logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Manu Chao - Bau...
Zara Larsson 25...
Festivalreviews

Lawijtstrijd 2024 – Finale - Een verruimde blik naar een gouden toekomst

Geschreven door

Lawijtstrijd 2024 – Finale - Een verruimde blik naar een gouden toekomst
Lawijtstrijd 2024
De Casino
Sint-Niklaas
2024-05-11
Erik Vandamme

We laten als inleiding bezieler en mede organisator Bert Reniers zelf aan het woord :’ Na bijna 10 jaar is LAWIJTSTRIJD opnieuw vanonder het stof geblazen omdat heel veel beloftevolle bands vroegen naar podiumkansen en we merkten dat er toch wel wat potentieel aanwezig is in deze regio. Ondertussen zijn we terug opgestart en zijn we toe aan de tweede editie sinds de reanimatie. Nog meer dan vorig jaar had de jury het bijzonder lastig om de bands te selecteren die doorstoten naar de finale. En dat het niveau opnieuw hoog ligt zal blijken tijdens de finale op zaterdag 11 mei die bijzonder divers én jeugdig is’’
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen  .
Wij waren aanwezig op de finale in een goed vol gelopen De Casino in Sint-Niklaas en zagen zes beloftevolle bands met enorm veel potentieel. Er kan maar één winnaar Lawijt en één winnaar van de publieksprijs zijn, maar elk van hen zette hun beste beentje voor, en bezorgde ons een verruimde blik naar een gouden toekomst …

Een wedstrijd openen is geen gemakkelijke opgave, er is nog niet zoveel volk aanwezig buiten de meegekomen fans …Pink Mantra (*****) had hier helaas mee af te rekenen. Nochtans zet het collectief hun beste ‘funky’ beentje voor, met twee saxofonisten en een springerige, actieve frontman. De sound was aanstekelijk en opzwepend en deed onsverlangen naar lange zomeravonden. We kregen een mengelmoes aan stijlen. Pink Mantra intrigeerde en sprak de dansspieren aan. Iedereen genoot hier.

Het ‘dertien –in-een-dozijn’ spook komt ook bij Ide Snake  (****) wel eens boven drijven, maar toch brengt de man gerugsteund door zijn DJ iets unieks in die hiphop/rap, door de sax en bijkomende zang. Wat Ide Snake bijzonder maakt, is zijn gedrevenheid, recht vanuit het buikgevoel. Hij verkondigde bovendien  een boodschap die iedereen begreep, met een dosis humor. De sound was ook hier best groovy, dansbaar. De clichés zoals gehurkt zitten en terug recht springen, of lekker een moshpit of een wall of dead creëren, namen we er graag bij.

Cracks (*****) had een enorme horde fans meegebracht, bij voorbaat leek het een gewonnen thuismatch … Maar een wedstrijd dient nog steeds te worden gespeeld, thuisvoordeel of niet …. Cracks vloog er meteen in en trok een ondoordringbare geluidsmuur op. Al gauw zijn er moshpits en vliegt er een crowdsurfer voorbij. Cracks halen hun inspiratie bij bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live en in hun sound merken we naast de referenties dat ze een eigen smoel hebben !

Na deze energieke set etaleert Mellecrack (*****) een brede waaier aan stijlen. We krijgen krachtige punk als door een schitterende viool klank, een emotievolle jazzy sound. De frontman gaat als een wildeman tekeer en zoekt het publiek op. Wat een dynamiek en enthousiasme straalt deze band uit! Het werkte aanstekelijk.
Mellecrack werd omschreven als ‘rauw en tegendraads’. Inderdaad; we kunnen dit beamen. Hun gevarieerde aanpak boeide en klonk spannend. In een wervelende finale werden alle registers open getrokken. Mooi overtuigend.

Walvos (****) is een doorwinterde band en heeft een meer doorleefde, ingetogen, frisse sound. De vocals zijn warm, zweverig  en klinken mijlenweg van al dat geweld. Hier kreeg je beeldrijk materiaal , die ons deed wegdromen naar weidse berglandschappen. Harmonieus overtuigend …

A Point of Protest (****) deed al talrijke shows en voorprogramma’s van bands als Evergreen Terrace, Harm’s Way en Bad Omens. Ze zijn nu klaar om meer airplay te verkrijgen. De band is ervaren en heeft reeds een plaat uit. A Point of Protest zorgt voor uppercuts met hun krachtige, energieke ‘into the face’ sound. Ook hier wordt een ondoordringbare muur opgetrokken, met moshpits tot gevolg; ze klinken als een meute losgeslagen olifanten.
Band met een mening ook …  Zonder meer krachtig, gedreven.

De publieksprijs ging helemaal terecht naar Cracks en de wat verrassende overwinnaar was Ide Snake die geprezen werd om zijn veelzijdige aanpak en dynamiek binnen de hiphop/rap.
Onze persoonlijke top drie zag er als volgt uit. Mellecrack, Cracks en Pink Mantra.

INFO Lawijtstrijd 2024, De Casino, Sint-Niklaas – Ide Snake wint deze strijd! (musiczine.net)

 

Organisatie: Lawijtstrijd ism De Casino, Sint-Niklaas en Lokerse Feesten

 

Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!

Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!
Labadoux 2024
Festivalterrein
Ingelmunster
2024-05-03 t-m 2024-05-05
Els Gheysen en Filip Gheysen

Dit jaar kiest LX voor twee prominente tenten: een grote en kleine concerttent. Daarbij wisselen de optredens in beide tenten elkaar netjes af zodat de veelvraat die alles wil horen perfect heen en weer kan wandelen, onder de Wantebrug door, om van alles ten volle te genieten!
In de grote tent staan heel wat oude en nieuwe bekenden geprogrammeerd. Het zal blijken dat geen enkel optreden ontgoochelt, integendeel: de verwachtingen worden ruim ingelost! De kleine tent is eerder een opvolger van de Dranktent uit vervlogen tijd (mét bar achter in de tent!). Daar horen we hoofdzakelijk dans- en feestmuziek waarbij de sfeer primeert.
Daarnaast zijn er nog de DJ-sets die op het einde van het terrein hun stek kregen en de Buskerstage die op een klein openlucht podium vlak naast het kanaal hun ding mogen doen. Daarvan hebben we niet veel kunnen meepikken want die optredens liepen gelijktijdig met het programma in beide concerttenten. Het verdient in ieder geval navolging dat (jonge) beginners een (klein) podium krijgen zodat de festivalganger ook hiermee kennis kan maken!
Ons besluit is dat Labadoux in 2024 een memorabele editie neerzette met o.a. het 1000ste optreden… op naar de 2000!

dag 1 - vrijdag 3 mei 2024
GEPPETTO
Hier zit een scenario in voor een muziekfilm: muzikant (Florian Cosaert) stapt gitaarshop binnen en ontmoet verkoper met passie voor muziek en instrumenten (Jarne Debue). Van instrumenten testen komt samen wat tokkelen, en zo wordt Florian deel van het interieur van de shop. Met Issa Hellebaut erbij wordt het trio GePpetto gevormd (niet te verwarren met Gepetto and the Whales).
Een betere opener voor Labadoux kunnen de organisatoren zich niet voorstellen! Op het eerste gehoor doet het stemgeluid van Jarne Debue ons denken aan Lenny (van de Wespen). Met een rauwe stem die uit een kille kelder lijkt te komen, zingt hij zijn eigen nummers waarmee hij naar eigen zeggen zijn frustraties  wil wegschrijven zoals in het nummer "Hondenleven". Ondersteund door contrabas en accordeon brengt hij verhalen met een waterval van woorden. Met een tekstboekje erbij zou het duidelijker worden.
We moeten ons zeker nog eens verdiepen in hun mix tussen americana, blues en kleinkunst.
Ook in 2024 belooft LX niet teleur te stellen: zoals elk jaar hebben we tegen zondagavond weer een pak nieuwe bands leren kennen waar we meer van willen horen. GePpetto mag bovenaan het lijstje staan!

DIRK.
Sinds jaar en dag vind je de muziekbroers ‘De Wilfrieds’ op het podium van LX. En zoals dat overal gaat, werden genen doorgegeven en ook paplepels vol muzieknoten aan de volgende generatie zoals aan frontman Jelle Denturck. De vierkoppige band speelt hier inderdaad een thuismatch en is voor een groot publiek een absolute must-see op LX. Jelle kijkt zelf met goede herinneringen naar zijn tijd in het publiek van LX: " Het was 10 minuten wandelen in het deuregaan en een uur in het werekeren... ". In zijn herinnering was LX iets met Willem Vermandere en veel folk. Hij vond het dan ook verbazingwekkend dat ze erbij mochten zijn “met al hun lawaai” en “zonder fluitjes of accordeon.” Alleen puristen vallen hier over en in de tent stonden alleen fans want DIRK. (mét een punt) moet eigenlijk niet meer voorgesteld worden. Ze werden ooit ‘Koning van de afrekening’ genoemd toen ze 3 hits tegelijkertijd in de afrekening hadden.
Ze komen op met “Pass The Dutchy” van Musical Youth, een leuk hitje dat je op Radio 2 nog wel eens hoort. Een gimmick die fantastisch contrasteert met de snerpende gitaren van het eerste nummer. Daarmee is de radiozender definitief naar StuBru geswitcht, er volgt een energieke show met internationale allures. Wij zijn geen kenner, vraag ons geen titels (of toch niet veel) maar de nummers zijn snedig en snel. De bandleden spelen flitsend als jonge volbloed hengsten. Ze schuwen geen experimenteel gitaargeweld waarbij de snaren en de versterkers zich schrap moeten zetten (ons oude geheugen grijpt terug naar Jimmy Page die het in de 70ies met een strijkstok deed). Uit de gecontroleerde chaos aan klanken vloeit een direct herkenbaar “ I can’t sleep”. Jelle omschrijft hun songs zelf ironisch: "Normaal begint het luid, daarna gaat het wat luider en eindigt het zeer luid”. Daarom vraagt hij de aandacht voor een atypisch nummer dat van stil naar luid gaat… Gelukkig hebben we onze oordoppen in: die filteren de decibels maar laten ons toch nog genieten van “Alarms”.
DIRK. bouwt verder aan een traditie waarin een klein landje als België heel groot geworden is: muziek van eigen bodem die zo internationaal klinkt dat het evengoed een Britse of een Amerikaanse band had kunnen zijn. “Doe zo verder", zou hun schooljuf zeggen.

Mr. PAUL & THE LOWRIDERS
Na Ruben Block in de vorige edities van LX komt Paul Van Bruystegem, de ‘koning van de Belgische bas’, ook bekend van Triggerfinger, met zijn project Mr. Paul & The Lowriders. Dat doet hij met een indrukwekkende groep: Stoy Stoffelen (drums), Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en Tijs Vanneste (zang en gitaar). Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en/of Frank Deruytter (sax) mee op het podium om het gezelschap van Mr. Paul als special guests te vervoegen.
Alain Louie zingt niet alleen fantastisch als Tom Waits, hij bespeelt ook de bodhran de gitaar en percussie. We krijgen covers zoals “Eight Miles High” van het nieuwste album ‘Ungarded Thoughts’ uit 2023. Misschien zullen de meesten dit pas herkennen na de psychedelische intro? De stem van Tijs Vanneste kleurt perfect bij het klanktapijt van deze sixties hit die ons achterover blaast. Niet alleen het publiek maar ook de organist geniet van de hoge nootjes in "Everybody wants to live together".
Als een dirigent zit Lange Polle opzij van het podium, van waaruit hij de groep perfect naar een outro dirigeert. Check eens "Out of the city" van Alain Toussaint: met een stevige riff doen ze er hun eigen ding mee en Tijs stelde de overbodige vraag: “Labadoux zijn jullie wakker?" Helaas wordt het tijd om af te ronden: "Cinnamon Blood" (ook van de nieuwste) heeft een zalig JJ Cale ritme. “Low Rider" (een cover van War) moet hun lijflied worden met de blazers op volle toeren.
Ze eindigen met een medley voor de muziekquizzers onder ons. Ergens in het midden herkennen we de riff van “Interstellar overdrive” van Pink Floyd, perfect geïntegreerd in een lappendeken van herkenbare tunes waar je niet altijd de vinger kan op leggen.
Wat ons betreft een eerste hoogtepunt van dit weekend!

DAAN
De banjo opent de set en meteen herkent iedereen “Western”, een atypisch popnummer want zoveel banjo horen we niet in de ultratop! Daan wordt op de website van LX dan ook omschreven als een muzikale kameleon vol speelse rebellie. Fotografisch is een optreden van Daan ‘kameleon spotten’ want vestimentair zorgt hij voor afwisseling en dat begint na enkele nummers met: "Wanneer zal hij zijn zonnebril afzetten! Nu!" en meteen wordt "Icon" ingezet. De hits volgen elkaar in snel tempo op en "Exes" wordt door de hele tent begeleid ritmisch klappen. Het jasje gaat ook uit en er volgt een Frans nummer met bouzouki klanken. Er volgt een vreemde bekentenis: “Ik was dan ook liever een jonge blonde vrouw geweest in de 70ies… al is Ingelmunster in 2024 ook niet onaardig.” We krijgen "Dag vreemde man" in een hels ritme, een cover uit Liefde Voor Muziek.
Multitalent Isolde Lasoen, al jaren vast bandlid bij Daan, ruilt haar drumstel met Daan en speelt in blazersduo met de trompettist de soundtrack van een Franse film. Daar heeft ze zelf een patent op (Check haar nieuwste “Oh Dear”). Ze zingt ook de partij van Naima Joris op "Be loved". Als fotograaf krijgen we een choreografie van het duo met sprekende gelaatsuitdrukkingen.
Als een echte "Player" neemt hij een loopje met het publiek: wie vooraan in het midden staat krijgt een (kleine) douche van zijn waterflesje. Uit dankbaarheid mag het publiek het woord “player” meezingen. Ook "Swedish designer drugs" wordt een flitsend duet met Isolde en "Victory" en "Housewife" gaan erin als kerstgebak!
Met Daan wordt een trend gezet voor het hele weekend: de klasbakken in de grote concerttent ontgoochelen niet en de luisteraars krijgen waar voor hun geld!

FEROCIOUS DOG
Dit folk-punk fenomeen uit Nottingham verovert opnieuw Labadoux 2024! Na een geweldige show vorig jaar, belooft Ferocious Dog deze editie opnieuw een onvergetelijk optreden.
Het zal een trend blijken op de deze editie van LX: folk in een punkjasje of beter punk in een folkbezetting. Ze kondigen het ook zelf aan: "They say you can't play punk with a violin and a banjo in your band... Fuck the Punk Police", een titel uit hun plaat uit 2021. Sommige folk klassiekers worden bijna onherkenbaar: alleen de tekst van "Poor Paddy on the railway" klopt nog maar ze krijgen er wel de hele tent mee aan het dansen! Wie zweert bij ‘zuivere folk’ zal met de handen voor de oren naar buiten rennen. Voor de muzieksnoepers op LX zit de sfeer er goed in en hiermee wordt de tweede trend gezet: de bands die aantreden in de kleine zet het kot op stelten en bouwen telkens weer een zot feestje!

The O’Reillys and the Paddyhats
Het is intussen middernacht en in de grote concerttent kampen ze met technische problemen, uitgerekend voor de 1000ste band die door LX geprogrammeerd wordt! Dus stelt leadzanger Sean O’Reilly een akoestisch set voor met enkele klassiekers zoals "The wild rover" en "Whisky in the jar". Het is improvisatie maar met de klassiekers zitten we plots in een Ierse pub met enkele jammende muzikanten. Sean drukt hun dankbaarheid uit voor een publiek dat geduldig meezingt en -klapt. Stiekem vinden wij dat het leukste van de avond. De ene technische ploeg helpt de andere en uiteindelijk gaan ze toch van start, drie kwartier later dan voorzien. Zwaaiend met Ierse vlaggen vliegen ze er meteen in. Ook nu is het beproefde recept een mengsel van Keltische en traditionele deuntjes met een rauwe rocksound. Zeven topmuzikanten, elk met een unieke achtergrond, creëren een onderscheidende mix van Ierse folk-punk.
We trekken de kille nacht in met onze vermoeide dansbenen. We kijken al uit naar de komende muziekdagen!

dag 2 - zaterdag 4 mei 2024
ZONEN MET VADERS
Als we de kleine concerttent op zaterdagmiddag betreden, zorgt het lentezonnetje buiten voor een zomerse festivalsfeer binnen! De winnaars van de publieksprijs Nekkawedstrijd 2022 brengen verrassende songs over tandeloze dwergen, gulzige bankiers en kunstenaars zonder etenswaar. Met zeven op het podium kan je qua stijl en orchestratie alle kanten uit. LX zegt het zelf: “Blazers, samenzang, elektronica, synths en zowel zachte als ontregelende gitaren smelten samen tot een eigentijds poporkest.” De zangstijl van Jeroen Boone doet ons denken aan Huub Van der Lubbe van De Dijk.
De teksten zijn gelaagd en intelligent, al is een concerttent niet de ideale plek om die te volgen. "Iedereen is het beu" is een rake schets van de huidige tijdsgeest die drijft op een nijdig ritme: “Waar blijft die mensheid met gezond verstand?” Soms klinken ze ook wrang en sarcastisch: "Ik heb nog 13 foto's van een snoezig konijn, meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn." “We spelen ook nog op de Gentse feesten, mochten jullie nog een gaatje vinden in onze dichtslibbende agenda's.”  We gaan onze agenda zeker checken want dit is voor ons alweer een ontdekking die we verder moeten uitpluizen met een tekstboekje erbij. Op de radio hoor je niet elke dag literatuur op muziek

AO
Na DIRK. op vrijdag, krijgen we vandaag nog een raspaard uit de stal van Mayway Records. Het contrast tussen beide kan moeilijk nog groter zijn. Dit keer geen snerpende gitaren maar sfeervolle klanken. Je mag je niet mispakken aan de zoetgevooisde stem van Brenda Corijn,  ze kan ook uithalen met veel kracht! De zangeres met Portugees-Mozambikaanse roots bewerkt haar eigen stemgeluid met een digitaal device aan de microstandaard zodat het een nieuw instrument wordt.
In 2023 presenteerde de band de plaat ‘Ao Mar’(naar zee). Siebe Chau (gitaar, bas) begint met fingerpicking, een nummer dat in de richting van fado lijkt te gaan maar dan sturen de Afrikaanse ritmes van Bert Peyffers alles een andere kant op en belanden we in een Braziliaanse bossa nova. De roots van Corijn dooraderen de songs. Ze vertelt zelf over Avõ Pondina, de moeder van de krokodillen in het dorp van haar moeder in Mozambique. Als men haar vroeg of het veilig was om te zwemmen, dan kon je op haar kennis rekenen.
Kraftwerk meets Santana in de intro van "Meninas": toetsenist-elektronicawizard Johan Decaestecker gaat in dialoog met de percussie van Peyffers zodat afrikaanse ritmes gemengd worden met dissonante synths.
Ze eindigen met “More” dat de luisteraar van radio 1 zal herkennen. Dit Belgische viertal liet intussen al tot ver buiten onze landsgrenzen een diepe indruk na. Prachtige keuze van LX!

CELTIC ROSES
In de kleine tent wordt “Dancing Tales by the Fire” gepresenteerd: een unieke Ierse dansshow die door de eeuwen heen reist. Een voice-over vertelt een verhaal dat met dans en (uiteraard live) muziek wordt uitgebeeld. We krijgen er ook stukjes toneel bij uit de voorbije eeuwen. Het spektakel wordt gesmaakt door het publiek.

TOM MCRAE
De sympathieke eenzaat met de gitaar weet dat hij niet met een jukebox vol hits naar België gekomen is. Voor velen is hij misschien de grote onbekende in het programma. McCrae heeft intussen wel een unieke band met België: recent scoorde hij een hit met een remake van zijn “Bloodless” in duet met Wannes Capelle.
Met humor slaag je erin om je publiek in te pakken: "Let's pretend this next song is your all time favorite. It's the first dance of your wedding and the song you go be buried with." Het publiek doet perfect wat hij gevraagd heeft en bezorgt hem zijn ‘Bruce Springsteen moment’. Een mooi moment... maar volgens hem "too much". Uiteindelijk wordt toch het refrein meegezongen! Met zijn bijzonder stemgeluid pakt hij zijn publiek in. Het stadion met de gitaar hoog in de lucht, wordt ingeruild met een ingetogen huiskamer met de piano: "the universe is cooling down"
The “Boy with the bubblegun” gaat niet over een jongetje met kauwgum maar wel over de machteloosheid van de woorden in een lied die niets veranderen aan de wereld. Ze zijn als wapen even effectief als een pistool met zeepbelletjes… "if songs could kill, this one's for you" zegt genoeg.
Dit was een prachtig optreden van een man alleen, tussen al het geweld van grote (soms luide) bands!

THE REVEREND PEYTON’S BIG DAMN BAND
Voor bands als deze moet je elk jaar op LX zijn! In de VS genomineerd voor de Blues Music Awards, lijkt deze ‘grootste front-porch bluesband ter wereld’ zo weggelopen uit de tijd van de burgeroorlog aldaar. Bandleider Reverend Peyton, is een vingervirtuoos op (naar eigen zeggen) “zoveel mogelijk gitaren”. Wijdbeens op het podium wringt hij de instrumenten bijna de nek om met zijn weergaloos gitaarspel. “Oh my goodness how are you??”, roept hij en prijst meteen de Belgische gastvrijheid en “the good food and good coffee“.
Het is ook écht genieten van het beeld van “moeder de vrouw aan de wastobbe”, een karikatuur die hier gebracht wordt door zijn échte echtgenote op washboard met de plastic handschoenen en de plectrum-vingernagels! Is er iets mooier dan samen aan dezelfde weg timmeren? Hij stelt ook de bassist voor: zijn eigen duim! Die speelt bas en de andere vingers doen de rest, dus alles is écht! En dat voelde je, LX weet de échte te programmeren!

10cc
Is een band waarbij nog 1 of 2 originele groepsleden meedoen na 50 jaar nog relevant? Ja! Al was het maar omdat hun muziek intussen tijdloos geworden is. Nog elke week hoor je nummers van 10CC op de radio en niet alleen op de 70ies zenders! Deze avond is Graham Gouldman de centrale figuur: begin van de jaren zestig schreef hij voor anderen al geschiedenis met 'Bus Stop', 'For Your Love', 'Heart Full of Soul' en later de 10cc's klassiekers 'I'm Not in Love', 'The Things We Do for Love', 'Dreadlock Holiday'. Voor die belangrijke bijdragen aan de geschiedenis van de popmuziek werd hij in 2014 erkend toen hij werd opgenomen in de ‘Songwriters Hall of Fame’.
De show neemt een vliegende start met “Wall Street Shuffle”, gevolgd door “Art for Art's Sake”. Het ene herkenbaar na de eerste seconde, het andere wat gecamoufleerd met een arty farty intro. Graham Gouldman maakte deel uit van alle bezettingen die 10CC gekend heeft. Hij schreef dat tweede nummer zelf en voegt eraan toe: “Money for God's sake” is een tekst van mijn vader.
Een song van een halve eeuw oud is nog altijd actueel: “Life is a Minestrone”, we hebben er inderdaad een soepje van gemaakt! “The Dean and I” uit het eerste album (1973!) een nummer van Kevin Godley en Lol Crème (die na de split als duo ook nog een resem hits scoorden): alle andere bandleden worden nog eens genoemd door Gouldman.
Voor de zangpartijen in de hoogte is Ian Hollow de geknipte man! Wie een tiener was in de 70ies heeft geen moeite om al die nummers te herkennen. We voelen ons aangesproken als Gouldman zegt “you're gonna know this one”; natuurlijk herkennen we “The things we do for love” en “Silly" nog meer met de gedreven gitaren op een rij.
We geven toe: het enige nummer van de hele set dat we niet herkenden kwam van de LP ‘Bloody Tourist’: “From Rochdale To Ocho Rios” met Caraïbische kettledrums op orgel.
De bekendste nummers zijn wel “I'm not in love” (written by myself (Graham Goldman) and Eric Stewart (daar is het vierde bandlid)) en “Dreadlock Holiday”: het refrein mag meegezongen worden maar dat doen ze al vanaf de eerste zin. "I don't like Labadoux, I love it". Een fantastische afsluiter met een grappige apotheose is de a capella versie van eerste single “Donna”. Een sublieme close harmony van de bandleden waarbij de drummer als laatste een basnoot mag produceren. Met een encore als een “Rubber Bullet” vliegen ze eruit. Het deed ons deugd dat we dit mochten meemaken!

RISERVA MOAC
Deze Italiaanse formatie bedient iedereen met zin om te dansen met hun aanstekelijke ska ritmes. Het lijkt wel een knotsgekke bende kanaries met hun gele pakjes die joggend huppelen over het podium. De twee gitaristen dollen met elkaar alsof ze in een kleine moshpit samen gegooid zijn en het duo aan de microfoon zal met hun stappenteller een dikke duim omhoog oogsten! Het is duidelijk dat de gasten in de kleine tent er met volle teugen van genieten. Nogmaals verbazend hoe uiteenlopend muziek hier kan zijn met toch altijd hetzelfde doel voor ogen! LX zegt zelf: “Hun muziek doet je al je zorgen vergeten en voert je mee op een prachtige wereldreis.” Vandaar trokken we inderdaad naar de Noordkaap!

NOORDKAAP
Nog altijd staat Stijn Meuris op een podium met meer energie dan een kerncentrale! We krijgen opnieuw één van die Vlaamse Supergroepen waarvan de songcatalogus compleet in Lijst der Lage Landen mag staan. Hij doet een vertwijfelde poging om Westvlams te spreken, maar daarvoor mag je toch niet van de overkant van Brussel komen! In “Hoopvol” valt de regen zo zacht in mijn hart... “Gelukkig valt hij ook zacht in Ingelmunster…”
De voorstelling van de groepsleden is ook een West-Vlaamse grapje: “Wat een toeval:ze komen uit Ingelmunster, Izegem en Tielt.” Allemaal leuk maar de aardrijkskunde van de provincie kan toch wat bijgespijkerd worden! "Hoe ver is Veurne hier vandaan?” Het antwoord is: “Stif verre!” Maar “Will Tura is in de house: Arme Joe!”, de lyrics van dit Rock Rally nummer zijn basiskennis voor de hele tent!
“Pretentious-moi” doet deze seventiestiener altijd denken aan die aflevering van Fawlty Towers waarin een gigolo een lief mee smokkelt naar zijn kamer. Stijn ziet ook jonge mensen in de tent die volgens hem vragen aan papa: "Ken ik die groep van ergens?" Het antwoord is volgens hem: “Ja, van Satelliet Suzy!”
Ze spelen niet uitsluitend hits: een sinister nummer dat ze niet zo vaak spelen is "Soms schrik"? (Op sommige dagen krijg ik schrik, ik weet niet waarom. Mijn inzicht is volledig fout, als ik iets zeg wordt ik uitgejouwd). Met gitaarsolo van Bambost en er doorheen het orgelriffje uit “Riders on the Storm” krijgt het nummer epische proporties. Lars van Bambost (neefje van nonkel Roel en intussen ook al 55) stond aan de wieg van het leeuwendeel van hun nummers! Met scheurende stembanden schreeuwt Stijn “Gigant”. Je vraagt je af of zijn stem het einde van de set zal halen!
Werd de show op vrijdag gestolen door Daan, dan moet Stijn er op zaterdag niet voor onderdoen. “Wat is kunst” en daarna de eerste single uit een nieuwe plaat die deze week exact 39 jaar geleden uitkwam: "Druk in Leuven". De hits blijven komen! “Een heel klein beetje oorlog” hebben we in deze tijd niet meer nodig maar de prachtige gitaarsolo van Bambost rondt alles mooi af!

UNCLE BARD & THE DIRTY BASTARDS
Ook op zaterdag wordt er een mix van Ierse traditionele muziek en punkrock geserveerd in de klein tent: gekke gitaren waarbij de ullean pipes letterlijk en figuurlijk naar de achtergrond verdrukt worden. Als de danseressen die er plots bijkomen kunnen we de groep omdopen tot Beauties and the Bastards.
Ook zij zien de kleine concerttent als een dranktent 2.0. The Bastards zingen ondermeer over "the most important thing, that's beer". Maar ze brengen ook afwisseling met ballads waar de pipes beter tot hun recht komen. De banjo krijgt ook een prominente rol: het oplopende tempo is voor de vingervlugge speler geen probleem. LX heeft alweer gelijk: “...het wilde podiumoptreden sleept het publiek in een draaikolk van opzwepende deuntjes en oprechte folkvreugde.”

THE SIDH
Deze groep met Ierse folk komt eigenlijk uit Italië. In het begin vindt de frontman het nodig om te onderhandelen over de taal: Engels? Frans? Italiaans?
Doedelzak en fluit worden magistraal bespeeld! Daar valt niet over te discussiëren! Voor wie houdt van de combinatie met synths en elektrische gitaar zijn het “doedelzakken die niet saai klinken” zoals we een kenner horen verwoorden tegen een newbie.
Een kleine schare fans is gebleven voor het klank-licht-en rookspel. De fotograaf in ons blijft op zijn honger zitten: mistige foto’s nemen we liever op een koude wintermorgen. “De vrolijke fluiten en indrukwekkende doedelzakken vermengd met percussie en een vleugje hiphop” zuigen het laatste restje energie uit ons vermoeide lijf. We laten de tent aan de energieke dansers en zoeken onze kafzak op. Kortom: LX biedt voor elk wat wils!

dag 3 - zondag 5 mei 2024
SAX MINDED PEOPLE
Als een echte big band presenteert Sax Minded People een mooi aperitiefconcert op deze zonnige zondagmiddag. "You are the sunshine of my life" is de perfecte inzet van een medley ‘Stevie Wonder in concert’. Het repertoire van Sax Minded People overspant de diversiteit van onze muziekcultuur. Van jazzy composities van Duke Ellington, Herbie Hancock en George Gershwin tot hartstochtelijke tangoklanken van Piazzolla, popnummers van The Beatles en klassieke meesterwerken. Er staan ook crooners op het programma zoals "New York°" van Frank Sinatra. Daarvoor kunnen ze rekenen op special guest star Hans Denturck van de Wilfrieds die in smoking zijn beste Sinatra ten beste geeft!
Dirigent Rik Vaneyghen hebben we ooit als saxofoonleraar leren kennen. Een niet te onderschatten job! Misschien past de bâton van de dirigent hem beter? Al is dit een andere job waarvan velen geen idee hebben hoe moeilijk die is! We herkennen ook de huisfotografe van LX op de tweede rij! We zorgen ervoor dat ze zelf ook in het fotoalbum van deze editie terechtkomt! Misschien wordt dit wel een primeur?

SPILAR
LX heeft er in editie ‘24 voor gezorgd dat we geen enkel optreden moeten missen, in beide tenten wisselen de optredens elkaar netjes af. Alleen de buskerstage doorkruist dit programma. Toch is het niet evident om als verslaggever bij alles aanwezig te zijn.
We slagen er nog in om het laatste nummer van Spilar mee te pikken en herkennen onmiddellijk een mooie cover van Willem Vermanderes “Voor Marie-Louise”. LX programmeert altijd West-Vlaamse groepen met ‘korte-keten-muziek’ (zoals Spilar hun werk zelf noemen). We hebben duidelijk iets gemist maar herkansen kan gelukkig nog: check hun kanalen en gaat dat allen zien in Bredene, de Gentse Feesten of Dranouter, of iets kleiner in de Kloostertuinconcerten in Wevelgem. Wij zetten één ervan alvast in onze kalender!

MADOU
Misschien denk je dat Madou zo’n groep is die verder surft op de golven van enkele oude hits waarvan de golfslag na vele decennia nog niet uitgedeind is? “Witte Nachten” en “Niets is voor Altijd” uit begin de jaren ‘80 behoren nu tot het collectief geheugen van de Vlaamse muziek, maar intussen is een nieuwe generatie opgegroeid die muziek in de genen en de boterhamdoos mee kreeg. Madou is herrezen dank zij Thomas Devos, de zoon van Jan en Vera Coomans en muzikaal bekend van Rumplestitchkin en Tommigun. Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor de oude songs. "Is er iets" wordt omkaderd met minimalistische begeleiding die meestal haar stempel drukt op de nieuwe muziek: ingehouden slagwerk, spaarzame noten van de piano en de saxofonist blaast bijna met ingehouden adem. Een nieuwe klassieker in wording is "Roncqières" (dat regelmatig airplay krijgt op radio 1). Het werd ook door zoon Thomas bedacht toen hij langs het kanaal fietste. Het zou de prequel van “Niets is voor altijd “ kunnen zijn: vluchten uit een verstikkende relatie (“..hierbinnen word ik gek / ik wil naar buiten / laat me toch gaan / je adem in mijn nek…”) vooraleer er zich een onomkeerbaar drama voltrekt. Het lijkt op een zomers vakantieliedje: "...rijden langs 't kanaal...", maar met een bittere ondertoon: "...en nooit meer terug..."
Het is altijd mooi om te zien hoe muzikanten zoals Vera Coomans, Jan Devos en Wiet Van de Leest in de herfst van hun leven een nieuwe lente beleven onder impuls van hun eigen kroost.

SCOTT H. BIRAM
‘De kleine tent’ kreeg in ons geheugen voor altijd een link met de blues van Tiny Legs Tim. Hij blies de blues in verschillende edities nieuw leven in en wordt nog altijd gemist sinds hij overleed in 2022. SCOTT H. BIRAM herinnert ons met zijn speelstijl en stemtimbre aan Tim De Graeve. Voor even bracht de gebrilde Texaan de ziel van gebrilde Tim terug in de tent. Someone up there will like it!
Op de website van LX: Gezeten bovenop een stompbox waar zijn voeten het ritme aangeven, brengt deze muzikale krachtpatser een unieke mix van country, blues en punkrock. Doordrenkt met authentieke roots en doorgroefd met zijn karakteristieke rauwe stem, belichaamt hij de essentie van Amerikaanse muziek.
We komen de tent binnen tijdens een wilde rollercoaster op de slidegitaar. De snelheid waarmee zijn vingers de snaren mishandelen is adembenemend!  Even gas terugnemen met een soort roadmovie op de akoestische. Beide instrumenten tonen al de slijtsporen van rijkgevuld muziekleven. En dan begeeft de micro het plots, weg verhaal, weg sfeer. Maar Scott gaat meteen een handje toesteken bij de technicus van dienst en in een handomdraai kan hij weer de draad opnemen: "Hey, I've got cable! ...in my pants..."
Mondharmonica spelen en zingen tegelijkertijd, het moet kunnen: in "Ain't it a shame" klaagt hij het onrecht aan dat mensen elkaar aandoen. Die bril boven de vuisten met mondharmonica… dat lijkt wel het stoute jongere broertje van Toots Thielemans. Opnieuw is de kleine concerttent omgetoverd in een sfeervolle muziekpub met deze keer de blues in al zijn verschijningsvormen en de medewerkers van LX geven je gratis tips: Luister naar Dr. Boogie op de Franstalige zender Classic21, elke maandag van 21 tot 00 uur!

KADRIL & LIEVEN TAVERNIER
In de vorige eeuw waren we erbij toen Kadril optrad met Patrick Riguelle en hun live plaat opnamen in de Cactus in Brugge. We zijn enkele decennia verder en nu mag Kimberley Claeys sinds 2019 de zangpartijen invullen op de nieuwste plaat ‘Jolie Flamande’.
We kennen ook Lieven Tavernier als (toen nog) mysterieuze leverancier van een paar iconische nummers voor Jan De Wilde op zijn al even iconische plaat ‘Hè hè’. Hij brengt een ironisch lied waarin West-Vlaanderen in zee verdwijnt tot zijn eigen (gespeeld?) jolijt. Of de tent vol West-Vlamingen zich daar ook vrolijk over maakt, is een andere vraag…
Na een nummer uit de nieuwe plaat volgt een koppel instrumentals in de goede oude danstraditie van Kadril. Ze brengen ook een Franstalige versie van De Eerste Sneeuw ("Les yeux perdus dans les vagues...") waar ook een elektrische gitaarsolo in past. "Johnny en Alice" is ook een liedje waarin Tavernier met nostalgie terugkeert naar "de jaren van de liefde": "Iemand zei alles gaat voorbij, maar ik wist dat hij loog…"
Uit de jongste plaat van kadril “Jolie Flamande” , krijgen we “Paloma Dorada” met Peter en Erwin Libbrecht als ondersteunende vocals. Van hun optreden op de Gentse Feesten samen met Kommil Foo hielden ze "Eenzaam is de spits" over. De switch tussen Kadril en Tavernier zorgt voor de nodige afwisseling: één van de meest maatschappelijk relevante nummers uit ‘Sprokkelgoud’ van Tavernier: "Hij was een vreemdeling" met als afsluiter het titelnummer van “Jolie Flamande”.
Groepen als Kadril die decennia lang stand hielden in de woelige waters die de folk soms overspoelen; moeten op festivals als LX blijvend geprogrammeerd worden!

THE DEPUTEES
Het is zondagnamiddag en je familie komt ook genieten van zon, gezelschap en muziek op LX. Wat kan een mens nog meer wensen? Je tweejarige kleinzoon wil op je arm maar je neemt hem op de schouders zodat hij kan mee genieten van een Marleyklassieker: “Is this love?” Het antwoord is volmondig: Ja!
De 11-koppige Belgische formatie brengt covers van Bob Marley met een eigenzinnige toets. De muziek is pure klasse en de nummers zijn voor de hele tent gekend! De perfecte soundtrack voor een zondag die eindelijk naar de zomer begint te ruiken! Ook op mijn schouder zit er ééntje enthousiast mee te wippen! De toekomst van de reggae is verzekerd! Als we oud en krom gegroeid zijn, neemt hij ons misschien nog mee en duwt onze rolstoel tot voor het podium?

TINA’S LEGACY
In de grote tent staat een band geprogrammeerd met leden die stuk voor stuk hun sporen verdiend hebben bij artiesten als Axelle Red en Jo Lemaire of Vaya Con Dios. Na The Deputees die Bob Marley eren, krijgen we nu een tribute aan Tina Turner. “What's love got to do with it?”, we weten het niet. Op het podium staat in ieder geval een zangeres met een machtige stem die bij tijd en wijle aan “de échte” doet denken. De backing vocals en ook de bandleden geven het beste van zichzelf. Het zijn dan ook mega hits uit de muziekhistorie die ze mogen brengen: “Proud Mary” met twee zangeressen die een lange teasende intro geven die dankbaar met applaus onthaald wordt. Meteen volgt de snerpende gitaarintro van
“Nutbush City Limits”. Het songbook wordt vakkundig afgewerkt met “Disco Inferno”, “River Deep Mountain High” en “Simply The Best”: een mooi meezingmomentje van het publiek Dat ze ‘de ziel en passie van Tina tot leven brengen’ hebben wij niet gevoeld, maar dat kan aan ons liggen.

THE LUCKY TROLLS
De laatste band die de kleine tent op haar grondvesten mag doen daveren met Ierse Folk is van Luikse bodem. Opnieuw klinken luide gitaren in combinatie met krachtige keltische ritmes. We merken dat de violiste al enkele maanden zwanger is. Hopelijk zorgt het vruchtwater voor afdoende geluidsdemping! We zien in onze fantasie al een embryo met zo’n “koptelefoon” voor kinderen…
Het is alweer vollen bak feest in de kleine tent want “stilstaan op The Lucky Trolls is zo goed als onmogelijk!” (sic LX).
En nu bedenken we plots dat de folkmuziek uit de jeugdjaren van Jelle Denturck (zie verslag over DIRK op vrijdag) verworden is tot feest-punk-drank-muziek, om het even of die nu gebracht wordt door de feestbands van de kleine (pub)tent of door de bands in de grote concerttent (met uitzondering van Kadril dan). Blijkbaar is dit type muziek onverteerbaar geworden zonder het glijmiddel uit de tube met punk, harde gitaren en snelle ritmes. Voor ons mag er gerust nog een formatie in de traditie van Planxty of The Chieftains (een vijftal jaar geleden nog op LX) geprogrammeerd worden naast het geweld van Lucky of andere Trolls.

bvba Vandamme
Voor het eerst dit weekend komen we ook even postvatten vóór de busker stage. Deze groepsnaam die evengoed op een bedrijf in plastic rolluiken zou kunnen slaan, dekt een heel andere lading! Meteen horen we bindteksten en nummers in onversneden West-Vlaams van jonge dertigers. In de loop van onze carrière in het onderwijs (waar AN uiteraard de standaard was en is) moesten we met lede ogen aanzien dat de kennis van onze streektaal snel aan het verdwijnen was. Maar dat blijkt dus toch nog goed te komen!
Sam Vandamme en zijn vier kompanen spelen folk me nen ‘oek af. Intussen hebben ze ook al een plaat uit die ze op 5 juni voorstellen in De Leest! Check hun werk alvast op Spotify, kennis van het West-Vlaams is een vereiste, al wisten wij zelf ook niet wat “Fadroei” was. Dat blijkt te slaan op “vadrouille” dat uit het Frans komt, wat ons weer bij een film van De Funès en Bourvil brengt en daarmee zijn we weer bij bvba Vandamme: ook daar was het soms slapstick op het podium tussen de vijf bandleden die zich misschien nog meer geamuseerd hebben dan het publiek dat in veel te groten getale was toegestroomd voor de beperkte zitplaatsen. Maar zo gaat dat voor wie een thuismatch speelt langs het kanaal dat verder stroomt naar Oostrozebeke en omstreken… Volgend jaar rendez-vous met Vandamme en Co in de Kleine Concerttent en wie weet daarna??

AXELLE RED
Met haar album 'AR 30’ viert Axelle Red 30 songs van de voorbije 30 jaar. Met die release uit december 2023 herneemt Axelle Red de succesvolle ’30 ans de sensualité’ tour. En zo strijkt ‘de koningin van de Belgische pop’ ook neer op het Labadoux festival!
Over haar songwriting zegt ze zelf: "Ik schrijf in het Frans maar eronder zit de poëzie van Bill Withers, Carole King en Leonard Cohen”. Ze werkte samen met de grootste namen uit de Amerikaanse soul en is in Frankrijk één van de grootste artiesten, al kijken ze daar soms neer op ‘Les Petites Belges’. Maar in alle bescheidenheid en met duidelijk plezier komt ze het West-Vlaamse Ingelmunster verbazen met de warmste sensueelste klanken!
In de grote concerttent is het op de koppen lopen voor de afsluiter van dit weekend! De vakkennis straalt van het podium terwijl ze de ene na de andere ‘tube’ (zoals ze een “hit” noemen in het Frans) brengt. De schare topmuzikanten die ze meebrengt, blinken uit in virtuositeit. Het speelplezier druipt ervan af. Zelf beweegt ze over het podium met de elegantie van een balletdanseres. Dat haar liedjes niet zomaar leuke deuntjes zijn, maakt ze duidelijk met haar bindteksten: “Si tu savais” gaat bv. over poging tot loslaten. Zelf zegt ze: “Nu zoek ik alleen nog naar zoveel mogelijk manieren om met het publiek echt iets te delen, naar contact.”

Die connectie was duidelijk voelbaar op LX! Voldaan konden de festivalgangers naar huis. Een weekend vol muziek was in schoonheid afgesloten!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6015-labadoux-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Dunk!festival 2024 – Postrockgenre in al z’n moves – Een intens totaalbeleven

Geschreven door

Dunk!festival 2024 – Postrockgenre in al z’n moves – Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2024
Vooruit
Gent
2024-05-09 t-m 2024-05-11
Sam De Rijcke

Het is een verademing dat er in het overaanbod aan festivals nog iets bestaat als Dunk!fest, een niche festival dat al meer dan 15 jaar trouw blijft aan zijn oorspronkelijke opzet, en dat is het programmeren van de betere post-rock en aanverwanten. Je moet het maar doen, want het zou het eerste festival niet zijn dat afwijkt van het oorspronkelijke doel. Neem nu Pukkelpop, wat vroeger hét festival was voor de alternatieve meerwaardezoeker, en nu een toevluchtsoord is geworden voor popprinsesjes, hitgroepjes en tieneridolen. Of Blues Peer, dat nauwelijks nog bluesbands op de affiche zet, Folk Dranouter dat nog weinig of niets met folkmuziek te maken heeft of Rock Werchter, dat zo stilaan de ‘rock’ uit de naam mag weglaten.
Dunkfest zweert daarentegen bij de originele formule en houdt geen uitverkoop met populaire namen om hun tickets aan de man te brengen. Ze gaan steevast met kennis van zaken op zoek naar de crème van het post-rock genre en hebben ieder jaar enkele heuse revelaties in de aanbieding. Zelfs de meest uitgekookte post-rock freak zal op Dunk!fest nog altijd nieuwe ontdekkingen doen, dat is wat dit festival zo uniek maakt.
Dunk!fest slaagt er ook elk jaar in om enkele grote namen in het genre te strikken. Al is dat wel relatief, want wat grote namen zijn in de post-rock, zijn voor de gemiddelde Rock Werchter-ganger nog altijd vreemde diersoorten. Waarmee we willen zeggen, dit is en blijft een nichefestival, en dat is maar goed ook.

Dit jaar werd er al wat breder geprogrammeerd zonder het originele concept te verloochenen. Naast de hoofdbrok aan post-rock acts kon je er immers ook terecht voor experimentele elektronica, shoegaze, prog-rock, extreme metal en donkere folk. Veel variatie met behoud aan kwaliteit dus, en zoals gezegd geen uitverkoop.

Hier volgt onze greep uit Dunk!fest 2024
Vervang de vervanger. De Belgische post-metal band Pothamus was als invaller opgeroepen, maar die stuurden op hun buurt hun kat. Jammer, want wij houden van de gedreven post-metal van Pothamus. Geen nood, Capitan (***1/2) mocht het gat vullen, en dat deden ze prima. Niet de meest originele sound, dat klopt, maar wel intens en meeslepend. Een soort post-metal die middels een stel loodzware riffs al eens overslaat in doom-metal. Amenra is duidelijk een referentie, maar dan met cleane vocals in plaats van gekrijs. We meenden ook een lichte Tool toets te herkennen, en daar is op zich ook niets mis mee. Feit is dat Capitan ons gedurende een uurtje wist te overtuigen met een potige en gevarieerde set.
Capitan heeft tot op heden één album uit, ‘Cascades’ uit 2021. Tijd voor iets nieuws, want er zit potentieel in deze band. Eén werkpuntje misschien, iets meer eigen smoelwerk inlassen.

Een unieke niet te evenaren sound was er te beleven met het Zuid Koreaanse Jambinai (****1/2). Door een paar Oosterse instrumenten klonk hun post-rock heel apart en helemaal anders dan het gros van de bands hier aanwezig. Met die traditionele Koreaanse instrumenten kon Jambinai nochtans ook een aardig potje noise produceren, maar evengoed werd die noise-lawine afgewisseld met heerlijke verstilde momenten. De Vooruit smulde ervan, dit was inderdaad adembenemende klasse uit het verre Oosten. Jambinai eindigde de set met het wonderlijke “Unda” dat rechtstreeks uit de jungle leek te komen. Oosterse snaren, fenomenale opzwepende drums, een gierende gitaar en vocals uit hogere oorden. Prachtsong, zoals eigenlijk de hele set van Jambinai.

Ranges (****1/2) zijn vaste klanten. Ze zijn niet alleen ondergebracht bij het Dunk label, maar zijn ook al eerder op Dunk!fest verschenen en hebben er steevast een bijzonder sterke indruk nagelaten. Ranges liet de balzaal vollopen voor hun gelaagde instrumentale post-rock die zich diep in onze aderen nestelde. De band had hier een meesterwerk van een laatste album (‘33’) voor te stellen en deed dat met klasse, toewijding en muzikale pracht. Ranges greep ons een uur lang bij het nekvel met gitaren van het zuiverste water, af en toe een hemelse explosie en steeds adembenemende soundscapes.

Waar we het meest naar uitkeken vanavond was de set van Emma Ruth Rundle (***). Wij zijn immers fan van haar doordringende post-rock die gedreven wordt door venijnige gitaaruithalen en we konden niet wachten om dit live mee te maken. Maar we zijn hier van een kale reis teruggekomen. Emma Ruth Rundle was immers helemaal in haar eentje naar Dunkfest afgezakt om er een naakte akoestische set te spelen. In plaats van de venijnige rocker kregen we eerder de gekwelde folktroubadour te horen. Dat deed ons toch wel even slikken, wij hebben bijvoorbeeld ook nooit zitten wachten op Motörhead Unplugged.
Dit neigde meer naar Tori Amos en Heather Nova dan naar de intrigerende post-rock waarop wij gehoopt hadden. Emma Ruth Rundle bracht weliswaar met veel moed, intimiteit en overgave haar songs, maar slaagde er ondanks een hemelse stem niet in om onze aandacht vast te houden. En duidelijk niet alleen de onze, want na een half uur was de zaal al voor de helft leeggelopen. Met de eerste songs kon ze die zaal nog muisstil houden, maar naarmate de klad er begon in te zitten nam het geroezemoes alsmaar toe. Op het einde kregen we wel nog mooie versies van “Protection”, “Control” en “Marked For Death”, maar die konden onze ontgoocheling geenszins goedmaken.
Emma Ruth Rundle wist zelf ook wel dat het merendeel van de zaal iets anders had verwacht, dit is immers Dunk!fest. Ze verontschuldigde zich dan ook meermaals voor deze aanpak en vertelde dat ze in de nabije toekomst de band er terug zal bijhalen. Hoe sneller, hoe liever, wat ons betreft.

Shoegaze op Dunk!fest, moet kunnen. Met Cloakroom (****) had men hiervoor de juiste act te pakken. De Britten serveerden hun shoegaze met een stevige portie stoner en zelfs doom. Hier zit misschien een nieuw genre in, stonergaze of doomgaze.  My Bloody Valentine en Swervedriver waren steeds in de buurt, maar ook af en toe Black Sabbath. Bij momenten scheurde de gitaar dwars door de muren, elders was het dan weer genieten van verstilde meeslepende pracht. Cloakroom leek ons alleszins een band te zijn die live een stuk meer overtuigt dan op hun albums.

Eén van de meest aangename ontdekkingen was de Noorse band Spurv (****1/2). Gelaagde post-rock (met blazers!) zoals ze die het liefst hebben op Dunk!fest, getuige een volgelopen en bijzonder enthousiaste balzaal. Begeesterende pracht en subtiele klanken afgewisseld met aanzwellende gitaaruitbarstingen, Spurv bleken er meesters in. De Noren stelden hier het fantastische nieuwe album ‘Brefjaere’ voor, en dat is een absolute aanrader.

Even dachten we dat we van Dunk!fest een tijdelijke uitstap maakten naar Graspop of Alcatraz. Met Conjurer (*** ½) kregen we immers genadeloze en hondsbrutale metal op ons bord. Barbaarse vocals, striemende gitaren, mokerslagen van drums. Toch bemerkten we hier en daar een verstild of sferisch momentje, waarmee we de post-metal indicaties wel konden thuisbrengen. Ergens dachten we aan Cult Of Luna, maar dan met minder subtiliteit. Dit was pletwalsmetal die ons murw geslagen achterliet.

Misschien niet de beste keuze om te bekomen van het meedogenloze geweld van Conjurer, maar toch wilden wij het Schots Dvne (*** 1/12) even checken. Wederom hardvochtige metal met brulvocals en verschroeiende gitaren. Liefhebbers van pakweg Psychonaut konden hier wel hun hart aan ophalen. Dvne bleek een krachtige band met een volumineuze sound, maar zo kunnen we er nog wel een honderdtal opnoemen, en Dvne springt er niet echt uit. We hebben dit soort metal met name al vaker en beter gehoord.

Met voorsprong één van de beste momenten van deze editie was de geweldige set van Maserati (*****). Post-rock met immer prikkelende gitaren op een opzwepende beat, en met een fenomenale drummer die centraal op het podium had plaatsgenomen, kwestie van hem extra in de kijker te zeten, en terecht. Maserati had met een gedreven en opwindende set de ganse zaal in een greep. Geen band die meer ritme en opwinding kan brengen in het post-rock genre dan deze heren. Maserati maakt post-rock zowaar dansbaar, en dat dankzij een immer gedreven beat. Maar toch waren het de immer zinderende gitaren die de bovenhand kregen, en dat is wat hun formule uniek maakt in het genre. Meest bewogen concertje van het weekend.

Arms & Sleepers (***) toonde aan dat Dunkfest met deze editie meer dan ooit voor een bredere programmering had geopteerd. Dit duo was eerder een buitenbeentje en bracht, geruggesteund door een drummer, elektronische muziek die mikte op sfeerschepping maar daar niet echt in slaagde. De voorzichtige beat was onvoldoende om het publiek loos te doen gaan en men lukte er ook niet in om de juiste vibe over te brengen op de zaal. Het had wel iets, maar te weinig. Te vrijblijvende elektronica, zeg maar.

Pruillip (****) was van een heel ander allooi. Gestripte en donkere doom/sludge van het duo Louis Evrard op gitaar en Annelies Van Dinter op zang en drums. Zij produceerden een indringende en beklijvende sound aan een slowmotion tempo. Het werd ons meteen duidelijk waarom deze band in één adem genoemd wordt met de legendarische doom-act Earth. Slepend, rauw en hypnotiserend, net zoals op het ongezouten debuutalbum dat meer dan uw aandacht waard is.

In tegenstelling tot de eerste avond was de headliner op dag 2 in de concertzaal er deze keer wel boenk op. Kon ook niet anders, met This Will Destroy You (*****) had Dunk!fest één van de grote en legendarische namen in het genre gestrikt. Hun geweldige set was een schoolvoorbeeld van hoe post-rock moet klinken. Adembenemende tussenpozen en wervelende climaxen die niet zelden in een poel van heerlijke noise uitmondden. De intieme passages kregen de zaal muisstil, de zinderende gitaaruitbarstingen creëerden bloedstollende apotheoses. Dit was zonder meer prachtig, een uitzinnig publiek bedankte deze buitengewone performance dan ook met een daverend applaus.

Post-rock met een zanger, het kan ook, alhoewel we ons bij Oh Hiroshoma (***1/2) wel hardop mochten afvragen of dit wel een goed idee was. Frontman Jakob Hemström had nu ook weer niet zo een begenadigde stem en de songs die gedreven waren op zijn vocals flirtten af en toe met de grens van de meligheid. Op de meest benarde momenten meenden we zelfs een flard U2 te ontwarren, of erger nog, Coldplay. Dit kan toch de bedoeling niet geweest zijn. De sound van Oh Hiroshima hengelde elders dan weer naar prog-rock die, het moet gezegd, stijlvol en geraffineerd geserveerd werd. Knap, maar helaas wel een beetje ten koste van de energie en vitaliteit.
Oh Hiroshima kwam pas echt op dreef toen de microfoon met rust werd gelaten om een paar heerlijke en potige brokken post-rock te etaleren, hier waren ze wel terug volledig bij de les. Gemengde gevoelens dus, de band probeerde in dat kleine uurtje in te veel verschillende watertjes te zwemmen en dat kwam hun set niet te goede.

Het beste werd voor het laatst gehouden, zo bleek. Wat een geweldig, springerig en uiterst energiek concert van Sleepmakeswaves (*****)! Dunk!fest werd zo afgesloten met een fameuze knal.
De vitaliteit die deze Australiërs op een podium tentoonspreiden is van een ongekende dimensie, even intens en hectisch zeg maar als hun collega’s van And So I Watch You From Afar.
Omwille van de sterk voelbare en zichtbare kracht en intensiteit van deze dynamische bende kwam dit veel sterker, heviger en snediger binnen dan op hun uitgebalanceerde platen, waaronder het splinternieuwe en alweer bijzonder knappe ‘It’s Here But I Have No Names For It’. Sleepmakeswaves bracht hun uiterst explosieve riff-geladen post-rock met een uitgelaten bedrijvigheid en enthousiasme. Nieuwe hitsige songs als “All Hail Skull”, “Ritual Control” liepen over van elektriciteit en spankracht, zinderende klassiekers als “The Stars Are Stigmata” en “Pyramids” waren al even extatisch.
Na al het moois dat we van deze Dunk!fest editie kregen, was dit de ultieme kers op de taart.

Thank You Dunk & See You Next Year

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6005-dunk-festival-2024.html

Organisatie: Dunk!festival ism VierNulVier, Gent

Les Nuits Botanique 2024 - The Paper Kites + William Fitzsimmons - Intiem Slotakkoord van Les Nuits Bota

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - The Paper Kites + William Fitzsimmons - Intiem Slotakkoord van Les Nuits Bota
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-05
Jérôme Bertrem

De laatste avond van Les Nuits Botanique beloofde een zachte afsluiter te worden. The Paper Kites stonden op het programma, met hun recente album ‘At The Roadhouse (2023) op tournee. Een verrassend album waar het Australisch vijftal met een mix van blues en rock een breder palet verkent. De vraag was of ze die verrassende benadering ook live konden waarmaken.

Nadat Benni de avond voor ons iets te vroeg had ingeluid, konden we gelukkig nog genieten van het tweede voorprogramma. De lange gestalte en diepe stem van William Fitzsimmons doen denken aan Bob Mould, maar zijn muziek en zang zijn absoluut niet te vergelijken. In "Goodmorning" toonde Fitzsimmons zijn vaardigheden op de gitaar, terwijl hij de lyrics zachtjes in een hoge toon fluisterde. Ook in het - volgens hemzelf - 'verdomd trieste' nummer "Please Forgive Me (Song of the Crow)" kwam zijn unieke stem goed naar voren. Helaas werd de aandacht van het publiek al snel afgeleid door gebabbel, ondanks zijn geestige cover van de Backstreet Boys-hit "I Want It That Way". Het intieme "Beautiful Girl" vormde een passend slotstuk van een vermakelijk concert dat eigenlijk wel wat meer aandacht verdiende.

Met een grote opstelling beloofde het optreden van The Paper Kites een volwaardige ervaring te worden, en dat werd het ook. Samen met drie extra muzikanten vormden ze de Roadhouse Band, waarmee frontman Sam Bentley verwees naar de plek waar ze hun album hebben opgenomen. Diezelfde energie voelden we meteen bij het zacht opgezette "Between the Houses", dat zich naar het einde toe met de mondharmonica lekker ontwikkelde. De fluwelen stem van Bentley raakte ons diep tijdens het in americana gehulde "Till the Flame Turns Blue". Ook het nieuwe "Hurts so Good" zat vol nuances van hun vernieuwde sound. De praatgrage en sympathieke Bentley vertelde vol trots dat hij een nieuw Manneke Pis had gekocht om zijn kapotte exemplaar te vervangen. Dat leverde hem zeker wat extra punten op!
De prachtige samenzang in "Tenenbaum" en "Green Valleys" versterkte de subtiele instrumentatie. Het indrukwekkende "Bloom", waarbij ze met z’n achten achter één microfoon plaatsnamen, kreeg de hele zaal muisstil. Het publiek zong de lyrics zachtjes mee, wat de magische sfeer alleen maar versterkte. Tegenover dit rustige nummer stond het meer rockende "June’s Stolen Car", waarbij tweede gitarist David Powys met volle overgave de zang van Bentley overnam. Pianiste en vocaliste Christina Lacy nam tijdens "Without Your Love" het voortouw en sleepte het publiek verder mee. De gitaarliefhebbers in de tent konden genieten van de afsluitende solo in "Good Nights Gone".
Met het slot gaven ze weer ruimte aan intimiteit. De banjo zorgde voor een geslaagde cover van Adrianne Lenkers "anything". De laatste keer achter de akoestische microfoon was een ware beproeving door de luide sirenes en passerende vliegtuigen. Met wat geluk slaagde het vijftal er toch in om het pareltje "Paint" perfect en met de nodige kippenvel te brengen. Met de swingende uitsmijter "Electric Indigo" lieten ze de allerlaatste noten van Les Nuits Botanique weerklinken.
Setlist Between the Houses - Till the Flame Turns Blue - Hurts So Good - Nothing More Than That - Green Valleys - Tenenbaum - Bloom (akoestisch) - June’s Stolen Car - Without Your Love - Good Nights Gone - Black & Thunder - Anything (cover van Adrianne Lenker) - Paint (akoestisch) — Electric Indigo

Neem gerust een kijkje naar de pics alle zallen @Dieter Boone
Benni
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5998-benni-5-05-2024.html?ltemid=0

William Fitzsimmons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5999-william-fitzsimmons-5-05-2024.html?ltemid=0

The Paper Kites
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6000-the-paper-kites-5-05-2024.html?ltemid=0

Kiss Facility
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6001-kiss-facility-5-05-2024.html?ltemid=0

Erika De Casier
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6002-erika-de-casier-5-05-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit

Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit
Headbanger's Ball Fest 2024
Culthuurhuis De Leest
Izegem
2024-05-04
Filip Van der Linden en Erik Vandamme


Toen Paradise Lost werd aangekondigd als headliner voor Headbanger's Ball Fest 2024, voelden we al aan dat dit een top editie zou worden. De organisatie mocht het bordje 'Sold Out' een paar weken voor de aanvang van het festival naar boven halen. De zaal zat gezellig vol, en in de inkomhal kon je gezellig kletsen met vrienden en fans; ook bandleden waren te zien aan de merchandise stand, gewoon om even een babbeltje te slaan.
Een pluim voor de organisatie hoe het allemaal spontaan in elkaar zat. Het aanbod was divers. Paradise Lost zou heel sterk uit de hoek moeten komen met bands als Tangled Horns en Gnome, de extreme metal Conjurer en de post metal van DVNE. De absolute verrassing van de dag kwam echter vanuit een heel andere hoek … Lees mee …

Het Gents-Antwerpse viertal Huracán (****)  is een telg uit de familie van Dunk!records en levert een mix van stoner, noise en sludge. De band produceerde reeds twee EP's en het recente full-album ‘We Are Very Happy’. Huracan rijgt de mooie supports aan elkaar en mocht al twee keer aantreden op het Dunk!festival en eenmaal op Alcatraz. Hoewel de band al moet aantreden om 14.30 uur, is de zaal al goed volgelopen en die kans grijpt de bassist van Huracán met beide handen. Hij is de podiumtijger die constant het publiek aanvuurt en die voorts visueel vertaalt wat er muzikaal gebeurt. Van de lyrics zal dat niet komen, want die zijn er nauwelijks. En die worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten.
De set van Huracán in Izegem werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ uit 2017 (“Crystal Mathematics” en “Realm Of Instability”) met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ uit 2022 en dan nog enkele nieuwe tracks die al meteen naar meer smaken. Huracán bewees nog maar eens dat de organisatie van Headbanger's zijn openers weloverwogen weet te kiezen.

Het succes van een optreden van een band hangt mee af van de interacties tussen het publiek en de band. Tangled Horns (***1/2) houdt dit hoog in het vaandel. De band speelt de pannen van het dak en de temperatuur stijgt op hun sound. De beweeglijke, charismatische frontman trekt de aandacht naar zich toe. Hij weet het publiek aan te porren, de muzikanten worden geknuffeld, enz. Het hoort er allemaal bij … Ook vocaal intrigeert hij!
Die versmelting was er vandaag niet helemaal, er was voldoende interesse en respons, maar  het publiek nam een afwachtende houding aan. Tangled Horns overtuigde in hun stoner , maar kon dus niet voluit gas geven.

De absolute verrassing kwam van Hippotraktor (*****) uit Mechelen. De release van hun knappe album 'Meridian' in 2021, sloeg in als een bom in de progressive postmetal. Sander Rom moest de band helaas onlangs verlaten door aanhoudend medische problemen. In die paar jaar is hier een goed geoliede machine bezig! Elkeen heeft z’n belangvolle inbreng en rol. Ondanks het verlies zet Hippotraktor sterk en stevig door en de band blijft bezig op hoog niveau op plaat als live. De registers worden opentrokken en de emo vocals zijn bepalend. Hun gretigheid en enthousiasme wordt beloond. Een bommetje! Wat een optreden. Er komt een nieuwe plaat uit, 'Stasis' via Pelagic Records. Dit belooft!

Na wat rust en een pintje later, werd het tijd voor het zootje ongeregeld GNOME (***) getooid met pinmutsen. GNOME spelen los spontaan, verschroeiend door snedige riffs en drumpartijen. De muziek is een donkere, zelfrelativerende trip met een hoek af, niet vies van een dosis humor, jolijt. Hun virtuositeit siert. Een concert van GNOME is een heerlijk aanstekelijk, muzikaal feestje.

Samen met Conjurer zal DVNE een tour maken, die startte op Headbangers's Ball Fest. DVNE (*****) klinkt uniek door een ondoordringbare muur op te bouwen met intens variërende gitaarriffs en drums. Het is een hypnotiserende, bedwelmende, sprookjesachtige trip, gedragen door subtiele emo vocals.
De band is geïnspireerd op Dune, het indrukwekkende, complexe en ook lijvige sciencefictionwerk van Frank Herbert. DVNE speelt een sterke afwisselende show, die in de nummers steeds naar een climax  gaan, als een alles vernietigende orkaan. Wat een energie  en explosies. De lightshow intrigeert het geheel. Een toegevoegde waarde voor dit festival alvast. Samen met Hippotraktor één van de ontdekkingen.

Ook Conjurer (****1/2) houdt van zo’n intens spannende opbouw en explosies. Een ondoordringbare geluidsmuur, die wat monotoon aanvoelt, heeft een donkere rand, maar klinkt verschroeiend luid en hard. Van een rustpunt is er hier geen sprake. Deze Britse band is als een dolgedraaide, razende sneltrein, daverend en bonkend. Wat een pletwals. De rauwe vocals zijn hier mee bepalend. De gitarist was op het eind in het publiek, wat positief werd onthaald. Conjurer gaat muzikaal de confrontatie aan met z’n demonen . Puik werk van die mannen!

Het was intussen al middernacht toen Paradise Lost (****) op de bühne was. De band had er zin in, je voelde het gewoon in de uitverkochte zaal ook. De frontman hield z’n publiek bij de leest. Oud en nieuwer werk wisselden elkaar af, wat enthousiasmerend werd onthaald.
Paradise Lost ging gretig te werk, o.a. op “Say Just Words”, “One Second” en “No hope in Sight”. Paradise Lost mag dan ook een hobbelig parcours hebben afgelegd, momenteel staan ze sterk overtuigend te spelen, zonder ook maar routineus te klinken.”The Enemy” en “Ghost” waren schitterende afsluiters.

We kregen een enorm geslaagde editie. De headliner in 2025 zal Katatonia zijn. Noteer het maar in je agenda … op 3 mei!
Info: https://www.facebook.com/headbangersBallsFest

Organisatie: Headbanger's Ball Fest

Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-02
Jérôme Bertrem

Bij onze zuiderburen is Jacques meer bekend dan alleen om zijn niet-alledaagse kapsel. Na vijf albums, enkele EP's en talloze zijprojecten blijft hij experimentele, elektronische en visuele hersenspinsels bedenken. Zijn huidige live project Videochose 360° belooft een oogstrelende verwennerij te zijn. Iets wat Irène Dresel naast haar beukende techno ook wat van kan. Een avondje Frans eclecticisme was dus wat ons te wachten stond.

Om de druilerige avond in te leiden, was daar de Brusselse Dorothy Gale. Als een moderne hoofdrolspeler van The Wizard of Oz, bracht ze een scala aan genres in haar songs. De bij momenten zweverige dreampop leende zich ervoor om haar zachte, hoge stem wijd te laten klinken. Soms leek Björk niet ver weg met de tribale beats en de lichte electro die soms aanschuurde tegen donkere techno. Het frivool gezongen "Emerald" was een creatief stuk met een catchy popmelodie. In de afsluiter klonk een pompende jaren 80 retro drum beat als rechtstreeks uit A-ha gekopieerd, en het geheel eindigde met een snedige distorted punk gitaarsolo. De verscheidenheid aan klanken en de aanstekelijke charme van de jonge Brusselse met haar twee muzikanten waren verrassend, licht prikkelend en amusant.

Alleen al aan de podiumopstelling te zien, beloofde Jacques er een atypisch en experimenteel spektakel van te maken. Voor een groot scherm stond centraal een tafel voor zijn elektronica, waaruit verschillende buizen liepen naar kleinere deelschermen, een lichtinstallatie van glazen kokers en een kijkdoos die een hoofdrol zou spelen tijdens zijn set. Met de bekende Star Trek-groet nam de gekke Fransman onder luid applaus plaats achter de knoppen. De bass stampte vanaf het begin lekker loeihard vanuit het soort laboratorium waar we beelden zagen van röntgenfoto's of lichaamsdelen. Vervolgens gebruikte hij die fameuze kijkdoos om er met alledaagse voorwerpen beelden en klanken van te maken. Hiermee ging hij over opgenomen tracks van beats en melodieën over mixen om er lekker op los te gaan.
Of nog zijn "générateur de réalité" waar tijdens zijn performance een reeks van woorden random een zin vormden om uiteindelijk af te sluiten met "Tout est magnifique". Het publiek liet zich al meermaals horen maar nu was het enthousiasme op een hoogtepunt. Nog voort in zijn set flitsten beelden voorbij van brekende potloden, afbraakwerken, een pistoolschot, een pater aan de bel, een afbakkend brood, een rat in ontbinding, een genezende wond aan een vinger... Heel willekeurig, ongewoon, soms grimmig, soms duister, maar toch werkten Jacques' enthousiasme en nerdy bewegingen aanstekelijk. De set was dusdanig uniek door de maffe ingevingen en improvisaties. Toch bracht hij onder andere "Kick ce soit" of nog "Ça se voit" uit zijn laatste album ‘LIMPORTANCEDUVIDE’, een welkome toegift voor de vele fans. De machinale uptempo songs die al eens versnelden of vertraagden, met vleugjes van drum & bass, sloten zijn vermakelijke concert af.

De hele installatie moest nog plaats maken voor de even decoratieve Irène Dresel. De snelle afwisseling van decors en bands gaf deze avond een festivalgevoel. En net in die sfeer kwam Dresel en haar kompaan in quasi ceremoniële witte gewaden met sieraden plaatsnemen achter de met bloemen getooide mengtafel en percussiehoek. De loeiharde house werd meteen ingezet waar doorheen de set wat house of electro aan te pas kwam. De live percussie gaf daarbij dat tikkeltje extra om het geheel boeiend te houden. Dresel draaide sierlijk aan de knoppen en genoot er ook zichtbaar van. Het publiek ging lekker tekeer en niet alleen toen er bloemenkransen werden uitgedeeld, er uit een gieter belegd met diamanten werd gedronken of toen er een ceremoniemeester langskwam met een karretje om een soort van toverdrankritueel te ontplooien. Naar het einde toe klonk de house wat donkerder, alsof het om goth house zou gaan.
Lekker beukend, sloot de geslaagde avond van experimenteel, eclecticisme en harde beats af.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Humo's Rock Rally 2024 – Iedereen winnaar in deze finale

Geschreven door

Humo's Rock Rally 2024 – Iedereen winnaar in deze finale
Humo’s Rock Rally 2024
Ancienne belgique
Brussel
2024-04-28
Erik Vandamme

Voor een beginnende band of artiest zijn er een hele rits mogelijkheden om bepaalde deuren te laten open gaan. Concours, wedstrijden zijn gegeerd om erkenning te verkrijgen. Humo’s Rock Rally is zowat de grootste en meest bekende wedstrijd die ons land rijk is, eens je in de finale geraakt, kan je carrière gelanceerd worden. Of toch ongeveer. Bij sommige bands vonden we drie songs net iets te weinig om een oordeel te vellen, bij andere waren we direct mee. Op deze editie stonden er tien bands op het podium, die elk op hun eigen manier winnaars bleken te zijn. Het uiteindelijke verdict hangt af van de persoonlijke smaak; de uitverkochte AB Box genoot van het aanbod. En … wij ook uiteraard.

Zangeres Lindy Versyck van TJE (****) stond later op de avond in het voorprogramma van Johannes Is Zijn Naam in de AB Club maar dat hield haar niet tegen om alles uit de kast te halen, om te laten zien over wat een bijzondere stem ze beschikt. Geruggesteund door twee akoestische gitaren, nam ze iedereen moeiteloos mee, intiem , spaarzaam en emotievol, innemend door haar vocals.
TJE was meteen al een eerste hoogtepunt. Ze werd er later op de avond voor beloond…
Setlist: Feed Me’//Coolkidsbar //Days Exist

Edouard Van Praet (***1/2) is een band, je zou het haast vergeten want de beweeglijke, charismatische frontman is op alle kanten van het podium te zien. Hij zoekt z’n publiek op en laat zijn hoge, scheurende stem door de boxen loeien. Hij trekt alle aandacht naar zich toe. Mee bepalend zijn de energieke, ijzersterke riffs van de band, gebracht vanuit een buikgevoel Spannend en strak deze Edouard Van Praet!
Setlist: Is this over?//Echoes//Bigstar

Aäron Koch (****) viel in 2018 al in de prijzen als gitarist van Calicos en probeert het nu solo. Een gevarieerde trip kregen we, intimistisch als gedreven. Aäron Koch raakt de gevoelige snaar en laat je evengoed lekker headbangen die op de koop toe blijft kleven aan de ribben.
Setlist: Falling//To Know//Living the dream

Over naar een instrumentaal hoogtepunt … Those Who Didn’t (*****) - Twee gitaristen, een bassist die perfect aansluit en een drummer die zijn drumvellen nogal weet te bewerken. Schitterend. Het op elkaar ingespeeld zijn is het muzikaal verhaal. Wat een variatie, wat een wervelstorm in die sound. Maar na drie nummers, floep gedaan … Dit smaakte verdomd naar meer …
Setlist: Less Than a Hero//Horseback//Trajectory

Koala Disco (*****) de band rond toetseniste/zangeres Silke Ravesloot dompelt ons onder in een spooky sprookjesachtige sfeer; licht en donker vinden elkaar …We hebben hier bijzonder hypnotiserende muziek; de combinatie in vocals van Silke met deze van frontman Niels Tuijaerts, uitgedost in een fleurige rok, doen je wegdrijven;  je komt elfen als demonen tegen. Muzikaal divers, gevarieerd, een breed publiek bereikend. Deze band wiste te bekoren en won de publieksprijs.
Setlist: When The Comet Comes//The Youth is Wasted’//Witches

Snoeihard en meedogenloos slaat Waste (***1/2) toe. Het spooky droombeeld van de vorige band wordt verpulverd. Ze delen stevige uppercuts uit en stampen lekker om zich heen. Er ontstaat zelfs een eerste moshpit. Waste dendert over ons heen. Waste had aan drie songs genoeg om ons compleet murw te slaan … ‘we want more van dat’…
Setlist: Urge//Tantrums//If I had a Gun

Ze worden al vergeleken met Talking Heads, wat een compliment mag zijn. Muzikaal aanstekelijk en dansbaar, met wulpse danspassen, surplus het combineren van mannelijke en vrouwelijke vocals, wist te ontroeren. Lézard (*****) overtuigt en heeft een eigen identiteit..  Ze brachten erg overtuigendzelfs een nummer die ze nog niet hadden gespeeld, gedurfd en risicovol, “Nothing At all”. Band met potentieel, zonder meer!
Setlist: Coltrane & XTC’//Manifestique’//Nothing At All

Zegel (**** 1/2) bestaat uit de zanger van Waste en de frontman van Koala Disco. Dat kan alleen maar zorgen voor nog meer vuurwerk. Waste was een mokerslag, Zegel duwt het gaspedaal nog meer in . Wat een technische hoogstandjes met gitaar, een ondoordringbare muur, in een kwartier speeltijd. En dit met een dosis humor. Enkele crowdsurfers en mensen die wild tegen elkaar botsen. Een lekker rock feestje. Knap!
Setlist: Magmaman//Heksenketel//Voodoo Piemel’ (The Prodigy-cover)

Het contrastkon nu niet groter zijn …. Teun (***1/2) viel op door haar eentje, op piano en enkel haar breekbare stem. Tja tav het gitaargeweld viel ze wat uit de toon. Maar het publiek respecteerde enorm haar set. Een rustpunt door de intieme, emotievolle aanpak.
Teun wist ook de jury diep te raken. Een welgemeend, daverend applaus na haar beladen mooie set …
Setlist: Give it a chance’//Floating//Ready for you

Maria Iskariot (****) zagen we vorig jaar nog aan het werk in het voorprogramma van Sophie Straat in een goed gevulde N9, Eeklo. We schreven:Ook de Belgische formatie Maria Iskariot  draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.' We kregen dan ook  een goed half uur lekker om zich heen stampende punk muziek met een dosis humor en zelfrelativering voorgeschoteld. Een spervuur aan riffs en drums, met af en toe een integer momentje. Intens mooi’
Punk met een lekkere hoek af dus. De zangeres was al na twee nummers in het publiek. De Nederlands gezongen – geschreeuwde - tekst, was hier mooi meegenomen.
Setlist: Suiker//Tijm’//Leugenaar’

Het verdict: Na een Melthead DJ-set, en wij even verpozen met een Orval, volgde om half tien het verdict. Koalo Disco mocht (dik verdiend wat ons betreft) de publieksprijs in ontvangst nemen. TJE kwam als derde uit de bus. Tweede werd Teun en de winnaar van HUMO’s rock rally 2024: Maria Iskariot
M.i. verrassend…M’n persoonlijke top 3 was als volgt:  Those who didn't , Koala Disco, Lézard

Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel

Les Nuits Botanique 2024 - Yard Act + guests - Absurde en maffe utopie

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - Yard Act + guests - Absurde en maffe utopie
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-04-28
Jérôme Bertrem

Les Nuits Botanique brengt zoals gewoonlijk enkele headliners die al naam hebben gemaakt in de alternatieve muziekscene. Zo staat Yard Act op het programma, bekend van hun sterke debuutalbum ‘The Overload’ (2022) waarmee ze een plekje veroverden in de Britse postpunkscene. Met hun recente album ‘Where's My Utopia?’ (2024) voegen de Britse punkers disco en pop toe aan hun sound, wat resulteert in snedige en catchy songs. Met een van de sterkste platen van dit jaar tot nu toe, kijken velen reikhalzend uit naar hun live performance.

Murkage Dave mocht de avond openen in Le Chapiteau. In de tent die speciaal voor Les Nuits Botanique was opgezet, bracht de imposante Londenaar spaarzame maar treffende alternatieve r&b-songs. Zijn opgenomen tracks, die hij uit zijn boombox liet klinken, waren aangenaam en zelfs aanstekelijk. Zijn lyrics bevatten lichte maatschappijkritiek en zelfreflectie, wat verklaart waarom hij deel uitmaakt van het voorprogramma van Yard Act. "Please Don't Move to London It's a Trap" had een boodschap van algemeen belang en diende tevens als ludiek bruggetje om zijn merchandise te promoten. Het gevatte "Murkage Dave Changed My Life" werd met dikke sarcasme strak gezongen. Ondanks dat hij zijn set begon voor slechts enkele vroege vogels, wist hij gedurende zijn klein half uur meer publiek aan te trekken.

Na de eerste vermakelijke opener was het de beurt aan de wat ruigere Folly Group. De geslepen post-punk met hyperactieve percussie, springerige vocals en toetsen van mathrock paste perfect in het rijtje van Squid, Black Midi, Courting en... Yard Act. Het jonge viertal, eveneens uit Londen, ging meteen vol gas met "Awake and Hungry". Het opzwepende "Four Wheel Drive" deed denken aan Talking Heads met zware koorts. Dezelfde energie brachten ze ook over in "Paying The Price", terwijl de goed gevulde tent zichtbaar genoot. "Fashionista" begon dromerig, maar ontwikkelde zich tot een swingend geheel met pakkende hooks. De band verraste met wat jazz in "Butt No Rifle", waarna ze vlot overschakelden naar heerlijke rollende postpunk. Ook "Strange Neighbour" had het potentieel om geschreven te zijn door een jonge Foals. In hun flitsende passage bewees Folly Group meerdere malen hun rijke arsenaal aan pakkende hooks.

Gelukkig was er bij het publiek ruimschoots energie over voor Yard Act. Met een grote backdrop, de albumtitel ‘Where's My Utopia?’ in neonverlichting, drie extra live muzikanten en elk een oranje kledingstuk hadden de vier heren duidelijk moeite gestoken in hun live performance. Toch was opener "An Illusion" een rustige start voor wat doorgaans een opgefokte set is. "Dead Horse" was een eerste hoogtepunt voor de fans van het eerste uur, met een salvo van rake woorden en een maffe saxofoon. Frontman James Smith ging hevig tekeer met zijn microfoonstatief in "When the Laugher Stops", waarbij de backing vocals voor een schitterende ondersteuning zorgden. Een maffe en swingende Beck-vibe was te herkennen in het lekker groovende "Petroleum". "Land of the Blind" zou niet misstaan in het repertoire van Gorillaz. Zo wild als het eraan toeging op het podium, zo wild en extatisch waren sommige concertgangers.
Op datzelfde elan ging de band verder met het hitje "We Make Hits", waarbij het publiek het refrein luidkeels meezong. Ook het nieuwe "Dream Job" klonk nog beter dan op de plaat. Het oudere materiaal bleef echter niet achter. De gezellige chaos in "Dark Days", de onversneden punk à la Ramones in "Witness (Can I Get A?)", met wilde backing vocals, het surrealistische "Payday" en de Britpop op steroïden in "The Overload" waren stuk voor stuk rake klappen. Het tweede microfoonstatief moest er ook aan geloven!
Toch wist de band ook met wat subtielere songwriting te overtuigen. Onderdrukking, afwijzing en escapisme waren enkele thema's die aan bod kwamen in het eerder rustige maar prachtige "A Vineyard for the North". Na een onvermoeibare tour van twee maanden, waarvan de Botanique de laatste stop was, had Yard Act nog genoeg energie over om zonder onderbreking aan de bisronde te beginnen. Even werd het liefdevol met "100% Endurance", maar pas bij het absurde "The Trench Coat Museum", met Murkage Dave en Folly Group, werd het echt een gekke boel.
Yard Act maakte hun belofte waar en serveerde ons een heerlijk brokje post-punk. Hun eigen utopie leek niet al te ver weg, en daar wilden we graag deel van uitmaken.
Setlist: An Illusion - Dead Horse - When the Laughter Stops - Petroleum - Land of the Blind - Fizzy Fish - We Make Hits - Fixer Upper - Witness (Can I Get A?) - Down by the Stream - Dream Job - Payday - The Overload - A Vineyard for the North — 100% Endurance - The Trench Coat Museum

Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
Murkage Dave
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5956-murkage-dave-28-04-2024.html?Itemid=0
Folly Group
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5957-folly-group-28-04-2024.html?catid=category
Yard Act
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5958-yard-act-28-04-2024.html?catid=category

Organisatie: Botanique, Brussel (iv les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2024 - Jespfur + Camille Keller - Jong talent trapt Les Nuits Bota af!

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - Jespfur + Camille Keller - Jong talent trapt Les Nuits Bota af!
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Rotonde)
Brussel
Jérôme Bertrem
2024-04-25

Het is weer tijd voor Les Nuits Botanique! De jaarlijkse hoogmis barst opnieuw van het lokale, jonge en eclectische talent, samen met enkele grote namen uit de alternatieve muziekscene. Dat begint allemaal op de openingsavond in de Rotonde.

Ondanks de vroege drukte in de Kruidtuin en de tuinen, was het aanvankelijk rustig voor de Brusselse Camille Keller in de Rotonde. Maar er viel zeker iets te beleven, zowel op muzikaal als visueel vlak. Voor een groot scherm met flitsende visuals van alledaagse dingen bracht hij, gehuld in een kaptrui, soms ondersteund door een stevige beat, zijn duistere grime met hints van R&B en hiphop. Het aanvankelijk zachte "Something Off" kreeg dankzij Keller's authentieke performance een extra dimensie. De diepe bassen en flitsende stroboscopen lieten "Mid Backstabber" lekker rollen, terwijl het nieuwe "Dallae" met overtuiging werd gebracht. Het concert van de Brusselaar was met zijn trouwe fans een geslaagde thuismatch.

Met zijn avant-garde experimentele indie en soms psychedelische dreampop was de Nederlander Jespfur geen vreemde eend in de bijt op Les Nuits. Net als de support stond hij solo op het podium, gewapend met enkele mixpanelen, elektronische gear en een gitaar. Hij bouwde zijn nummers behendig op, beginnend met een ietwat duistere intro die uitmondde in een meer ritmisch geheel waarbij hij al schreeuwend meteen onze aandacht greep. De new wave vibes van "Condition" met zijn catchy hooks en zweverige vocals zorgden voor een boeiende luisterervaring. Hoewel het live experimenteren met intro's, loops en beats soms onze aandacht verslapte, was Jespfur's potentieel voor sterke nummers, zoals in het nihilisthe “nil” overduidelijk aanwezig.
Zijn eerste optreden in Brussel was geslaagd en werd door het kleine publiek aangenaam ontvangen.

Neem gerust een kijkje naar de pics alle zalen @Dieter Boone
Lewis Ofman
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5972-lewis-ofman-25-04-2024.html?ltemid=0
Bonnie Banane
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5973-bonnie-banane.html?ltemid=0
Nochka
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5974-nochka-25-04-2024.html?ltemid=0
Louis Culture
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5975-loiuis-culture-25-04-2024.html?ltemid=0
Finn Foxell
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5977-finn-foxell-25-04-2024.html?ltemid=0 
Jespfur
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5979-jespfur-25-04-2024.html?ltemid=0  

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

TEXtival 2024 - Gitaren verdrijven de kou

Geschreven door

TEXtival 2024 - Gitaren verdrijven de kou
TEXtival 2024
V-TEX-site
Kortrijk
2024-04-21
Ollie Nollet

Dit was reeds de tiende editie van dit sympathieke gratis familiefestival waarvan de opbrengst integraal gaat naar de Buurtschool V-TEX, vzw Samen Kind Zijn (dat kinderen een zorgeloze vakantie, gratis gezonde voeding en avontuurlijke activiteiten aanbiedt) en Refu Interim (dat vrijwilligerswerk aanbiedt aan nieuwkomers om zo hun taalkennis en netwerk uit te bouwen).
Het festival bestaat uit een rommelmarkt, een knap speeldorp, een enorm zonneterras dat gelukkig deels overdekt was en een podium waarop een tiental obscure groepen hun ding mochten doen.

Eerste groep die ik zag was Harvesters, een viertal uit Gent met als spil zanger- gitarist Paul Lamont (Hitch, Grand Blue Heron) en gitarist Miguel Moors (Blackup). Ik hoorde ongegeneerde seventiesrock met luide gitaren. Het klinkt misschien banaal, maar dat was het allerminst. Dit klonk verrassend fris terwijl de twee gitaren een onuitputtelijke bron van puur genot bleken. De meeste nummers kwamen uiteraard uit hun vorig jaar verschenen, verdienstelijke debuut, ‘At Rosie’s Palace’ maar er was ook ruimte voor enkele nieuwe songs waarin de groep haar horizonten wat probeerde te verleggen. Zo hoorde ik enkele voorzichtige funkinvloeden, in een ander nummer werd dan weer naar de blues gelonkt. Geen onverdeeld succes, maar er is nog tijd om wat bij te schaven. Harvesters sloot in schoonheid af met het subtiele "Reigning Sound" waarvan de titel een verwijzing is naar één van mijn favoriete bands. Mooi!

Daarna kwam Bèta, een vijftal uit Heule, het podium op gestormd. Schreeuwerige zang en wilde gitaren waren ons deel. Kyuss hoorde ik iemand opperen en ik besloot nog even van het zonnetje te genieten terwijl het nog kon.

The Speedways is een kwartet uit Londen dat zweert bij pure powerpop en men moet al van goeden huize zijn om me daarmee te kunnen verblijden. Vestimentair zat het wel snor: allen getooid in een leren jasje en met een zonnebril op de neus geplant. Muzikaal ging het heel wat stroever. De strakke sound mocht er best wezen maar jammer genoeg werden aannemelijke songs afgewisseld met complete draken. Gelukkig bleken ze hun beste nummers opgespaard te hebben voor het laatste deel van de set en kwam het met songs als "Tonight, you'll find love" en vooral "Talk of the town" alsnog goed. Naar verluidt hadden de heren liever in de Pit's gespeeld. Dat punkhol was voor hen wellicht een natuurlijker habitat geweest dan dit podium in volle daglicht.

Vervolgens probeerde Los Atarrayas, een surf 'n' roll trio uit Parijs met leden uit Frankrijk, Italië en Colombia de bijtende kou wat te verdrijven en ze deden dat zeker niet onaardig. Met gitaar, bas en drums brachten ze heerlijk twangende, instrumentale surf. Tijdens het eerste nummer werden ze ‘geholpen’ door een vrouw op een theremin maar dat bleek helaas enkel een stoorzender. Later probeerde een andere vrouw het nog eens, met hetzelfde resultaat. Het was een kleine smet op een voor de rest uitstekende set waarbij ik nog een pluim wil gooien naar de drummer voor zijn subtiele tussenkomsten op koebel en tamboerijn. We werden uiteindelijk nog verwend met een onverhoopt bisnummer, "El Condor Surfa", wat een briljante bewerking bleek van "El Condor Pasa".

The WRS (wat staat voor The Wires) zorgden voor dé verrassing van het festival. Ik had er nog nooit eerder van gehoord, maar dit trio uit Charleroi wist me compleet te overrompelen. De set begon met een vette kluif traag meanderende psychedelica die na een aantal minuten aan flarden werd gereten om plaats te maken voor bekschuimende psychrock. Daarna bleef het tempo meestal roekeloos hoog dankzij de doldraaiende bas van Jaime Sala Hamed, die zich in een knalrode overall van 3M had gehesen, en de knallende drums van Benjamin Podziukas. Maar de hoofdrol was voor Nacho Santamaria y Di Pietro die op indrukwekkende wijze zijn gitaar alle uithoeken van de psychedelische muziek liet verkennen.
Zo werd op drieste wijze een geheel eigen universum gecreëerd dat voor een intense spanning zorgde en waaruit de zang ons enkel kon bereiken via een oude telefoonhoorn. Aanknopingspunten zoeken leek dan ook onbegonnen werk hoewel ik toch één keer aan The Oh Sees moest denken. Bovendien bleek Nacho ook een erg aimabele man die zijn drankjetons het publiek in gooide. Midden in het laatste nummer wisselde hij met de bassist van instrument en mochten enkele dames uit het publiek op het kleine Korg klavier van Jaime Sala Hamed tokkelen. Een wat chaotisch einde van een impressionante set.

Daarna was er nog Kill Test uit Gent maar die kelk heb ik aan me laten voorbijgaan.

Dit was ondanks het barre weer opnieuw een erg geslaagde editie van TEXtival. Benieuwd wat het volgend jaar wordt want er staat een bouwproject in de steigers op deze site.

Organisatie: Textival, Kortrijk

Pagina 1 van 112