logo_musiczine_nl

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
Enter Shikari -...

Pukkelpop 2009: vrijdag 21 augustus 2009 Aanbevolen

Geschreven door Frank Verwee, Niels Landuyt en Johan Meurisse
&

Ook op de tweede dag was de belangstelling groot om de Pukkelpopmarathon aan te gaan. Pukkelpop op recordkoers …want de organisatie noteerde 59000 bezoekers voor deze tweede dag.
Je kon er terecht voor beloftevolle bands als The Ting Tings, Glasvegas, The Airboirne Toxic Event, Buraka Som Sistema, Vampire Weekend, Fever Ray, Belgisch talent als The Hickey Underworld, Customs, Madensuyu, Drive Like Maria, Sukilove, Stijn, en tot slot de grotere namen met Snow Patrol, Placebo, dEUS en Kraftwerk.

Das Pop (Mainstage): blij terug van deze band te horen! Na een handvol optredens, waaronder Les Nuits Bota en Lokerse Feesten, zullen ze in het najaar een heuse clubtournee ondernemen om de nieuwe cd elan te geven. Pukkelpop werd niet vergeten. De band rond Bent Van Looy speelde een gretig gevarieerd setje, soms energiek soms zeemzoeterig met o.a. “Fool for love” (opende met klokkengeluid!), “You” en de nieuwe singles “Underground” en “Never get enough love “. Subtiele, prettig in het gehoor liggend pop met een ‘60’s Beatles inslag …en met de Frank Sinatra cover “It was a very good year” konden we het middaguur niet beter voorstellen…

Van het Canadese Metric (Mainstage) (ook al te zien op Les Nuits Bota btw!), hoorden we fris sprankelende poprock …een dynamische band en een diva spring-in-t-veld, Emily Haines. Ze hebben, naast de single “Help I’m alive” puike nummers klaar om een definitieve doorbraak te forceren. Meer en meer leken ze een betere, jongere versie van The Breeders en refereren ze aan Juliette & The Licks. Op het eind prikkelden ze de dansspieren met “Sick muse”, “Dead disco” en “Staduim glove”.

Ook de intens, slepende rootsrock van Alberta Cross (Marquee) viel in goede aarde. The Black Crowes en Neil Young’s Crazy Horse vormden de prototypes voor vele van deze bandjes in instrumentatie, songopbouw en attitude.

Het New Yorkse indierocktrio A Place To Bury Strangers zette een verdienstelijke set neer in The Shelter. Hun sound bevatte elementen van noiserock, shoegaze, post-punk, new wave en postrock en klonk als The Jesus and Mary Chain meets Joy Division meets My Bloody Valentine. Er werd enkele songs van hun titelloze sterke debuut gespeeld (“To fix the gash in your head”, “I know I'll see you” en “Missing you”). De geluidsbalans was nogal onevenwichtig en daardoor bleef de gehoopte impact wat uit. De nieuwe nummers “In your heart” en “Deadbeat” klonken al beter. Toch was dit geen memorabel concert, daardoor waren er te weinig echte songs en structuren te herkennen en kwamen de vocals van zanger/gitarist Oliver Ackerman zelden boven de lawine van fuzz en feedback uit. We verlieten de tent met gemengde gevoelens! Een lichte teleurstelling!

De Berlijnse DJ en producer Paul Kalkbrenner mocht voor aanvang van zijn set een gouden plaat in ontvangst nemen voor de hymne en wereldhit “Sky and sand” die gebruikt werd als lijflied voor de Studio Brussel-actie ‘Music for Life’. Een mens zou voor minder gelukkig worden en zin hebben om een feestje te bouwen. Dat deed hij dan ook moeiteloos met toegankelijke en melodieuze minimal en techno. De mix was meeslepend en smaakvol opgebouwd. Al vroeg in de set kwam “Sky and sand” voorbij. Wat blijft dit toch een wereldnummer. Andere pareltjes waren het fraaie “Mad world” (Tears For Fears-cover), de dancefloorfiller “Square one”, het betoverende “Azure” en de het trancy “Gebrün gebrün”.
Eén conclusie: deze man is meer dan een one-hit wonder! De danslustigen werden hier op hun wenken bediend!

Leuk was alvast het entertainment van de Duitse Puppetmastaz (Marquee). Poppenkast en hiphop rhymes …Een verkleedpartij van poppen … Hiphop Muppets … je kunt het soms niet gekker bedenken. Origineel, gevat en dansbaar. Een salvo aan raps en groovy beats, ergens tussen Beastie Boys, Kris Kross en Dizzee Rascal. En middenin de set toonden ze hun ware gelaat …

Ebony bones verraste in de Club. Snedige, opzwepende, frisse rock met een (electro) beatje van een vijftal springende verklede dames (aangevuld met twee heren), die hun duivels ontbonden op het podium, waaronder een ‘Walk like an egyptian’ danspasje. Een sound verwant aan Gossip en Santigold …

Pure rock 'n roll met een vuil kantje, dat zijn de Eagles Of Death Metal, gestart als een zijproject van Josh Homme. Het is alweer hun derde passage op Pukkelpop (telkens op de Mainstage) en élke keer hoorden we wel hoe zeer Jesse 'The Devil' Hughes (met een jaren '70’s-look dankzij zijn rode aviatorsbril en snor) ervan houdt naar Kiewit te komen. Ook boft hij enorm op het vrouwelijk schoon dat backstage de groep ontving, en natuurlijk 'all the beautiful girls out here'. Hughes is zowat het grootste podiumbeest en leeft voor de show. De rauwe gitaren brulden de wei bijeen. Wij vonden de derde plaat van de band, 'Heart On', nogal te gepolijst klinken, maar live was hier helemaal niets van te merken. “Wannabe In L.A” en “Anything 'cept The Truth” waren bijna onherkenbaar. Wel grepen ze het meest van al nog terug naar de vorige twee platen. De band had weinig moeite nodig om het publiek mee te krijgen. Dit is een echt liveband naar ons hart. Yes, we dig it!

Future of the left (Shelter) klonk strak, fel, gedreven, rauw en noisy … Krachtig voer en tegen elkaar op schreeuwende vocals. De groep stelde het nieuwe werk voorop … Met een knipoog naar Steve Albini’s Shellac en het opborgen Mc Lusky.

Buraka Som Sistema deed de Dancehall ontploffen. Ze emigreerden van Angola naar Lissabon en bieden een verfrissende wind binnen het danslandschap. Hun losgeslagen mix van reggae, dancehall, ragga, electro, drum’n’ bass, house, trance, Brasil en Cariben, ‘kuduro’ genaamd, maakten ze live toegankelijker, wat ferm gesmaakt werd. Energieke, pompende aanstekelijke en opzwepende, ophitsende ritmes die je tot bewegen verplichtte, geïnjecteerd door de mannelijke MC’s Carvalho/Angelo en de vrouwelijke Pongo Love o.a. met “Luanda –Lisboa” en “Kalemba”). Op het eind nodigden ze 50 meisjes uit om samen met hen hun “Sound of kuduro” te dansen . Buraka palmde de Dancehall moeiteloos in …

Ondertussen was het jonge volkje gewonnen voor de emotievolle pop van het Britse Air Traffic (Mainstage), die vorig jaar al opmerkelijke sets speelde in de AB en op Rock Werchter. Chris Wall deed de meisjesharten sneller slaan: De overtuigende songs “Time goes by”, “Charlotte” en “Fractured Life” zaten mooi verdeeld binnen hun te korte set van 45 minuten. Op het eind zorgden “Shooting stars” en vooral “No more running away” voor gillende keelgaten en meezingrefreinen …Air Traffic blijven toffe, jonge gasten! Ons jeugdsentiment kwam even terug naar boven …

Het Schotse Glasvegas (Marquee) zweren samen met White Lies aan het geluid van de jaren ‘80 in de voetsporen van o.a. Editors en Interpol. In de songopbouw neigen ze zelfs naar het onvolprezen Sheila Divine. De in het zwart uitgedoste kwartet, onder de charismatische zanger James Allan (een beetje Joe Strummer lookalike), hadden heel wat in hun mars met “Flowers”, “Lonesome swan”, “Cheating heart”, “Everybody’s got to learn” en “Sad light”. Hun episch grootse sound, de sterke melodie en de heldere zang brachten op het eind de prachtsongs “Geraldine” en “Daddy’s gone”. In de UK zijn ze hot, hier liep men nog niet zo hard van stapel; hun eerste Belgische concert klonk best aardig met die afgelijnde aanpak en ze deden er alles aan om het publiek te winnen!

Tussen al het geweld dat we al gezien hebben op de podia stond ook een frisser The Ting Tings die een rustiger moment betekenden op het terrein. Het duo Jules de Martino en Katie White speelden niet allemaal live hun popliedjes (want dat zou zowat onmogelijk zijn), maar dat kon de pret niet bederven. Het publiek was er weg van, van opener “Great DJ” tot afsluiter “That's Not My Name”. Ons kon het niet echt boeien en we zouden ze eerder in de Marquee-tent geprogrammeerd hebben. Maar ach, als de hele wei luidkeels staat mee te zingen op bovengenoemde afsluiter, wie zijn wij dan om dat tegen te spreken. Het solo-stukje van Jules de Martino op de drumcomputer was een vernoemingwaardig moment. Met enkele toetsen mixte hij bekende samples van Run DMC's “Walk This Way”, Queen's “Another One Bites The Dust” en Ray Parker Jr’s “Ghostbusters Theme”.

Het beruchte en legendarische Amerikaanse noisegezelschap The Jesus Lizard (The Shelter) bewees dat het nog maar weinig van zijn gekheid (of genialiteit) verloren had met een imponerende en confronterende performance. De kleurrijke zanger/brulboei David Yow dook al tijdens het tweede nummer het publiek in en schreeuwde zijn demonen al crowdsurfend verder. Dit herhaalde hij enkele malen tijdens het concert. Zeer entertainend allemaal en net zoals hij dit 15 jaar geleden ook deed. De geluiden die de originele leden Duane Denison (gitaar), David William Sims (bas) en Mac McNeilly (drums) produceerden waren de ideale ingrediënten om de opgefokte, hoekige en razende songs kleur te geven. Bepalend voor deze Lizards waren Big Black. No Means No, Slint en Barkmarket waren geestesgenoten …Deze oude helden zijn nog niet afgeschreven!

Het NY-se Vampire Weekend (Marquee) staat garant voor aanstekelijke gitaarpop met swingende, exotische ritmes, Afrikaanse deuntjes en flamenco, wat hen richting Talking Heads en Paul Simon’s ‘Graceland’ brengt. Ze brachten een mooie afwisseling van hun debuut en de te verschijnen nieuwe cd. Hun ‘positive’ zomerse vibe en frisse aanpak hoorden we in “Mansard roof”, “I stand corrected”, “Cape cod …”, “M79”, “Oxford Comma”, “Walcott” en in nieuwkomers “Boston” en “White sky”.

Waar is de tijd dat Snow Patrol nog een bescheiden indiepopgroepje was? Toen al merkte de grote Bono ze op en kregen ze het vaste voorprogramma in de stadia die U2 aandeed met hun ‘Vertigo Tour’. Nu zijn ze nog steeds het vaste voorprogramma van Bono en co. in hun ‘360 Tour’, maar Snow Patrol alleen zou ook wel enkele stadia kunnen vullen. De set kwam nogal traag op gang. De videowalls werden voorzien met leuke effecten en videoclips, maar voor Snow Patrol moet dat zowat dagelijkse kost geworden zijn nu ze met U2 rondreizen. Die hebben 90 vrachtwagens materiaal mee voor één concert. De opbouw duurt zo lang dat ze zo'n drietal podia gebouwd hebben. Een niet onaardig bedrag van circa 270 vrachtwagens. Maar we wijken af …
Absoluut hoogtepunt was “Shut Your Eyes”, waarbij iedereen van voor naar achter en van links naar rechts de woorden meezong. Gary Lightbody deed zijn uiterste best om het publiek mee te krijgen. Dat lukte wel, maar zelfs nadat het nummer gedaan was, blééf iedereen zingen. Zelfs na het concert scandeerden ze het nog eens. De stemmen waren helemaal schor toen “Chasing Cars” volgde. “Crack The Shutters”, “Take Back The City” en “You're All That I Have” waren ook zeker de moeite. Lightbody had zich misrekend in de te spelen tijd en kreeg onverwachts een kwartier extra die hij moeiteloos opvulde. Georkestreerd of niet, geen flauw idee. Verder complimenteerde de band het festival met zijn sterke affiche en sprak hij lof over dEUS. Ook waren ze niet vergeten dat ze in 2006 (daar is die tijd dus) een akoestische set speelden op Pukkelpop omdat de helft van de instrumenten door problemen op Heathrow (een bomalarm of een staking, we weten het niet meer) met vertraging in Kiewit kwamen.

Net zoals vier maand geleden in de Brusselse AB stond tijdens het concert van Squarepusher (Dancehall), zijn fenomenale basvirtuositeit centraal. Bovendien werd hij voor een groot deel van de show bijgestaan door drummer Alex Thomas die de complexe ritmes en structuren naar een hoger niveau tilde. Ze zorgden ervoor dat het livegebeuren veel weg had van een heus rockoptreden en geen kunstmatige en zielloze aangelegenheid was. Deze benadering werd duidelijk gewaardeerd door het uitzinnige publiek. Toch was het vooral de verdienste van Tom Jenkinson zelf die zijn fantastische basspel feilloos mengde met acid, drum 'n' bass, jazz, fusion en ambient. Er kwam veel materiaal voorbij van zijn laatste langspelers ‘Just a souvenir’ (“Planet gear”, “A real woman”, “Delta-V”, “The glass road”) en ‘Hello everything’ (“Welcome to Europe”, “The modern bass guitar”, “Hello meow”). De oudjes “Come on my selector” en “Welcome to Reedham” waren de afsluiters van dit fijne en muzikaal hoogstaand optreden.

De Wablief-tent was afgeladen vol voor de Nederlands/Belgische rocksensatie Drive Like Maria. Het trio heeft met eersteling 'Elmwood' een fantastisch visitekaartje afgeleverd voor de liefhebbers van stoere en compromisloze (hard)rock, stoner en rock 'n' roll. Wie houdt van o.a. The Datsuns, Queens of The Stone Age, The Hellacopters en Led Zeppelin was hier aan het juiste adres. Live waren ze niet minder dan fenomenaal, vooral gitariste Nitzan Hoffmann en drummer/zanger Björn Awouters stalen de show met muzikaal vakmanschap waar de vonken van af vlogen.
Van deze rockers in hart en nieren gaan we nog horen! Dit was puur genieten!

The Black Box Revelation (Club)had beter in de Marquee of op het hoofdpodium gestaan. Hun stomende rauwe rock’n’roll ging erin als zoetenkoek. Ook lichtten ze al een tipje van het nieuwe werk. Dit was rock’n’roll pur sang van een wild enthousiast energiek duo! Meer moet dat soms niet zijn. Black Box Revelation heeft sterke troeven in handen …

Ook Placebo (Mainstage) beleeft hoogdagen. Na een try out, hun optreden in Werchter en het in geen in mum van tijd uitverkochte concert in december, speelden ze een gedreven set op Pukkelpop. Ze zijn intussen een uitgebreid collectief, aangevuld met gitaristen, een violiste en keys. De gewijzigde groepsbezetting (o.a. met drummer Steve Forrest!) en de nieuwe cd gaf Brian Molko en de Placebo sound nieuwe impulsen. Een strakke, stevige set, soms messcherp, met een afwisseling van oud en nieuw en een Molko ‘alive & kicking’ na z’n oververmoeidheid op het Japanse Summer Sonic Festival: “Kitty Litter”, “Ashtray heart”, “For what’s it’s worth” en de titelsong stonden moeiteloos naast hun krakers “Every you & every me”, “Meds”, “Special K”, “Song to say goodbye” en “The bitter end”. Placebo is uitgegroeid tot een topband en dit onderstreepten ze op Pukkelpop!

Hank Williams III (The Shelter), kleinzoon van countrylegende Hank Williams, bracht samen met begeleidingsband Assjack een razende en intense set die weinig of niets van doen had met de traditionele country van de grootmeester. De outlaw werd bijgestaan door een violist, cellist, slidegitarist, bassist en een drummer die de songs een heftig en agressief punk en (death) metal randje gaven. Brulboei Gary Lindsey spuwde en schreeuwde de ziel uit zijn lijf en ging tekeer als een wildeman. De nummers handelden over alcoholisme, cannabis, depressies, hartzeer en ander fraais. Dit was psychobilly from hell! Niet voor gevoelige zieltjes!

dEUS concerteerde voor twee gigs in de Marquee. Ze zijn headliner met twee compleet verschillende sets. Naast het recente materiaal als “Favorite game”, Slow” en “Pocket Revolution”, maakte Barman en de zijnen er een ‘best of’ van met enkele gastvocalisten (waaronder Fever Ray (Karin Dreijer Andersson), Snow Patrol (Gary Lightbody), Younes Faltakh van The Hickey Underworld en De Jeugd van Tegenwoordig). Zo hoorden we het intieme en breekbare “Serpentine”, het heftige en mooi opgebouwde “Theme from Turnpike”, de publieksfavoriet “Instant street”, het funky en dansbare “Fell off the floor men”, “Mortichair” met Mauro Pawlowski in een hoofdrol, “Hotellounge” en vaste afsluiter “Suds & Soda”, voorzien van een stukje “Hollereer”. Extra gitarist en multi-instumentalist Tijs Delbeke gaf de oude songs een frisse en kleurrijke touch.
Ook was er ruimte voor twee onuitgegeven nummers (nieuwkomers?): “Dark gets in” en ”Paper bones”. dEUS speelde een goede, pittige, sierlijke set, maar niet overdonderend. …Tomorrow different day, different show …

Tot slot Kraftwerk Mainstage: Het kon niet uitblijven, na hun gig op Rock Werchter, een paar jaar terug, dat deze elektronicapioniers op Pukkelpop een terechte headliner konden zijn. Kraftwerk heeft nog 1 oorspronkelijk lid in de gelederen, Ralf Hütter. Schitterende visuals pasten in hun koele elektronica van keys en laptop. Voor wie de dubbel CD ‘Minimum – Maximum’ aanschafte (‘05), kreeg live hetzelfde aanbod van deze vier stilzwijgende heren. “Man machine”, “Tour de France”, “Autobahn”, “Vitamin”, “The model”, “Computerworld”, “Radio activity”, “Aerodynamic” en “Music non stop”, om maar een paar te noemen. “We Are The Robots'” klinkt na 20 tot 30 jaar nog steeds vooruitstrevend. Tijdens de show ging het doek even dicht en wanneer het weer open ging, stonden er geen bandleden maar robots op het podium. Ze bewogen nog ook! Daarna ging het doek weer dicht, en toen het weer open ging stonden de vier Duitsers in een ander futuristisch kostuum (zwart met groene lijnen in vierkantenpatroon). Wie de film 'Tron' ooit zag, heeft ongeveer een idee van hoe ze er uitzagen. Een meesterlijk staaltje …
Na het laatste nummer gingen ze elk één voor één het podium af met een bescheiden zwaai en een buiging. “Goedenavond, good night, auf Wiedersehen” sprak Ralf Hütter nog.
… De jongeren weten nu duidelijk waar de huidige rits electrofreaks de mosterd vandaan haalden … en wie verantwoordelijk was dat er op het Pukkelpopterrein een Boiler Room en een Dance Hall aanwezig is, dat er zoiets bestaat als I Love Techno, 10 Days Off en volledige muziekgenres als techno, trance, elektro, drum 'n bass en nog meer van dat … Dit was puike minimale techno ….

Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit

Aanvullende informatie

  • Datum: 2009-08-21
  • Festivalnaam: Pukkelpop 2009
  • Festivalplaats: Festivalterrein
  • Stad (festival): Hasselt-Kiewit
  • Beoordeling: 4
Gelezen: 1097 keer