logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

30 Seconds To M...
Kim Wilde - 11/...
Festivalreviews

Graspop Metal Meeting 2024 - Een moddervette editie!

Geschreven door

Graspop Metal Meeting 2024 - Een moddervette editie!
Graspop Metal Meeting 2024
Festivalterrein
Dessel
2023-06-20 t-m 2023-06-23
Frederik Lambrecht

Editie 2024 was al een tijdlang uitverkocht, waardoor het beloofde om opnieuw lekker gezellig te worden op Graspop Metal Meeting.  Alles was tot op de puntjes voorbereid, maar zoals het ook in het leven gaat, gebeuren er af en toe ongewenste zaken en situaties, die je forceren om snel te schakelen in de moeilijke momenten. En helaas was dit hard nodig in 2024, want de weergoden waren ons niet gunstig gezind. De andere goden ook niet, maar aan hen heb ik het schijt!
Nu, de vele wolkbreuken daags voor de start hadden de campings en parkeerweides naar een soort zwembad herleid, waardoor sommige van deze locaties niet toegankelijk werden gesteld voor de bezoekers… bezoekers die maar voor 1 dag afreisden, werden aangeraden om het openbaar vervoer te gebruiken, en hen werd de toegang tot de campings ontzegd, aangezien deze voorbehouden waren voor de festivalgangers die een combi ticket hadden aangekocht.
Het festivalterrein zelf lag er nochtans goed bij de eerste uren, maar logischerwijze veranderden de groene grassprieten in een bruine slijksmurrie die niet echt sneaker-vriendelijk was.
Soit, Graspop fans zijn van geen kleintje vervaard en aan de foto’s te zien waren sommigen zelfs zo blij dat ze er spontaan hun lichaam mee insmeerden…
Maar toch, een dikke pluim voor de organisatie, die er alles aan deden om de toeschouwers op hun gemak te stellen en hun veiligheid te garanderen. Ondanks het vele gewroet in de modder van de heilige grond was er natuurlijk ook de muziek die ons het mindere weer en omstandigheden deed vergeten.
Hieronder de uitgestippelde route van Graspop Metal Meeting 2024! Enjoy.

Donderdag 20 juni 2024 - Tranen voor een vriend, Kerry King is Thrash en sushi is stukken beter dan Babymetal
Een verslag schrijven voor een festival heeft zijn voordelen, waardoor ik op het festivalterrein kon wandelen en rustig foto’s nemen van de omgeving voordat de duizenden festivalgangers binnen gelaten werden. Stilte voor de storm dus, maar dit veranderde redelijk vlot toen de meute vanachter de barricades werden vrijgelaten.
De eerste band klom op het hoofdpodium ... Solence, een Zweedse elektro rock band bestaande uit 4 mannen die een zeemzoete stem uit de boxen laten knallen en iedereen mocht meedansen. Ongetwijfeld de kans van je leven als je fan bent, maar mijn inziens kon er toch beter een echte rockband de boel aftrappen… gemiste kans in mijn oordeel. Maar soit, de aanzet was gegeven om het eerste pintje te verwelkomen.

Fans van theatrale power metal konden de show van Dominium zichtbaar appreciëren, de kale frontman nam het publiek mee in een leuke set en zijn gekleurde lenzen waren gefixeerd op zijn mede muzikanten, zodat ze zijn tred ook moesten volgen. Heavy, power metal met een horrorthema…oké, niets dat we nog niet zijn tegengekomen, maar ze zetten wel een leuke show neer op de mainstage. Deze band heeft de komende weken ongetwijfeld de tijd van hun leven, want ze zijn mee op de tour van levende legende Bruce Dickinson… een mens zou voor minder jaloers worden. Ik hoorde ook twee covers de revue passeren, waarvan 1 gekend was bij ondergetekende (Scorpions: “Rock you Like a Hurricane”) en dan blijkbaar iets van radioster Billy Eilish.

De eerste metalcore band van dit weekend werd ook aanschouwd…ooit begonnen als een coverband van Lamb of God, ondertussen uitgegroeid tot een actieve band die zes studio albums heeft gecreëerd, afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk… heel raar trouwens dat ze nog maar 3 keer uitgenodigd zijn voor Graspop. Bleed From Within is de naam en hun laatste album dateert van 2022, maar in juni dit jaar werd reeds een nieuwe single “Hands of Sin” aan de man gebracht. De breaks vlogen je rond de oren op de Jupiler Stage en ze speelden met overtuiging, krachtig en doordacht. Persoonlijk ben ik geen fan van het feit dat een heel goeie grunt wordt overschaduwd door een pure cleane stem, maar de combinatie heeft al velen blij gemaakt. De crowdsurfers deden hun ding en de donkere wolken konden daar niks aan veranderen!

Shadow of Intent is een relatief jonge band en prijkte voor de 1e keer op de affiche van GMM. De Deathcore met veel symfonische en melodische toevoeging heeft de laatste jaren vele nieuwe fans bijeen gekregen en dat was ook redelijk zichtbaar in de Marquee. Voor fans van Dimmu Borgir & Lorna Shore wordt de muziek van deze band beschreven, maar dan zal het toch wel niet het oudere werk van Dimmu zijn waar ze op doelen haha. Technisch heel sterk, soms een beetje te veel van het goede, of teveel in 1 nummer willen steken, maar toch staat deze band als een huis. Het was wel machtig hoe de blast beats giftig uit de boxen vlogen om je oorvliezen te doen daveren! Het meest intense moment was misschien wel bij “Embracing Nocturnal Damnation” uit hun studioalbum ‘Melancholy’ uit 2019, want dit was de eerste keer dat dit nummer in België live aan de man werd gebracht. De zweetgeur die uit de Marquee kwam, maakte duidelijk dat dit een heel goed optreden was.

Toen was het de beurt aan de 1e Belgische band op het hoofdpodium, Stake. Deze band vierde trouwens hun 20e verjaardag en neemt volgend jaar afscheid van gitarist Cis Deman die blijkbaar naar de Verenigde Staten zou trekken… helaas ging hun verjaardag mij niet goed af. Tijdens hun set kreeg ik persoonlijk slecht nieuws waardoor de grond onder mijn voeten wegzakte…Excuses Brent, Joris, Cis en Jesse, maar mijn focus lag niet meer bij jullie…Ik hoop van harte dat jullie fans meer dan tevreden waren met jullie prestatie.

De tijd bleef even stilstaan, maar toen kwam Kerry King om mij weer meer aan de muziek te laten denken …net voordat Slayer hun einde had aangekondigd (dewelke ondertussen ook al niet meer actueel is), had de gitarist al direct duidelijk gemaakt dat hij nieuwe muziek in zijn hoofd had zitten, die hij later ging loslaten. Met zijn debuutalbum ‘From Hell I Rise’ merk je nog steeds de Slayeriaanse passie (ja, dit heb ik net uitgevonden)  die in deze man vervat zit. Zijn album is lekker thrashy en live weet hij op welke momenten hij gas moet bijgeven…de vraag was uiteraard ook: gaan er Slayer nummers opduiken in de setlist? Het antwoord was: Ja, maar toch was ik in twijfel, aangezien de stem van Mark Osegueda nooit of te nimmer kan tippen aan deze van de koning Araya zelf. Dit buiten beschouwing gelaten, trouwens een heel sterke line-up die Kerry King op de been heeft kunnen brengen…ik zou zeggen: luister naar zijn album en je weet wat je gemist hebt. Thrash till death!

K-pop, de Japanse K3, mensen met poezenoortjes, Kawaii-attributen (WTF), …de aanloop naar Babymetal was ingezet. Was ik benieuwd? Ja, aan de ene kant wel, maar het gezonde verstand in mijn ‘metal hart’ wist maar al te goed wat het resultaat ging zijn. Drie Japanse meisje die staan te springen alsof ze in een karaoke bar voor enkele geile oude mannen moeten dansen, meer kan ik er niet van zeggen. Anderen noemen dit dan, levendig, dynamisch, opwekkend, maar als dit de trend wordt, dan hoop ik dat deze opflakkering niet te lang duurt… Was dit trouwens niet gewoon puur playbacken??!!

Gelukkig heb je dan nog wel de rockers die weten wat je moet doen met een gitaar…de ene riff na de andere eruit halen en je instrument pijn doen op een goede manier. Dave Mustaine en zijn Megadeth gaan al heel lang mee, waardoor het soms lijkt dat ze op automatische piloot spelen. Oké, ik kan dit argument wel begrijpen, maar als ze “Dread and the Fugitive Mind” spelen, dan heb je mij alvast mee in het feestgedruis. “Hanger 18”, “Skin On My Teeth”, “Countdown to Extinction”, “Sweating Bullets”, “Tornado of Souls” en afsluiters “Symphony of Destruction”, “Peace Sells” en “Holy Wars…” blijven toppers in hun genre en dit werd wederom bewezen. Mee headbangen deden we met plezier en hun recentste werk  uit 2022 getiteld ‘The Sick, The Dying….the Dead’ tont aan dat er nog veel creativiteit en soleerwerk in de handen van Mustaine vervat zit. Ik vond het alvast meer dan geslaagd!

Shockrocker Alice Cooper werd terug uitgenodigd dit jaar en ook op deze man kan je kastelen bouwen. De toeschouwers meenemen op een avontuur van horror, meezingers en een kast vol tenues aantrekken om gefocust te blijven. “Welcome to My Show” is op die man zijn lijf geschreven, en voeg daar dan nog zijn hitjes “No More Mr. Nice Guy”, “I’m Eighteen”, “Poison”  en “School’s Out” aan toe, en je beseft achteraf dat het wederom genieten was. Nepbloed, schmink, zijn hoge hoed en een wandelstok, zo zal ik hem toch blijven herinneren! Ondertussen al ruim boven de 70, maar rock & roll is zijn adrenaline! Zijn honger is duidelijk nog niet gestild…

Afsluiter op de affiche was weggelegd voor de Amerikaanse progressieve rockband Tool. Zanger en boegbeeld Maynard James Keenan – met gekende hanenkam-  is blijkbaar niet echt fan van spotlights, want hij stak zich wat weg achteraan het decor…filmpjes op de grote schermen links en rechts van het podium konden geen glimp van hem vastleggen, waardoor volgens mij toch enige connectiviteit tussen band en publiek wegvalt. Voor de één is dit een topband, voor de ander is deze muziek toch eventjes slikken. Ik persoonlijk ben meer aanhanger van deze laatste opinie, en bijgevolg kon ik mij dan ook niet direct linken aan hun muziek. Soms klinkt alles toch wat de langdradig, en heb ik toch wat meer nodig dan enkel visuele aspecten.
Bekende hits “Schism” en “Stinkfist” deden nog het meest deugd bij de aanwezigen als ik de reacties bekeek, maar toch zag ik vooral twijfel en verwarring bij velen. Neen, ik denk niet dat het merendeel van de trouwe Graspopaanhang hier volgende keer op staat te wachten. Maar – en dit wil ik toch ook duidelijk stellen – over smaken kan je verschillen, so don’t be offended!

Vrijdag 21 juni 2024 - Dying Fetus wederom uitstekend, Bruce en Rob de gepassioneerde legendes
Vandaag zat er een beetje van alle genres in mijn schema verwerkt, en na een helletocht door de modder kon ik beginnen met de Noorse Black metal band Borknagar. Begin dit jaar werd hun recentste werk ‘Fall’ voorgesteld en deze werd direct door de media als een topalbum aanzien. Deze mannen komen live niet zoveel buiten als ik het goed begrijp, en zanger ICS Vortex lijkt mij toch de meeste bekendste artiest uit deze band door zijn vroeger werk met Dimmu Borgir. De switch tussen cleane en diepe grunts is niet altijd voor mij weggelegd, maar de sfeer die deze Noren uitstralen op het podium creëert een soort trance die je meeneemt naar eindeloze landschappen. Neen, dit is geen rauwe black metal zoals ze voorzien was, maar black metal die je kippenvel doet krijgen. Mooie start van de dag.

Over Dying Fetus moet ik mijn persoonlijke mening al lang niet meer verkondigen…Top band bij uitstek als je het over Death metal hebt!! De laatste keren dat ik hen aan het werk zag, werden ze door mij gebombardeerd als beste act van het festival, en ook deze keer zitten ze in de top qua uitvoering. Het enige minpuntje in vergelijking met voorgaande keren vond ik dat de gitaren wat minder in de mix stonden, nochtans het instrument die ze met perfectie beheren. Niettemin, het was weer een machtige show. Openen deden we met “Wrong One to Fuck With”, gevolgd door “Compulsion for Cruelty” die onze nekspieren deftig opwarmden. De snelheid ging nog meer de hoogte in bij het vlugge “In the Trenches”, “Unbridled Fury” en “Throw them in the Van” van hun laatste topplaat. Superlatieven te kort voor deze Death metal machine, moshen deden we nog wat verder bij “Intentional Manslaughter” en het massieve “Grotesque Impalement” die deze geweldige set afsluit. Jaja, hiervan krijg ik nooit genoeg haha.

Fear Factory was al begonnen op de mainstage, en dit is een soort nieuwe doorstart van deze band. Oudgediende zanger Burton C. Bell is niet meer van de partij, hij gaf er de brui aan na de opnames van hun laatste album ‘Re-Industrialized’  en in de plaats kwam zanger Milo Silvestro op de proppen. Geen slechte zanger, maar ook niet zo bijzonder…gelukkig is Dino Cazares nog steeds van de partij en spreekt de muziek zelf boekdelen, en was dit optreden een nostalgisch tripje. “Newbreed”, “Schock”, “Linchpin” en “Zero Signal” doen mijn hersenpan al opfleuren en bij de toppers van de set getiteld “Edgecrusher”, het energieke “Powershifter” en “Replica” gingen de toeschouwers compleet uit hun dak.

Op de North Stage kwam Bruce Dickinson zijn nieuw solo werk ‘The Mandrake Project’ voorstellen, dit gecombineerd met zijn ouder werk. De eerste muzikante die in het oog sprong was bassist Tanya O’Callaghan, een imposante en leuke verschijning, en toen Bruce het podium kwam opgerend kon het feestje beginnen. Aftrappen met “Accident of Birth” was direct de koe bij de horens vatten en meebrullen, gevolgd door “Abduction” die het verhaal vertelt over ontvoering van aliens. Bruce teert op zijn uitmuntende stem en er zit nog genoeg panache in zijn stembereik. Oké, niet iedereen heeft dus al zijn nieuw project aanhoortd, maar gelukkig haalde hij dus ook zijn oude nummers naar boven. Kwijl maar bij “Laughing in the Hiding Bush”, “Chemical Wedding”, het emotionele “Tears of the Dragon” die luidkeels werd meegebruld en afsluiter “Road to Hell”. Jaja, ook dit optreden was er bonk op…kom volgend jaar maar terug Mr. Dickinson, aja, en breng dan gerust Steve mee!

Opnieuw richting Marquee voor het zwaardere werk want Nile kwam een voorproefje geven van hun nieuw album dewelke uitkomt in augustus 2024. De technische death metal is hard en gemeen en dus niet voor iedereen weggelegd, gelukkig heb ik stevige botten en kan ik tegen een stootje! Van hun nieuw plaat werd – en pas op, want het is een lange titel – volgend nummer in primeur gespeeld: “Chapter for Not Being Hung Upside Down on a Stake in the Underworld and Made to Eat Feces by the Four Apes” Hoe komen ze er toch op??!!

Punk maar dan de moderne variant en dan kan Turnstile hieraan gekoppeld worden. Ze kregen een plaatsje op het hoofdpodium, maar ik vrees dat deze band toch niet bij velen gekend was. Het publiek had zichtbaar wat tijd nodig om erin te komen, dus vond zanger Brendan Yates de tijd rijp om zich in het publiek te gooien om de boel los te maken. Mijn indruk was dit enkel het geval bij hun hitjes die deze show afsloten. Niet direct memorabel voor ondergetekende helaas.

Tijd dan voor de Metal God. Rob Halford kwam met Judas Priest bewijzen dat leeftijd geen rol speelt, zolang je maar de passie voelt die nodig is. Hun recente album bewees dat het vuur nog brandt onder zijn leder outfit en hij deze met plezier op ons overbrengt. Oké, soms worden nummers wat extra lang in de verf gezet om de set te vullen, maar dit is het geval bij vele headliners van die leeftijd hehe. Het nummer “War Pigs” kondigde de band aan en ze vlogen er direct in met hun nieuw nummer “Panic Attack”. De stem van onze Rob ademt gewoon heavy metal en dus dansten we mee met “Sinner”, meezingers “Turbo Lover” en “Breaking the Law” en het sublieme “Victim of Changes”. Geen verrassingen te noteren in de setlijst van Priest, waarbij als toegiften “Painkiller”, “Electric Eye” en “Living After Midnight” dit puike optreden deed eindigen. Als frontman van zo’n band kan je ook statements maken, en dit deed hij toen hij met een regenboog pet zijn Harley kwam tentoonstellen. ‘The Priest was back’, en hoe!

Zaterdag 22 juni 2024 - De terugkeer van Spoil Engine??, de Death metal bands klinken lekker agressief, Abbath laat het vriezen maar Wolfmother doet mijn mond openvallen!
Ik moest vlug mijn schoenen aantrekken want om stipt 12u begon Spoil Engine aan zijn show die in het teken stond van hun 20-jarige bestaan. Enkele oudgedienden werden opgetrommeld waaronder drummer Steven Demey en zanger Niek Tournois… vooral hun werk van debuutalbum ‘Skinnerbox van 07 kwam aan bod en zorgde voor een strakke set zonder franjes. Rechttoe rechtaan, spelen maar en gaan met die banaan. West-Vlaamse metal die beukt, en toen het slotnummer door de zoon van de drummer de boel mocht afsluiten weergalmde een meer dan verdiend applaus. Is er een comeback van dit vijftal in de maak?? Ik zou het terecht vinden…

De zon scheen waardoor de smurrie stilaan opdroogde en toen ging ik mijn schoenen gaan uitslaan in de Marquee. Death metal collectief Suffocation kwam hun kunstjes tonen en ik ben dan logischerwijze graag van de partij! Deze brute muziek linken we niet direct aan zonneschijn, maar daar maakte de band zich niet druk om. Sinds 2019 is zanger Ricky Myers aangesloten en de strot van deze man maakt indruk. Vorig jaar nog een nieuw album, maar het zijn toch vooral de oude krakers die de moshpits deden uitbreken. “Pierced from Within” was de eerste bom die de Marquee in vuur zette, en afsluiter “Infecting the Crypts” deed dit nog eens losjes over. Al de modder verdween uit mijn schoenzolen en mijn nekspieren waren opgewarmd. Een knaller!

En we bleven rond de tent staan, want de Hollanders van Pestilence waren de volgende in de rij. Deze progressieve death metal band onder leiding van Patrick Mameli gaan ook al een tijdje mee in de scene – sinds 1986 opgericht en hun debuut ‘Mallevs Maleficarvm’ die uitgebracht werd in 1988. Oké, niet alle albums scheerden hoge toppen, maar het oudere werk staat als een huis en is alom gekend. De intense circlepits wakkerden de hitte aan en dit was echt een staaltje vakmanschap. Prima show met uitblinkers “Twisted Truth”, “Lost Souls” (beiden ‘Testimony of the Ancients’) en “Out of the Body”. Mr. Mameli is geen opgever en dit is duidelijk te horen in zijn muziek en live prestatie. Of zoals ze in Holland zeggen: kroket!

Na het uitvallen van Frog Leap bleef enkel nog Steel Panther over om te bekijken die mij eventueel kon interesseren rond 15u30…en ik keek en zag dat het in feite slaapverwekkend was. Als ze gewoon het podium willen inpalmen om verhaaltjes te vertellen, borsten heb ik namelijk al veelvuldig gezien (begrijp me niet verkeerd: je kan nooit te weinig naar borsten gluren), dan heb ik liever dat er een band met inhoud staat. Neen, het is overduidelijk dat dit voor mij maar een flauwe bedoening was. Hoe lang komen ze hier nog mee weg vraag ik mij dan af. Soit, ik blies de aftocht en liet de ego’s achter… veel volk nochtans, dus waarschijnlijk vecht ik tegen de bierkaai.

Terug richting Marquee waar Rotting Christ hun laatste werk ‘Pro Xristou’ kwam promoten onder de noemer ‘35 Years of Evil Existence Pro Xristou World Tour’. Melodische black metal die strak werd uitgevoerd, koppel daaraan enkele vlammen die uit het podium vlogen en je krijgt een antichristelijk gevoel die je meeneemt naar de Griekse onderwereld.  Onder een blauwe gloed kwamen de bandleden het podium op om van start te gaan met “666” en te eindigen bij “Grandis Spiritus Diavolos”. De volgeladen Marquee vol demonen zag dat het goed was en balde hun vuisten in de lucht.

Ik had een moeilijke keuze te maken met Blind Guardian of I Am Morbid, maar het is dan uiteindelijk Dave Vincent en Pete Sandoval en hun Morbid Angel ode geworden. Death metal kolkt in mijn bloed en achteraf gezien was ik heel tevreden met mijn keuze. Het lichaam bewoog op de klassiekers die één na één uit de speakers vlogen. “Immortal Rites”, “Blessed are the Sick”, “Rapture”, het fenomenale “God of Emptiness” en thrasher “Maze of Torment”. Klassieker na klassieker werd gebracht en dit tot blijdschap van de vele aanwezigen. Neen, een stevige portie Death metal gaat er altijd in en zeker op zo’n niveau.

Tijd voor een dosis gezonde rock ’n roll en Wolfmother nam deze taak met bravoure op zich. WAT EEN OPTREDEN!! De Metal Dome heeft een onvergetelijke show mogen meemaken waarbij de band ze alle hoeken van de tent liet zien. Ik persoonlijk was nog meer onder de indruk, want behalve “Women” en “Joker & the Thieve” was ik niet zo gekend met deze band…en heeft dit optreden mij toch wel fan van het eerste uur gemaakt zeker. Ik hoor de gitaarloops nog galmen in mijn trommelvliezen…jaja, de beentjes bleven bij niemand stil staan. Smaakt naar meer, want het uur passeerde veel te vlug!

Abbath performs Immortal was al efkes bezig toen ik terugkwam en hij was bezig met nummer “One by One” die mij direct in gang zette. Nummers “Tyrants” en titelnummer “Damned in Black” passeerden bijgevolg de revue en je voelde de ijskoude hand van Demonaz op je rug tikken. Zelf hij beaamde dat het goed was haha. Abbath is geen man van grootspraak, hij laat liever de muziek voor zich spreken en als je dit dan nog kan doen via Immortal klassiekers, dan hoor ik hem graag bezig. “At the Heart of Winter”, “Withstand the Fall of Time” en verplichte afsluiter “Blashyrkh (Mighty Ravendark” – inclusief helm met horens) zorgden voor een staande ovatie. Zijn schmink was al aan het uitlopen, dus hij heeft zich ook gesmeten. Briljant en een topartiest in zijn stijl!

Bring me the Horizon kon mij niet direct boeien, dus dronk ik nog een slaapmutsje en zocht de rust op. Er was nog 1 festival dag te gaan.

Zondag 23 juni 2024 - Ihsahn gaat voor dubbel goud, Machine Head nadert perfectie en 'Talk Shit, Get Shot' het nieuwe motto tegen pesten volgens Ice-T
Na een lang en gesmaakte BBQ stapte ik de warme zonnestralen in richting South Stage, om rustig aan te beginnen met Extreme. “More Than Words” maakte deze band in 1 klap wereldberoemd, maar live zag ik toch vooral een band die moeite had om het publiek achter hun muziek te scharen. Zoals gezegd, een rustige opener van deze zondag, want de pit ontbrak een beetje.  Oké, je mag ook niet onderschatten dat de aanwezigen al 3 dagen tegen modder hadden gevochten, maar toch.

Andere koek dan weer bij Ihsahn, de frontman van Emperor moest later op de dag opnieuw aan de bak, maar dan in een volledig andere stijl. De staart van zijn gitaar was kortgeknipt en zijn progressieve rock/metal raakte mondjesmaat ingeburgerd bij de aanwezigen. Begin dit jaar kwam zijn 8e studio-album uit via Candlelight Records en deze plaat omvat alles waar deze man onder zijn eigen naam voor staat. De emotie die deze man uitstraalt, samen met de samenzang van Ognedal en Svennaes maken dit dan ook muziek van hoog niveau. Luister maar eens naar “The Distance between Us” en “My Heart is the North” en wordt weggeblazen in dit genre. Mooi zo.

Op de North Stage dan weer de beurt aan Body Count feat. Ice-T…Hij had trouwens ook zijn zoon en mogelijks gans zijn familie meegebracht, en verwelkomde het publiek met “Body Count’s in the House”, om later dan over te schakelen naar Slayer met “Raining Blood/Postmortem”. Het begin van deze show was wat verwarrend en ik wist nog niet echt goed waar dit naartoe ging…gelukkig begon de vibe een beetje de boel over te nemen en was het leuk feesten met “Their Goes the Neighborhood” (inclusief een verhaal over verbouwereerde mensen die backstage een leger zwarte mensen zien lopen), “Manslaughter” (met een pleidooi tegen het laten verwijderen van je ballen), en “No Lives Matter”. Opeens kwam zijn dochter het podium op en werd er gepleit tegen pestkoppen…waarna nummer “Talk Shit, Get Shot” werd opgevoerd. “Cop Killer” en het meezing/springmoment “Born Dead” deden een toch wel meer dan degelijke show op zijn einde lopen. Ice-T mag trots zijn.

Corey Taylor zie ik liever met Slipknot, dus na een klein kwartier vertrok ik richting de Marquee om de death metal band The Black Dahlia Murder aan het werk te zien. Een tweetal jaren geleden overleed zanger Trevor Strnad en nam gitarist Brian Eschbach de microfoon over. Geen hapklare death metal alleszins, en veel volk die dan toch vooraan het hoofdpodium stond, waardoor de Marquee maar halfvol stond ongeveer. Eind dit jaar komt trouwens een  nieuw album uit getiteld ‘Servitude’ en daarvan werd het nummer “Aftermath” in primeur gespeeld. Agressief, opgefokt, technisch en vlug, ziehier mijn korte maar terechte samenvatting van deze band.

Deep Purple kreeg opnieuw een plekje op het hoofdpodium toegewezen…openen werd gedaan met het hitje “Highway Star” die op applaus werd onthaald, en toen ging de machine moeizaam door naar mijn mening. De rockers speelden alsof ze op hun gemak zaten, zelfs de toetsenist nipte tijdens het optreden van zijn glas rode wijn. Niks speciaals in mijn ogen, maar dit betreft dus wel een legendarische band die al meegaat sinds de jaren ’70.  Bij “Smoke on the Water” begon nagenoeg gans de weide mee te zingen en zo werd dit optreden op de meest logische manier afgesloten, met een applaus vol respect voor deze oudjes. Dank u voor bewezen diensten.

Brute deathcore uit Rusland, dit kom je alvast niet veel tegen…Slaughter to Prevail loste de verwachtingen in. Zanger  Alex Terrible kan blijkbaar moeiteloos verschillende zangstijlen aan een klonk lekker overtuigend, waardoor hij de massa die toch wel aanwezig was moeiteloos meekreeg. Ik ga mij ook in deze band wat verder moeten verdiepen, want ik had er ook nog maar weinig kaas van gegeten, maar de Jupiler Stage stond volgepropt, dus dit zegt ook genoeg. De show werd enkele keren stilgelegd, blijkbaar was er een toeschouwer slecht gevallen, en staat er zelfs een filmpje online waarin de zanger na het optreden zich gaat vergewissen van de situatie. Respect komt van beide kanten, zoveel is duidelijk! En met nummers die de titel “Bonebreaker” en “Demolisher” krijgen, dan weet je dat het erom gespannen heeft in de pit.

Over oude rockers gesproken, Scorpions was aan de beurt op het hoofdpodium. Zanger Klaus Meine moest blijkbaar tijdens het zingen op 1 welbepaalde positie staan, want veel beweging zat er toch niet meer in zijn lichaam. Waarschijnlijk de reden dat ze 10 jaar geleden al begonnen zijn met afscheid nemen. Maar op muzikaal gebied kunnen ze nog veel bandjes het nakijken geven, want de nummers die ze in hun discografie hebben staan, zijn tijdloos. Veel visuele zaken zichtbaar trouwens op de schermen maar ik kon helaas niet blijven, want ik had een andere verplichting…

Black metal van de hoogste graad, jawel, Emperor stond gelijk geprogrammeerd met Scorpions, ondertussen ook al 7 jaar geleden toen ze aanwezig waren op Graspop. Zanger Ihsahn was overduidelijk in form, hij had dit trouwens eerder op de dag ook al bewezen- en nam ons mee op een wonderbaarlijk avontuur. Geen nieuwe platen meer gemaakt sinds 2001, dus wij hopen vurig dat daar vlug verandering in komt. De symfonische black metal wordt op precisie gespeeld en openingsnummer “Into the Infinity of Thoughts” van het prachtige album ‘In the Nightside Eclipse’ maakte duidelijk dat we niet op ons honger gingen zitten. Er werd duchtig gewisseld tussen dit album en ‘Anthems to The Welkins at Dust’ dus ondergetekende ging niet klagen, net als de andere aanwezigen die deze machtige show mochten volgen. “Inno A Satana” werd meermaals gebruld door het publiek waarna het nummer werd ingezet, om even later af te sluiten met “Ye Entrancemperium”. De bandleden waren in form en de toetsenist had de tijd van zijn leven, de aanwezigen hadden gelijk…de afwezigen, tja…Curse You all Men! J

Afsluiter van editie 2024 was weggelegd voor Rob Flynn en Machine Head…de apotheose van Graspop Metal Meeting was aangebroken en man, was toch wel opnieuw een heel waardige afsluiter. Een resem albums op zijn conto, mega veel hits, maar toch had hij enkele jaren blijkbaar genoeg aan festivaloptredens, waardoor deze niet meer ingepland werden. Gelukkig is dat zwak momentje vlug gepasseerd en staat hij weer vol energie zijn muziek te verkondigen, waaronder dus hier op Graspop. Aan pyrotechnisch materiaal geen gebrek, het vuurwerk schoot sporadisch de lucht in boven de mainstages en de vlammenwerpers zorgden voor extra spektakel. Hij hitste het publiek op om hun laatste krachten uit het lichaam te persen, want hij besefte dat dit 4-daagse metal festival in de kleren had gekropen van de aanwezigen. “Ten Ton Hammer” bracht meteen nostalgische gevoelens naar boven (goh, waar is de tijd eind jaren ’90), “is There Anybody Out There?” raakte diep tot in de ziel, “The Blood, the Sweat, the Tears” was energiek en krachtig, en toen werd nogmaals teruggekeerd naar hun beginperiode met “From This Day” en “Davidian”.  Rob Flynn en co was op dreef gans het uur en een half en toen “Darkness Within” werd gespeeld werd toch efkes terug stil gestaan bij wat zich donderdag had afgespeeld op persoonlijk vlak. Afsluiten deden we met “Halo” van het sterke album ‘The Blackening’. Voor de laatst maal werd vuurwerk ontstoken en werd deze editie in stijl afgesloten.

Editie 2024 zal voor velen in het geheugen gegrift blijven, door de leuke en de minder goede dingen. We werden niet vrijwaart van slecht weer, maar het motto van de organisatie ‘Stay metal, stay safe & take care’ werd fantastisch toegepast. Denk maar aan het aanpassen van het mobiliteitsplan door de ondergelopen parkings, de boomschors en stro om de modder en nattigheid te bestrijden, de noodcamping voor ondergelopen tenten die werd opgezet, de grootste droogkast die uit hun mouw getoverd werd, …
Ook niet te vergeten hoe de inwoners van Dessel hun steentje hebben bijgedragen om waar nodig in te springen en hun tuin en zelfs hun keuken + toilet open te stellen voor het Graspop publiek. Maar vooral dus een welgemeende dankjewel voor de crew en organisatie van Graspop die alle zeilen heeft bijgezet.
Wij – en dan ben ik zeker dat ik in naam van de 55000 bezoekers per dag mag spreken, danken u uit het diepste van ons hart!! Stay Metal!

De data voor volgend jaar zijn ook al bekend, waarbij er opnieuw 4 dagen ingepland worden en dit van 19 tot 22 juni 2025. Wij zijn er graag opnieuw bij! Thanks Graspop!
Meer info op www.graspop.be

Line Up:
Donderdag: Alice Cooper, Alien Weaponry, All Them Witches, Amaranthe, AsinHell, Babymetal, Bleed from Within, Brothers of Metal, Bury Tomorrow, Casey, Comeback Kids, Counterparts, Dominium, Doro, Dying Wish, Erra, Hanabie., Healt, Heart, Kerry King, Kvelertak, Max & Igor Cavalera, Megadeth, Ne Obliviscaris, Night Verses, Polyphia, Shadow of Intent, Silverstein, Solence, Textures, Tool, Underoath, †††Crosses
Vrijdag: Avantasia, Biohazard, Borknagar, Brand of Sacrifice, Brian Downey’s Alive and Dangerous,  Bruce Dickinson, Deez Nuts, Drug Church, Dying Fetus, Dynazty, Eisbrecher, Electric Callboy, Fear Factory, Fit for a King, Five Finger Death Punch, Fu Manchu, Gel, Graveyard, High on Fire, Judas Priest, Kadaver, Khemmis, Landsdowne, Nile, P.O.D., Pendulum (live), Svartsot, Tarja, The Acacia Strain, The Vintage Caravan, Thursday, Turnstile, Until I Wake, Vltimas
Zaterdag: Abbath performs Immortal, Architects, Avenged Sevenfold, Butashka, Blind Guardian, Bring Me the Horizon, Brutus, DeathbyRomy, Defects, Empire State Bastards, Fleddy Melculy, Flotsam and Jetsam, Glenn Hughes performs classic Deep Purple live, I Am Morbid, Ice Nine Kills, Iron Allies, Kamelot, Kampfar, Limp Bizkit, Mammoth WVH, Mr. Bungle, Pain, Pest Control, Pestilence, Red, Rotting Christ, Spoil Engine, Steel Panther, Suffocation, Uriah Heep, Vola, While She Sleeps, Wolfmother
Zondag: Atreyu, Better Lovers, Black Stone Cherry, Body Count ft Ice-T, Corey Taylor, Crownshift, Crystal Lake, Dark Funeral, Deep Purple, Emperor, Ereb Altor, Extreme, Future Palace, Igorrr, Ihsahn, John Coffey, Karnivool, Machine Head, Make them Suffer, Malevolence, Monuments, Of Mice & Man, Rival Sons, Sanguisugabogg, Scorpions, Skynd, Slaughter to Prevail, The Black Dahlia Murder, The Last Internationale, Thy Art is Murder, Vukovi, Wargasm, Zulu

Organisatie: GMM, Dessel

Wacken Battle 2024 - Belgische Wacken Battle werd gewonnen door Poseydon

Geschreven door

Wacken Battle 2024 - Belgische Wacken Battle werd gewonnen door Poseydon
Wacken Battle 2024
Poseydon + Decision + Barrel Smoke + Painted Scars + Titans + Piron + HellForged + Astrant
De Volkskring
Kruisem
2024-05-25
Filip Van der Linden

Death/thrashmetalband Poseydon won de Belgische Wacken Battle en mag binnen enkele weken naar Wacken Open Air, naast onder meer Amon Amarth, Brutus, Objector, Heidevolk en Inherited, de winnaar van de Nederlandse versie van deze bandbattle.
Poseydon is een mooie opvolger voor Objector, Primal Creation, Speed Queen, Powerstroke, Carrion en Evil Invaders.

De Wacken Battle is voor heel wat Belgische bands een kans op een felbegeerde podiumplaats op het grootste en/of belangrijkste metalfestival ter wereld. Poseydon kan straks Wacken afvinken op de bucketlist. Elke andere band in de finale kwam hen na de lang aanslepende puntentelling feliciteren met de overwinning. Een sportief gebaar en dat was tekenend voor de hele avond: meedoen leek belangrijker dan winnen en de sfeer was altijd opperbest.
Ook leuk was dat Objector voltallig aanwezig was. Deze Belgische winnaar van 2023 kon vorig jaar niet op Wacken spelen door een onweer-inferno, maar krijgt dit jaar een herkansing.
Wat voor de start van de finale opviel: opnieuw geen stoner- of postmetalband bij de finalisten. Toch twee genres waarin ons land internationaal uitblinkt. Er zat wel minstens één stonerband in de halve finale, wat er toch op wijst dat ook die bands interesse hebben in deze bandbattle. Maar dit is niet enkel een wedstrijd tussen bands, maar ook tussen genres en misschien zelfs regio’s. Vier van de finalisten hadden een band met Aalst, wat toch opmerkelijk is voor een stad die niet echt bekend staat als de metalhoofdstad van België.

Er stonden liefst acht Belgische bands in deze finale. De opener was Decision. Deze overwegend West-Vlaamse band mixt thrash, heavy metal en hardrock tot songs met een pittig tempo. De inspiratie daarvoor vinden ze onder meer bij Volbeat, Three Doors Down, In Flames, Godsmack en Avenged Sevenfold. Decision doet het doorgaans goed in bandbattles en wist op relatief korte tijd al een mooie aanhang op te bouwen. Hun klein leger aan fans zorgde in Zingem meteen voor heel wat sfeer. Zanger Bert imponeert niet enkel met zijn postuur maar ook met het volume van zijn stem. De band had duidelijk goed nagedacht over de act op het podium, de bindteksten en de manier van interageren met het publiek en dat had alvast de vakjury meteen opgemerkt. Decision werd door de eigen fans getrakteerd op een moshpit en daarmee lag de lat al van bij aanvang hoog voor de volgende bands in deze wedstrijf.
Leuke set, prima band, goede songs met refreinen met een hoog meebrulgehalte. Het nummer dat het langste bleef hangen in ons geheugen was “Playground”.

Barrel Smoke brengt hardrock met een hoog octaan- en testosterongehalte. Denk aan Motörhead meets Peter Pan Speedrock (of de herrezen Killbots). Deze Limburgse band bracht al een EP en een full album uit en ze hebben al bescheiden internationale succesjes geboekt. Een tweede full album staat in de steigers.  Gitarist Tom won reeds in 2017 deze bandbattle, toen als lid van Speed Queen. Hij kent dus het klappen van de zweep. Zanger Ricky van Barrel Smoke had bij de start van hun korte set een paar probleempjes met een microfoonkabel die steeds los kwam, maar hij kon dat oplossen zonder de set stil te leggen en ook dat wordt gewaardeerd door de vakjury. Net als Decision had ook deze band een plan uitgewerkt voor de act op het podium en de interactie met het publiek. Niet dat het een ingestudeerde choreagrafie was, maar je merkte dat ze erover nagedacht hadden en ook dat levert altijd wat extra puntjes op. Tijdens “Maniac” – geen cover van Michael Sembello’s hit uit Flashdance – loopt Ricky het publiek in en dat levert meteen enthousiaste reacties op. Nochtans stond Barrel Smoke – in schril contrast met Decision – met heel weinig eigen fans in de Volkskring. Dat ze dan toch de hele zaal het ritme konden laten meeklappen en enkele refreinen meebrullen, zijn pluimen die ze bij Barrel Smoke zeker op hun hoed mogen steken. Geen Wacken voor Barrel Smoke, maar deze band zal ook op eigen kracht doorbreken in het buitenland.

Painted Scars is een Oost-Vlaamse hardrock/heavymetalband die pas in de lente van vorig jaar opgericht werd en met een paar bekende namen. Kevin zat eerder in Circle Unbroken, Yannick kan je kennen van King’s Summit en Bram heeft een verleden bij Mojo’s Venue. Zangeres Hyacien doet visueel wat denken aan Marieke, de zangeres van het vroegere Circle Unbroken. En ze kan net als haar collega een publiek op sleeptouw nemen met haar zang, en ook door een beetje uit te dagen. Painted Scars is een interessante band, met veel talent, goede songs en een sterke frontvrouw. Ook hier zagen we opnieuw een band met een plan voor de act en de publieksinteractie en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Painted Scars is het soort band dat voor heel wat bezoekers van Wacken een leuke ontdekking zou geweest zijn, maar helaas strandde deze band op de tweede plaats.
Maar niet getreurd: in augustus organiseren ze hun eigen Scarfest en nadien staan ze nog op Devil’s Rock For An Angel in Ieper en op Metal Babes & Queens in Bree. En er komt binnenkort een EP uit van Painted Scars. Als “Knock Knock” daar op staat, kan die song uitgroeien tot een live-klassieker voor deze band. En zo hebben ze er nog wel een paar.

Titans (uit het Waasland) omschrijft zichzelf als een heavy melodic band, maar wij houden het op metalic hardcore: veel energie en veel woede. Ze vinden naar eigen zeggen inspiratie bij onder meer Counterparts, Misery Signals en Stick To Your Guns. De band bestaat al even en ze hebben al een paar releases uit. De energie en het gebeuk van op het podium slaat over op het enthousiaste publiek en dat zorgt voor een moshpit en twee keer een pittige wall of death. Titans is een prima band. Misschien niet echt vernieuwend, maar dat hoeft ook helemaal niet in het genre dat ze voor zichzelf afgebakend hebben.

Piron (uit de omgeving van Aalst) zit met hun melodic hardcore inzake genre dicht tegen Titans aan, maar toonde in de Volkskring niet hetzelfde niveau van entertainment. Hun Dendercore kwam hard en agressief binnen, maar behalve bij de eigen fans maakte dat weinig los bij het publiek. In een kleinere zaal en zonder het wedstrijd-gegeven zal dit vast de band zijn die de avond memorabel maakt, maar in deze setting ‘werkte’ de formule niet. Respect voor deze band omdat ze geen toegevingen gedaan hebben om wat meer zieltjes voor zich te kunnen winnen.

HellForged (met connecties in Aalst) heeft nog niet zo heel veel concerten gedaan, maar er wordt wel al vaak over de band gepraat. HellForged had het enige keyboard mee van deze wedstrijdavond. De aandachtsmagneet is evenwel zangeres Linda Redmane, maar ook de andere bandleden hebben zich in een leuk pak gehesen dat doet denken aan Facts. Niet elke metalfan wordt blij van dergelijke themagebonden verkleedpartijen, maar zoals HellForged het aanpakt, kan het nog wel. Hun synthdriven metal komt op deze bandbattle wat braaf over omdat de gitaren ver achteraan zitten in de mix, terwijl de synths net heel prominent aanwezig zijn.
Deze band brengt een leuke set, waarbij de vrouwelijke leadvocalen tegenwerk krijgen van mannelijke grunts van bassist Joni. De andere bandleden hebben nog wat groeimarge om vlot en enthousiast een publiek te entertainen, maar de intentie is er al wel. Linda Redmane staat met veel naturel op het podium en neemt het publiek vlot mee op sleeptouw. Het ritme meeklappen, meezingen, een wall of death, dat gebeurde allemaal heel spontaan. Als derde in de eindstand heeft HellForged niet gewonnen, maar zich als band wel op de kaart gezet. Ze eindigden ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival en op de lange termijn zullen ze van al dat harde werk in bandbattles de vruchten kunnen gaan plukken.
Ook HellForged broedt op een nieuwe release en op termijn zou deze band misschien wel eens de Visions of Atlantis of de nieuwe Cathubodua van de Lage Landen kunnen worden. Leukste nummer in de korte set van deze band was Get Your Game On.

Astrant was een beetje de vreemde eend in de bijt op deze avond: keurig nette jongelui met cleane vocalen en luide gitaren. Een stevige rockband met degelijke songs, maar misschien niet het soort band dat je naar Wacken wil sturen. Nochtans deed deze band hard zijn best om in de smaak te vallen bij publiek en vakjury, maar het was een op voorhand verloren strijd: te braaf en te netjes voor Wacken. Maar leuk dat ze het geprobeerd hebben en dat ze zo ver geraakt zijn.

Poseydon, de uiteindelijke winnaar, mocht als laatste aantreden. Deze band bestaat sinds 1992 en was daarmee de ouderdomsdeken in deze wedstrijd.  Poseydon-bassist Jeroen moest met zijn andere band Thorium op dezelfde avond aantreden op het Kraken Metal Fest in het Brusselse en daarom mocht Dominique van Everglow invallen.
Poseydon bracht een heel degelijke en energieke set met thrash en death. Ondanks de invallende bassist speelde deze band met het vertrouwen van de grote dagen. Deze band heeft al wat diepe dalen en hoge toppen overleefd en alles wat er nu nog bijkomt, is gewoon meegenomen.
Toch was de ontlading groot toen zaterdagnacht het verdict viel dat Poseydon naar Wacken mag. Mogen spelen op het belangrijkste metalfestival komt op een heel interessant moment voor deze band: ze hebben alweer nummers klaar om een EP te gaan opnemen, er staat een korte tournee in Spanje op het programma en in Nederland mag Poseydon alvast op twee kleinere festivals gaan spelen.

Het is moeilijk te duiden waar precies Poseydon het verschil maakte met de andere finalisten. Misschien was het wel de spontaniteit waarmee ze op het podium stonden. Hun concert in deze finale leek als twee druppels water op hoe ze spelen als er ‘niets’ op het spel staat. Maar het was ook weer niet dat ze hun korte set routineus hebben afgehaspeld. Ze wisten verdomd goed wat er op het spel stond. Poseydon is een mooie en terechte winnaar en ze hebben deze overwinning zeker niet gestolen.

Wacken Battles als deze worden elk jaar in verschillende landen georganiseerd. Omdat de podiumcapaciteit op het Duitse festival niet onbeperkt is, moet elk land na een aantal jaren een jaar ‘pauzeren’. Voor België komt die pauze in 2025. Daarom werkte organisator Racing Thunder Promotions een nieuwe formule uit. In 2025 zijn er verschillende voorrondes, waaruit dan vier finalisten worden gekozen. In 2026 zijn er dan opnieuw voorrondes waaruit nog eens vier finalisten worden gekozen. In 2026 is er dan ook de finale om de winnaar aan te duiden die België mag vertegenwoordigen op Wacken Open Air. Of die finale opnieuw in De Volkskring georganiseerd kan worden, staat niet vast. Er zijn plannen om het gebouw te slopen/renoveren/vervangen en mogelijk wijkt de finale dan uit naar een andere locatie.

Organisatie: VZW RTP (Racing Thunder Promotions)

Antwerp Metal Fest 2024 – Wat een uppercuts

Geschreven door

Antwerp Metal Fest 2024 – Wat een uppercuts
Antwerp Metal Fest 2024
Fort Merksem
Merksem
2024-05-18
Erik Vandamme

Na al die regen van de laatste dagen en maanden was het bang afwachten voor het Antwerp Metal Fest 2024, één van de gezelligste outdoor metalfestivals in Vlaanderen. Oef , het was opvallend droog. Een beetje regen viel er tijdens het optreden van Wiegedood, maar dat heeft ervoor gezorgd dat de donkere magie die deze band uitstraalt nog beter tot zijn recht kwam.
Op deze zaterdag was er echter veel te beleven natuurlijk. We kregen een pak muzikale uppercuts, mooi met dit wisselende weer, dat alle kleuren van de regenboog verpakte …

Cathubodua (main)
Voor een band als Cathubodua (****) die beter tot zijn recht komt in een donkere omgeving, was het moeilijk om in de namiddag bij een licht zonnetje dat door de wolken scheen, op te treden. Toch slaagde de band er met brio in voor een duistere walm, binnen een folklore kader; je voelde hun muzikale klauwen. Sara's vocals deden ons naar adem happen, en we waren onder de indruk van het betoverende vioolspel. Het zorgde voor een prikkeling. Het was echter vooral dat totaalpakket van milde botsingen van donker en licht dat ervoor zorgde dat Cathubodua ons ook bij klaarlichte dag kon onderdompelen in donkere gedachten.

STAB (core)
De eerste uppercut 'in the face' bezorgde HC band STAB (****1/2)  ons op de Core stage.  Hun set zette de tent in vuur en vlam. Ze hadden wel even de tijd nodig, maar goed warm gedraaid, ging de band tekeer als een wilde meute op dat podium. STAB kreeg het publiek volledig mee en ging naar een wervelende finale.
Trouwens, die HC en thrash bands op Antwerp Metal Fest overtuigden probleemloos.

Verwilderd (main)
Wij herinneren ons het optreden van Verwilderd (****) vorig jaar oktober in de Asgaard (Gentbrugge) … "We werden bedwelmd, verdoofd en ondersteund door rauwe vocals. Het verhaal is spannend. Dit was de puurste duisternis, een fantastische trip uit een dor sprookjesbos”, schreven we.
Het is echter heel moeilijk om diezelfde sfeer te creëren op een podium op klaarlichte dag. En toch … de band, met geverfde gezichten en een tak als microfoon, slaagde in zijn opzet. De temperatuur steeg. Op die manier wist Verwilderd het publiek moeiteloos te overtuigen. Knappe set met duistere folklore . Sterk.

Moments  (core)
Tijd voor een meer melodieuze aanpak van HC met Moments (****). Moments stond heel energiek te spelen en entertainde het publiek. Ze drukten het gaspedaal in en dienden mokerslagen toe binnen een melodieus kader.

Fractured Insanity  (main)
Fractured Insanity (****) is al vele jaren een favoriet. De band is inmiddels flink aan gegroeid , en stond ondertussen op Alcatraz Metal Fest. In wat vernieuwde line up wisten ze ons eerder al van de sokken te blazen. Lees gerust ...
Op het Antwerp Metal Fest bouwde de band, door een niet aflatend werkethiek, een ondoordringbare geluidsmuur op. Wat een pletwals. De imposante frontman met bulderende stem, deed ons trillen en porde het publiek telkens aan. Muzikaal messcherpe riffs en verbluffende drum salvo's. Fractured Insanity straalde , ondanks zijn pure donkere klank, een ongelofelijke positieve energie uit. De muzikanten voelden elkaar perfect aan. Wat een bom!

Beyond The Styx (core)
De Franse band Beyond The Styx (*****) opende de poorten van de Hel op de Core Stage. Als een alles vernietigende pletwals ging de band tekeer. De sonische aanval op je onderbuik, gebracht door een ontzagwekkende fusie van typische HC, zorgde voor een verpletterende, donkere sound. Schitterend gewoonweg.

Schizophrenia (main)
Schizophrenia (****) is inmiddels een bekende naam in het thrashmetal wereldje. Deze band heeft ons nog nooit ontgoocheld. Ondanks de routineuze set, zagen we een gedreven, energieke band. We kregen enkele lekkere, pittige moshpits. Missie geslaagd in deze thrashmetal sound !

Nervosa  (core)
Normaal gesproken stond  Nervosa (*****) op het afgelaste Miracle Metal Meeting in Deinze , maar werd in laatste instantie aan de line up toegevoegd. Een schot in de roos bleek. De Braziliaanse band heeft de laatste tijd enkele wijzigingen in de line up doorgemaakt. Wij hadden hen al aan het werk gezien , maar nog steeds hebben ze ons niet volledig omvergeblazen. Maar op AMF waren we wel sterk onder de indruk.
Momenteel voelt een optreden van Nervosa aan als een krachtige sonische aanval die doorspekt is met hints naar Sodom, Kreator en Destruction. De band heeft een nieuwe adem gevonden, met iedereen op dezelfde golflengte, die elkaar aanport. Er was de niet aflatende interactie met het publiek. Een speelsheid die hen siert. Moeiteloos ging het naar een wervelende finale. Sterk.

Wiegedood (main)
Wiegedood (****) intrigeert op intense wijze onze donkere ziel. De laatste jaren klinken ze iets breder, gevarieerder wat we horen op 'There's Alwasy Blood at the end of the road'. Tja, het klinkt zelfs toegankelijker. Live klinken ze ook op diezelfde lijn van hun kenmerkende donkere ranzigheid en een zonnig, toegankelijk, zelfs psychedelisch aanvoelend kantje. Door de regenbuien in een priemend zonnetje, kwam een regenboog tevoorschijn, wat zorgde voor een gevoel van ‘kermis in de hel’, iets wat hen muzikaal evenzeer tekent.

Prowl (core)
Op de Canadese HC band  Prowl (*****) zagen e een meute dansende, moshende HC fans, met crowdsurfing en cirkelpits tot gevolg. De band  brengt een soort korrelige, messcherpe, vernietigende sound met een dosis duisternis. Wat een opwinding, alsof een orkaan door de tente woedde. Hier genoot iedereen van deze set.

Misery Index (main)
De Amerikaanse Death/Thrash metal band Misery Index (****) zette op zijn beurt de mainstage in vuur en vlam, door hun gedreven set van aanstekelijke riffs en een charismatische frontman, die met z’n rauwe vocals een meerwaarde bood. Muzikaal niet direct origineel , maar door hun gretigheid overtuigend.

Slagter (core)
We sloten de avond af met een portie Slayer op de Core stage, onder de naam Slagter (****); trouwens, een collectief top muzikanten die de sound en de songs van Slayer nieuw   leven inbliezen, op speels, gedreven wijze, zelfs uniek, met respect voor het originele vanSlayer. De muziek van onze thrash metal helden werd geëerd; een perfecte afsluiter van een wederom boeiende editie van Antwerp Metal Fest.

De editie van 2025 gaat trouwens door op zaterdag 17 mei 2025 https://www.facebook.com/AntwerpMetalFest  
Be there, het is een must, na zo’n geslaagde editie vanavond!

Organisatie: Antwerp Metal Fest

Lawijtstrijd 2024 – Finale - Een verruimde blik naar een gouden toekomst

Geschreven door

Lawijtstrijd 2024 – Finale - Een verruimde blik naar een gouden toekomst
Lawijtstrijd 2024
De Casino
Sint-Niklaas
2024-05-11
Erik Vandamme

We laten als inleiding bezieler en mede organisator Bert Reniers zelf aan het woord :’ Na bijna 10 jaar is LAWIJTSTRIJD opnieuw vanonder het stof geblazen omdat heel veel beloftevolle bands vroegen naar podiumkansen en we merkten dat er toch wel wat potentieel aanwezig is in deze regio. Ondertussen zijn we terug opgestart en zijn we toe aan de tweede editie sinds de reanimatie. Nog meer dan vorig jaar had de jury het bijzonder lastig om de bands te selecteren die doorstoten naar de finale. En dat het niveau opnieuw hoog ligt zal blijken tijdens de finale op zaterdag 11 mei die bijzonder divers én jeugdig is’’
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen  .
Wij waren aanwezig op de finale in een goed vol gelopen De Casino in Sint-Niklaas en zagen zes beloftevolle bands met enorm veel potentieel. Er kan maar één winnaar Lawijt en één winnaar van de publieksprijs zijn, maar elk van hen zette hun beste beentje voor, en bezorgde ons een verruimde blik naar een gouden toekomst …

Een wedstrijd openen is geen gemakkelijke opgave, er is nog niet zoveel volk aanwezig buiten de meegekomen fans …Pink Mantra (*****) had hier helaas mee af te rekenen. Nochtans zet het collectief hun beste ‘funky’ beentje voor, met twee saxofonisten en een springerige, actieve frontman. De sound was aanstekelijk en opzwepend en deed onsverlangen naar lange zomeravonden. We kregen een mengelmoes aan stijlen. Pink Mantra intrigeerde en sprak de dansspieren aan. Iedereen genoot hier.

Het ‘dertien –in-een-dozijn’ spook komt ook bij Ide Snake  (****) wel eens boven drijven, maar toch brengt de man gerugsteund door zijn DJ iets unieks in die hiphop/rap, door de sax en bijkomende zang. Wat Ide Snake bijzonder maakt, is zijn gedrevenheid, recht vanuit het buikgevoel. Hij verkondigde bovendien  een boodschap die iedereen begreep, met een dosis humor. De sound was ook hier best groovy, dansbaar. De clichés zoals gehurkt zitten en terug recht springen, of lekker een moshpit of een wall of dead creëren, namen we er graag bij.

Cracks (*****) had een enorme horde fans meegebracht, bij voorbaat leek het een gewonnen thuismatch … Maar een wedstrijd dient nog steeds te worden gespeeld, thuisvoordeel of niet …. Cracks vloog er meteen in en trok een ondoordringbare geluidsmuur op. Al gauw zijn er moshpits en vliegt er een crowdsurfer voorbij. Cracks halen hun inspiratie bij bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live en in hun sound merken we naast de referenties dat ze een eigen smoel hebben !

Na deze energieke set etaleert Mellecrack (*****) een brede waaier aan stijlen. We krijgen krachtige punk als door een schitterende viool klank, een emotievolle jazzy sound. De frontman gaat als een wildeman tekeer en zoekt het publiek op. Wat een dynamiek en enthousiasme straalt deze band uit! Het werkte aanstekelijk.
Mellecrack werd omschreven als ‘rauw en tegendraads’. Inderdaad; we kunnen dit beamen. Hun gevarieerde aanpak boeide en klonk spannend. In een wervelende finale werden alle registers open getrokken. Mooi overtuigend.

Walvos (****) is een doorwinterde band en heeft een meer doorleefde, ingetogen, frisse sound. De vocals zijn warm, zweverig  en klinken mijlenweg van al dat geweld. Hier kreeg je beeldrijk materiaal , die ons deed wegdromen naar weidse berglandschappen. Harmonieus overtuigend …

A Point of Protest (****) deed al talrijke shows en voorprogramma’s van bands als Evergreen Terrace, Harm’s Way en Bad Omens. Ze zijn nu klaar om meer airplay te verkrijgen. De band is ervaren en heeft reeds een plaat uit. A Point of Protest zorgt voor uppercuts met hun krachtige, energieke ‘into the face’ sound. Ook hier wordt een ondoordringbare muur opgetrokken, met moshpits tot gevolg; ze klinken als een meute losgeslagen olifanten.
Band met een mening ook …  Zonder meer krachtig, gedreven.

De publieksprijs ging helemaal terecht naar Cracks en de wat verrassende overwinnaar was Ide Snake die geprezen werd om zijn veelzijdige aanpak en dynamiek binnen de hiphop/rap.
Onze persoonlijke top drie zag er als volgt uit. Mellecrack, Cracks en Pink Mantra.

INFO Lawijtstrijd 2024, De Casino, Sint-Niklaas – Ide Snake wint deze strijd! (musiczine.net)

 

Organisatie: Lawijtstrijd ism De Casino, Sint-Niklaas en Lokerse Feesten

 

Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!

Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!
Labadoux 2024
Festivalterrein
Ingelmunster
2024-05-03 t-m 2024-05-05
Els Gheysen en Filip Gheysen

Dit jaar kiest LX voor twee prominente tenten: een grote en kleine concerttent. Daarbij wisselen de optredens in beide tenten elkaar netjes af zodat de veelvraat die alles wil horen perfect heen en weer kan wandelen, onder de Wantebrug door, om van alles ten volle te genieten!
In de grote tent staan heel wat oude en nieuwe bekenden geprogrammeerd. Het zal blijken dat geen enkel optreden ontgoochelt, integendeel: de verwachtingen worden ruim ingelost! De kleine tent is eerder een opvolger van de Dranktent uit vervlogen tijd (mét bar achter in de tent!). Daar horen we hoofdzakelijk dans- en feestmuziek waarbij de sfeer primeert.
Daarnaast zijn er nog de DJ-sets die op het einde van het terrein hun stek kregen en de Buskerstage die op een klein openlucht podium vlak naast het kanaal hun ding mogen doen. Daarvan hebben we niet veel kunnen meepikken want die optredens liepen gelijktijdig met het programma in beide concerttenten. Het verdient in ieder geval navolging dat (jonge) beginners een (klein) podium krijgen zodat de festivalganger ook hiermee kennis kan maken!
Ons besluit is dat Labadoux in 2024 een memorabele editie neerzette met o.a. het 1000ste optreden… op naar de 2000!

dag 1 - vrijdag 3 mei 2024
GEPPETTO
Hier zit een scenario in voor een muziekfilm: muzikant (Florian Cosaert) stapt gitaarshop binnen en ontmoet verkoper met passie voor muziek en instrumenten (Jarne Debue). Van instrumenten testen komt samen wat tokkelen, en zo wordt Florian deel van het interieur van de shop. Met Issa Hellebaut erbij wordt het trio GePpetto gevormd (niet te verwarren met Gepetto and the Whales).
Een betere opener voor Labadoux kunnen de organisatoren zich niet voorstellen! Op het eerste gehoor doet het stemgeluid van Jarne Debue ons denken aan Lenny (van de Wespen). Met een rauwe stem die uit een kille kelder lijkt te komen, zingt hij zijn eigen nummers waarmee hij naar eigen zeggen zijn frustraties  wil wegschrijven zoals in het nummer "Hondenleven". Ondersteund door contrabas en accordeon brengt hij verhalen met een waterval van woorden. Met een tekstboekje erbij zou het duidelijker worden.
We moeten ons zeker nog eens verdiepen in hun mix tussen americana, blues en kleinkunst.
Ook in 2024 belooft LX niet teleur te stellen: zoals elk jaar hebben we tegen zondagavond weer een pak nieuwe bands leren kennen waar we meer van willen horen. GePpetto mag bovenaan het lijstje staan!

DIRK.
Sinds jaar en dag vind je de muziekbroers ‘De Wilfrieds’ op het podium van LX. En zoals dat overal gaat, werden genen doorgegeven en ook paplepels vol muzieknoten aan de volgende generatie zoals aan frontman Jelle Denturck. De vierkoppige band speelt hier inderdaad een thuismatch en is voor een groot publiek een absolute must-see op LX. Jelle kijkt zelf met goede herinneringen naar zijn tijd in het publiek van LX: " Het was 10 minuten wandelen in het deuregaan en een uur in het werekeren... ". In zijn herinnering was LX iets met Willem Vermandere en veel folk. Hij vond het dan ook verbazingwekkend dat ze erbij mochten zijn “met al hun lawaai” en “zonder fluitjes of accordeon.” Alleen puristen vallen hier over en in de tent stonden alleen fans want DIRK. (mét een punt) moet eigenlijk niet meer voorgesteld worden. Ze werden ooit ‘Koning van de afrekening’ genoemd toen ze 3 hits tegelijkertijd in de afrekening hadden.
Ze komen op met “Pass The Dutchy” van Musical Youth, een leuk hitje dat je op Radio 2 nog wel eens hoort. Een gimmick die fantastisch contrasteert met de snerpende gitaren van het eerste nummer. Daarmee is de radiozender definitief naar StuBru geswitcht, er volgt een energieke show met internationale allures. Wij zijn geen kenner, vraag ons geen titels (of toch niet veel) maar de nummers zijn snedig en snel. De bandleden spelen flitsend als jonge volbloed hengsten. Ze schuwen geen experimenteel gitaargeweld waarbij de snaren en de versterkers zich schrap moeten zetten (ons oude geheugen grijpt terug naar Jimmy Page die het in de 70ies met een strijkstok deed). Uit de gecontroleerde chaos aan klanken vloeit een direct herkenbaar “ I can’t sleep”. Jelle omschrijft hun songs zelf ironisch: "Normaal begint het luid, daarna gaat het wat luider en eindigt het zeer luid”. Daarom vraagt hij de aandacht voor een atypisch nummer dat van stil naar luid gaat… Gelukkig hebben we onze oordoppen in: die filteren de decibels maar laten ons toch nog genieten van “Alarms”.
DIRK. bouwt verder aan een traditie waarin een klein landje als België heel groot geworden is: muziek van eigen bodem die zo internationaal klinkt dat het evengoed een Britse of een Amerikaanse band had kunnen zijn. “Doe zo verder", zou hun schooljuf zeggen.

Mr. PAUL & THE LOWRIDERS
Na Ruben Block in de vorige edities van LX komt Paul Van Bruystegem, de ‘koning van de Belgische bas’, ook bekend van Triggerfinger, met zijn project Mr. Paul & The Lowriders. Dat doet hij met een indrukwekkende groep: Stoy Stoffelen (drums), Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en Tijs Vanneste (zang en gitaar). Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en/of Frank Deruytter (sax) mee op het podium om het gezelschap van Mr. Paul als special guests te vervoegen.
Alain Louie zingt niet alleen fantastisch als Tom Waits, hij bespeelt ook de bodhran de gitaar en percussie. We krijgen covers zoals “Eight Miles High” van het nieuwste album ‘Ungarded Thoughts’ uit 2023. Misschien zullen de meesten dit pas herkennen na de psychedelische intro? De stem van Tijs Vanneste kleurt perfect bij het klanktapijt van deze sixties hit die ons achterover blaast. Niet alleen het publiek maar ook de organist geniet van de hoge nootjes in "Everybody wants to live together".
Als een dirigent zit Lange Polle opzij van het podium, van waaruit hij de groep perfect naar een outro dirigeert. Check eens "Out of the city" van Alain Toussaint: met een stevige riff doen ze er hun eigen ding mee en Tijs stelde de overbodige vraag: “Labadoux zijn jullie wakker?" Helaas wordt het tijd om af te ronden: "Cinnamon Blood" (ook van de nieuwste) heeft een zalig JJ Cale ritme. “Low Rider" (een cover van War) moet hun lijflied worden met de blazers op volle toeren.
Ze eindigen met een medley voor de muziekquizzers onder ons. Ergens in het midden herkennen we de riff van “Interstellar overdrive” van Pink Floyd, perfect geïntegreerd in een lappendeken van herkenbare tunes waar je niet altijd de vinger kan op leggen.
Wat ons betreft een eerste hoogtepunt van dit weekend!

DAAN
De banjo opent de set en meteen herkent iedereen “Western”, een atypisch popnummer want zoveel banjo horen we niet in de ultratop! Daan wordt op de website van LX dan ook omschreven als een muzikale kameleon vol speelse rebellie. Fotografisch is een optreden van Daan ‘kameleon spotten’ want vestimentair zorgt hij voor afwisseling en dat begint na enkele nummers met: "Wanneer zal hij zijn zonnebril afzetten! Nu!" en meteen wordt "Icon" ingezet. De hits volgen elkaar in snel tempo op en "Exes" wordt door de hele tent begeleid ritmisch klappen. Het jasje gaat ook uit en er volgt een Frans nummer met bouzouki klanken. Er volgt een vreemde bekentenis: “Ik was dan ook liever een jonge blonde vrouw geweest in de 70ies… al is Ingelmunster in 2024 ook niet onaardig.” We krijgen "Dag vreemde man" in een hels ritme, een cover uit Liefde Voor Muziek.
Multitalent Isolde Lasoen, al jaren vast bandlid bij Daan, ruilt haar drumstel met Daan en speelt in blazersduo met de trompettist de soundtrack van een Franse film. Daar heeft ze zelf een patent op (Check haar nieuwste “Oh Dear”). Ze zingt ook de partij van Naima Joris op "Be loved". Als fotograaf krijgen we een choreografie van het duo met sprekende gelaatsuitdrukkingen.
Als een echte "Player" neemt hij een loopje met het publiek: wie vooraan in het midden staat krijgt een (kleine) douche van zijn waterflesje. Uit dankbaarheid mag het publiek het woord “player” meezingen. Ook "Swedish designer drugs" wordt een flitsend duet met Isolde en "Victory" en "Housewife" gaan erin als kerstgebak!
Met Daan wordt een trend gezet voor het hele weekend: de klasbakken in de grote concerttent ontgoochelen niet en de luisteraars krijgen waar voor hun geld!

FEROCIOUS DOG
Dit folk-punk fenomeen uit Nottingham verovert opnieuw Labadoux 2024! Na een geweldige show vorig jaar, belooft Ferocious Dog deze editie opnieuw een onvergetelijk optreden.
Het zal een trend blijken op de deze editie van LX: folk in een punkjasje of beter punk in een folkbezetting. Ze kondigen het ook zelf aan: "They say you can't play punk with a violin and a banjo in your band... Fuck the Punk Police", een titel uit hun plaat uit 2021. Sommige folk klassiekers worden bijna onherkenbaar: alleen de tekst van "Poor Paddy on the railway" klopt nog maar ze krijgen er wel de hele tent mee aan het dansen! Wie zweert bij ‘zuivere folk’ zal met de handen voor de oren naar buiten rennen. Voor de muzieksnoepers op LX zit de sfeer er goed in en hiermee wordt de tweede trend gezet: de bands die aantreden in de kleine zet het kot op stelten en bouwen telkens weer een zot feestje!

The O’Reillys and the Paddyhats
Het is intussen middernacht en in de grote concerttent kampen ze met technische problemen, uitgerekend voor de 1000ste band die door LX geprogrammeerd wordt! Dus stelt leadzanger Sean O’Reilly een akoestisch set voor met enkele klassiekers zoals "The wild rover" en "Whisky in the jar". Het is improvisatie maar met de klassiekers zitten we plots in een Ierse pub met enkele jammende muzikanten. Sean drukt hun dankbaarheid uit voor een publiek dat geduldig meezingt en -klapt. Stiekem vinden wij dat het leukste van de avond. De ene technische ploeg helpt de andere en uiteindelijk gaan ze toch van start, drie kwartier later dan voorzien. Zwaaiend met Ierse vlaggen vliegen ze er meteen in. Ook nu is het beproefde recept een mengsel van Keltische en traditionele deuntjes met een rauwe rocksound. Zeven topmuzikanten, elk met een unieke achtergrond, creëren een onderscheidende mix van Ierse folk-punk.
We trekken de kille nacht in met onze vermoeide dansbenen. We kijken al uit naar de komende muziekdagen!

dag 2 - zaterdag 4 mei 2024
ZONEN MET VADERS
Als we de kleine concerttent op zaterdagmiddag betreden, zorgt het lentezonnetje buiten voor een zomerse festivalsfeer binnen! De winnaars van de publieksprijs Nekkawedstrijd 2022 brengen verrassende songs over tandeloze dwergen, gulzige bankiers en kunstenaars zonder etenswaar. Met zeven op het podium kan je qua stijl en orchestratie alle kanten uit. LX zegt het zelf: “Blazers, samenzang, elektronica, synths en zowel zachte als ontregelende gitaren smelten samen tot een eigentijds poporkest.” De zangstijl van Jeroen Boone doet ons denken aan Huub Van der Lubbe van De Dijk.
De teksten zijn gelaagd en intelligent, al is een concerttent niet de ideale plek om die te volgen. "Iedereen is het beu" is een rake schets van de huidige tijdsgeest die drijft op een nijdig ritme: “Waar blijft die mensheid met gezond verstand?” Soms klinken ze ook wrang en sarcastisch: "Ik heb nog 13 foto's van een snoezig konijn, meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn." “We spelen ook nog op de Gentse feesten, mochten jullie nog een gaatje vinden in onze dichtslibbende agenda's.”  We gaan onze agenda zeker checken want dit is voor ons alweer een ontdekking die we verder moeten uitpluizen met een tekstboekje erbij. Op de radio hoor je niet elke dag literatuur op muziek

AO
Na DIRK. op vrijdag, krijgen we vandaag nog een raspaard uit de stal van Mayway Records. Het contrast tussen beide kan moeilijk nog groter zijn. Dit keer geen snerpende gitaren maar sfeervolle klanken. Je mag je niet mispakken aan de zoetgevooisde stem van Brenda Corijn,  ze kan ook uithalen met veel kracht! De zangeres met Portugees-Mozambikaanse roots bewerkt haar eigen stemgeluid met een digitaal device aan de microstandaard zodat het een nieuw instrument wordt.
In 2023 presenteerde de band de plaat ‘Ao Mar’(naar zee). Siebe Chau (gitaar, bas) begint met fingerpicking, een nummer dat in de richting van fado lijkt te gaan maar dan sturen de Afrikaanse ritmes van Bert Peyffers alles een andere kant op en belanden we in een Braziliaanse bossa nova. De roots van Corijn dooraderen de songs. Ze vertelt zelf over Avõ Pondina, de moeder van de krokodillen in het dorp van haar moeder in Mozambique. Als men haar vroeg of het veilig was om te zwemmen, dan kon je op haar kennis rekenen.
Kraftwerk meets Santana in de intro van "Meninas": toetsenist-elektronicawizard Johan Decaestecker gaat in dialoog met de percussie van Peyffers zodat afrikaanse ritmes gemengd worden met dissonante synths.
Ze eindigen met “More” dat de luisteraar van radio 1 zal herkennen. Dit Belgische viertal liet intussen al tot ver buiten onze landsgrenzen een diepe indruk na. Prachtige keuze van LX!

CELTIC ROSES
In de kleine tent wordt “Dancing Tales by the Fire” gepresenteerd: een unieke Ierse dansshow die door de eeuwen heen reist. Een voice-over vertelt een verhaal dat met dans en (uiteraard live) muziek wordt uitgebeeld. We krijgen er ook stukjes toneel bij uit de voorbije eeuwen. Het spektakel wordt gesmaakt door het publiek.

TOM MCRAE
De sympathieke eenzaat met de gitaar weet dat hij niet met een jukebox vol hits naar België gekomen is. Voor velen is hij misschien de grote onbekende in het programma. McCrae heeft intussen wel een unieke band met België: recent scoorde hij een hit met een remake van zijn “Bloodless” in duet met Wannes Capelle.
Met humor slaag je erin om je publiek in te pakken: "Let's pretend this next song is your all time favorite. It's the first dance of your wedding and the song you go be buried with." Het publiek doet perfect wat hij gevraagd heeft en bezorgt hem zijn ‘Bruce Springsteen moment’. Een mooi moment... maar volgens hem "too much". Uiteindelijk wordt toch het refrein meegezongen! Met zijn bijzonder stemgeluid pakt hij zijn publiek in. Het stadion met de gitaar hoog in de lucht, wordt ingeruild met een ingetogen huiskamer met de piano: "the universe is cooling down"
The “Boy with the bubblegun” gaat niet over een jongetje met kauwgum maar wel over de machteloosheid van de woorden in een lied die niets veranderen aan de wereld. Ze zijn als wapen even effectief als een pistool met zeepbelletjes… "if songs could kill, this one's for you" zegt genoeg.
Dit was een prachtig optreden van een man alleen, tussen al het geweld van grote (soms luide) bands!

THE REVEREND PEYTON’S BIG DAMN BAND
Voor bands als deze moet je elk jaar op LX zijn! In de VS genomineerd voor de Blues Music Awards, lijkt deze ‘grootste front-porch bluesband ter wereld’ zo weggelopen uit de tijd van de burgeroorlog aldaar. Bandleider Reverend Peyton, is een vingervirtuoos op (naar eigen zeggen) “zoveel mogelijk gitaren”. Wijdbeens op het podium wringt hij de instrumenten bijna de nek om met zijn weergaloos gitaarspel. “Oh my goodness how are you??”, roept hij en prijst meteen de Belgische gastvrijheid en “the good food and good coffee“.
Het is ook écht genieten van het beeld van “moeder de vrouw aan de wastobbe”, een karikatuur die hier gebracht wordt door zijn échte echtgenote op washboard met de plastic handschoenen en de plectrum-vingernagels! Is er iets mooier dan samen aan dezelfde weg timmeren? Hij stelt ook de bassist voor: zijn eigen duim! Die speelt bas en de andere vingers doen de rest, dus alles is écht! En dat voelde je, LX weet de échte te programmeren!

10cc
Is een band waarbij nog 1 of 2 originele groepsleden meedoen na 50 jaar nog relevant? Ja! Al was het maar omdat hun muziek intussen tijdloos geworden is. Nog elke week hoor je nummers van 10CC op de radio en niet alleen op de 70ies zenders! Deze avond is Graham Gouldman de centrale figuur: begin van de jaren zestig schreef hij voor anderen al geschiedenis met 'Bus Stop', 'For Your Love', 'Heart Full of Soul' en later de 10cc's klassiekers 'I'm Not in Love', 'The Things We Do for Love', 'Dreadlock Holiday'. Voor die belangrijke bijdragen aan de geschiedenis van de popmuziek werd hij in 2014 erkend toen hij werd opgenomen in de ‘Songwriters Hall of Fame’.
De show neemt een vliegende start met “Wall Street Shuffle”, gevolgd door “Art for Art's Sake”. Het ene herkenbaar na de eerste seconde, het andere wat gecamoufleerd met een arty farty intro. Graham Gouldman maakte deel uit van alle bezettingen die 10CC gekend heeft. Hij schreef dat tweede nummer zelf en voegt eraan toe: “Money for God's sake” is een tekst van mijn vader.
Een song van een halve eeuw oud is nog altijd actueel: “Life is a Minestrone”, we hebben er inderdaad een soepje van gemaakt! “The Dean and I” uit het eerste album (1973!) een nummer van Kevin Godley en Lol Crème (die na de split als duo ook nog een resem hits scoorden): alle andere bandleden worden nog eens genoemd door Gouldman.
Voor de zangpartijen in de hoogte is Ian Hollow de geknipte man! Wie een tiener was in de 70ies heeft geen moeite om al die nummers te herkennen. We voelen ons aangesproken als Gouldman zegt “you're gonna know this one”; natuurlijk herkennen we “The things we do for love” en “Silly" nog meer met de gedreven gitaren op een rij.
We geven toe: het enige nummer van de hele set dat we niet herkenden kwam van de LP ‘Bloody Tourist’: “From Rochdale To Ocho Rios” met Caraïbische kettledrums op orgel.
De bekendste nummers zijn wel “I'm not in love” (written by myself (Graham Goldman) and Eric Stewart (daar is het vierde bandlid)) en “Dreadlock Holiday”: het refrein mag meegezongen worden maar dat doen ze al vanaf de eerste zin. "I don't like Labadoux, I love it". Een fantastische afsluiter met een grappige apotheose is de a capella versie van eerste single “Donna”. Een sublieme close harmony van de bandleden waarbij de drummer als laatste een basnoot mag produceren. Met een encore als een “Rubber Bullet” vliegen ze eruit. Het deed ons deugd dat we dit mochten meemaken!

RISERVA MOAC
Deze Italiaanse formatie bedient iedereen met zin om te dansen met hun aanstekelijke ska ritmes. Het lijkt wel een knotsgekke bende kanaries met hun gele pakjes die joggend huppelen over het podium. De twee gitaristen dollen met elkaar alsof ze in een kleine moshpit samen gegooid zijn en het duo aan de microfoon zal met hun stappenteller een dikke duim omhoog oogsten! Het is duidelijk dat de gasten in de kleine tent er met volle teugen van genieten. Nogmaals verbazend hoe uiteenlopend muziek hier kan zijn met toch altijd hetzelfde doel voor ogen! LX zegt zelf: “Hun muziek doet je al je zorgen vergeten en voert je mee op een prachtige wereldreis.” Vandaar trokken we inderdaad naar de Noordkaap!

NOORDKAAP
Nog altijd staat Stijn Meuris op een podium met meer energie dan een kerncentrale! We krijgen opnieuw één van die Vlaamse Supergroepen waarvan de songcatalogus compleet in Lijst der Lage Landen mag staan. Hij doet een vertwijfelde poging om Westvlams te spreken, maar daarvoor mag je toch niet van de overkant van Brussel komen! In “Hoopvol” valt de regen zo zacht in mijn hart... “Gelukkig valt hij ook zacht in Ingelmunster…”
De voorstelling van de groepsleden is ook een West-Vlaamse grapje: “Wat een toeval:ze komen uit Ingelmunster, Izegem en Tielt.” Allemaal leuk maar de aardrijkskunde van de provincie kan toch wat bijgespijkerd worden! "Hoe ver is Veurne hier vandaan?” Het antwoord is: “Stif verre!” Maar “Will Tura is in de house: Arme Joe!”, de lyrics van dit Rock Rally nummer zijn basiskennis voor de hele tent!
“Pretentious-moi” doet deze seventiestiener altijd denken aan die aflevering van Fawlty Towers waarin een gigolo een lief mee smokkelt naar zijn kamer. Stijn ziet ook jonge mensen in de tent die volgens hem vragen aan papa: "Ken ik die groep van ergens?" Het antwoord is volgens hem: “Ja, van Satelliet Suzy!”
Ze spelen niet uitsluitend hits: een sinister nummer dat ze niet zo vaak spelen is "Soms schrik"? (Op sommige dagen krijg ik schrik, ik weet niet waarom. Mijn inzicht is volledig fout, als ik iets zeg wordt ik uitgejouwd). Met gitaarsolo van Bambost en er doorheen het orgelriffje uit “Riders on the Storm” krijgt het nummer epische proporties. Lars van Bambost (neefje van nonkel Roel en intussen ook al 55) stond aan de wieg van het leeuwendeel van hun nummers! Met scheurende stembanden schreeuwt Stijn “Gigant”. Je vraagt je af of zijn stem het einde van de set zal halen!
Werd de show op vrijdag gestolen door Daan, dan moet Stijn er op zaterdag niet voor onderdoen. “Wat is kunst” en daarna de eerste single uit een nieuwe plaat die deze week exact 39 jaar geleden uitkwam: "Druk in Leuven". De hits blijven komen! “Een heel klein beetje oorlog” hebben we in deze tijd niet meer nodig maar de prachtige gitaarsolo van Bambost rondt alles mooi af!

UNCLE BARD & THE DIRTY BASTARDS
Ook op zaterdag wordt er een mix van Ierse traditionele muziek en punkrock geserveerd in de klein tent: gekke gitaren waarbij de ullean pipes letterlijk en figuurlijk naar de achtergrond verdrukt worden. Als de danseressen die er plots bijkomen kunnen we de groep omdopen tot Beauties and the Bastards.
Ook zij zien de kleine concerttent als een dranktent 2.0. The Bastards zingen ondermeer over "the most important thing, that's beer". Maar ze brengen ook afwisseling met ballads waar de pipes beter tot hun recht komen. De banjo krijgt ook een prominente rol: het oplopende tempo is voor de vingervlugge speler geen probleem. LX heeft alweer gelijk: “...het wilde podiumoptreden sleept het publiek in een draaikolk van opzwepende deuntjes en oprechte folkvreugde.”

THE SIDH
Deze groep met Ierse folk komt eigenlijk uit Italië. In het begin vindt de frontman het nodig om te onderhandelen over de taal: Engels? Frans? Italiaans?
Doedelzak en fluit worden magistraal bespeeld! Daar valt niet over te discussiëren! Voor wie houdt van de combinatie met synths en elektrische gitaar zijn het “doedelzakken die niet saai klinken” zoals we een kenner horen verwoorden tegen een newbie.
Een kleine schare fans is gebleven voor het klank-licht-en rookspel. De fotograaf in ons blijft op zijn honger zitten: mistige foto’s nemen we liever op een koude wintermorgen. “De vrolijke fluiten en indrukwekkende doedelzakken vermengd met percussie en een vleugje hiphop” zuigen het laatste restje energie uit ons vermoeide lijf. We laten de tent aan de energieke dansers en zoeken onze kafzak op. Kortom: LX biedt voor elk wat wils!

dag 3 - zondag 5 mei 2024
SAX MINDED PEOPLE
Als een echte big band presenteert Sax Minded People een mooi aperitiefconcert op deze zonnige zondagmiddag. "You are the sunshine of my life" is de perfecte inzet van een medley ‘Stevie Wonder in concert’. Het repertoire van Sax Minded People overspant de diversiteit van onze muziekcultuur. Van jazzy composities van Duke Ellington, Herbie Hancock en George Gershwin tot hartstochtelijke tangoklanken van Piazzolla, popnummers van The Beatles en klassieke meesterwerken. Er staan ook crooners op het programma zoals "New York°" van Frank Sinatra. Daarvoor kunnen ze rekenen op special guest star Hans Denturck van de Wilfrieds die in smoking zijn beste Sinatra ten beste geeft!
Dirigent Rik Vaneyghen hebben we ooit als saxofoonleraar leren kennen. Een niet te onderschatten job! Misschien past de bâton van de dirigent hem beter? Al is dit een andere job waarvan velen geen idee hebben hoe moeilijk die is! We herkennen ook de huisfotografe van LX op de tweede rij! We zorgen ervoor dat ze zelf ook in het fotoalbum van deze editie terechtkomt! Misschien wordt dit wel een primeur?

SPILAR
LX heeft er in editie ‘24 voor gezorgd dat we geen enkel optreden moeten missen, in beide tenten wisselen de optredens elkaar netjes af. Alleen de buskerstage doorkruist dit programma. Toch is het niet evident om als verslaggever bij alles aanwezig te zijn.
We slagen er nog in om het laatste nummer van Spilar mee te pikken en herkennen onmiddellijk een mooie cover van Willem Vermanderes “Voor Marie-Louise”. LX programmeert altijd West-Vlaamse groepen met ‘korte-keten-muziek’ (zoals Spilar hun werk zelf noemen). We hebben duidelijk iets gemist maar herkansen kan gelukkig nog: check hun kanalen en gaat dat allen zien in Bredene, de Gentse Feesten of Dranouter, of iets kleiner in de Kloostertuinconcerten in Wevelgem. Wij zetten één ervan alvast in onze kalender!

MADOU
Misschien denk je dat Madou zo’n groep is die verder surft op de golven van enkele oude hits waarvan de golfslag na vele decennia nog niet uitgedeind is? “Witte Nachten” en “Niets is voor Altijd” uit begin de jaren ‘80 behoren nu tot het collectief geheugen van de Vlaamse muziek, maar intussen is een nieuwe generatie opgegroeid die muziek in de genen en de boterhamdoos mee kreeg. Madou is herrezen dank zij Thomas Devos, de zoon van Jan en Vera Coomans en muzikaal bekend van Rumplestitchkin en Tommigun. Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor de oude songs. "Is er iets" wordt omkaderd met minimalistische begeleiding die meestal haar stempel drukt op de nieuwe muziek: ingehouden slagwerk, spaarzame noten van de piano en de saxofonist blaast bijna met ingehouden adem. Een nieuwe klassieker in wording is "Roncqières" (dat regelmatig airplay krijgt op radio 1). Het werd ook door zoon Thomas bedacht toen hij langs het kanaal fietste. Het zou de prequel van “Niets is voor altijd “ kunnen zijn: vluchten uit een verstikkende relatie (“..hierbinnen word ik gek / ik wil naar buiten / laat me toch gaan / je adem in mijn nek…”) vooraleer er zich een onomkeerbaar drama voltrekt. Het lijkt op een zomers vakantieliedje: "...rijden langs 't kanaal...", maar met een bittere ondertoon: "...en nooit meer terug..."
Het is altijd mooi om te zien hoe muzikanten zoals Vera Coomans, Jan Devos en Wiet Van de Leest in de herfst van hun leven een nieuwe lente beleven onder impuls van hun eigen kroost.

SCOTT H. BIRAM
‘De kleine tent’ kreeg in ons geheugen voor altijd een link met de blues van Tiny Legs Tim. Hij blies de blues in verschillende edities nieuw leven in en wordt nog altijd gemist sinds hij overleed in 2022. SCOTT H. BIRAM herinnert ons met zijn speelstijl en stemtimbre aan Tim De Graeve. Voor even bracht de gebrilde Texaan de ziel van gebrilde Tim terug in de tent. Someone up there will like it!
Op de website van LX: Gezeten bovenop een stompbox waar zijn voeten het ritme aangeven, brengt deze muzikale krachtpatser een unieke mix van country, blues en punkrock. Doordrenkt met authentieke roots en doorgroefd met zijn karakteristieke rauwe stem, belichaamt hij de essentie van Amerikaanse muziek.
We komen de tent binnen tijdens een wilde rollercoaster op de slidegitaar. De snelheid waarmee zijn vingers de snaren mishandelen is adembenemend!  Even gas terugnemen met een soort roadmovie op de akoestische. Beide instrumenten tonen al de slijtsporen van rijkgevuld muziekleven. En dan begeeft de micro het plots, weg verhaal, weg sfeer. Maar Scott gaat meteen een handje toesteken bij de technicus van dienst en in een handomdraai kan hij weer de draad opnemen: "Hey, I've got cable! ...in my pants..."
Mondharmonica spelen en zingen tegelijkertijd, het moet kunnen: in "Ain't it a shame" klaagt hij het onrecht aan dat mensen elkaar aandoen. Die bril boven de vuisten met mondharmonica… dat lijkt wel het stoute jongere broertje van Toots Thielemans. Opnieuw is de kleine concerttent omgetoverd in een sfeervolle muziekpub met deze keer de blues in al zijn verschijningsvormen en de medewerkers van LX geven je gratis tips: Luister naar Dr. Boogie op de Franstalige zender Classic21, elke maandag van 21 tot 00 uur!

KADRIL & LIEVEN TAVERNIER
In de vorige eeuw waren we erbij toen Kadril optrad met Patrick Riguelle en hun live plaat opnamen in de Cactus in Brugge. We zijn enkele decennia verder en nu mag Kimberley Claeys sinds 2019 de zangpartijen invullen op de nieuwste plaat ‘Jolie Flamande’.
We kennen ook Lieven Tavernier als (toen nog) mysterieuze leverancier van een paar iconische nummers voor Jan De Wilde op zijn al even iconische plaat ‘Hè hè’. Hij brengt een ironisch lied waarin West-Vlaanderen in zee verdwijnt tot zijn eigen (gespeeld?) jolijt. Of de tent vol West-Vlamingen zich daar ook vrolijk over maakt, is een andere vraag…
Na een nummer uit de nieuwe plaat volgt een koppel instrumentals in de goede oude danstraditie van Kadril. Ze brengen ook een Franstalige versie van De Eerste Sneeuw ("Les yeux perdus dans les vagues...") waar ook een elektrische gitaarsolo in past. "Johnny en Alice" is ook een liedje waarin Tavernier met nostalgie terugkeert naar "de jaren van de liefde": "Iemand zei alles gaat voorbij, maar ik wist dat hij loog…"
Uit de jongste plaat van kadril “Jolie Flamande” , krijgen we “Paloma Dorada” met Peter en Erwin Libbrecht als ondersteunende vocals. Van hun optreden op de Gentse Feesten samen met Kommil Foo hielden ze "Eenzaam is de spits" over. De switch tussen Kadril en Tavernier zorgt voor de nodige afwisseling: één van de meest maatschappelijk relevante nummers uit ‘Sprokkelgoud’ van Tavernier: "Hij was een vreemdeling" met als afsluiter het titelnummer van “Jolie Flamande”.
Groepen als Kadril die decennia lang stand hielden in de woelige waters die de folk soms overspoelen; moeten op festivals als LX blijvend geprogrammeerd worden!

THE DEPUTEES
Het is zondagnamiddag en je familie komt ook genieten van zon, gezelschap en muziek op LX. Wat kan een mens nog meer wensen? Je tweejarige kleinzoon wil op je arm maar je neemt hem op de schouders zodat hij kan mee genieten van een Marleyklassieker: “Is this love?” Het antwoord is volmondig: Ja!
De 11-koppige Belgische formatie brengt covers van Bob Marley met een eigenzinnige toets. De muziek is pure klasse en de nummers zijn voor de hele tent gekend! De perfecte soundtrack voor een zondag die eindelijk naar de zomer begint te ruiken! Ook op mijn schouder zit er ééntje enthousiast mee te wippen! De toekomst van de reggae is verzekerd! Als we oud en krom gegroeid zijn, neemt hij ons misschien nog mee en duwt onze rolstoel tot voor het podium?

TINA’S LEGACY
In de grote tent staat een band geprogrammeerd met leden die stuk voor stuk hun sporen verdiend hebben bij artiesten als Axelle Red en Jo Lemaire of Vaya Con Dios. Na The Deputees die Bob Marley eren, krijgen we nu een tribute aan Tina Turner. “What's love got to do with it?”, we weten het niet. Op het podium staat in ieder geval een zangeres met een machtige stem die bij tijd en wijle aan “de échte” doet denken. De backing vocals en ook de bandleden geven het beste van zichzelf. Het zijn dan ook mega hits uit de muziekhistorie die ze mogen brengen: “Proud Mary” met twee zangeressen die een lange teasende intro geven die dankbaar met applaus onthaald wordt. Meteen volgt de snerpende gitaarintro van
“Nutbush City Limits”. Het songbook wordt vakkundig afgewerkt met “Disco Inferno”, “River Deep Mountain High” en “Simply The Best”: een mooi meezingmomentje van het publiek Dat ze ‘de ziel en passie van Tina tot leven brengen’ hebben wij niet gevoeld, maar dat kan aan ons liggen.

THE LUCKY TROLLS
De laatste band die de kleine tent op haar grondvesten mag doen daveren met Ierse Folk is van Luikse bodem. Opnieuw klinken luide gitaren in combinatie met krachtige keltische ritmes. We merken dat de violiste al enkele maanden zwanger is. Hopelijk zorgt het vruchtwater voor afdoende geluidsdemping! We zien in onze fantasie al een embryo met zo’n “koptelefoon” voor kinderen…
Het is alweer vollen bak feest in de kleine tent want “stilstaan op The Lucky Trolls is zo goed als onmogelijk!” (sic LX).
En nu bedenken we plots dat de folkmuziek uit de jeugdjaren van Jelle Denturck (zie verslag over DIRK op vrijdag) verworden is tot feest-punk-drank-muziek, om het even of die nu gebracht wordt door de feestbands van de kleine (pub)tent of door de bands in de grote concerttent (met uitzondering van Kadril dan). Blijkbaar is dit type muziek onverteerbaar geworden zonder het glijmiddel uit de tube met punk, harde gitaren en snelle ritmes. Voor ons mag er gerust nog een formatie in de traditie van Planxty of The Chieftains (een vijftal jaar geleden nog op LX) geprogrammeerd worden naast het geweld van Lucky of andere Trolls.

bvba Vandamme
Voor het eerst dit weekend komen we ook even postvatten vóór de busker stage. Deze groepsnaam die evengoed op een bedrijf in plastic rolluiken zou kunnen slaan, dekt een heel andere lading! Meteen horen we bindteksten en nummers in onversneden West-Vlaams van jonge dertigers. In de loop van onze carrière in het onderwijs (waar AN uiteraard de standaard was en is) moesten we met lede ogen aanzien dat de kennis van onze streektaal snel aan het verdwijnen was. Maar dat blijkt dus toch nog goed te komen!
Sam Vandamme en zijn vier kompanen spelen folk me nen ‘oek af. Intussen hebben ze ook al een plaat uit die ze op 5 juni voorstellen in De Leest! Check hun werk alvast op Spotify, kennis van het West-Vlaams is een vereiste, al wisten wij zelf ook niet wat “Fadroei” was. Dat blijkt te slaan op “vadrouille” dat uit het Frans komt, wat ons weer bij een film van De Funès en Bourvil brengt en daarmee zijn we weer bij bvba Vandamme: ook daar was het soms slapstick op het podium tussen de vijf bandleden die zich misschien nog meer geamuseerd hebben dan het publiek dat in veel te groten getale was toegestroomd voor de beperkte zitplaatsen. Maar zo gaat dat voor wie een thuismatch speelt langs het kanaal dat verder stroomt naar Oostrozebeke en omstreken… Volgend jaar rendez-vous met Vandamme en Co in de Kleine Concerttent en wie weet daarna??

AXELLE RED
Met haar album 'AR 30’ viert Axelle Red 30 songs van de voorbije 30 jaar. Met die release uit december 2023 herneemt Axelle Red de succesvolle ’30 ans de sensualité’ tour. En zo strijkt ‘de koningin van de Belgische pop’ ook neer op het Labadoux festival!
Over haar songwriting zegt ze zelf: "Ik schrijf in het Frans maar eronder zit de poëzie van Bill Withers, Carole King en Leonard Cohen”. Ze werkte samen met de grootste namen uit de Amerikaanse soul en is in Frankrijk één van de grootste artiesten, al kijken ze daar soms neer op ‘Les Petites Belges’. Maar in alle bescheidenheid en met duidelijk plezier komt ze het West-Vlaamse Ingelmunster verbazen met de warmste sensueelste klanken!
In de grote concerttent is het op de koppen lopen voor de afsluiter van dit weekend! De vakkennis straalt van het podium terwijl ze de ene na de andere ‘tube’ (zoals ze een “hit” noemen in het Frans) brengt. De schare topmuzikanten die ze meebrengt, blinken uit in virtuositeit. Het speelplezier druipt ervan af. Zelf beweegt ze over het podium met de elegantie van een balletdanseres. Dat haar liedjes niet zomaar leuke deuntjes zijn, maakt ze duidelijk met haar bindteksten: “Si tu savais” gaat bv. over poging tot loslaten. Zelf zegt ze: “Nu zoek ik alleen nog naar zoveel mogelijk manieren om met het publiek echt iets te delen, naar contact.”

Die connectie was duidelijk voelbaar op LX! Voldaan konden de festivalgangers naar huis. Een weekend vol muziek was in schoonheid afgesloten!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6015-labadoux-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster

Dunk!festival 2024 – Postrockgenre in al z’n moves – Een intens totaalbeleven

Geschreven door

Dunk!festival 2024 – Postrockgenre in al z’n moves – Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2024
Vooruit
Gent
2024-05-09 t-m 2024-05-11
Sam De Rijcke

Het is een verademing dat er in het overaanbod aan festivals nog iets bestaat als Dunk!fest, een niche festival dat al meer dan 15 jaar trouw blijft aan zijn oorspronkelijke opzet, en dat is het programmeren van de betere post-rock en aanverwanten. Je moet het maar doen, want het zou het eerste festival niet zijn dat afwijkt van het oorspronkelijke doel. Neem nu Pukkelpop, wat vroeger hét festival was voor de alternatieve meerwaardezoeker, en nu een toevluchtsoord is geworden voor popprinsesjes, hitgroepjes en tieneridolen. Of Blues Peer, dat nauwelijks nog bluesbands op de affiche zet, Folk Dranouter dat nog weinig of niets met folkmuziek te maken heeft of Rock Werchter, dat zo stilaan de ‘rock’ uit de naam mag weglaten.
Dunkfest zweert daarentegen bij de originele formule en houdt geen uitverkoop met populaire namen om hun tickets aan de man te brengen. Ze gaan steevast met kennis van zaken op zoek naar de crème van het post-rock genre en hebben ieder jaar enkele heuse revelaties in de aanbieding. Zelfs de meest uitgekookte post-rock freak zal op Dunk!fest nog altijd nieuwe ontdekkingen doen, dat is wat dit festival zo uniek maakt.
Dunk!fest slaagt er ook elk jaar in om enkele grote namen in het genre te strikken. Al is dat wel relatief, want wat grote namen zijn in de post-rock, zijn voor de gemiddelde Rock Werchter-ganger nog altijd vreemde diersoorten. Waarmee we willen zeggen, dit is en blijft een nichefestival, en dat is maar goed ook.

Dit jaar werd er al wat breder geprogrammeerd zonder het originele concept te verloochenen. Naast de hoofdbrok aan post-rock acts kon je er immers ook terecht voor experimentele elektronica, shoegaze, prog-rock, extreme metal en donkere folk. Veel variatie met behoud aan kwaliteit dus, en zoals gezegd geen uitverkoop.

Hier volgt onze greep uit Dunk!fest 2024
Vervang de vervanger. De Belgische post-metal band Pothamus was als invaller opgeroepen, maar die stuurden op hun buurt hun kat. Jammer, want wij houden van de gedreven post-metal van Pothamus. Geen nood, Capitan (***1/2) mocht het gat vullen, en dat deden ze prima. Niet de meest originele sound, dat klopt, maar wel intens en meeslepend. Een soort post-metal die middels een stel loodzware riffs al eens overslaat in doom-metal. Amenra is duidelijk een referentie, maar dan met cleane vocals in plaats van gekrijs. We meenden ook een lichte Tool toets te herkennen, en daar is op zich ook niets mis mee. Feit is dat Capitan ons gedurende een uurtje wist te overtuigen met een potige en gevarieerde set.
Capitan heeft tot op heden één album uit, ‘Cascades’ uit 2021. Tijd voor iets nieuws, want er zit potentieel in deze band. Eén werkpuntje misschien, iets meer eigen smoelwerk inlassen.

Een unieke niet te evenaren sound was er te beleven met het Zuid Koreaanse Jambinai (****1/2). Door een paar Oosterse instrumenten klonk hun post-rock heel apart en helemaal anders dan het gros van de bands hier aanwezig. Met die traditionele Koreaanse instrumenten kon Jambinai nochtans ook een aardig potje noise produceren, maar evengoed werd die noise-lawine afgewisseld met heerlijke verstilde momenten. De Vooruit smulde ervan, dit was inderdaad adembenemende klasse uit het verre Oosten. Jambinai eindigde de set met het wonderlijke “Unda” dat rechtstreeks uit de jungle leek te komen. Oosterse snaren, fenomenale opzwepende drums, een gierende gitaar en vocals uit hogere oorden. Prachtsong, zoals eigenlijk de hele set van Jambinai.

Ranges (****1/2) zijn vaste klanten. Ze zijn niet alleen ondergebracht bij het Dunk label, maar zijn ook al eerder op Dunk!fest verschenen en hebben er steevast een bijzonder sterke indruk nagelaten. Ranges liet de balzaal vollopen voor hun gelaagde instrumentale post-rock die zich diep in onze aderen nestelde. De band had hier een meesterwerk van een laatste album (‘33’) voor te stellen en deed dat met klasse, toewijding en muzikale pracht. Ranges greep ons een uur lang bij het nekvel met gitaren van het zuiverste water, af en toe een hemelse explosie en steeds adembenemende soundscapes.

Waar we het meest naar uitkeken vanavond was de set van Emma Ruth Rundle (***). Wij zijn immers fan van haar doordringende post-rock die gedreven wordt door venijnige gitaaruithalen en we konden niet wachten om dit live mee te maken. Maar we zijn hier van een kale reis teruggekomen. Emma Ruth Rundle was immers helemaal in haar eentje naar Dunkfest afgezakt om er een naakte akoestische set te spelen. In plaats van de venijnige rocker kregen we eerder de gekwelde folktroubadour te horen. Dat deed ons toch wel even slikken, wij hebben bijvoorbeeld ook nooit zitten wachten op Motörhead Unplugged.
Dit neigde meer naar Tori Amos en Heather Nova dan naar de intrigerende post-rock waarop wij gehoopt hadden. Emma Ruth Rundle bracht weliswaar met veel moed, intimiteit en overgave haar songs, maar slaagde er ondanks een hemelse stem niet in om onze aandacht vast te houden. En duidelijk niet alleen de onze, want na een half uur was de zaal al voor de helft leeggelopen. Met de eerste songs kon ze die zaal nog muisstil houden, maar naarmate de klad er begon in te zitten nam het geroezemoes alsmaar toe. Op het einde kregen we wel nog mooie versies van “Protection”, “Control” en “Marked For Death”, maar die konden onze ontgoocheling geenszins goedmaken.
Emma Ruth Rundle wist zelf ook wel dat het merendeel van de zaal iets anders had verwacht, dit is immers Dunk!fest. Ze verontschuldigde zich dan ook meermaals voor deze aanpak en vertelde dat ze in de nabije toekomst de band er terug zal bijhalen. Hoe sneller, hoe liever, wat ons betreft.

Shoegaze op Dunk!fest, moet kunnen. Met Cloakroom (****) had men hiervoor de juiste act te pakken. De Britten serveerden hun shoegaze met een stevige portie stoner en zelfs doom. Hier zit misschien een nieuw genre in, stonergaze of doomgaze.  My Bloody Valentine en Swervedriver waren steeds in de buurt, maar ook af en toe Black Sabbath. Bij momenten scheurde de gitaar dwars door de muren, elders was het dan weer genieten van verstilde meeslepende pracht. Cloakroom leek ons alleszins een band te zijn die live een stuk meer overtuigt dan op hun albums.

Eén van de meest aangename ontdekkingen was de Noorse band Spurv (****1/2). Gelaagde post-rock (met blazers!) zoals ze die het liefst hebben op Dunk!fest, getuige een volgelopen en bijzonder enthousiaste balzaal. Begeesterende pracht en subtiele klanken afgewisseld met aanzwellende gitaaruitbarstingen, Spurv bleken er meesters in. De Noren stelden hier het fantastische nieuwe album ‘Brefjaere’ voor, en dat is een absolute aanrader.

Even dachten we dat we van Dunk!fest een tijdelijke uitstap maakten naar Graspop of Alcatraz. Met Conjurer (*** ½) kregen we immers genadeloze en hondsbrutale metal op ons bord. Barbaarse vocals, striemende gitaren, mokerslagen van drums. Toch bemerkten we hier en daar een verstild of sferisch momentje, waarmee we de post-metal indicaties wel konden thuisbrengen. Ergens dachten we aan Cult Of Luna, maar dan met minder subtiliteit. Dit was pletwalsmetal die ons murw geslagen achterliet.

Misschien niet de beste keuze om te bekomen van het meedogenloze geweld van Conjurer, maar toch wilden wij het Schots Dvne (*** 1/12) even checken. Wederom hardvochtige metal met brulvocals en verschroeiende gitaren. Liefhebbers van pakweg Psychonaut konden hier wel hun hart aan ophalen. Dvne bleek een krachtige band met een volumineuze sound, maar zo kunnen we er nog wel een honderdtal opnoemen, en Dvne springt er niet echt uit. We hebben dit soort metal met name al vaker en beter gehoord.

Met voorsprong één van de beste momenten van deze editie was de geweldige set van Maserati (*****). Post-rock met immer prikkelende gitaren op een opzwepende beat, en met een fenomenale drummer die centraal op het podium had plaatsgenomen, kwestie van hem extra in de kijker te zeten, en terecht. Maserati had met een gedreven en opwindende set de ganse zaal in een greep. Geen band die meer ritme en opwinding kan brengen in het post-rock genre dan deze heren. Maserati maakt post-rock zowaar dansbaar, en dat dankzij een immer gedreven beat. Maar toch waren het de immer zinderende gitaren die de bovenhand kregen, en dat is wat hun formule uniek maakt in het genre. Meest bewogen concertje van het weekend.

Arms & Sleepers (***) toonde aan dat Dunkfest met deze editie meer dan ooit voor een bredere programmering had geopteerd. Dit duo was eerder een buitenbeentje en bracht, geruggesteund door een drummer, elektronische muziek die mikte op sfeerschepping maar daar niet echt in slaagde. De voorzichtige beat was onvoldoende om het publiek loos te doen gaan en men lukte er ook niet in om de juiste vibe over te brengen op de zaal. Het had wel iets, maar te weinig. Te vrijblijvende elektronica, zeg maar.

Pruillip (****) was van een heel ander allooi. Gestripte en donkere doom/sludge van het duo Louis Evrard op gitaar en Annelies Van Dinter op zang en drums. Zij produceerden een indringende en beklijvende sound aan een slowmotion tempo. Het werd ons meteen duidelijk waarom deze band in één adem genoemd wordt met de legendarische doom-act Earth. Slepend, rauw en hypnotiserend, net zoals op het ongezouten debuutalbum dat meer dan uw aandacht waard is.

In tegenstelling tot de eerste avond was de headliner op dag 2 in de concertzaal er deze keer wel boenk op. Kon ook niet anders, met This Will Destroy You (*****) had Dunk!fest één van de grote en legendarische namen in het genre gestrikt. Hun geweldige set was een schoolvoorbeeld van hoe post-rock moet klinken. Adembenemende tussenpozen en wervelende climaxen die niet zelden in een poel van heerlijke noise uitmondden. De intieme passages kregen de zaal muisstil, de zinderende gitaaruitbarstingen creëerden bloedstollende apotheoses. Dit was zonder meer prachtig, een uitzinnig publiek bedankte deze buitengewone performance dan ook met een daverend applaus.

Post-rock met een zanger, het kan ook, alhoewel we ons bij Oh Hiroshoma (***1/2) wel hardop mochten afvragen of dit wel een goed idee was. Frontman Jakob Hemström had nu ook weer niet zo een begenadigde stem en de songs die gedreven waren op zijn vocals flirtten af en toe met de grens van de meligheid. Op de meest benarde momenten meenden we zelfs een flard U2 te ontwarren, of erger nog, Coldplay. Dit kan toch de bedoeling niet geweest zijn. De sound van Oh Hiroshima hengelde elders dan weer naar prog-rock die, het moet gezegd, stijlvol en geraffineerd geserveerd werd. Knap, maar helaas wel een beetje ten koste van de energie en vitaliteit.
Oh Hiroshima kwam pas echt op dreef toen de microfoon met rust werd gelaten om een paar heerlijke en potige brokken post-rock te etaleren, hier waren ze wel terug volledig bij de les. Gemengde gevoelens dus, de band probeerde in dat kleine uurtje in te veel verschillende watertjes te zwemmen en dat kwam hun set niet te goede.

Het beste werd voor het laatst gehouden, zo bleek. Wat een geweldig, springerig en uiterst energiek concert van Sleepmakeswaves (*****)! Dunk!fest werd zo afgesloten met een fameuze knal.
De vitaliteit die deze Australiërs op een podium tentoonspreiden is van een ongekende dimensie, even intens en hectisch zeg maar als hun collega’s van And So I Watch You From Afar.
Omwille van de sterk voelbare en zichtbare kracht en intensiteit van deze dynamische bende kwam dit veel sterker, heviger en snediger binnen dan op hun uitgebalanceerde platen, waaronder het splinternieuwe en alweer bijzonder knappe ‘It’s Here But I Have No Names For It’. Sleepmakeswaves bracht hun uiterst explosieve riff-geladen post-rock met een uitgelaten bedrijvigheid en enthousiasme. Nieuwe hitsige songs als “All Hail Skull”, “Ritual Control” liepen over van elektriciteit en spankracht, zinderende klassiekers als “The Stars Are Stigmata” en “Pyramids” waren al even extatisch.
Na al het moois dat we van deze Dunk!fest editie kregen, was dit de ultieme kers op de taart.

Thank You Dunk & See You Next Year

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6005-dunk-festival-2024.html

Organisatie: Dunk!festival ism VierNulVier, Gent

Les Nuits Botanique 2024 - The Paper Kites + William Fitzsimmons - Intiem Slotakkoord van Les Nuits Bota

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - The Paper Kites + William Fitzsimmons - Intiem Slotakkoord van Les Nuits Bota
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-05
Jérôme Bertrem

De laatste avond van Les Nuits Botanique beloofde een zachte afsluiter te worden. The Paper Kites stonden op het programma, met hun recente album ‘At The Roadhouse (2023) op tournee. Een verrassend album waar het Australisch vijftal met een mix van blues en rock een breder palet verkent. De vraag was of ze die verrassende benadering ook live konden waarmaken.

Nadat Benni de avond voor ons iets te vroeg had ingeluid, konden we gelukkig nog genieten van het tweede voorprogramma. De lange gestalte en diepe stem van William Fitzsimmons doen denken aan Bob Mould, maar zijn muziek en zang zijn absoluut niet te vergelijken. In "Goodmorning" toonde Fitzsimmons zijn vaardigheden op de gitaar, terwijl hij de lyrics zachtjes in een hoge toon fluisterde. Ook in het - volgens hemzelf - 'verdomd trieste' nummer "Please Forgive Me (Song of the Crow)" kwam zijn unieke stem goed naar voren. Helaas werd de aandacht van het publiek al snel afgeleid door gebabbel, ondanks zijn geestige cover van de Backstreet Boys-hit "I Want It That Way". Het intieme "Beautiful Girl" vormde een passend slotstuk van een vermakelijk concert dat eigenlijk wel wat meer aandacht verdiende.

Met een grote opstelling beloofde het optreden van The Paper Kites een volwaardige ervaring te worden, en dat werd het ook. Samen met drie extra muzikanten vormden ze de Roadhouse Band, waarmee frontman Sam Bentley verwees naar de plek waar ze hun album hebben opgenomen. Diezelfde energie voelden we meteen bij het zacht opgezette "Between the Houses", dat zich naar het einde toe met de mondharmonica lekker ontwikkelde. De fluwelen stem van Bentley raakte ons diep tijdens het in americana gehulde "Till the Flame Turns Blue". Ook het nieuwe "Hurts so Good" zat vol nuances van hun vernieuwde sound. De praatgrage en sympathieke Bentley vertelde vol trots dat hij een nieuw Manneke Pis had gekocht om zijn kapotte exemplaar te vervangen. Dat leverde hem zeker wat extra punten op!
De prachtige samenzang in "Tenenbaum" en "Green Valleys" versterkte de subtiele instrumentatie. Het indrukwekkende "Bloom", waarbij ze met z’n achten achter één microfoon plaatsnamen, kreeg de hele zaal muisstil. Het publiek zong de lyrics zachtjes mee, wat de magische sfeer alleen maar versterkte. Tegenover dit rustige nummer stond het meer rockende "June’s Stolen Car", waarbij tweede gitarist David Powys met volle overgave de zang van Bentley overnam. Pianiste en vocaliste Christina Lacy nam tijdens "Without Your Love" het voortouw en sleepte het publiek verder mee. De gitaarliefhebbers in de tent konden genieten van de afsluitende solo in "Good Nights Gone".
Met het slot gaven ze weer ruimte aan intimiteit. De banjo zorgde voor een geslaagde cover van Adrianne Lenkers "anything". De laatste keer achter de akoestische microfoon was een ware beproeving door de luide sirenes en passerende vliegtuigen. Met wat geluk slaagde het vijftal er toch in om het pareltje "Paint" perfect en met de nodige kippenvel te brengen. Met de swingende uitsmijter "Electric Indigo" lieten ze de allerlaatste noten van Les Nuits Botanique weerklinken.
Setlist Between the Houses - Till the Flame Turns Blue - Hurts So Good - Nothing More Than That - Green Valleys - Tenenbaum - Bloom (akoestisch) - June’s Stolen Car - Without Your Love - Good Nights Gone - Black & Thunder - Anything (cover van Adrianne Lenker) - Paint (akoestisch) — Electric Indigo

Neem gerust een kijkje naar de pics alle zallen @Dieter Boone
Benni
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5998-benni-5-05-2024.html?ltemid=0

William Fitzsimmons
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5999-william-fitzsimmons-5-05-2024.html?ltemid=0

The Paper Kites
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6000-the-paper-kites-5-05-2024.html?ltemid=0

Kiss Facility
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6001-kiss-facility-5-05-2024.html?ltemid=0

Erika De Casier
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6002-erika-de-casier-5-05-2024.html?ltemid=0

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit

Headbanger's Balls Fest 2024 – Wat een diversiteit
Headbanger's Ball Fest 2024
Culthuurhuis De Leest
Izegem
2024-05-04
Filip Van der Linden en Erik Vandamme


Toen Paradise Lost werd aangekondigd als headliner voor Headbanger's Ball Fest 2024, voelden we al aan dat dit een top editie zou worden. De organisatie mocht het bordje 'Sold Out' een paar weken voor de aanvang van het festival naar boven halen. De zaal zat gezellig vol, en in de inkomhal kon je gezellig kletsen met vrienden en fans; ook bandleden waren te zien aan de merchandise stand, gewoon om even een babbeltje te slaan.
Een pluim voor de organisatie hoe het allemaal spontaan in elkaar zat. Het aanbod was divers. Paradise Lost zou heel sterk uit de hoek moeten komen met bands als Tangled Horns en Gnome, de extreme metal Conjurer en de post metal van DVNE. De absolute verrassing van de dag kwam echter vanuit een heel andere hoek … Lees mee …

Het Gents-Antwerpse viertal Huracán (****)  is een telg uit de familie van Dunk!records en levert een mix van stoner, noise en sludge. De band produceerde reeds twee EP's en het recente full-album ‘We Are Very Happy’. Huracan rijgt de mooie supports aan elkaar en mocht al twee keer aantreden op het Dunk!festival en eenmaal op Alcatraz. Hoewel de band al moet aantreden om 14.30 uur, is de zaal al goed volgelopen en die kans grijpt de bassist van Huracán met beide handen. Hij is de podiumtijger die constant het publiek aanvuurt en die voorts visueel vertaalt wat er muzikaal gebeurt. Van de lyrics zal dat niet komen, want die zijn er nauwelijks. En die worden ook nog eens verdeeld over alle muzikanten.
De set van Huracán in Izegem werd ingezet met twee nummers uit de EP ‘Realm Of Instability’ uit 2017 (“Crystal Mathematics” en “Realm Of Instability”) met daarna vier tracks uit ‘We Are Very Happy’ uit 2022 en dan nog enkele nieuwe tracks die al meteen naar meer smaken. Huracán bewees nog maar eens dat de organisatie van Headbanger's zijn openers weloverwogen weet te kiezen.

Het succes van een optreden van een band hangt mee af van de interacties tussen het publiek en de band. Tangled Horns (***1/2) houdt dit hoog in het vaandel. De band speelt de pannen van het dak en de temperatuur stijgt op hun sound. De beweeglijke, charismatische frontman trekt de aandacht naar zich toe. Hij weet het publiek aan te porren, de muzikanten worden geknuffeld, enz. Het hoort er allemaal bij … Ook vocaal intrigeert hij!
Die versmelting was er vandaag niet helemaal, er was voldoende interesse en respons, maar  het publiek nam een afwachtende houding aan. Tangled Horns overtuigde in hun stoner , maar kon dus niet voluit gas geven.

De absolute verrassing kwam van Hippotraktor (*****) uit Mechelen. De release van hun knappe album 'Meridian' in 2021, sloeg in als een bom in de progressive postmetal. Sander Rom moest de band helaas onlangs verlaten door aanhoudend medische problemen. In die paar jaar is hier een goed geoliede machine bezig! Elkeen heeft z’n belangvolle inbreng en rol. Ondanks het verlies zet Hippotraktor sterk en stevig door en de band blijft bezig op hoog niveau op plaat als live. De registers worden opentrokken en de emo vocals zijn bepalend. Hun gretigheid en enthousiasme wordt beloond. Een bommetje! Wat een optreden. Er komt een nieuwe plaat uit, 'Stasis' via Pelagic Records. Dit belooft!

Na wat rust en een pintje later, werd het tijd voor het zootje ongeregeld GNOME (***) getooid met pinmutsen. GNOME spelen los spontaan, verschroeiend door snedige riffs en drumpartijen. De muziek is een donkere, zelfrelativerende trip met een hoek af, niet vies van een dosis humor, jolijt. Hun virtuositeit siert. Een concert van GNOME is een heerlijk aanstekelijk, muzikaal feestje.

Samen met Conjurer zal DVNE een tour maken, die startte op Headbangers's Ball Fest. DVNE (*****) klinkt uniek door een ondoordringbare muur op te bouwen met intens variërende gitaarriffs en drums. Het is een hypnotiserende, bedwelmende, sprookjesachtige trip, gedragen door subtiele emo vocals.
De band is geïnspireerd op Dune, het indrukwekkende, complexe en ook lijvige sciencefictionwerk van Frank Herbert. DVNE speelt een sterke afwisselende show, die in de nummers steeds naar een climax  gaan, als een alles vernietigende orkaan. Wat een energie  en explosies. De lightshow intrigeert het geheel. Een toegevoegde waarde voor dit festival alvast. Samen met Hippotraktor één van de ontdekkingen.

Ook Conjurer (****1/2) houdt van zo’n intens spannende opbouw en explosies. Een ondoordringbare geluidsmuur, die wat monotoon aanvoelt, heeft een donkere rand, maar klinkt verschroeiend luid en hard. Van een rustpunt is er hier geen sprake. Deze Britse band is als een dolgedraaide, razende sneltrein, daverend en bonkend. Wat een pletwals. De rauwe vocals zijn hier mee bepalend. De gitarist was op het eind in het publiek, wat positief werd onthaald. Conjurer gaat muzikaal de confrontatie aan met z’n demonen . Puik werk van die mannen!

Het was intussen al middernacht toen Paradise Lost (****) op de bühne was. De band had er zin in, je voelde het gewoon in de uitverkochte zaal ook. De frontman hield z’n publiek bij de leest. Oud en nieuwer werk wisselden elkaar af, wat enthousiasmerend werd onthaald.
Paradise Lost ging gretig te werk, o.a. op “Say Just Words”, “One Second” en “No hope in Sight”. Paradise Lost mag dan ook een hobbelig parcours hebben afgelegd, momenteel staan ze sterk overtuigend te spelen, zonder ook maar routineus te klinken.”The Enemy” en “Ghost” waren schitterende afsluiters.

We kregen een enorm geslaagde editie. De headliner in 2025 zal Katatonia zijn. Noteer het maar in je agenda … op 3 mei!
Info: https://www.facebook.com/headbangersBallsFest

Organisatie: Headbanger's Ball Fest

Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid

Geschreven door

Les Nuits Botanique 2024 - Jacques + Doroty Gale + Irène Dresel - Ongewone aanstekelijkheid
Les Nuits Botanique 2024
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2024-05-02
Jérôme Bertrem

Bij onze zuiderburen is Jacques meer bekend dan alleen om zijn niet-alledaagse kapsel. Na vijf albums, enkele EP's en talloze zijprojecten blijft hij experimentele, elektronische en visuele hersenspinsels bedenken. Zijn huidige live project Videochose 360° belooft een oogstrelende verwennerij te zijn. Iets wat Irène Dresel naast haar beukende techno ook wat van kan. Een avondje Frans eclecticisme was dus wat ons te wachten stond.

Om de druilerige avond in te leiden, was daar de Brusselse Dorothy Gale. Als een moderne hoofdrolspeler van The Wizard of Oz, bracht ze een scala aan genres in haar songs. De bij momenten zweverige dreampop leende zich ervoor om haar zachte, hoge stem wijd te laten klinken. Soms leek Björk niet ver weg met de tribale beats en de lichte electro die soms aanschuurde tegen donkere techno. Het frivool gezongen "Emerald" was een creatief stuk met een catchy popmelodie. In de afsluiter klonk een pompende jaren 80 retro drum beat als rechtstreeks uit A-ha gekopieerd, en het geheel eindigde met een snedige distorted punk gitaarsolo. De verscheidenheid aan klanken en de aanstekelijke charme van de jonge Brusselse met haar twee muzikanten waren verrassend, licht prikkelend en amusant.

Alleen al aan de podiumopstelling te zien, beloofde Jacques er een atypisch en experimenteel spektakel van te maken. Voor een groot scherm stond centraal een tafel voor zijn elektronica, waaruit verschillende buizen liepen naar kleinere deelschermen, een lichtinstallatie van glazen kokers en een kijkdoos die een hoofdrol zou spelen tijdens zijn set. Met de bekende Star Trek-groet nam de gekke Fransman onder luid applaus plaats achter de knoppen. De bass stampte vanaf het begin lekker loeihard vanuit het soort laboratorium waar we beelden zagen van röntgenfoto's of lichaamsdelen. Vervolgens gebruikte hij die fameuze kijkdoos om er met alledaagse voorwerpen beelden en klanken van te maken. Hiermee ging hij over opgenomen tracks van beats en melodieën over mixen om er lekker op los te gaan.
Of nog zijn "générateur de réalité" waar tijdens zijn performance een reeks van woorden random een zin vormden om uiteindelijk af te sluiten met "Tout est magnifique". Het publiek liet zich al meermaals horen maar nu was het enthousiasme op een hoogtepunt. Nog voort in zijn set flitsten beelden voorbij van brekende potloden, afbraakwerken, een pistoolschot, een pater aan de bel, een afbakkend brood, een rat in ontbinding, een genezende wond aan een vinger... Heel willekeurig, ongewoon, soms grimmig, soms duister, maar toch werkten Jacques' enthousiasme en nerdy bewegingen aanstekelijk. De set was dusdanig uniek door de maffe ingevingen en improvisaties. Toch bracht hij onder andere "Kick ce soit" of nog "Ça se voit" uit zijn laatste album ‘LIMPORTANCEDUVIDE’, een welkome toegift voor de vele fans. De machinale uptempo songs die al eens versnelden of vertraagden, met vleugjes van drum & bass, sloten zijn vermakelijke concert af.

De hele installatie moest nog plaats maken voor de even decoratieve Irène Dresel. De snelle afwisseling van decors en bands gaf deze avond een festivalgevoel. En net in die sfeer kwam Dresel en haar kompaan in quasi ceremoniële witte gewaden met sieraden plaatsnemen achter de met bloemen getooide mengtafel en percussiehoek. De loeiharde house werd meteen ingezet waar doorheen de set wat house of electro aan te pas kwam. De live percussie gaf daarbij dat tikkeltje extra om het geheel boeiend te houden. Dresel draaide sierlijk aan de knoppen en genoot er ook zichtbaar van. Het publiek ging lekker tekeer en niet alleen toen er bloemenkransen werden uitgedeeld, er uit een gieter belegd met diamanten werd gedronken of toen er een ceremoniemeester langskwam met een karretje om een soort van toverdrankritueel te ontplooien. Naar het einde toe klonk de house wat donkerder, alsof het om goth house zou gaan.
Lekker beukend, sloot de geslaagde avond van experimenteel, eclecticisme en harde beats af.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Humo's Rock Rally 2024 – Iedereen winnaar in deze finale

Geschreven door

Humo's Rock Rally 2024 – Iedereen winnaar in deze finale
Humo’s Rock Rally 2024
Ancienne belgique
Brussel
2024-04-28
Erik Vandamme

Voor een beginnende band of artiest zijn er een hele rits mogelijkheden om bepaalde deuren te laten open gaan. Concours, wedstrijden zijn gegeerd om erkenning te verkrijgen. Humo’s Rock Rally is zowat de grootste en meest bekende wedstrijd die ons land rijk is, eens je in de finale geraakt, kan je carrière gelanceerd worden. Of toch ongeveer. Bij sommige bands vonden we drie songs net iets te weinig om een oordeel te vellen, bij andere waren we direct mee. Op deze editie stonden er tien bands op het podium, die elk op hun eigen manier winnaars bleken te zijn. Het uiteindelijke verdict hangt af van de persoonlijke smaak; de uitverkochte AB Box genoot van het aanbod. En … wij ook uiteraard.

Zangeres Lindy Versyck van TJE (****) stond later op de avond in het voorprogramma van Johannes Is Zijn Naam in de AB Club maar dat hield haar niet tegen om alles uit de kast te halen, om te laten zien over wat een bijzondere stem ze beschikt. Geruggesteund door twee akoestische gitaren, nam ze iedereen moeiteloos mee, intiem , spaarzaam en emotievol, innemend door haar vocals.
TJE was meteen al een eerste hoogtepunt. Ze werd er later op de avond voor beloond…
Setlist: Feed Me’//Coolkidsbar //Days Exist

Edouard Van Praet (***1/2) is een band, je zou het haast vergeten want de beweeglijke, charismatische frontman is op alle kanten van het podium te zien. Hij zoekt z’n publiek op en laat zijn hoge, scheurende stem door de boxen loeien. Hij trekt alle aandacht naar zich toe. Mee bepalend zijn de energieke, ijzersterke riffs van de band, gebracht vanuit een buikgevoel Spannend en strak deze Edouard Van Praet!
Setlist: Is this over?//Echoes//Bigstar

Aäron Koch (****) viel in 2018 al in de prijzen als gitarist van Calicos en probeert het nu solo. Een gevarieerde trip kregen we, intimistisch als gedreven. Aäron Koch raakt de gevoelige snaar en laat je evengoed lekker headbangen die op de koop toe blijft kleven aan de ribben.
Setlist: Falling//To Know//Living the dream

Over naar een instrumentaal hoogtepunt … Those Who Didn’t (*****) - Twee gitaristen, een bassist die perfect aansluit en een drummer die zijn drumvellen nogal weet te bewerken. Schitterend. Het op elkaar ingespeeld zijn is het muzikaal verhaal. Wat een variatie, wat een wervelstorm in die sound. Maar na drie nummers, floep gedaan … Dit smaakte verdomd naar meer …
Setlist: Less Than a Hero//Horseback//Trajectory

Koala Disco (*****) de band rond toetseniste/zangeres Silke Ravesloot dompelt ons onder in een spooky sprookjesachtige sfeer; licht en donker vinden elkaar …We hebben hier bijzonder hypnotiserende muziek; de combinatie in vocals van Silke met deze van frontman Niels Tuijaerts, uitgedost in een fleurige rok, doen je wegdrijven;  je komt elfen als demonen tegen. Muzikaal divers, gevarieerd, een breed publiek bereikend. Deze band wiste te bekoren en won de publieksprijs.
Setlist: When The Comet Comes//The Youth is Wasted’//Witches

Snoeihard en meedogenloos slaat Waste (***1/2) toe. Het spooky droombeeld van de vorige band wordt verpulverd. Ze delen stevige uppercuts uit en stampen lekker om zich heen. Er ontstaat zelfs een eerste moshpit. Waste dendert over ons heen. Waste had aan drie songs genoeg om ons compleet murw te slaan … ‘we want more van dat’…
Setlist: Urge//Tantrums//If I had a Gun

Ze worden al vergeleken met Talking Heads, wat een compliment mag zijn. Muzikaal aanstekelijk en dansbaar, met wulpse danspassen, surplus het combineren van mannelijke en vrouwelijke vocals, wist te ontroeren. Lézard (*****) overtuigt en heeft een eigen identiteit..  Ze brachten erg overtuigendzelfs een nummer die ze nog niet hadden gespeeld, gedurfd en risicovol, “Nothing At all”. Band met potentieel, zonder meer!
Setlist: Coltrane & XTC’//Manifestique’//Nothing At All

Zegel (**** 1/2) bestaat uit de zanger van Waste en de frontman van Koala Disco. Dat kan alleen maar zorgen voor nog meer vuurwerk. Waste was een mokerslag, Zegel duwt het gaspedaal nog meer in . Wat een technische hoogstandjes met gitaar, een ondoordringbare muur, in een kwartier speeltijd. En dit met een dosis humor. Enkele crowdsurfers en mensen die wild tegen elkaar botsen. Een lekker rock feestje. Knap!
Setlist: Magmaman//Heksenketel//Voodoo Piemel’ (The Prodigy-cover)

Het contrastkon nu niet groter zijn …. Teun (***1/2) viel op door haar eentje, op piano en enkel haar breekbare stem. Tja tav het gitaargeweld viel ze wat uit de toon. Maar het publiek respecteerde enorm haar set. Een rustpunt door de intieme, emotievolle aanpak.
Teun wist ook de jury diep te raken. Een welgemeend, daverend applaus na haar beladen mooie set …
Setlist: Give it a chance’//Floating//Ready for you

Maria Iskariot (****) zagen we vorig jaar nog aan het werk in het voorprogramma van Sophie Straat in een goed gevulde N9, Eeklo. We schreven:Ook de Belgische formatie Maria Iskariot  draagt die punk ingesteldheid hoog in het vaandel. De band wordt omschreven als 'halfvolwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen.' We kregen dan ook  een goed half uur lekker om zich heen stampende punk muziek met een dosis humor en zelfrelativering voorgeschoteld. Een spervuur aan riffs en drums, met af en toe een integer momentje. Intens mooi’
Punk met een lekkere hoek af dus. De zangeres was al na twee nummers in het publiek. De Nederlands gezongen – geschreeuwde - tekst, was hier mooi meegenomen.
Setlist: Suiker//Tijm’//Leugenaar’

Het verdict: Na een Melthead DJ-set, en wij even verpozen met een Orval, volgde om half tien het verdict. Koalo Disco mocht (dik verdiend wat ons betreft) de publieksprijs in ontvangst nemen. TJE kwam als derde uit de bus. Tweede werd Teun en de winnaar van HUMO’s rock rally 2024: Maria Iskariot
M.i. verrassend…M’n persoonlijke top 3 was als volgt:  Those who didn't , Koala Disco, Lézard

Organisatie: Humo ism Ancienne Belgique, Brussel

Pagina 2 van 113