logo_musiczine_nl

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Zara Larsson 25...
mass_hysteria_a...

Pukkelpop 2009: donderdag 20 augustus 2009 Aanbevolen

Geschreven door Frank Verwee, Niels Landuyt en Johan Meurisse
&

Pukkelpop 2009 … de cijfers spraken voor zich: niet alleen de temperatuur, maar ook het bezoekersaantal ging tijdens de driedaagse marathon fors de hoogte in. Zo waren er op donderdag 60000, op vrijdag 59000 en op zaterdag zelfs 61000 bezoekers. Een historische opkomst van 180000 festivalgangers.
Daar zat de ijzersterke affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’ iets tussen … de brede waaier van 8 verschillende podia en ruim 200 verschillende artiesten, dj’s en comedy, verspreid over de 3 dagen, om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen, was een sterk geslaagde formule … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber konden hun muzikaal hartje ophalen en hielden ervan bands te ontdekken en eens te proeven van de comedy. Het moeten dus niet altijd grootse namen zijn om een goed festival te hebben. De groepen leverden puike prestaties af. En nooit eerder telde Pukkelpop zo weinig annulaties van artiesten. Het toonde aan dat groepen meer dan ooit hun best doen om live te spelen.
Pukkelpop maakte z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek op die unieke locatie te Hasselt-Kiewit, het unieke paradijs voor muziekliefhebbers om het eerst de groepen van morgen te kunnen zien …
En Pukkelpop telde zelfs meer dan 60 verschillende nationaliteiten. Naast de trouwe bezoekers uit de Benelux, Frankrijk en Duitsland, waren ook UK, Spanje, Ierland en Italië sterk vertegenwoordigd. En opvallend dit jaar het grote aantal bezoekers uit Australië …
Wat een warm Pukkelpop …

Alvast tot volgend jaar op de volgende ontdekkingstocht van Pukkelpop

Een overzicht van het parcours van de redactie

dag 1: donderdag 20 augustus 2009

Er viel veel te ontdekken op deze eerste dag: met Deftones, The Offspring en Faith No More op het hoofdpodium, en dan waren er nog Bon Iver, Dizzee Rascal, Beirut, Wilco, ‘de surprise act’ Them Crooked Vultures en My Bloody Valentine …

The Maccabees was de allereerste groep op de Mainstage die het muziekwalhalla, de traditionele en onofficiële afsluiter van de festivalzomer, mocht openen. De mannen uit Brighton waren daar zelf heel blij om. Ze brachten snedige, gezellige indiepop met wat wave/postpunk à la Editors. De gitaarafstemming zou zeker niet misstaan op een plaat van hen. Vocale begeleiding gebeurde door Orlando Weeks, die heel wat aan kan met zijn stem. Op het einde van het concert klonk de zanger bezorgd. Het was toen al warm, en het zou er niet op verbeteren.
“Wear sunscreen, because I would be terrified. Enjoy your festival!”, twee adviezen die we opgevolgd hebben.

Het Britse Baddies (Club) gaf de toon van strakke, opwindende rechttoe-rechtaan postpunk aan . We hoorden invloeden van de Hives, het oude Franz Ferdinand, Maximo Park en de twinkelende gitaarloops van A Certain Ratio en Gang Of Four. In september verschijnt hun debuut. Alsof het nog niet warm genoeg was, verbroederde de zanger op het eind met de eerste rijen!

Het Amerikaanse Vetiver (Chateau) past mooi binnen het plaatje van de free(freak)folk, maar geven hun sfeervol, dromerig en zeemzoeterig materiaal een aardige americana draai door steelpedal en slides, waardoor de Devandra Banhart (dito Joanna Newson) stijl mag gelinkt worden aan South San Gabriel van Will Johnson. De Dylanesque aanpak van het duo Andy Cabic/Sanders Trippe bood warme (letterlijk) ‘americana on the road’, die af en toe wat meer vaart had en krachtiger klonk. Het tweede deel van hun set nam de bocht naar pure ‘60’s rock’n’roll. Schuilde Absynthe Minded hier niet om de hoek …

Selah Sue (Club): De knappe Sanne Putseys stond er alleen op het podium, gewapend met een akoestische gitaar en één van de strafste stemmen (en dat op haar 20ste, chapeau!). Bij het betreden van het podium keek ze vol ongeloof naar de volgelopen tent en was zichtbaar verrast. Ze speelde beklijvende songs. Het was machtig goed, in alle eenvoud. Ook vroeg Selah Sue ons tijdens het concert allemaal te gaan zitten (“Dat werkte op Dour ook”), wat iedereen natuurlijk deed. Jammer dat de stomende set voor nog meer oververhitting zorgde…

The Juan Maclean speelde op de middag een straffe set in de Dancehall. Aanstekelijke, prikkelende dance onder een bezwerende man – vrouw zang  (Nancy Whang van LCD Soundsystem btw). Een schitterende finale hoorden we door de uitgesponnen single “Happy house”, met invloeden van de ‘80’s electro en punkfunk.

James Yuill (Chateau) was de pechvogel van de dag. Z’n technologische snufjes lieten het afweten , wat z’n folktronica herleidde tot z’n akoestische gitaar, met songs als “You always do” en “How could I love”. Hij voelde zich erg onwennig en excuseerde zich na bijna elk nummer. Hij kreeg begrip en een schouderklopje; het publiek verzoende zich zonder problemen met de ontwapende set van deze singer/songwriter. Hij speelde z’n single “This sweet love” zelfs twee keer.

Toman (Wablief) heeft een muzikale gedaantewisseling ondergaan. Live klonk het kwintet uiterst origineel en gewaagd. Postrock, avantgarde, psychedelica en sfeervolle toetsen, die neigden naar de huidige 65daysofstatic. Ook de zang neemt een meer prominente rol in en kon hevig en schreeuwend zijn. Puik werk, mannen!

Shantel  & The Bucovina Club Orkestar (Marquee) leverde een spetterend feestje af met hun ‘Disko Partizani’, een zigeuner/ Balkan/fanfare/polka pop sound: blazers, violen, accordeon, drums, veel beats en de sensuele danspassen van de twee vrouwen van het leuke gezelschap. Opzwepend en dansbaar klonk het allemaal, zonder de traditionele Oost-Europese authenticiteit te verliezen. Balkan Beat Box, Gogol Bordello en Think of One hebben er een concurrerend bandje bij …

De Brit Jon Hopkins zorgde voor het eerste bescheiden hoogtepunt in de gezellige Chateau-tent met zijn sfeervolle mix van ambient, IDM, techno en klassieke muziek. Hij serveerde vooral materiaal uit zijn derde en beste langspeler 'Insides'. We hoorden o.a. ”Vessel”, “Wire”, “A drifting up”, “The low places” en “Colour eye”. Het klonk zowel dromerig en bevreemdend als grillig en prikkelend. Een fraai staaltje vakmanschap van deze electronica-meester!

The Galacticos waren één van de eerste bands in de Wablief tent die het bordje volzet lieten plaatsen. Hun onschuldige, fris sprankelende ‘skool’rock van een Weezer/Rentals/Pavement gehalte ging erin als zoetenkoek. Charmant bruisende pop, met “Humble crumble” als hoogtepunt!

Een afgeladen volle Marquee kon de beloftevolle songwriterpop van Justin Vernon’s Bon Iver aan het werk zien. Hij zorgde met z’n strak spelende band voor kippenvel; een intens bezielde set door klassesongs als “For Emma, forever ago”, “Skinny love”, “Lump sun” en “The wolves (act I & II)” (wat een mooie samenzang!): een broeierige songopbouw, de instrumentatie van gitaren, dubbele percussie (soms nog aangevuld met trom!) en de zweverige, timide falsetto van Vernon gaven een meerwaarde aan het americana geluid. Het publiek droeg de band op handen. … en hoe Vernon de set kon variëren … de opener “Creatrure fear” eindigde in een fuzz moeras en afsluiter “For Emma” bezorgde ons de krop in de keel …

Rival Schools (The Shelter) bracht een matige en tamme performance. De band rond Walter Schreifels (ex-Quicksand) toonde weinig bezieling en speelvreugde in songs als “The switch”, “Good things”, “World invitational” en “Holding sand”. Ook de twee nieuwe tracks waren niet bijzonder. De nummers werden op automatische piloot afgehaspeld en klonken kleurloos. De mengeling van post-hardcore, punk, emo en indierock kon weinigen bekoren, enkel bij hun bekendste nummer “Used for glue” was er sprake van enige opflakkering. Een gemiste kans spijtig, hier hadden we meer van verwacht!

Port O’Brien op z’n beurt zorgde voor extatische momenten in de Chateau. Achter deze uit Bay Area, Californië afkomstige band, schuilt het folkduo Van Pierszalowski en Cambria Goodwin. Puike indie/folkpop hoorden we met een vrolijke ondertoon. De volle instrumentatie en de meerstemmige zang boden een zwierig geheel. Ze waren ergens te situeren tussen de sfeervolle groove van Arcade Fire en Shearwater, de intimiteit van Bonnie ‘Prince’ Billy en Bon Iver en de rock tune van Pavement. Ze slaagden in hun muzikale opzet van uitbundige refreinen, meegezongen stemmenpracht en meestampers. Binnenkort zal er nieuw werk verschijnen …

De Main Stage verwelkomde Maxïmo Park, met z'n donkere teksten, en hun opzwepende, catchy muziek. We zagen, ondanks de hitte een heel fanatieke zanger. In de bindteksten liet hij blijken over een aardig mondje Frans. Misschien vergat iemand hem te vertellen dat de groep in Vlaanderen aan het spelen was? Hoogtepunt van het concert was “Apply Some Pressure”. Er waren zelfs moshpits te zien! De eerste helft van het concert was deftig, maar naar het einde toe verloren ze de greep op de aandacht.

Yuksek (Dancehall) liet op zich wachten … hij was ergens verloren gereden, zo luidde het en wie wachtte was eraan voor de moeite. Bekertjes vlogen in het rond als frustratie …

Dizzee Rascal (Dylan Mills) was één van de grootste publiekstrekkers op de eerste festivaldag, wat vooral te danken was aan de enorme hits “Bonkers” en “Dance wiv me”. De Marquee was veel te klein voor het Engelse hip-hop/grime-fenomeen. De felgebekte rapper werd live bijgestaan door een extra MC die het uitzinnige jonge publiek nog wat ophitste (voor zover dat nog nodig was) en een DJ die snoeiharde beats afvuurde. Toch was Dizzee zelf de ster van de show met zijn furieuze, agressieve rhymes en zijn ongenaakbare en feilloze flow. We hoorden knallers als “I luv U”, “Fix up, look sharp”, “Just a rascal”, “Stand up tall” en zijn nieuwe single “Holiday”. Bij “Bonkers” ging het dak van de tent er bijna af. Wat een feest! Volgend jaar op de Main Stage please!

Razorlight (Mainstage): Ze scoren momenteel niet zo geweldig met het nieuwe werk, en dat merkten we ook aan het publiek. De reacties op “Wire to Wire” verbleekten naast meezingers “America” en doorbraaksingle “In The Morning”. Muzikaal gezien is de band zeer goed. Ze spelen de songs heel strak. Maar het was allemaal wat langdradig bij momenten. Velen wisten niet wanneer een liedje eindigde of er een nieuw begon. Johnny Borrell (zanger) zag er ook uit alsof hij een borrel te veel had gedronken. Wallen om u tegen te zeggen.

De Oostenrijkse Soap & Skin (Anja Plasch) (Chateau) ontroerde… een intimistische set bepaald door haar intense pianospel en haar indringende, hemelse, soms hoog uithalende stem. Ze refereerde nauw aan Alison Shaw van The Cranes en Hope Sandoval (ex Mazzy Star). En dan kon het plots omslaan richting Bat For Lashes door de donker dreigende beats. Een aandachtig publiek droeg het bleke talent op handen. Wat een intensiteit van een uiterst sfeervol, haast spookachtig concert. Puik werk van deze nog maar negentien jarige jonge dame.

Wilco (Marquee) bood anderhalf uur aangenaam luisterplezier van doorleefde (alt) americana rootsrock. Het draaide ‘em rond sfeerschepping van deze goed op elkaar ingespeelde, talentrijke band van Jeff Tweedy. Op boeiende wijze leverden ze enkele magistrale songs af als “I’m trying to break your heart” (met een noise injectie), “Impossible Germany…”, “Sonny feeling”, “Jesus etc” en “I’m the man”. Ingrediënten: dromerig, broeierig, sfeervol materiaal, soli van een Crazy Horse gehalte en Tweedy’s zalvende emotievolle stem. Een krachtige “I’m a wheel” besloot overtuigend de set. We kijken uit naar hun concert in november, waarbij het recente ‘Wilco the album’ nog meer in de spotlights kan staan …

De Californische alternative metalband Deftones (Mainstage) heeft een zware periode achter de rug door het auto-ongeval waarin bassist Chi Cheng betrokken was en daardoor in coma belandde. Het nieuwe album 'Eros' is hierdoor voorlopig op de lange baan geschoven, wat vele fans betreuren. ‘Nieuwe’ bassist Sergio Vega (ex-Quicksand) zette een degelijke prestatie neer, net als zijn collega's. Vooral zanger Chino Moreno was in goede doen, zijn schreeuwende, kreunende en slepende vocalen kwamen goed uit de verf, wat vroeger nogal eens anders was. Het zwaartepunt van het optreden lag duidelijk op hun briljante meesterwerk 'White pony': we herkenden hieruit “Feiticeira”, “Elite”, “Korea”, “RX queen” en de hits en tevens afsluiters “Change (in the house of flies)” en “Back to school”. Verder passeerden de oudjes “My own summer” en “Nosebleed” de revue en de recentere songs “Hole in the earth” en “Beware the water” (allebei van 'Saturday night wrist'). Puike en intense show!

Het fel bejubelde Grizzly Bear (Club) kon live aan de verwachtingen beantwoorden. De dromerige, meerstemmige zang en songopbouw refereert aan Fleet Foxes, Animal Collective en Beach Boys. Grizzly Bear straalde magie uit door hun sfeervolle opbouwende -folky/americana/psychedelica/jazzy popsongs, met fijne gitaarakkoorden, willekeur aandoende gitaaraanslagen en intrigerende zalvende drums. Af en toe klonk hun zweverige rock krachtiger en haalden ze enkele experimentjes aan door harp en flute. Betoverend en ontroerend. De sterke single “Two weeks” zat middenin de set …. We zijn voorbereid op hun clubconcert in november!

Op de paar festivals die ze spelen, kondigen ze zich aan als ‘Surprise Act’: Them Crooked Vultures rond Josh Homme, Dave Grohl, John Paul Jones en Alain Johannes (een jonge Chriss Goss lookalike) (Marquee). Na de pletwals van Deftones en droompop van Grizzly Bear stipten we dit kwartet aan, die regelrecht tuimelden in de ‘70’s retrorock. Een terechte verwijzing naar Cream en
een potpourri van The Queens of The Stone Age, Masters of Reality, Kyuss en Led Zeppelin. Ze vuurden de ene na de andere snedige doorleefde rocker op ons af. Er werden enkele songtitels prijs gegeven: “Gunman”, “Nobody loves me”, “Warsaw”, “Scumbag blues” en “Daffodils”. Puur vakmanschap van deze veteranen. We kijken nu al reikhalzend uit naar hun debuutplaat 'Never deserved the future' die uitkomt in oktober! Misschien is hun opstart zoals enkele jaren terug van Eagles of death metal en wordt dit meer dan een uit de hand gelopen hobbyproject …

De Zweedse progmetalgoden van Opeth mochten The Shelter afsluiten op de eerste festivaldag en deden dat met virtuoze en complexe metal van de hoogste kwaliteit. Hun mengeling van progressieve rock, death metal, jazz, blues en folk werd hartelijk ontvangen. Er werd afgetrapt met het magistrale en recente “Heir apparent” en de publiekslieveling “Ghost of perdition”. Het werd meteen duidelijk dat dit een fantastisch concert ging worden, vooral zanger/gitarist Mikael Akerfeldt stal de show met zijn sublieme heldere vocalen in combinatie met death grunts en fantastisch gitaarwerk. Daarna werd het stuwende “The lotus eaters” en dynamische “Closure” gespeeld. Het perfect opgebouwde “Deliverance” passeerde ook de revue middels een geweldige versie. Jammer genoeg was het dan al tijd voor de afsluiter “Demon of the fall” waar alles uit de kast werd getrokken. Dit had zeker nog wat langer mogen duren! Dit was genieten van begin tot einde! Een bruisend en felgesmaakt optreden!

Zach Condon en de zijnen, die spelen in een band genaamd Beirut (Marquee). Ze begonnen een kwartiertje later te spelen, maar maakten dat goed door een kwartier langer te spelen dan de voorziene tijdstip. Voor wie ze niet kent: zigeunermuziek van het hoogste niveau. We beseffen wel dat dit geen spek is voor ieders bek, maar Beirut was fantastisch. Prachtig trompettengeschal (die meer domineren live dan op plaat), melodieuze percussie en een accordeon (helaas ietsje te stil afgesteld). “Postcard From Italy”, “The Shrew”, “Cherbourg”, “Scenic World”, “Mount Wroclai” en natuurlijk hitsingles “Nantes” en “A Sunday Smile” werden stuk voor stuk magnifiek gebracht. Ook hoorden we een onbekend nummer in de set. Zouden ze aan nieuw materiaal aan het werken zijn? Dat ze een kwartier langer speelden dan voorzien toonde wel waarop de toeschouwers aan het wachten waren. In de extra tijd liep de Marquee tent voor zowat de helft leeg, want op de Mainstage begon net op dat moment Faith No More.

Funkmetal-pioniers en alternatieve rockhelden Faith No More zorgde voor het absolute muzikale hoogtepunt als afsluiter op de Mainstage. De band rond superieure zanger Mike Patton kwam enkele maanden geleden terug samen voor een hele resem (festival)concerten in de originele bezetting: keyboardspeler Roddy Bottum, bassist Billy Gould en drummer Mike Bordin. Origineel gitarist Jim Martin had geen zin om mee te doen aan de reünie en werd vervangen door Jon Hudson die ook meespeelde op de laatste langspeler 'Album of the year'. Het vijftal was één van de grootste rockbands en smaakmakers van de jaren '90 met hun ongewone en inventieve mix van heavy metal, rock, pop, funk, prog, punk, jazz en soul.
Albums als 'The real thing', 'Angel dust' en 'King for a day' mogen niet ontbreken in de collectie van ieder zichzelf respecterende muziekliefhebber. Dit was dus een show waar velen naar uitgekeken hadden.
De heren waren in allemaal in een fraai maatpak gestoken en openden met het toepasselijke en soulfulle “Reunited” van Peaches en Herb, gevolgd door de eerste granietbommen “Land of sunshine” en “Caffeine”. Het jazzy “Evidence”, het heftige “Suprise! You're dead” en het knappe “Last cup of sorrow” vervolgden de set. De Commodores-cover “Easy” en de classics “Midlife crisis” en “Epic” ontbraken natuurlijk niet. Dit was voor velen jeugdsentiment. De ene climax volgde na de andere, wat dacht je van: “RV”, “The gentle art of making enemies”, ”King for a day” en “Ashes to ashes”. Dat Mike Patton geen doorsnee frontman is en graag zijn publiek entertaint, wisten we al, maar toen hij tijdens “Just a man” de frontstage indook om de hele resem VIP's en perslui uit te dagen om mee te zingen, was het feestje compleet. Vervolgens spuwde hij een ferme rochel op de hoofdcamera. Provocatie ten top van deze kwajongen! Het publiek lustte er wel pap van.
Tijdens de bisronde werden we getrakteerd op het bombastische “Chariots of fire” (Vangelis), het funky “Stripsearch” en het onweerstaanbare oudje “We care a lot”. Jammer genoeg geen “The real thing”, “From out of nowhere”, “Falling to pieces”, “Digging the grave” of één van de andere prijsnummers, zeer spijtig! Hier was extra speeltijd bijzonder welgekomen. Desalniettemin was dit een geniaal en overrompelend concert! Zeer indrukwekkend!

En nog een oudje: My Bloody Valentine, rond Kevin Shields en Bilinda Butcher (Marquee). Ze waren samen met Sonic Youth, Jesus & Mary Chain spraakmakend voor de ‘alternative’ pop/noise en shoegaze. Na bijna 18 jaar zijn ze terug bij elkaar voor een club-/festival tour. En Godzijdank werd Pukkelpop niet vergeten! Ze lieten de rustige, sfeervolle stukken links en kozen voor een loeiharde aanpak. De pedaal effects werden stevig ingedrukt en de PA schuivers stonden volledig open (btw ze beschikten over twee PA’s om iedereen te overdonderen). We hoorden een wall of sound, een geluidsbrui, al of niet ontspoord of ontregeld. Wat een razernij noisegolven en ontspoorde ritmes. Ze gingen door de pijngrens die me deed terugdenken aan Swans, God, Kyuss en Atari Teenage Riot. De huidige revival bands verbleekten bij deze drones. “I only said”, “When you sleep” en “Only shallow” hadden nog enigszins de factor herkenbaarheid, maar op het eind verdronken ze in hun ‘moeras-gaze’ waardoor we maar elementjes van “Soon”, “Feed me” en “Realise” - als concept – konden herkennen. Een noise inferno hoorde ik collega’s zeggen …
Pukkelpop besloot en verve dag 1 …

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit

 

Aanvullende informatie

  • Datum: 2009-08-20
  • Festivalnaam: Pukkelpop 2009
  • Festivalplaats: Festivalterrein
  • Stad (festival): Hasselt-Kiewit
  • Beoordeling: 4
Gelezen: 1332 keer