat gezien de gewaagde keuze en de politiek beladen tekst, toch wel op sympathie en enthousiasme kon rekenen. Ounsworth’s hoekige, onregelmatige zangstem leek dan volledig opgewarmd te zijn.
Al vroeg in de set kwam daar “In This Home on Ice” uit die befaamde debuutplaat. De energie van de band werd moeiteloos overgenomen door de fans die hier en daar luidkeels meezongen, opsprongen en gretig de armen in de lucht opwierpen. Met “As Always” werd even gas teruggenomen om halfweg alsnog voluit te gaan. Het was toen al duidelijk dat CYHSY veel meer is dan die debuutplaat. De praatgrage frontman, die soms wat weg had van een minimalistische country boy, kwam met zijn bindteksten ook bijzonder sympathiek over.
“New Fragility” leek zo uit de 00s te zijn geplukt maar dit nieuw nummertje bleef met die gevoelige lyrics nog lang nazinderen. Eenzelfde gevoel kregen we bij “Same mistake” dat balanceerde tussen opgewekt en mijmerend.
Hier en daar had het viertal intussen al een hoog niveau bereikt, maar het was uiteraard met indie klassieker “The Skin of My Yellow Country Teeth” dat het publiek enorm enthousiast genoot. Tijdens het handgeklap op aangeven van de drummer, wandelde de Ounsworth goedkeurend rond om zijn gitaarsolo te brengen. Nog verrassender was eigenlijk “Some Loud Thunder” met de spacey intro en de kletterende afsluitende drumexplosie.
Het concert was tot dan toe zeer losjes en ontspannend gebracht. Dat hij zich niet moest aantrekken van wat mensen over hem denken, stond centraal in de eerste van de twee sologebrachte pianoballads. “Details of the War” mocht dan al 17 jaar oud zijn, toch klonk deze pianoherwerking akelig relevant. Meteen kwam de rest van de band terug om naadloos “A Chance to Cure” te brengen. Nog een hoogtepunt van de avond was de hedendaagse protestsong “Thousand Oaks”, een nummer geschreven voor iemand’s zoon die stierf door wapengeweld. Het slot was met “Misspent Youth”, “Over and Over Again (Lost and Found)” en “Better Off” een heerlijke moment van pure nostalgie waar toeschouwers duidelijk hun jeugd (of jongere jaren) gedeeltelijk herbeleefden.
Zoals verwacht kwamen ze uiteraard even terug om het innemende en rustige “Where They Perform Miracles” te spelen gevolgd door het opzwepende “Upon This Tidal Wave of Young Blood”.
Wat nog overbleef van energie na een vermoeiend weekend en een geweldig CYHSY-concert, werd door het publiek zonder twijfelen volledig losgelaten. Ounsworth kon uiteraard het enthousiasme niet onbeantwoord laten en daarom keerde hij en de zijne voor een tweede bisronde terug naar het podium. Waarvoor dank!

Setlist
Into Your Alien Arms - Innocent Weight - In This Home on Ice - As Always - New Fragility - Same Mistake - The Skin of My Yellow Country Teeth - Some Loud Thunder - Unfolding Above Celibate Moon (Los Angeles Nursery Rhyme) - Ambulance Chaser - Details of the War - Yankee Go Home - A Chance to Cure - Heavy Metal - Thousand Oaks - Misspent Youth - Over and Over Again (Lost and Found) - Better Off — Where They Perform Miracles - Upon This Tidal Wave of Young Blood —- (?)

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Headbanger’s Balls Fest 2022 - Ontdekkingen en Bevestigingen

Geschreven door

Headbanger’s Balls Fest 2022 - Ontdekkingen en Bevestigingen
Headbanger’s Balls Fest 2022
De Leest
Izegem
2022-05-07
Filip Van der Linden

Headbanger’s Balls Fest zette dit jaar de opgebouwde traditie en reputatie verder met opnieuw een geslaagde editie van dit indoor-metalfestival met een reeks uitstekende bands. Vooral Belgische bands op het podium van De Leest in Izegem, wat er misschien mee te maken had dat de eerste boekingen nog tijdens corona gebeurden en men een beetje op veilig wilde spelen. Dat was zeker geen rem op de fun.

Het Nederlandse An Evening With Knives mocht kort na de middag als eerste band het podium op met hun mix van stoner en postmetal en zette in met “Endless Night”. Die track komt van ‘Sense Of Gravity’, het album dat ze uitbrachten in 2020, net voor de wereld voor twee jaar op slot ging. Pas dit jaar kunnen ze dat album eindelijk live brengen. Van ‘Sense Of Gravity’ speelden ze in Izegem voorts nog “On Your Own”, “Levitate” en “Sacrifice”. Afsluiten deden ze met twee tracks van het vorige album ‘Serrated’. Hoewel An Evening With Knives geen onbekende is in het clubcircuit en deze band ook al op Alcatraz stond, was het concert op Headbanger’s Balls voor velen een ontdekking. Het reeds aanwezige publiek reageerde alvast enthousiast.

Sons Of A Wanted Man werd op Headbanger’s Balls aangekondigd met ‘zwart als steenkool, hard als diamant’. Deze blackened postmetalband uit Limburg is misschien niet de bekendste van de underground, maar de samenstellers van Headbanger’s Balls houden wel van een uitdaging. En hun publiek duidelijk ook. Over het album ‘Kenoma’ van deze zonen schreven we al dat het magistraal was in zijn soort, maar misschien niet het meest toegankelijke en dat is ook ongeveer wat opgaat voor hun liveset. De rijen voor het podium stonden al wat dichter bevolkt dan bij An Evening With Knives toen de band aftrapte met “Amor Fati”. Blackened postmetal is misschien niet het soort muziek waar je wilde taferelen moet verwachten, maar tussen de songs kwam er veel enthousiast applaus. Ook al een aangename ontdekking in Izegem.

Vervolgens betrad gitarist Josh Fury het podium van De Leest. Niet – zoals gepland – met King Hiss, maar met Liar, zijn andere band. Headbanger’s Balls had één van de haltes moeten zijn van de afscheidstournee van King Hiss, maar stemproblemen van zanger Jan Caudron beslisten daar anders over. Liar is een legende in de H8000-scene en zorgt steevast voor volk en entertainment. Liar-zanger Hans was eerder die dag aanwezig bij de begrafenis van Olav van hardcoreband Crucified en droeg daarom één van de eerste songs op aan hem, wat bij het publiek onthaald werd op een respectvol applaus. De set werd ingezet met de “Imperial March” die fans van John Williams herkennen van bij Star Wars. In de set lag het zwaartepunt op de oudste albums van Liar: ‘Falls Of Torment’, ‘Invictus’ en ‘Deathrow Earth’. Voor het publiek was Liar het sein om helemaal los te gaan: moshen en de lyrics meebrullen in de microfoon van Hans, die het de security knap lastig maakte. Hij ging met de security in discussie of crowdsurfen nu wel of niet toegelaten was, maar voor er een definitief antwoord kwam, werden de eerste lijven reeds over de handen gedragen. Dat feestje duurde tot na “Shatter” Frank Sinatra uit de luidsprekers knalde met zijn “My Way”.

Carnation en Wiegedood verwacht je eerder op Graspop of Alcatraz, maar het is mooi dat deze bands in Izegem dezelfde kansen krijgen als buitenlandse bands. Carnation leverde in Izegem een mooie prestatie en toonde een overvloed aan professionaliteit op het podium, al leek het soms alsof de band wat op routine speelde. De set in Izegem verzamelde het beste van de jongste albums: ‘Where Death Lies’ en ‘Chapel Of Abhorrence’. Wie Carnation deze zomer nog eens in eigen land live wil zien, moet op 4 juni in Eeklo zijn. Voorts heeft deze band enkel een lange reeks buitenlandse festivals op zijn agenda staan.
Wiegedood is een fenomeen dat je moet gezien of gehoord hebben om er een oordeel over te hebben. Op de albums speelt deze atmosferische blackmetalband vooral met intensiteit. Dat leverde hen een wereldwijde platendeal op en ze rijgen de buitenlandse tournees aan elkaar. Live mist dit trio soms wat van de nuances die je op de albums wel hoort. Hun meest recente album, ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’, is dan ook nog eens het meest overweldigende uit hun catalogus, met veel minder rustpunten dan de trilogie “De Doden Hebben Het Goed”. Waren de nieuwsgierigheid en fascinatie aan het begin van de set nog goed voor een volle zaal, dan werd de lokroep van de toog toch almaar sterker eens voorbij halfweg. Niet dat ze iedereen uit de zaal weggejaagd hebben, maar voor velen was dit een taaie brok.

Een ander, toegankelijker fenomeen is Fleddy Melculy. Je kon zelfs twijfelen of deze Belgische band misschien niet de ‘echte’ hoofdact van de dag was. Zeker inzake interactie en enthousiasme bij het publiek haalden de Belgen het vlot van de Polen. De hype rond Fleddy Melculy is dan misschien wat afgezwakt en de singles vinden steeds moeilijker hun weg naar de radio, de vele fans zijn gebleven. Oud en nieuw werk werd op net zo veel enthousiasme onthaald bij het publiek. Klassiekers als “T-Shirt Van Metallica”, “Geen Vlees, Wel Vis” en “Feestje In Uw Huisje” stonden te blinken naast nieuwere tracks als “Fuck Uw Vrienden”, “Geen Tijd Voor Spijt” en “God Is Een Kapper”. De vuisten gingen massaal de lucht in en de moshpit bereikte zijn kookpunt. Wel zat er een vervelende hapering in de set toen de microfoon van Jeroen uitviel en het een eeuwigheid leek te duren voor dat euvel hersteld was. Maar de conclusie is duidelijk: Fleddy Melculy zwaait nog steeds de scepter over de Belgische metal.

De set van de Poolse deathmetalband Decapitated begon ook al met vertraging door microfoonproblemen, maar de fans bleven geduldig wachten, ondanks het late uur. Hun trouw werd door Vogg, het enige overgebleven originele bandlid, beloond met een staalkaart uit de 25 jaar dat de band reeds bestaat. Oude tracks als “Nine Steps” (uit 1998) werden voorafgegaan door klassiekers als “Nihility”, “Spheres Of Madness” en “Mother War”. Van hun later dit jaar te verschijnen album ‘Cancer Culture’ kreeg je in Izegem enkel de titeltrack te horen en dat was misschien wat jammer. Maar niet getreurd, dat album komen ze eind oktober live voorstellen in de Botanique in Brussel. Decapitated speelde retestrak en met veel overgave – vooral bij zanger Rasta met zijn meterslange dreadlocks, maar zorgde bij het publiek misschien niet voor hetzelfde enthousiasme als eerdere headliners in Izegem als Moonspell of Orange Goblin.

Organisatie: Headbanger’s Balls

Les Nuits Botanique 2022 - Viagra Boys - Post-punk rollercoaster

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2022 - Viagra Boys - Post-punk rollercoaster
Les Nuits Botanique 2022
Botanique (Chapiteau )
Bruissel
2022-05-06
Sam De Rijcke

Het wou aanvankelijk niet lukken bij Crack Cloud. In hun eerste drie songs zat geen animo, geen richting, geen goesting, geen ziel. De ontgoocheling begon bij ons al op te komen, want van een band die onlangs het sterke en frisse ‘Pain Olympics’ had afgeleverd, hadden we toch wat meer verwacht. Maar plots werden de Canadezen wakker en ging het crescendo, hun set werd met de minuut beter en na afloop konden we dan toch van een geslaagd concertje spreken. Met een zingende drummer aan het front kon het bijna niet anders dan dat de drums een prominente plaats innamen in hun sound, een beetje zoals bij Squid, een band die meteen ook een referentie bleek te zijn. Verder waren het vooral de saxofoon en de tintelende gitaartjes die het geluid van Crack Cloud bepaalden. Een sound die we ergens mochten gaan zoeken tussen Gang Of Four, Clinic en Snapped Ankles, avontuurlijk en met hier en daar wat weerhaakjes.

Het was meer dan duidelijk dat vanavond de Chapiteau volledig was volgelopen voor de viriele postpunk van Viagra Boys. Een overenthousiaste menigte ging al vanaf de eerste noot van “Research Chemicals” compleet uit de bol voor deze opwindende Zweden en het feestje zou het komende uur niet meer stoppen. Het publiek at massaal uit de hand van de lijvige en volgetatoeëerde Sebastian Murphy, een frontman die als geen ander een publiek weet te bespelen met een flinke geut rock’n’roll nonchalance. Er waren blijkbaar ook al wat kilootjes bijgekomen sinds zijn laatste doortocht in de Trix, en dat is amper een half jaartje geleden, voor bijkomende tattoos was er geen plaats meer. Het weerhield hem er niet van om hier een opwindend showtje neer te zetten en zijn publiek constant op te zwepen. Het was stampen en bonken met geweldige punch-punksongs als “Ain’t Nice” en “Slow Learner” en het verslavende “Just Like You” was alweer om instant gelukkig van te worden. Het gloednieuwe “Ain’t No Thief” bleek een al even bruisende drive te hebben en mocht zo zonder blozen naast de publiekslieveling “Sports” komen staan. Met het roodgloeiende “Shrimp Shack” als ideale afsluiter zetten Viagra Boys de sluizen nog eens vol open en lieten ze het boeltje in een stomende eruptie uitmonden. Niet minder dan geweldig.


Sorry aan al die fijne nieuwe Britse bandjes van het moment, maar dé post-punkrevelatie van de laatste jaren komt uit Zweden.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Viagra Boys
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1931-viagra-boys-06-05-2022

Crack Cloud
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1930-crack-cloud-06-05-2022

Shht
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1929-shht-06-05-2022

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)

Pagina 1 van 103