Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie



Onze partners



Dagoba - I don’t like to be inspired by politics or anything like that. We’re not that kind of band. I like poetry, specially dark poetry, what comes from inside, not the outside

Geschreven door

Dagoba - I don’t like to be inspired by politics or anything like that. We’re not that kind of band. I like poetry, specially dark poetry, what comes from inside, not the outside

Modern metallers DAGOBA are back! After putting their stamp on the metal scene with their unique blend of metal and neckbreaking grooves, and relentlessly touring and sharing the stage with legendary acts like Metallica, Machine Head and In Flames, DAGOBA’s undeniable talent was discovered by Napalm Records.
Now, the French four-piece is gearing up to reach the next level with their most ambitious material yet - the punishing new full-length, ‘By Night’. On the occasion of this release, we had a very nice conversation with singer/front man Shawter, we also went back in time, and further plans for the future were revealed.

Dagoba exists since 1997 (if I am correct) - What are the highs and lows of the band so far?
Everything was perfect until this pandemic (haha). We seem to live in an unexpected dream. When you can live from your passion – in our case our music – it’s just a dream came true, it’s perfect. But when the pandemic stops us from going on tour, it becomes a little less of a dream so to speak. I think that describes the highs and lows up to now.

You have made some wonderful records, but I think Dagoba is a band you have to see on stage, where the music is going to a higher level, do you agree about this statement?
That’s a correct statement.

When I think of metal in France besides Dagoba, a band like Goijra comes to mind, they also play on big regular festivals nowadays, and play outside France. I not see much other France bands doing that. Is there an explanation for that? And does the fact that a band like Goijra had a break true not changed something, and also play in your favor?
No, they did it their way and did it good, we do it our own way. We are indeed the two biggest French bands, outside France, in the metal scene. But it’s not that they helped us, or we helped them. There are also many other great metal bands in France, but they mostly keep it inside France. They don’t travel that much. But it starts getting better I must say. Still, at the moment it’s only the two of us really playing outside France.

As far as Dagoba is concerned, I like the emotionally charged way in which you sing, and the bombastic music (which I think you should take as a compliment) that sticks to the ribs. Is that the right description? Or do I see it wrong? Are you an emotional person :)
Of course. I am writing the lyrics since forever, I’m an artist. And an artist needs to be emotional. I like emotions, and specially my own emotions. I like living in an emotional world, otherwise we’re not human anymore and become robots.

The new single 'on the run' sounds wistful and melancholic again with a metal side to it, is there a personal message or story line attached?
We wanted to compose a piano/vocal song for a long time. When I started to write the piano line and sang on it, my voice was too low. We wanted a female singer to level a higher tone, and that came really naturally.

What I also find so wonderful about Dagoba, I've been following you since that first record, it's the 8th in the meantime - if I'm not mistaken - and yet you keep on reinventing yourself, and going off in a different direction, is that a conscious path that you take?
We really want to propose something fresh. We don’t want to do deliver the same recipe over and over again. Otherwise it gets boring, we’ve just been talking about being a robot. As men you grown up, you change your way of thinking. And that’s the way we’re working on the band to, we want purpose to involve in music , like we involve in our personal live.

Some other side I love of Dagoba , Dagoba’s lyrical content and soundscape always seems to be of a dark nature. I do have a dark nature to, I feel comfortable in the dark. Is that the right description, you have a ‘ dark nature’?
That is a correct analysis. You can sometimes feel comfortable in the dark. I like the melancholy, like something dark but also something bright, but not in a depressed way of thinking and living.

I find it also, more than ever before,  in the new album to that, “dark nature”. Is there been changing something in your life that you feel more comfortable in that dark , getting a little older?
In fact I’m a very happy man. It’s just that melancholic part that’s always coming back. But it’s not that it’s changed now, it’s always been that way.

One of the few advantages to this pandemic, if I as a journalist have no more questions, it is an inspiration. So, how did you as a band, musician and human being get through this period?  Did you come out of it stronger as a band, do you think? Some bands have thrown the towel.
t’s good that some people, like you, start to see how difficult this situation is for musicians. After two years of doing nothing, getting back to a normal life and starting to play and go on tour and so on. It’s very confronting. For us everything is going fine, we’re about to release a new album and of course there is a lot of expectations. We’re going back on tour in April, if everything works out fine. For us, during the pandemic, we stay positive.

There are also bands who found new inspiration because of this pandemic. Was it a source of inspiration for new songs for example?
No, I don’t like to be inspired by politics or anything like that. We’re not that kind of band. I like poetry, especially dark poetry, what comes from inside and not the outside;

What are the expectation of this new album to you?
I just hope it’s going to be ok. For now, the first reviews were really good. We hope the fans will appreciate this album, because it’s a little bit different from what we’ve composed before. And of course, I hope we can have fun on stage and show off this album live.

Are there any tour plans for the near future, festivals or something? In Belgium?
We’re supposed to play at Summer Breeze festival. Also in Spain, a festival in Portugal, so yes we’re playing some summer festivals. I’m not sure if there is a festival in Belgium yet, there are so many changes and festivals have been post ponded, I should check it out.

You’ve been touring across the world, according to you what are the differences between different audiences across the world ?
We had some very good experiences on stage. For the previous album we’ve been on tour in China and Japan. We’ve been to some exotic islands. We’ve been to Africa. It was all fantastic, I can’t pick just one and say: “this was the best’’. This way of live is just a dream come true, so I’m not complaining.

Making plans, it wasn't easy until now, but still, what are the future plans for the band? Both on and off the stage?
We want to present this album on stage and take it out into the world. We want to go back to the US, to South-America; back to China and Japan of course. And big summer festivals would be wonderful as well.

At the moment I’m already doing some concerts, with sitting places and mouth masks on, I guess that’s not the way you want to do it? Because personally I think metal needs a standing crowd of people ? You agree
We haven’t been doing concerts with sitting places, we refused that. Our music needs to be where the people are standing and enjoy what happens on stage.

And streaming a concert? What is your opinion about that? I have seen some streaming concerts last year. It's not my favorite way to enjoy a concert, but I did find that the threshold for discovering something is lower. This way, people who would otherwise hesitate to go to your concerts, can still discover you. Is this statement correct?
It could be a way to promote yourself indeed, but I’m an old fashion guy. I hate the internet. I hate things like youtube and so on, that’s not the real thing to me. Live music is live music. It’s not something you have to bring behind the screen. It’s not really for me… like this interview, it would be nicer to talk to each other live, and not via this screen. No, for me it’s just not the real thing and that’s why we don’t want to do it.

After all these years - you have more than left your mark on the metal scene in Europe - are there still ambitions?
The biggest ambition is to continue to play for more and more people. And maybe it’s good to have more followers on YouTube or Facebook, that would be cool too.          And we'll just continue what we’re doing best, going on tour for let’s say forever, that’s our biggest goal for now and the future.

What is your advice to young bands who want to follow in your footsteps?
Three things: Work hard, believe in yourself and pursue something that nobody ever pursued before. That’s the most important advice I want to give. Sometimes they may only be on Facebook and Youtube, and forget to work hard. It’s very important to work hard on tour and to make new music. So just be honest, believe in yourself and keep working hard every day… and pursue something original.

Pics homepage @Morgane Khouni

Dagoba single DAGOBA - City Lights (Official Video) | Napalm Records - YouTube
Album 'By night'
That’s a good advice to end this interview, I hope to see you in Belgium very soon ...
19-04 Live De Verlichte Geest, Roeselare
22-04 Live Ragnarock, Bree
and we can have this conversation face to face what’s still more fun than via the internet. Thanks!

Jozef Van Wissem

Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise

Geschreven door

Jozef Van Wissem - De stilte creëert een spanningsboog. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise

De Nederlandse componist en avant-garde muzikant Jozef Van Wissem heeft een missie. Hij wil de wereld laten zien dat de luit niet per se een instrument van de middeleeuwen is. Dat legt hem geen windeieren: hij wordt door de media intussen de bekendste en de beste luitspeler ter wereld genoemd. Ondertussen brengt hij muziek uit op labels als Sacred Bones (Jenny Hval, The Soft Moon, David Lynch), won hij een Cannes Soundtrack Awards voor zijn ‘Only lovers left alive’-score en maakte hij muziek voor de The Sims Medieval. ‘s Mans meest recente werk ‘Ex-mortis’ verscheen op het Gentse boutique label Consouling en gaat over intense, zelfs erotische religieuze verlangens.
We zagen Jozef van Wissem in het najaar van 2021 nog optreden op Les Nuits Botanique, het verslag kun je hier nog eens nalezen  .
De man heeft ondertussen niet stil gezeten, en brengt op 18 maart een nieuwe plaat uit. Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met Jozef, keerden ook terug naar het verleden, en polsten naar de verdere toekomstplannen.

Wat is er zo bijzonder aan dat instrument de Luit dat jij vanuit de middeleeuwen transformeert naar deze moderne tijden? Of zie ik het verkeerd?
Voor mij persoonlijk is dat de techniek om het instrument  te bespelen behoorlijk lastig te beheersen is. Verder is het klassieke luit repertoire een onuitputtelijke bron voor het componeren van  nieuwe composities. Die nieuwe composities zijn daardoor soms niet te onderscheiden van historische composities. Dat zet de luisteraar op het verkeerde been. Je weet niet of het stuk 400 jaar oud is of nieuw.

Je hebt jarenlang in New York gewerkt (en geleefd?) en het land verlaten wegens de politiek van Trump heb ik gelezen? Welke impact heeft die dan op jou (en de muziek) gehad om die stap te zetten?
Vanwege immigratie politiek was het onmogelijk om daar te blijven wonen en veel te touren in buiten de USA. Ik heb onderhand zo’n 1500 concerten wereldwijd gedaan.  Op een gegeven moment moest ik om terug te reizen naar de USA steeds een concert daar hebben. Dat ging natuurlijk niet.  Voor mijn werk is het beter om in Europa te zijn.

In  December 2017 werd je uitgenodigd om het madrigaal uit te voeren, wat is afgebeeld op  Caravaggio's schilderij ‘De luitspeler (1596)’ in het Hermitage museum van St. Petersburg. Dat is wellicht een van de vele bijzondere samenwerkingen die je hebt gedaan, maar ik vond dit wel iets integrerend , kun je daar wat meer over vertellen?
De uitvoering was tijdens de presentatie van het net gerestaureerde schilderij in de Hermitage. Het was erg officieel. Men verwachtte dat ik de klassieke uitvoering zou doen van het stuk afgebeeld op het schilderij. Alleen dat deed ik niet.  Ik speelde een soort luit drone gebaseerd op de melodie van het klassieke stuk. Het resultaat is “ You Know That I Love You”.

Welk project of samenwerking is je tot op heden het best bij gebleven?
Ik was op een gegeven moment in IJsland. Daar was het festival All Tomorrow’s parties met Nick Cave en The Fall. Ik moest daar optreden met Jim Jarmusch. Tilda Swinton was daar ook, zij was op bezoek bij Bjork. Ik had haar tijdens de shoot van Only Lovers Left Alive ontmoet en ze was heel aardig tegen me. Dus ik vroeg haar om tijdens een improvisatie met Jim  een tekst voor te dragen, ik liet haar kiezen tussen een erotische of politieke text. Ze koos voor een erotische tekst van Rumi, sprong op het toneel en las die spontaan voor die tijdens onze harmonics improvisatie.

Persoonlijk vind ik dat je met je werk, naast visueel grensverleggend,  een voortdurende botsing aangaat tussen klassieke muziek en populaire muziek, klopt dit?
Dat is wel de bedoeling. Ik ontvreemd thema’s uit klassiek luit repertoire en laat ze terugkeren in mijn nieuwe composities, een soort medieval sampling als het ware. Ook wil ik het instrument als volwaardig Pop instrument terug in ere herstellen. Rond 1600 was de luit omnipresent als Pop instrument. Het was overal te vinden : in bordelen, huiskamers en aan het hof. Waarom zou het dan nu alleen in specialistische academische kringen ten gehore worden gebracht?

Het is na al die jaren, en vele inspanningen, nog steeds moeilijk om beide – het publiek voor klassieke muziek en dit voor eerder populaire – met elkaar te verbinden heb ik de indruk, jammer eigenlijk. Heb je daar een verklaring voor?
Het is een uitdaging. De oude muziek fanaten zijn beledigd als ik Bottleneck ( Slide) op  luit speel. De populaire liefhebbers vinden dat  dan weer fantastisch. Ik heb er geen verklaring voor. 

Je laat je ook meer beïnvloeden door beeldende kunst en religie dan door klassieke muziek, heb ik ergens gelezen. Kun je daar wat meer over vertellen?
Ik heb in New York veel rondgehangen in het beeldende kunst milieu, ging vaak naar openingen van tentoonstellingen en zo. Ik las ook veel over theorie achter nieuwe beeldende kunst. Die heb ik op mij laten inwerken. Wat religie aan gaat : Ik ben in Maastricht rooms katholiek opgevoed. . Het is meer de sfeer die me aantrekt dan het geloof zelf. Ook de geschriften door nonnen rond het jaar 1400 over hun relatie met God, erotisch en religieus kunnen mij boeien. Of eigenlijk intense religieuze teksten in het algemeen.

Ik wil daar wat dieper op ingaan, je hebt ook wel iets gedaan met film muziek en zo dacht ik? Je muziek pas perfect bij TV series en zo, zijn daar nog plannen in die richting?
Ik ben momenteel bezig met een soundtrack voor een nieuwe film getiteld Reines van Yasmine Benkiran. Mijn muziek wordt veel gebruikt voor allerlei visuele dingen. Zo componeerde ik muziek voor moderne dans van Stephen Petronio  “ American Landscapes” met beelden van Robert Longo.  Dat verschijnt nog.

Op 18 maart komt een nieuwe plaat uit ‘BEHOLD! I MAKE ALL THINGS NEW’, een terugkeer naar de minimalistische instrumentale muziek, zonder zang. Waarom die ommezwaai?
De plaat is gecomponeerd en opgenomen in lockdown in Warschau en Rotterdam tussen 2019 en 2021. Er was geen publiek en ik was meer teruggeworpen op het instrument. Of om het anders te zeggen, er was geen reden tot zingen. In het eerste gedeelte  van mijn carrière heb ik alleen instrumentaal opgetreden. Ik ben daarnaast gaan zingen om de luit nog meer in de schijnwerpers te plaatsen. Niet omdat ik zonodig moest zingen maar er ontstond een karakter door de teksten. Zonder publiek had dat geen zin.

Persoonlijk ben ik onder de indruk van het experimenteren met stilte , zoals ik het graag noem. Alsof je de grens daarvan aftast, zoekende hoe die stilte zodanig krachtig kan klinken zodat de muren barsten, maar nog ingetogen genoeg om je tot innerlijke rust te brengen. Klopt dit, en was dat je onderliggende bedoeling?
Dat klopt en mooi gezegd.  De stilte creëert inderdaad een spanningsboog. In het begin van mijn optredens was het eerste stuk altijd met lange stiltes tussen de noten.  Soms wel van een minuut. Het is nogal existentialistisch. Je kan er niet om heen. Stilte is bedreigender dan Noise.

Het is ook zeer fantasie prikkelend, een bevreemdende sfeer die me in een bepaalde mate angst inboezemt, maar ook aanvoelt als een donker deken tegen die duistere gedachten. Klopt dit? En voel je jou – net als ik – comfortabel in de duisternis? En als derde , is dat een bewuste keuze op die manier tewerk gaan?
De luisteraar mag zijn beleving zelf invullen. Wat voor de een donker is, is voor de ander een grap. Ik hou van de afwisseling van donker en licht. Van afwisselend vrolijk en somber.  Net zoals in het echte leven.  Ik voel me wel comfortabel in duisternis inderdaad. Deze manier van werken is vanzelf zo ontstaan, het is geen bewuste keuze.

Wat zijn je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe schijf en welk publiek zou je er graag mee willen bereiken?
De nieuwe plaat is een terugkeer naar het instrumentale werk zoals ik al zei. Ik denk  dat er een breed  algemeen publiek voor is. Het is solo luit met minimale electronics.  Het is uiteindelijk nieuwe muziek zoals de titel al aangeeft. Dat past niet in hokjes. Ik breng hem op mijn eigen label, Incunabulum uit. Dat dwingt me om weer de mensen op te zoeken die mij vanaf het begin al steunden in mijn instrumentale werk. Wat dat betreft is het ook een terugkeer.

Net zoals elke artiest, band, kunstenaar en mens heb je uiteraard ook te maken gehad met covid, waar we al twee jaar mee zitten, je nieuwste schijf is zelfs geschreven midden in die pandemi, e heb ik ergens gelezen. Hoe heb je als mens en muzikant die tijden doorstaan? Was het een confrontatie met je grenzen – sommige hebben de handdoek in de ring gegooid – of was het eerder een bron van inspiratie?
Er was weinig afleiding tijdens de pandemie, de leegte was voor mij inspirerend. Het is alsof je in een witte kamer zit, zonder besef van tijd of afbakening. Erg spiritueel. Het is gemakkelijker als je solo speelt en componeert, dat geef ik toe. Er zullen heel wat muzikanten in bands gestopt zijn.

Wat zijn de verdere plannen en komt er een tour?
Vanaf April tour ik solo in Europa en de UK en in Juni o.a. in Rusland.  In Moskou trek ik zo een publiek van 1000 man, dat is altijd erg spannend. Er wordt gewerkt aan een toernee in de VS. Ik werk ook nog aan een nieuwe duo-plaat met Jim Jarmusch.

Na al die jaren, zijn er nog ambities of doelstellingen, dingen die je absoluut nog eens wil doen (ik veronderstel dat een sportpaleis uitverkopen niet tot die ambitie behoort, of wel?)
Ik wil altijd nog een biografie schrijven maar het is er nog steeds niet van gekomen. Er zijn genoeg verhalen. Maar omdat ik altijd onderweg ben is het nog niet zover.

Je hebt een stempel gedrukt en grenzen verlegd tussen klassiek en populaire muziek, de Luit naar een ruim publiek gebracht, waarvoor ode! Maar moesten er beginnende muzikanten zijn die in je voetsporen willen treden, welk advies zou je hen willen mee geven?
Don’t Try It At Home.

Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop je snel nog eens live te kunnen zien, het ga je goed! Dank je


KLEIN - For play our music live it’s important when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us

Geschreven door

KLEIN - For play our music live  it’s important when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us

Jérôme Klein trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then he went to the jazz department of the Brussels Conservatoire where he graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. From classical to pop rock and free improvisation, the artist practices his art on various stages. After the release of a first EP a few years ago, KLEIN, led by Jérôme Klein, released a stunning first album at the end of December entitled 'Sonder', an adventurous, colorful record. You can read the review of this EP here , we also had a nice conversation with Jérôme and sounded out plans for the future.

You trained in piano and drums at the Conservatory of Luxembourg. Then you went to the jazz department of the Brussels Conservatory where you graduated with a degree in piano, drums and vibraphone. How did everything else work out for you because you did classical as well as pop and jazz I think? Tell us a bit more about yourself
When you start playing music, you often begin with classic music. I indeed was trained in Luxembourg, because I was born there and lived in Luxembourg. I learn to know jazz and improvisation music quite late, when I was 17 or 18 years old. Back in the time there was also pop and rock music. But the training was always classic indeed, specially piano.  That was the first instrument, I also did classical percussion. Then I discover jazz and went to Brussels to study jazz. There I did jazz drums , vibraphone and jazz piano. It started to get a little bit too much doing the three instruments. So , after three years I did the master in drums.  That’s how I get in Belgium, I lived in Brussels for ten years. I learn to know the scene back then.

There is indeed a big jazz scene in Brussels, not only there, but I been going to some jazz concerts in the neighborhood of AB
The music scene in Belgium is glowing, the styles of music are very diverse.  Not only in Brussels, but I lived there and there is that mix of Wallonia and Flemish in one city.

What were the highs and lows until now?
The highs are always when we can play for a crowd of people, touring around the world. When we released the first EP in 2018/2019 we been everywhere in the world, it was an amazing time. Three  times in India , went to Korea, want to Canada. I mean we were going on tour like everywhere, also in Europe. So , that was the highs. The Lows? That’s the time we living in now I think that’s not only for us. In 2020, when we were on the highest, it stopped because of this corona thing. That was the low moment. And that is the high and low at the same moment actually. Meeting people where the highs, three times in India was something very special. Good and bad at the same time, because it is another country and another culture.

India looks like something interesting?
. We know very little about it here in the West, what is it like to perform there, do you think you would like to live there?
Here we only see pictures or what’s on TV. But you have to be there, to see it. It’s a whole different world. We were touring there, and were glad to be back home. It was a little bit to much, in good and bad way, but we gone back there. But living there? No, it’s too much, really too much. Living here is a lot more slow done than there, it’s really going to fast there, no I would not like living there. Too much people, too much going on and to hard living there I think.

Who are your main influences?
That’s a difficult question to answer, it goes in so much directions. There are so many music styles and bands I listen to. It’s very divers. For this album it’s a mix between jazz and also pop influences. And also electronic music. When I listen to electronic music this influence are artists like those American producer  SON LUX and that English guy  SOHN I also like jazz from the  traditional  to modern jazz. Improvisation on music I like the most. Because I was doing vocals on this EP I also discover singer-songwriters.

At the end of December you released a stunning first album called 'Sonder', an adventurous, colorful record.  How was the general response?
The band is now existing for three or four years, it was a long waiting for the fans. But people did not know what to expect. We got very good reactions actually. In Belgium, France and Luxembourg. But actually also in German. And that was very surprising. Soo we hope to go more there to play live, in Germany. And Belgium of course. And France, our label Cristal Records is a French label. So they can help us to play there, I’m also half French. In Luxembourg we really in the middle between France, Belgium and Germany. It’s nice to be in the middle of it.

In addition to your own virtuoso contribution, you are also surrounded by top musicians, how and where did you find each other, so how did this cooperation come about?
We know each other very , very, very long actually. Charles Stoltz i know from high school back then. Pol Belardi I did about the most projects together with. Since 20 years. And Niels Engel , who play drums, I have meet 15 years ago. So yes we have much experience true a lot other projects together. Next to that, they kind of know my taste in music. So they can really relate to that. The perfectly where to push it or bring it up, to bring it to a higher level.. And also Pol Belardi, who play vibraphone is also a multi-instrumentalist. He plays bass, piano and drums. Sometimes we mix together, and play a different instrument. It’s like a family working with this guys is wonderful.

That explains a lot to me. It’s something I just hear and feel that you guys really perfect touch and complement
It’s nice to see that you really hear that. We next to play music together, also very good  we friends that’s important. We love together, share together there is that chemistry on stage… and glad you hear that on the record to .

Personally, I was especially impressed by that surprising and colorful, I compare it to a Picasso painting where you keep discovering something new when you look at it. The unexpected turns are what make it so fascinating. Do you agree with this statement and was that a conscious choice?
There is a lot different information in this album. And also its music that is always involving. Because of this improvisation, you not get everything on the first listening. When we play concerts that is important to, because there is always that improvisation. We never stay on the same path, that’s the way we really like doing it. And when you listen to the album, you find that there to. Small things actually.

There is also a rather dark and melancholic side to 'Sonder' - is that a conscious choice? Are you melancholy?
I feel comfortably in that melancholy and dark side, not really sad. It’s a bit like the Belgium weather, grey and raining, but for some reason I feel quite comfortable in that situation. That’s what that dark side is coming from. But it’s not something bad or to sad.

There is also a personal story behind some songs. Some songs are  about fake, about how people pretend, especially on social media, that their lives are great. Can you tell more about it? It's very topical, actually.
It’s not only about social media, but it’s the fact that people need to fake that they are be somebody important or something like that. Everywhere on TV, advertising, and social media there is nothing real anymore. There are no idea’s anymore , they just doing it because they think they need doing it.. it’s all to Fake this days, social media is a example of that. that confusing me a lot. Corona made this things worse. I need the real stuff, there are too much people pretending.. that’s sad. And that’s why the text also going about the times we living in with this corona stuff.

An advantage of these coronation times for a journalist? if you are without questions, you can always ask (haha); how did you survive these times? and was it or was it not an extra source of inspiration?
It was a source of inspiration because we had a lot of time. We wanted to get this album out in 2020 actually. It came out one year later. We did a lot work before. We could go deeper into it, because we not hat the stress to bring it out fast. We had just one year more time to release it. It of course was hard because we could not doing concerts and things anymore, but at the other hand we had time… and  that helped us a lot to work on this album

At the other hand, some bands quite in this days, it are difficult times. Did you feel that you came out stronger? Didn't the fact that you couldn't perform anymore and had too much time on your hands create doubts?
There was a month where things really stopped. That was a difficult moment, because we not know what to do and where we had to go. As an artist you need to create. And need doing something, that was a really shock for us as musician and artist. But most of time we stay being creative with this project, and therefore I think we continue with what we been doing. Because it not stop or something. In some way this times was good for creating things for many artists. I even think the next years there going to be a lot releases from many artists because they been so creative in this times that they had time for doing that.

Some other part I like about this album. Is the singing part, it not happens much in jazz relegated records.. again a conscious choice? I like your voice btw
The idea was to have a voice in it. In the beginning the idea was to invite other singers, not that I would do it. I never sing before, it’s new for me. At the end we had something like, if we want tour and play it live it’s not easy to aske a singer every time, so we made this decision to do the singing part myself. It’s nice doing it, in jazz you can say a lot with instruments. But with words it’s more explaining and intense when you can sing .and also because this album is a mixture of jazz and pop we thought it would be good to have this singing part in it. It also bring a new color into the music that you can sing it.

Like we said. Performances are still sparse, but still, where can we see you live soon and what are the further tour plans?
The time to create this record was pretty bad because we could not play it live. But we not  wanted to wait another year to release it. We had a tour plan we should have play in Denmark. There are some concerts planned. We play in Luxembourg, we also have a booker in Belgium, we play some shows with this Belgium duo Glass museum. We play in Italy, in April. Soo it’s coming, but right now for December and January it was all canceled . the album is still fresh and new, so I hope from April on we can go back on tour.

I have doing some concerts with masks on and seating places..
For some concerts, like jazz , is nice doing that. But we not want do that anymore, for our music it’s more nice when people are standing and when there is this connection between us and the people in front of us. It’s better than nothing, but it’s not the same kind of experience.

And other plans, new music already or inspiration for new projects? what does your future look like?
There’s always plans. There is a new song coming out next month. I also play for other people and other projects. I play with this Belgium band NextApe. A new album coming with Ben Wendel  a great American saxophonist, that is for next year. I also doing something with a nice singer in Luxembourg Claire Parsons. Also a new album coming out there, so there is a lot of projects and plans. For this plan KLEIN we really looking forward to play live, that’s the biggest plan with this band. We actually more a live band, creating things on stage.

I had a interview with a band, and they said they could not create new music as long the circle is not round. Writing songs, release an album and the next step is play the music you released on stage.. you think the same way? Is it impossible to create new songs, before you really play the past release live?
That’s true, if you not play the music live it doesn’t make sense. We really live two year in the middle, before we can close the cirle.

You indeed also play in other bands. How do you find the balance between the two: front man/sideman? And what are the future plans with those other bands?
It’s something really different when you sideman in en a band or be front man of a band. With KLEIN it’s really my songs. I doing everything myself , also looking for bookers and things. As sideman it’s a lot easier. U just need to be there and doing you stuff. It’s just more intense do work on you own project. Sideman is sometimes nice because you can just think about the music. And that’s the biggest different. And about the balance? I begin to say ‘no’ sometimes you know. It’s not good to do too much different stuff.. It’s occurs hard to say no because I want to play live and stuff, but for the creative process I sometimes just need doing that. Better for me, and the project to. If you doing too much, and you can’t do it 100% , it’s better to say ‘no’ sometimes because otherwise it gets too much..

What are you ambitions as musician and with KLEIN (or other projects) and is there something like a ‘end goal’ or something like that?
There is never an end goal. You always have some goals, but when you reach one goal, there is another coming up. You always learning; the goal and ambitions for us is to play as much as possible, to play in nice venue like Ancienne Belgique or something like that. Even its jazz music it’s still poppy, so we can reach that level to play in clubs like that. and making new albums and things, just keep creating and play live more and more is the most important ambition. And also the fact of living out of the music would be nice. At the moment I’m teaching music to. It was a goal to make a living of my music, but that’s more difficult now. Also selling music is not easy this days, and corona not made it better. You sell some LP’s of course but not CD’s and stuff anymore. Because of streaming the artist not get so much at the end , and that make it’s not easy to reach that goal.

The good thing about streaming (and social media) is that people in , let’s say Japan, find you music more easy than it was without that. So why still release albums than, if it’s so difficult to sell cd’s?
It’s true that thanks to that people can recognize you, that’s why you need to play live. There are still people who listen to music, and want the object that’s why we still release, there is still a big crowd on people want buy, that’s why I keep doing it. The younger generation listen to Spotify but still want to buy vinyl, for those people we keep doing it. But play live is maybe more important for a artist than it was before.

Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage very soon

Decline The Fall

Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music

Geschreven door

Decline The Fall - Our biggest ambition is to reach a stable way that we living from our music

Decline The Fall’s string of successes since forming in 2015 is merely a glimpse of what the five-piece band has to offer. Following the release of their debut album Our Own Demise, Decline The Fall are ready to explode on the international scene and descend onto the metalcore world with their compelling and refreshing music.
Decline The Fall are Kris Farrugia, Ehren Fenech, John ‘Castiel’ Gatt and Matthew ‘BomBom’ Mercieca but calling them band members doesn’t do them justice, this is a brotherhood. When it was time to step up to the plate, Decline The Fall rose. Collectively the five-piece are a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what they are made of.
Unfortunately, the panademic threw a spanner in the works, but the band was not deterred. They are very active on social media, and have a very interesting YouTube channel. https://www.youtube.com/channel/UCr9vS_9LEiJi-ZP6sh6HxzQ 
We had a nice chat with John 'Castiel' Gatt about social media and the debut album. We also got a glimpse of the future plans of the band.

ho are Decline The Fall? How did everything start, tell more about yourself?
Decline The Fall started 7 years ago and always been a band that represents ‘’Never Giving Up’’. Our name is Decline The Fall so we want to be an inspiration to those that want to do what they love. We try to speak about subjects that not many people speak about as ‘’Our Own Demise’’ speaks about our perspective in this world especially in Malta ( Where we come from) We moved to Slovenia a year and a half ago, mostly for music and it’s been a lot of fun!

To me it’s not really important what style you playing, but you know when it’ comes to concert promoters and things, the first thing they ask is ‘what style you playing’?
Yes, that’s indeed the biggest problem. To us it doesn’t matter we just play metal you know, but if we had to put it under one style it would be metalcore or numetal-core

As far as music style goes, there are indeed many possibilities  But  who were your big sources of inspiration?
Most of us are listen to different kind of music. Nu-metal is something I’m inspired by, most of us are inspirited by that too, Especially when we were younger. But we also listen to very heavy music. When it comes to inspirations there is a whole range of bands and music styles that emerge as inspiration but you can hear that in our music.

You debut 'Our Own Demise'  came out in middle of this pandemic. Very difficult times, but how important was this debut for your career and did it open some doors?
The problem was that all gigs we would do to promote the album got cancelled. So it was difficult to make it to open doors. We had a plan to go on tour, and things, and then.. well you know how it’s been going the last two years.. At the other hand I’m happy because we had good reviews and response for our debut, so that was nice. But for the rest we could not do much. I just think it would have been so much better if the situation was different.

But it’s not that you been sit back and relax, that’s a good reaction on this difficult times I guess. You are very active on the social media, how important is social media for you? And does it bring you the fame you are aiming for? or the recognition? Especially the YouTube channel is interesting, partly because of the stories behind it, besides the music. A conscious approach? And does it really help?  -
It’s the only thing we really could do. We live together here, and well the social media was our only weapon to ensure that we stay in the limelight.. to keep in touch with the fans, to promote the album and things. It kept us busy and motivated to do something with our music as well. Soo yes it does help us to go through this bad times we are living in.

I like that ‘live hangout’ how did you guys come on the idea? It’s like we are hanging out with you guys , and relax and drinking some beer together. Well done. And are there plans for more ‘live hangout’ clips in the future?
Spending some time with the fans, and having a conversation was the idea. We first wanted to do one YouTube clip in that way. We got pretty good reactions on that, so we sure going to do more ‘live hangout’ with the fans on YouTube.

Your debut ‘Our Own Demise’ has been received with praises, both locally and internationally. For me it’s a blast of all kind of emotions, going from anger, to frustration and pain. Is this correct? And is that a conscious choice?
Yes, that is correct. We wanted to let free our emotions of frustrations and anger about what’s happening around us.

And was this pandemic an inspiration for the album?
It is an inspiration for the second album. We finished the first album before the pandemic. But now we are creating the second album due the pandemic, so yes a couple of songs are inspired by that.

So there is a new album coming up? When?
We are not sure about the WHEN yet because we still plan to promote the first album this year. So hopefully next year we’ll have something new for sure.

Did you came out stronger as band true this pandemic as band you think?
Living together during a pandemic has definitely made us stronger. Unfortunately we had to go through a couple of changes in the band but all decisions based on what’s best for the band to keep moving forward

Something else In my opinion this is music you have to hear live, ones on stage the magic really works, right?
We are eagerly waiting to get back on stage because that’s where the magic happens in my opinion. It’s addicting and very satisfying.

We already have live concerts here, with seats and mouth masks, for jazz concerts which I also attend no problem, but with metal (and certainly your metal genre) it is a problem, right?
It’s of course better than nothing. But at metal concerts, you just need the energy between the band on stage and the crowd in front of you. It not working with seats, it’s not the same..

Collectively  you guys a force to be reckoned with and in 2017 showed the world what you are made of by playing alongside genre legends like Mayhem, Rotting Christ and, most notably, Lacuna Coil. This was followed by their first invite in 2019 to perform at the well-known Hills of Rock Festival in Plovdiv, Bulgaria with over 50,000 attendees. How important where this tours for you as band?
It's how we got all the experience we have now! By meeting all these legends and people with a lot of experience and stories to share with us We’ve been a fan of Lacuna Coil ever since we were young so for us it was such a great honor to share the stage with them and to have them over at our gig in Romania. Hill of Rock was one of the greatest experiences of our lives so far. They treated us very well and we had such an awesome time! We can’t wait to do it again

Is there something like a true rock scene in your country? If there is, why we don’t about it here? ?
Malta is a small island with the biggest percentage of bands. I think the rock scene is very much alive but we are very limited on how many gigs we can do and how much money we can actually get by just playing metal

iving from you music is possible?
Unfortunately it is not possible at the moment but that’s what we are working on. Even if the band becomes self-sustainable , we’re happy with that.

Recent you bring out a brand new video ‘Sinister’ a real sinister song, is there a story behind this song?
Sinister is our perspective on how people tend to judge one another especially us that look different cause of the style we portray and music we listen to. We created the room in Ehren’s (Drummer) bedroom with garbage bags and spray paint , it was very fun!

Is the new album going in that same direction?
This new album is going to be named ‘’Perspectives’’ and it’s going to be about different perspectives in life from different people that we would want to talk about and not many people tend to do.

Let’s look at the future, what are the future plans for the band? Going on tour hopefully I guess? And maybe in Belgium to?
We have a couple of shows and tours booked this year if they don’t get cancelled due to Covid. Belgium is a place we really want to visit and have shows there but so far we have nothing booked there yet.

What are the ambitions of Decline The Fall next to world domination, something that everyone want this days?
To see as much as possible from the world is one of our greatest ambitions. We love traveling and to share our music with all these beautiful places is a dream

Is there also something like a ‘end goal’ ? or you not busy with that?
We don’t have something like a ‘end goal’, I mean, death is an end goal (haha) I guess. But no we’re not busy with that. We always see what’s the next step.

Is there something more you want to tell our readers?
If you want to know more about the band visit www.declinethefall.com  !

Thanks for this nice interview, hope to see you on stage soon, especially in Belgium of course


Vonamor - Because we wanted to make the album come out, we needed to continue. In a way, these hard times have been an extra reason not to give up and to keep going

Geschreven door

Vonamor - Because we wanted to make the album come out, we needed to continue. In a way, these hard times have been an extra reason not to give up and to keep going

VONAMOR is a pretty new Italian darkwave-related band, though Francesca Bottaro, Giulia Bottaro & Luca Guidobaldi had worked with other underground bands before focusing on this project. Riding on the success of their single Take Your Heart by VONAMOR - YouTube and ahead of their self-titled debut album (out on February 18), Rome-based darkwave / electro rock trio VONAMOR presents You the People by VONAMOR - YouTube with a hypnotic fast-paced and colorful video clip featuring dystopian imagery focused on the messed-up and borderline world in which we live. The sound weaves together stories of men, power and protest worldwide to a sharp dialogue between male and female voices. 

Who is VONAMOR? Tell us a little bit about yourself
Luca Guidobaldi: We are an Italian band, we started this band in 2016. But the three of us already had some experience in other band projects from the Roman underground scene. We come from slightly different musical backgrounds and we actually started to cooperate together thanks to a common acquaintance that asked us to work on the score of an animated short movie. That was the occasion that brought the three of us together. After that, we started a band and that’s how it all began. We play something between darkwave, the new wave from the ‘80s and some inspirations from the ‘70s and electronic, more contemporary music.
Giulia Bottaro: One important thing in this story is that we are true friends, almost family - we are personally very close to one another. My sister Francesca and I met Luca and Francesco (our fourth VONAMOR who composed and recorded the guitars of the album), and we immediately became artistically fond of one another and very good friends. We had common roots, both culturally and musically speaking, and we really wanted to make music that could cut apart from commercial music. Luckily, we found out we all walked in the same direction. So that’s how the story started.

Although you get the label 'darkwave', there is clearly more to it. I also hear experimental music that goes beyond the boundaries of the genre, is that right? The extra interesting thing is the vocal delivery, with a dark side, very danceable, but also mysterious. Is that right? Is this also a conscious choice?
Giulia: This is true: through our music, we want to convey something that’s not been labeled or “tagged” yet. It’s correct what you say, we really don’t want to stick to a single genre or mannerism. There are so many different shades in music and it would be a pity to just stay within the boundaries of one genre. That mysterious thing is particularly important for us, because music (like life in general) is deeply mysterious. The connection between us who write and compose and you who are listening is indeed a mysterious, mystical connection that is to be treasured. We don’t want to do something too simple, without mystery. It would miss something, wouldn’t it? It’s beautiful that you can feel with your heart and emotions something that is not so simple to understand - it’s not straightforward, I mean. That’s for sure something we want to create with our music and share with our listeners.
Luca: Life is made of nuances. That is true also when it comes to relationships between human beings. And yes, there is an experimental way of composing music for us, and the lyrics are an important part of our music, too. We want people to wake up, to read through the lines, spending some quality time with our music. It can be that two listeners hear something completely different in our songs, and have different feelings about it. But that’s perfectly fine for us, because that’s exactly what we want. So, “mysterious” is a word that we definitely like a lot.

I've been watching the recent video of ‘You the People’ on YouTube. It’s a very confronting video, about the past and the war. I feel that there are stories in the songs. It’s something that you also want to do, confront people with what’s going on in the world?
Giulia: My sister Francesca is the director of this video. We really want to convey our meaning through images, lyrics and music. That’s important to us - to give a full view of our music. And it is exactly the combination between those three things that we wanted to convey through the video clip of “You the People”. And the historical experience of the world, through the use of archive footage material, is also a part of that, which is extremely important to us. Because we think we really can’t forget our past, it’s important that we keep thinking about what happened back then to face our present. We fear that we are really missing something nowadays, running so fast in this world we live in, erasing the past so quickly, so easily…
Luca: We indeed wanted people to confront the past, with history, that is also a history made of pain and wars. In this video we wanted to talk about humans, their relationship with progress and technology. It seems that these days, we tend to forget the past easily. If we hear the news this very today, it seems that we are now once again on the brink of a new war - just think about what is happening right now in Ukraine. Ukraine is so close to Europe, it is not in  land far away and still this is happening right now, under our eyes,  it makes you think. That’s some message we wanted to convey in this video. We should be sensitive, and not forget the past.

Besides the danceable ones, there is also something melancholic and wistful in some of the songs. Like in 'Never Betray Us', which pierces straight through my heart, very intense. Is there a story behind that, because this one is very emotional (that comes back sometimes, by the way)?
Giulia: We wanted to make you feel, when you listen to our songs, we wanted to make you feel as if you were on a trip - on a train, I mean (laughter). You go from one landscape to another, from one emotion to another. That’s indeed something we really wanted to do. It’s like life, there are moments you feel more lighthearted - and you want to dance and enjoy life. And other moments in which you feel sad or thoughtful, then you can hear more emotional parts, like 'Never Betray Us'. Because that’s how you can feel sometimes - you might miss someone… this feeling of loss you can catch in this song. We wanted to put all this in our record. That’s why there is this variation between danceable and more melancholic songs. For sure it is not an album I would have written when I was 18. It’s an album you can write if you have faced certain experiences in your life - both good or bad, like we had.

The band is releasing its debut, after all these years why have you been waiting so long for this debut album?
Luca: It’s the first album from VONAMOR, that’s correct. We wrote this album some time ago, and of course due to this pandemic the release has been postponed for a while… The album should have been coming out earlier, then it was stopped due to the pandemic. But at some point, we could not keep waiting anymore. So we are releasing it now. Also we felt like it was NOW the right time to release this album, in this strange time we are living in.
Giulia: At the beginning of the project we thought we meant to write score music for films only. To write for moving images, for animated or live-action movies, short films and documentaries as we have been doing since 2016. But when we went to the recording studio to record one of our musical scores, our producer Lucio Leoni asked us “Why don’t we make an album out of this? Not just a soundtrack, but a full album?”. And that’s how we came up with this album - thanks, Lucio!

You are absolutely right, it’s the right time to create this album because in these times we need danceable songs and find a way for our emotions, you find it all in this album. But how have the reactions about the singles and new album been so far?
Giulia: There have been some very good reactions on the video clips and singles. Actually, we have already received some extremely positive feedback - we have to thank Shauna from Shameless Promotion, because she has been doing a wonderful job promoting us. This music, which is in 5 different languages, can be somehow difficult to understand in Italy. But it was meant to be really a more cosmopolitan, truly European project and we are super happy to read such positive reviews and comments coming from the USA and other countries, from other parts of Europe and even from the Far East. I think it’s been appreciated much more than in our own country.
Luca: It was good to see all these good reactions on the singles. But the nicest thing really was to bring our music all around Europe, because we believe this album truly belongs to a European culture. So, we wanted to deliver this album outside Italy and create connections all over the world. So we are happy with the positive reactions till now. We just wanted to put together a good record in the old-fashioned way… creating connections just through music, without Tik Tok (no offense, but it’s not our cup of tea!), but a record that could work not only for the Italian public, that was important to us.

I didn't have the feeling that this is an old-fashioned record, rather you dare to leave the comfort zone. But maybe it’s difficult for people who only want to hear one style of music. I guess that’s something you did not want to do?
Giulia: We like a lot of genres and different bands, it’s not just classic darkwave. We did not listen only to darkwave, for instance, we all used to listen to The Beatles or The Beach Boys when we were young and this is something we keep with us while writing and playing. There are so many different influences in our music. It’s true, we did not want to make an album thinking of just one style of music, that’s something we are not interested in. We want to experiment. And we didn’t want to write music for people who only listen to commercial music - no offense, again! (laughter), but we try to reach those who are open to more genres.

You also had to deal with the COVID story, what impact did that have on you as a person (and a band)? Did you come out of it stronger, some bands faced their limits and quit, for others it was a form of inspiration?
Luca: I think that this pandemic was bad for everyone. We all had to experience a whole new sense of  isolation. Not only as musicians, all our human and social connections with family, band mates and other people changed a little bit. Actually, as musicians the three of us were lucky at the end of the day, because we live close to each other and we are somehow as close  as a family. We just had the opportunity to keep meeting each other during this tough time. That was a good thing: sharing the experience, sharing our feelings among us, made it all a little easier. And because we wanted  our album to come out, we needed to continue and it  was an extra reason not to give up and to keep going. At the end of the trip, we feel stronger now.

Let's also talk about the future, what are the further plans for the future? as far as plans can be made...
Giulia: The moment is of course a bit tough to make plans. Because we still don’t know if we can go back on tour and things like that. For sure we want to play this Spring, as soon as possible, we would definitely like to go on tour to promote this album on stage, possibly also in outdoor festivals. We also like the mix between music, performance and images, so we are thinking about setting up concerts featuring performers, video-projections, etc., experiment more ways of performing. That’s a plan for the future.
Luca: We hope we can play live soon, that’s the most important thing. At this moment it’s still not easy because of COVID and the conditions that are still not good enough to have a ‘normal’ gig. We want to play in clubs in Italy, but we would also like to play in clubs in Europe, eventually Belgium. Do you know any good clubs? (laughter). Coming back on stage is something we miss the most, that’s the plan for now.

Next to making plans, what are your ambitions as a band and musicians? And are there any goals you wish to achieve?
Luca: As we said, just the fact that our music can reach out to people, that’s the biggest ambition and goal we have as musicians and as a band. To reach out to people all around Europe in the first place, and maybe around the world: that’s the best! And we want to keep doing that, because it gives us a lot of strength. I think this answers the question. Also in our personal lives, we think that music is the perfect way to connect with people.
Giulia: Another dream we have is to keep writing music for many, many years ahead - for movies as well, that’s a big dream, too. It’s wonderful to see when your music is connected with images, when an instrument gives a certain twist to a character or a landscape - that’s a big dream we have. And also in the far future, that’s the most important goal: keep composing… and keep sharing our music with people as long as we can.

One other thing, Luca I see there on the wall a picture of David Bowie, you must know David Bowie is not only my inspiration in music terms, he is my guide to my personal life in many ways. How important is David Bowie to you? Because if his picture is there on your wall… it must be
Luca: Oh yes, of course, David Bowie was an absolute superstar throughout his whole career, a one-of–a-kind, unconventional artist who has certainly been a major source of inspiration for all of us and for VONAMOR’s music. There would be so many things to say about Bowie but maybe the thing I would focus on right now is that he was definitely someone who was not afraid to change, to experiment, to take completely different directions from those that people expected from him. He liked to play with genres, borrowing things here and there to create his own unique style; for example you know in the “Ziggy Stardust” album you can find a lot of musical rock’n roll influences from the ‘50s and the early ‘60s, but still it felt so new, fresh and personal. And later on in his career you find him playing with Nine Inch Nails… wow!
Giulia: Yes, we LOVE David Bowie. At the same time, within the same song, he could make people dance, he could make people think, with a lot of irony and sarcasm and with a superb mix of retro taste and experimental twists that made him deliver hits after hits. He also wanted to create an artistic community, supported other very good bands and promoted them even when he was super-famous and could even retire on an ivory tower. A great artist!

Thanks for this nice interview, I hope that we can see you on stage in Belgium very soon, and of course good luck with the album and everything you create now and in the future


Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Geschreven door

Wanheda - We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven dus

Het is haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt ‘iets’ te zien , en toch slagen sommige bands er wel in door de verrassende aanpak. Eentje daarvan is de formatie WANHEDA die met ‘Desert of Real’ er extra pit en intimiteit aan toevoegt. Naar aanleiding van die release hadden we een tof gesprek met de voltallige band. Naast de  analyse van die plaat, keken we ook naar de verdere toekomstplannen van de band.

Voor zij die de band nog niet kennen, wie zijn WANHEDA? Hoe is alles begonnen, en wat zijn de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
Jan Boucké: We zijn zes vrienden die samen muziek maken. Hoe het begonnen is? Daarvoor moeten we terugkeren naar eind december 2014. Wat is begonnen als een jam tussen twee van ons, (Jan Boucké en Jan Peeters) we kennen elkaar al  heel ons leven. We hebben samen in andere bands gespeeld, met o.a. Jan Verduyckt (JV). Door elkaar zowat terug te vinden is de goesting ontstaan om samen nieuwe muziek te maken. We zijn wat beginnen jammen en hebben gaandeweg nieuwe leden aangetrokken waaronder Jasper Simon die de toetsen verzorgt. Dat was in 2017. We zijn als voltallige band beginnen repeteren in 2017, met kleine wissels. Zo ben ik gestart als bassist, maar sinds augustus 2018 heeft Nick Van Vynckt dit ingevuld en heb ik de ritme-gitaar fakkel van Jan Peeters (JP) overgenomen. Vorig jaar heeft Quinten Van Gils ons vervoegd als drummer. We zijn dus gewoon relatief jonge mensen die vanuit het graag samen muziek maken, deze band hebben opgestart.
Een hoogtepunt is ongetwijfeld onze tour in de lente van 2019 met afsluitend optreden op de Forest stage van het geweldige Dunk!festival. We hebben de afgelopen jaren hard gewerkt aan nieuwe muziek, waar ‘Desert of Real’ het resultaat van is. Het schrijf- en opnameproces heeft ons veel geleerd en was zeker eentje van vallen en opstaan. We zijn fier op het eindresultaat en kunnen dat eigenlijk nu ook wel al als een hoogtepunt beschouwen.

Op zich zitten jullie dus al een tijdje in de muziekwereld, het is niet zo dat dit jullie eerste project is?
Jan Boucké: Samen met de andere Jannen en Quinten hebben we in een metalcore band, Balances, gezeten. Nick en Jasper hebben ook in een ander project gespeeld. Ieder van ons heeft dus wel in verschillende bands gespeeld, dus ja we zitten al een tijdje in de muziekwereld. Als ik voor mezelf kan spreken, toch al een veertiental jaar dat we hier en daar in groepjes spelen en zo. Het is dus niet ons eerste project, maar wel het eerste waar het totaalplaatje echt klopt. Het voelt heel vertrouwd en comfortabel aan.

Het is niet dat jullie dus per se in het post-rock genre hebben gezeten. Waarom dan post-rock? Post-Rock is door de jaren heen één van mijn favoriete muziekstijlen geworden, mede dankzij o.a. Dunk!festival (waarover later enkele vragen) en een optreden van Explosions in the Sky in 2007 (wat eigenlijk best laat is om ‘into ‘ die stijl te geraken). Maar toch? Wat is jullie verhaal? Hoe zijn jullie in post-rock gerold?
Jan Boucké: Wij houden allemaal van uiteenlopende muziekstijlen, dat gaat van jazz naar klassieke muziek over post-rock, tot blues en metal en nog zo veel meer. Alles waar een gitaar in zit eigenlijk. We hebben ook niet bewust gekozen voor post-rock, dat is gewoon zo gegroeid. We kenden wel bands als Explosions in the Sky of Russian Circles. Je rolt daar gewoon in, je schrijft muziek vanuit wat je graag hoort en waar je jou goed bij voelt.
Jan Peeters: We komen ook allemaal een beetje uit het harde instrumentale muziek gebeuren, en vandaar uit is ook de interesse gegroeid eigenlijk voor dat post rock en post metal genre. Bovendien is er een perfecte match tussen al de muzikanten binnen de band, dat ervoor zorgt dat we die richting uitgaan. Maar bewust is dat dus inderdaad niet, het is gewoon zo gegroeid.
Jan Boucké: Het label ‘post-rock’ gebruiken we de laatste tijd ook niet meer zo vaak. We zien ons eerdere als een instrumentale band. Vanuit dat oogpunt dat we houden van gitaar muziek en alles daarrond.

Het is trouwens haast onmogelijk om binnen het overaanbod aan post-rock gerelateerde bands nog echt boven het maaiveld uit te zien, en toch slagen sommigne daar wel in door een verrassende aanpak, op basis van ‘Desert of Real’ stel ik vast dat jullie daar dus wel in slagen. Maar waarom denk je zelf dat je als band boven dat maaiveld uitsteekt? Enkele bedenkingen die ik heb neergepend over deze nieuwe plaat ‘’ een combinatie van loudness en intimiteit mengeling, een indringende chaotische brij, “A Desert Real” is een song die vele kanten opgaat en verschroeiend kan klinken. Je hebt dan een ingetogen dreigende “Noumenon”. Is bewust voor deze aanpak gekozen? Wat is je mening?
Jan Boucké: Dat is eigenlijk gegroeid uit de manier van schrijven van onze songs, vooral door JV. Van daaruit groeit ook die afwisseling van uitbarstingen laat ons maar stellen. Dat is trouwens wat WANHEDA een beetje definieert eigenlijk. Dus niet vanuit het standpunt van klassieke post-rock die traag op gang komt en de laatste drie minuten in een climax zit. Bij ons zal je dat niet zo heel vaak terug vinden. Dat ligt ook aan de manier waarop we de nummers samen proberen af te werken. En de mix die gewoon ontstaat, dus zeker niet bewust. Als we het goed vinden, komt dat gewoon.
Jan Peeters: We starten vanuit een basis, en bekijken dan wat we er verder kunnen mee doen. Niet te ver, niet te lang. Dat zorgt allemaal voor een eerder gevarieerde mix.

Het voornaamste pluspunt aan ‘Desert of Real’ is dat elke song je fantasie prikkelt. Emoties die je diep raken, uiteenlopend, en waarbij je zelf mag invullen wat je daarbij voelt. Ook hier weer, een bewuste aanpak?
Jan Boucké: Dat ligt een beetje in de richting van het antwoord op de vorige vraag. Er zit een rode draad in als het ware. En wat de mensen daarbij voelen kunnen ze inderdaad zelf invullen, dat is ook weer zo gegroeid door dat mixen en van alles uitproberen zonder ons aan een bepaalde lijn te houden. Te durven variëren en dingen uitproberen.
Nick Van Vynckt: Er zijn veel mensen die bijvoorbeeld de song ‘Nothing Ever Goes Away’ een heel triestig nummer vinden, anderen vinden het eerder iets melancholisch en nog anderen zullen er een nostalgisch euforisch gevoel bij krijgen. Dat varieert dus echt van persoon tot persoon hoe je de songs ervaart.

Deze vraag heb ik uit een ander interview:
 Je gebruikte een klassiek verhaal als basis: "Het oordeel van Parijs" uit de Griekse mythologie. Wil je me er meer over vertellen?
Jan Verduyckt: Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in geschiedenis en ook Griekse Mythologie. Technologie en sociale media in het bijzonder zijn een beetje de nieuwe religie geworden van de 21ste eeuw. We zijn er door verbonden, ook letterlijk. Maar zoals de meeste religies is er ook een duistere kant aan deze evolutie. De emotionele strijd die gepaard gaat met onze verslaving aan sociale media, smartphones, en technologie, in het bijzonder. Dat is ook iets uit de Griekse Mythologie dat heel erg tot uiting komt, iedereen heeft een mening op de sociale media. ‘Het oordeel van Parijs’ dus. Waarbij personen zich voorstellen als de perfecte mens, die de waarheid in pacht heeft. We willen zeker sociale media niet afstempelen als ronduit slecht. Het heeft uiteraard ook enorme voordelen. We kennen echter nog niet helemaal de effecten van sociale media op ons mentaal welzijn en onze samenleving. Het album is een beetje een waarschuwing, want ook het verhaal “het oordeel van Paris” eindigt met de vernietiging van Troj’s samenleving. Waarbij de mens koos voor oppervlakkige schoonheid (Kallos) boven kracht (Dunamis) en wijsheid (Phronesis). Met Kallos sluiten we dan ook ons album af. Terwijl we met ‘To Kallisti, The Most Beautiful’ ons album openen. Dit stond geschreven op de twistappel die de godin van de twist ‘Eris’ gooide tussen de aanwezigen van een goddelijk huwelijk. We spreken als het ware hier de luisteraar mee aan en brengen hem zo binnen in de digitale & fictieve wereld van de technologie. We beschouwen de twistappel als technologie en sociale media die ongeremd en onherroepelijk in onze samenleving zijn gekropen. De rest van het album heeft meer betrekking op het mentaal welzijn omtrent het gebruik van sociale media en de maatschappelijke tweedracht die sociale media in vele gevallen veroorzaakt. Denk maar aan de discussies omtrent vaccinaties of bijvoorbeeld de tweedracht die er was in de Verenigde Staten bij de niet herverkiezing van Trump. In vele gevallen zien deze tegenstanders op sociale media telkens en enkel hun eigen versies van de feiten. Ik zei al dat we door sociale media verbonden zijn, maar kan deze digitale wereld echt onze sociale fysieke ontmoetingen vervangen? Een interessante vraag in tijden van lockdowns en veel roep naar meer aandacht voor ons sociaal welzijn.
Jan Peeters: Op sociale media is alles precies altijd maar positief, en de mensen zetten steeds dat masker op dat het bij hen allemaal goed draait . Het grote gelijk. Waarbij er dus die mooie link is met die Griekse Mythologie, inderdaad. In zekere zin is het dus een vergiftigd geschenk die sociale media.

Ik ben het eens dat de sociale media een vloek kan zijn of inderdaad een vergiftigd geschenk (ook maar al te vaak ondervonden) , maar het is toch ook een zegen . Want zonder die sociale media kun je je in deze tijden moeilijk in de schijnwerpers laten plaatsen als muzikant , kunstenaar of band. De sociale media zorgt er voor, in tegenstelling tot vroeger, dat je liefhebbers gemakkelijker kunt bereiken?
Jan Boucké: Absoluut, daar zijn we ons ook heel bewust van. We zijn ook blij dat we daardoor zoveel mensen kunnen bereiken, het is indrukwekkend dat je door iets online te zetten aan de andere kant van de wereld mensen naar uw muziek kunnen luisteren of fan kunnen worden van jou als muzikant of band. Dat was vroeger wel anders. Dat is dus het geschenk, we zijn op dat vlak ook wel filosofisch ingesteld. We willen – en dat hebben we met onze EP ‘The Cenozoic Implosion’ ook gedaan – kritisch durven kijken hoe de mensheid daarmee omgaat. En dan komt toch ook het minder fijne kantje boven drijven van diezelfde sociale media. Er kan bijvoorbeeld ook een verslaving uit voortkomen, zoals daarnet al even gezegd. Daar hebben we dus de aandacht op gevestigd met deze plaat. De gevaren ervan? Wat doet dit met u als mens? Die dingen wilden we in de schijnwerper zetten bij deze plaat.
Jan Peeters: We willen dus ook niet zeggen dat sociale media slecht is, of niet zou moeten bestaan. Anders hadden we waarschijnlijk dit interview niet (of moeilijker) gehad. Maar we mogen die gevaren zeker niet uit het oog verliezen, zoals inderdaad die verslaving. En het algemene denkpatroon dat je heel populair bent of zo, maar dat eigenlijk niet bent of enkel veilig achter een scherm. Er is gewoon een groot verschil tussen online, en hier met ons zes muziek zitten maken om maar te zeggen.  En daar ligt voor ons een beetje het verschil dat we willen aankaarten, dat die sociale media niet heilig is, zoals sommige het laten uitschijnen.

Heeft de naam ‘WANHEDA’ daar trouwens iets mee te maken? Hoe zijn jullie op die naam gekomen en wat is de betekenis?
Jan: Toen we de band oprichten hadden we een lange naam die te moeilijk was om te onthouden en zo, we zijn op WANHEDA heel toevallig gekomen, er zit niet echt een betekenis achter. Dat typische aan post-rock met al die lange namen, dat wilden we een beetje vermijden. Meer moet je daar niet achter zoeken. De naam komt uit ‘The 100’, een serie waarvan het onderwerp ons wel aansprak, maar het is zeker geen ode aan de serie. We vonden dat onze muziek gewoon een kort en krachtige naam nodig had.
Jasper Simon: Het klinkt en is gemakkelijk om te onthouden, meer moet je daar niet achter zoeken eigenlijk.

Dus geen lang verhaal over mythes en wat weet ik veel zoals bij sommige bands waarmee ik een interview had (haha). Maar goed… De plaat is sinds 2 februari op de markt, veel reviews of zo zijn er nog niet dacht ik of zijn er al reacties en hoe waren die? En vooral wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen van deze plaat?
Jan Boucké: Dat is een moeilijke vraag om te beantwoorden, de reacties zijn tot nu toe heel positief en lovend; het is gewoon soms moeilijk om te geloven dat het zo positief is eigenlijk. Ok, de verwachtingen? We vonden wel dat we een goede plaat hebben gemaakt, we voelden ons er goed bij. Alles zat voor ons alle zes goed in elkaar. En dan kun je alleen maar hopen dat er nog mensen zijn die er ook graag naar luisteren. Het is gewoon moeilijk om daar een verwachting bij te plaatsen eigenlijk.
Nick Van Vynckt: Op basis van de reacties die we nu gekregen hebben overstijgt het feitelijk al onze verwachtingen. Niemand van ons had verwacht dat we review na review zoveel positieve feedback zouden lezen, zoals je daarnet zegt van een emotionele plaat die de fantasie prikkelt. Eigenlijk hebben we op dat vlak ons doel al bereikt.
Jan Peeters: Het is sowieso heel emotioneel, het is een lang proces geweest en je werkt daar al zo lang naartoe. We steken bijvoorbeeld trompet in onze nummers, niet het meest geliefde instrument bij doorsnee post-rock gerelateerde, maar ook daar kregen we positieve reacties op. Dus ja zoals hier al gezegd.. we zijn echt verwonderd dat de impact zo positief is uitgedraaid. Een andere verwachting, die we nog niet hebben kunnen inlossen door gekende omstandigheden, is zoveel mogelijk live kunnen spelen.

Wat ik ook zo interessant vind aan de plaat, dat je na meerdere luisterbeurten telkens iets nieuw of anders ontdekt. Ook nu weer, is dat bewust of onbewust zo gegroeid?
Jan Boucké: Het is feitelijk fijn om te horen, dat één luisterbeurt niet voldoende is. Dat je binnen alle instrumenten en invloeden die we hebben gebruikt, toch nog iets nieuws opmerkt is zeker en vast fijn om vast te stellen. Bewust? Niet echt, dat is dus ook weer gegroeid door onze manier van werken waarover we het eerder hadden. Het schrijfproces dus. De momenten in de studio, de muzikanten die daartoe hebben bijgedragen. De mix en de mastering, iedereen heeft daar zijn steentje aan bij gedragen.
Jan Peeters: Het komt ook voort uit hoe die plaat uiteindelijk in elkaar is geknutseld. We hebben iemand aangesproken die veel ervaring heeft, maar niet echt de affectie met post-rock per se. Stijn Debontridder was echt de perfecte producer voor deze plaat. En de combinatie met mensen die dat wel hebben, zorgt er dus voor dat het veel kanten uitgaat, dat er in veel lagen wordt gewerkt en dat je dus uit eindelijk die ontdekkingen doet na meer luisterbeurten.

Hoe heb je als band, muzikant of als mens deze coronatijden doorstaan? En waarom midden in deze tijden een plaat uitbrengen en nog niet wat langer wachten?
Jan Boucké: Zonder corona had die plaat gewoon vroeger uit gekomen, het is gewoon een jaar uitgesteld. Het schrijfproces was gewoon al bezig van het jaar na het uitbrengen van onze EP , in 2019, we hebben dus zeker onze tijd genomen voor een nieuwe plaat. We voelden ook geen druk natuurlijk, er zaten geen 500 000 mensen te wachten op een nieuwe plaat van ons bij wijze van spreken (haha). Corona heeft dus wel wat roet in het eten gegooid, maar uiteindelijk moet je die plaat toch eens uitbrengen, blijven wachten is echt geen optie. De situatie is nu nog steeds niet perfect, maar toch iets beter.
Jan Peeters: Je moet jezelf als band blijven uitdagen. En als je meer dan een jaar steeds op met hetzelfde blijft zitten, dat is al heel lang, begint er wat roest op te komen. Dus ja, het moest gewoon nu. Het moment om ze uit te brengen was nu eigenlijk, los daarvan, perfect.

Was deze tijd een bron voor inspiratie en ben je er als band sterker uitgekomen of net niet?
Jan Boucké: We zijn vooral sterker uitgekomen door het uitbrengen van die nieuwe plaat, los van die tijden waarin we nu leven. Dat we stukken konden verbeteren en samen eraan werken, daaruit zijn we dus sterker uit gekomen. Niet per se uit die coronatijden eigenlijk. De combinatie tussen corona en rustig aan de plaat kunnen werken, dat was de sleutel.
Jasper Simon: Vooral dus dat we bezig waren met de plaat, geen stress hadden om te repeteren want we konden toch geen live shows doen, zorgde voor minder druk op de schouders waardoor we ons daarop konden focussen. Daardoor zijn we inderdaad sterker naar elkaar toegegroeid.
Jan Peeters: We kunnen zelfs nog sterker eruit komen als alles weer ‘normaal’ verloopt, want dat is nu ook nog steeds niet. Als we een paar jaar verder zitten en daarop kunnen terugkijken.

Live optreden lukt inderdaad nog steeds maar met mondjesmaat , en in niet altijd ideale omstandigheden. er is een optreden dat is uitgesteld tot 26 maart bijvoorbeeld? Staan er nog andere optredens op de planning?
Jan Boucké: Onze release show is voorzien komende zaterdag (26 februari). Dan dus 26 maart in Kinky Star. Er staat ook nog een show in mei op de planning, er komen zeker nog wel enkele bij. In het najaar gaan we wellicht op tour naar het Oosten van Europa. Er komen dus zeker nog mogelijkheden aan… maar bij alles is en blijft het toch nog steeds beetje koffiedik kijken.

Oost-Europa? Dus jullie lonken naar het buitenland als ik het goed begrijp?
Jan Boucké: Na onze EP release zijn we op tour geweest, we hebben zes landen gedaan op zeven dagen, zeer vermoeiend en veel kilometers op de teller. En we wilden dat absoluut nog eens over doen, maar deze keer met een andere band erbij. We gaan ook wat shows in Duitsland spelen bijvoorbeeld. Het is al even geleden, we staan echt te poppelen om terug op te gaan treden, dus ja ook in het buitenland omdat dit ons toen zo goed is bevallen.

Jullie stonden in 2019 op Dunk!festival. Het festival heeft Belgische post-rock op de wereldkaart gezet, jullie horen daar ook thuis , zeker met deze nieuwe plaat.. Zijn er plannen om daar te spelen dit jaar?
Jan Boucké: We hebben daar inderdaad in 2019 gespeeld, en dat was een schitterende ervaring. Ze mogen ons dus altijd vragen. We gaan zelf al veel jaren naar Dunk!festival.

Ik vind het persoonlijk een beetje jammer dat ze van locatie veranderen, de magie van in het bos tussen die bomen en zo vervalt een beetje , ook al is Vooruit met zijn mooie zalen zeker een aanrader. Je mening?
Jan Peeters: Op het eerste zicht is dat wel jammer, die Forest stage was iets uniek en bijzonder, maar ik denk dat de organisatie niet zo maar die keuze heeft gemaakt, dat er meer bij speelt. Ik denk dat je vertrouwen moet hebben in een organisatie die dit al jaren met hart en ziel doet, en de nieuwe locatie niet zomaar lukraak heeft gekozen. Die verandering van locatie is echt goed overwogen genomen, in een podcast met Luc en Wout kwam het ter sprake en daaruit bleek dat het moeilijker werd om te organiseren op de gekende locatie, dan moet je kort op de bal spelen en een andere oplossing zoeken. Vooruit Gent biedt waaier aan mogelijkheden, heeft enkele mooie zalen waar van alles kan worden mee gedaan.

Daar sluit ik me bij aan. Wat zijn, naast live optreden in binnen- en buitenland,  de verdere toekomstplannen voor WANHEDA?
Jan Peeters: Het meeste is al aangehaald eigenlijk, de voornaamste planning is het promoten van de plaat door daarmee zoveel mogelijk te gaan optreden. En daarna beginnen aan het proces van een nieuwe plaat, en niet zo lang wachten op die uit te brengen deze keer. Dat zijn zo een beetje de concrete plannen eigenlijk.

Wat is jullie grootste ambitie en doelstelling? Buiten de wereld veroveren en het Sportpaleis uitverkopen? Of toch AB (waarin sommige post-rock bands in slagen)
Jan Peeters: Dunk!festival was iets wat we absoluut wilden doen, een doel op zich en dat is dus al gelukt. Er zijn zeker nog andere festivals die we graag zouden doen zoals ArcTanGent in Engeland. Gelinkt aan Dunk wat betreft sfeer en dergelijke. In een zaal als AB spelen , dat is ook een ambitie en doel dat we willen bereiken, een van de mooiste zalen in België. Het geluid doen voor WANHEDA in de AB is sowieso één van mijn persoonlijke dromen.

Ancienne Belgique lijkt me voor jullie toch haalbaar? De grotere en kleinere post-rock bands hebben daar gespeeld, Sportpaleis staan zelfs de grotere niet (65daysofstatic heb ik wel het voorprogramma gezien van The Cure)
Jan Peeters: In de post-rock wereld is er eigenlijk geen enkele band die echt in het sportpaleis terecht komt, zelfs de grote niet. Het is gewoon een kleiner en beperkter publiek voor dat genre. Realistischer lijkt dan wel AB. En voor de rest nog volop touren met deze plaat, en misschien eens in Amerika spelen lijkt ook wel leuk.

Ik speel nog even in op dat je met post-rock dus wel een iets beperkter publiek aanspreekt. Is dat geen rem op jullie ambitie als band? Met eerder commerciële metal of rock kunnen jullie wellicht nog verder geraken, of is dat ook weer niet echt een ambitie want dan moet je iets gaan doen waar je misschien niet achter staat? 
Jan Peeters: Niet met deze band nee, met andere projecten kon dat eventueel wel. Maar met deze band is dat niet de ambitie nee. We zitten met zes mensen met een grote motivatie, om heel hard te werken. We willen nu onze focus nog niet afsplitsen of veranderen.

Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk spoedig op één of ander podia

Rotten Mind

Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do

Geschreven door

Rotten Mind - Swedish garagerock band - I don't have a goal with my music, I just have to make music and so I do

The band has a new album called ‘Unflavored’. The review of the album you can read here .

Off course we’ re beside the music also interested in the minds behind the band. A band that could do it well in Belgium because we have pretty much bands who are representative or similar to Rotten Mind. A scene with bands like Equal Idiots, Sons, The Idiots, Dirk etc… So we had a talk with Jacob Arvidsson (guitars and vocals).

First of all: congratulations with your fifth and again superb album. Was it difficult or easy to make this time?
Thank you. It wasn’t either difficult or easy, we just took our time more this time. Both with writing the songs and in the studio. We kinda did the same thing as we always do, but we had a lot more time. And Kristofer, who recorded the album, was much more like a producer than what we’ve had before.

Each band has his own way to make songs, how do you make songs?
It’s usually me or Johan who has an idea, and then we make something out of it together. It could be a riff or a verse and chorus, or basically anything and we kinda jam it until there’s a song. But we’ve also written songs in other ways, like sometimes I have a full song and just show it to the others.

What’s the main goal you want to reach with the music?
I don’t really have a goal or anything like that. It’s just what I do. I have to play music, so I do it. But of course we wanna go places as well. We wanna tour as much as we can, we wanna play fun live shows, we wanna evolve with the music

What do you want it do with the listeners?
It doesn’t really matter to me if they wanna dance to it or if they wanna sit down and listen or whatever. If they like it, that’s cool

I saw you’ve got a new bass player? What’s the story behind and was it easy to find a new one?
The story is that our old bass player quit the band after just 3 shows. I was talking to Liz, our new bass player, about playing together since she moved to Uppsala a couple of years back, but it never happened. When we thought about who was going to play bass, we thought she seemed perfect for it, so we just asked her to join the band right away.

You’re gonna tour mainly in Germany to promote the record. A pity that the band can’t come around here but for the moment i think the band is not well known in our region. Is it difficult this days (with the covid and stuff…) to tour through whole Europe?
It is difficult to plan a tour now. We never know for sure that it’s going to happen, but we are quite certain it’ll be fine this time. We don’t want to postpone this again. And we also have a show booked in Belgium, it’ll be announced soon!

What can we expect at a Rotten Mind performance?
Hopefully a good time! We are trying our best to play as good as we can and I hope that’s good enough.

Are there particular themes you wanna tell us with ‘Unflavored’?
I always try to write about personal stuff. Like, things that matter to me It doesn’t have to be very deep or so but I write about life in general. The song ”Unflavored” for example is just something funny we talked about while we were out drinking. It’s about people who listen to alternative or extreme music that always try to say to other people they have no taste because they don’t like weird music. It’s quite funny if you think about it.

Which words, nouns you wanna post for “Rotten Mind”? I mean i would say: energetic, punk, fun
Oh this is a hard question: Loser punks.

Have you a message for the listeners in Belgium?
See you soon!

Thanks for your time


Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen

Geschreven door

Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen

Met 'Monstruos Y Duendes Vol. 3: Médyn' bewandelt Myrddin een ingetogen pad, de grenzen van het minimalisme aftastend. Deze flamenco sound drijft je naar de mooiste oorden.
De recensie van deze ‘parel van een schijf’ kan je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met Myrddin over deze release, over zijn toekomstplannen en we keerden ook even terug naar het verleden.

Waar komt de interesse van muziek vandaan, ik las eerder dat die interesse er in eerste instantie er niet echt was tot je klarinet hoorde spelen en dat wijs vond. Vertel ons wat meer? Waarom Flamenco? Waar komt die interesse vandaan?
Ik groeide op omringd door heel veel muzikanten, er kwamen dagelijks wel muzikanten over de vloer bij ons thuis. Ik was dus altijd al omringd geweest door muziek. Maar als kind was ik meer bezig met buiten in de bossen spelen, boogschieten, ... Op een bepaald moment wilden mijn ouders een groepje beginnen, en ik viel altijd in slaap aan mijn instrument (haha). Na een tijdje ben ik klarinet beginnen spelen. Nog later, ik was onder de indruk van mijn broers, die deden zo een beetje Catalaanse Roma muziek. Ik wilde dat absoluut leren, omdat het iets levendig was die muziek. Dat sprak me wel aan. Zoals ook bij Flamenco het geval is. Toen heb ik mijn vader gevraagd of hij me dat kon leren, Flamenco. Hij wilde dat zeker doen, maar zei ook “je weet niet waar je aan gaat beginnen”. Ik was er nogal snel mee weg, en gaandeweg is dat op een natuurlijke wijze verder gegroeid. Tot op het punt waar we nu staan.

Flamenco is ook niet een stijl die je in onze Westerse cultuur veel tegen komt, het is diep genesteld in verschillende culturen los van die Westerse?
Flamenco is gewoon een mengelmoes van uiteenlopende culturen. De Moren hebben 900 jaar in Syrië gezeten, je kunt denken. Ook de Joden hebben hun inbreng in de Flamenco. Het zit diep genesteld in zoveel uiteenlopende culturen ondertussen, ook al is dat allemaal vrij traag gegaan.

Je zit al een hele tijd in dat muziekwereldje, wat zijn tot nu toe je hoogte en diepte punten in je carrière?
Mijn hoogtepunten zijn als ik heel creatief bezig ben. Dat is kort en bondig, als ik heel hard aan het werk en ben aan mijn muziek ben ik gewoon op mijn best. Die voldoening die me dan overvalt, is telkens een hoogtepunt.

Dat klopt want in een interview las ik dat je constant bezig bent met gitaar spelen en ook pentekeningen? Of heb ik iets gemist? Klopt dat …
Dat klopt ook, ik ben constant daarmee bezig, ook met die pentekeningen maken, een plezierig hobby tussendoor eigenlijk. Ook de hoezen van mijn laatste album uitgaves tekende ik zelf.

Een interessant interview dat ik heb gezien over de samenwerking met je dochter, je hebt de microbe letterlijk doorgegeven. Hoe fijn is het samenwerken met haar en heeft ze dezelfde interesse opgepikt?
We werken en spelen gewoon graag samen , laat het ons daarbij houden.

De reden van dit interview is uiteraard de release van ‘Monstruos y Duendes Vol. 3 : Médyn’ Ik hield vooral van de complexiteit en de hartstochtelijke wijze waarop je die flamenco stijl eigenlijk ontleedt en er zoveel interessante dingen aan hebt toegevoegd. Klopt het dat je graag buiten de comfortzone treedt of zie ik dat verkeerd?

Nee, dat is zo. Ik maak al gans mijn leven mijn eigen muziek. Dat was al zo vanaf dat ik de eerste keer een gitaar in mijn handen nam, zelf muziek maken en schrijven. Ik kom van een thuis waar ik zoveel muziek gehoord heb, dat die invloeden tot uiting komen in mijn eigen muziek. Het is dus heel natuurlijk gegroeid dat ik niet fanatiek me vastpin op enkel die Flamenco, gewoon daardoor. Dus die comfortzone verlaten gaat automatisch, gewoon op mijn buikgevoel afgaande.

Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt dat een hypnotiserende inwerking. Je trekt de (Flamenco) registers open, of doet ons eerder  wegglijden in diepe gedachten. De sound is dus nog diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie, magische sprookjesachtige wereld af. Sjiek! Ook hier een bewuste keuze?
Graag, als je er dingen bij ziet, zoveel te beter uiteraard. Dat is zeker mijn bedoeling, dat lange nummer is een ode aan mijn kleinzoon. Dus ja.. het is zeker de bedoeling om beelden op te wekken bij de luisteraar.

Waar komt de inspiratie om songs te schrijven vandaan?
Dat kan ik vaak zelf niet overzien. Er zijn zodanig veel prikkels die je elke dag tegenkomt waarover je eindeloze combinaties kunt maken. Je kunt gewoon op een dag iets zien en daar is die inspiratie al, waar dat vandaan komt is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Voorbij alle wiskunde dus. Maar vooral, ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Zonder dat is er geen cirkel, geen prikkel en dan klopt het plaatje niet. Ontvankelijk kunnen zijn is heel belangrijk om songs te kunnen schrijven. Dat is op zich een gave, en één van de moeilijkste dingen die er bestaan. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen.

In een ander interview over de vraag waar je inspiratie vandaan kwam, is het antwoord: ‘’ En inspiratie? Och, de meest banale dingen, dat ik boodschappen doe, of zo. Dingen die er voor zorgen dat ik niet de ganse dag met die gitaar bezig ben….’’ . Kun je daar wat dieper op ingaan?
Ik heb dat zelfs als ik optreed, dat ik volledig weg ben en denk aan de dagdagelijkse dingen. Na vijf minuten heb ik dan iets van ‘ben ik nu eigenlijk aan het optreden’. Dat is dus ook zo bij componeren, als ik vrij ontvankelijk ben denk ik gewoon aan andere dingen. Je kunt het dus eigenlijk gewoon niet verwoorden zoiets.

Hoe waren de algemene reacties op deze prachtige schijf?
De plaat komt eigenlijk pas volgende week uit (dit interview was op 11 januari) de reviews die er wel zijn verschenen waren algemeen positief.. niets meer en minder, ben ik blij om.

Deze tijden zijn een zegen vragen samen te stellen, er is altijd de link naar deze pandemie waarin we leven. Hoe heb je deze tijden als muzikant (en mens) doorstaan, heeft het voor nieuwe inspiratie gezorgd?
Ik heb, buiten in de eerste lockdown, niet zoveel verschil gemerkt eigenlijk. Maar ook met dat lang thuis zitten heb ik geen problemen gehad eigenlijk. Ik zit sowieso veel alleen. Het niet kunnen optreden heb ik niet echt gemist eigenlijk, maar ben wel blij dat ik kon en kan blijven componeren. Moest ik niet kunnen componeren dat zou dat wel een probleem zijn eigenlijk. Dan was ik vermoedelijk zelfs niet verder gegaan met muziek maken. Wat optreden betreft, als ik lang niet meer heb opgetreden en er dan weer een optreden is dan zijn dat meestal mijn beste concerten. Het voelt gewoon onnatuurlijk aan voor mij om elke dag te moeten optreden, dan liever van tijd tot tijd eens. Ok, als je veel speelt stijgt het robot gehalte, de motoriek verbetert maar het vertellen op zich gaat achteruit. Dus vrij weinig spelen, maar wel op mooie plekken met wijze mensen rondom mij is naast het componeren het beste wat er is.

Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die steeds wordt geviseerd als er weer eens strengere maatregelen worden getroffen, deze tijden zal overleven?

Ik stel me vooral vragen over het feit dat we ons eigenlijk bezig houden met problemen die maar een fractie zijn van wat er echt op ons afkomt. Ik vrees dat er dramatische dingen te wachten staan die alles overstijgen. Al de politiek, al het gezever en alle ego’s moeten allemaal verdwijnen. Meer kan ik er echt niet over zeggen eerlijk gezegd.

Maar terug naar dit project, er is ook een volume vier? Of heb ik het mis? En welke richting zal die uitgaan; kun je er al wat meer over vertellen?
Die komt er zeker aan, we nemen daar onze tijd voor. En wie weet komt daar nog meer.. mijn broer zei me waarom doe je niet levenslang door met ‘volumes’ maken? Ik speelde gewoon met het idee dat ik net genoeg had opgenomen voor vier platen, daarna zien we wel weer. Vandaar die volumes dus. Die vierde komt er dus zeker aan, ben er volop aan bezig. Wanneer die eraan komt is nog een vraagteken. Maar ik heb zeker al nieuwe nummers.

Over de toekomst gesproken, wat zijn de plannen voor de nabije en verdere toekomst?
Ik ben al een tijdje bezig met liederen op basis van teksten van Guido Gezelle. De grootste Vlaming ooit. Hij is mijn lievelingspoëet. Daar ben ik dus muziek op aan het maken. We gaan er ook mee optreden, en nog dit jaar een plaat opnemen. Ik werk ook samen met een heel goede danser, en daar wil ook wel iets mee doen naar de toekomst toe. Daarnaast wil ik nog veel muziek schrijven, iets voor een koor doen. En een gitaar concerto, dat wil ik ook nog eens doen.

Staan er ook andere projecten op de planning? Iets samen releasen met je dochter bijvoorbeeld die eveneens een pracht muzikante is (de appel valt niet ver van de boom dat is wel duidelijk)?
Samen met mijn dochter een plaat opnemen, staat ook op de planning, graag nog dit jaar zelfs. Het is een samenwerking die heel spontaan en organisch verloopt, haar muziek ligt meer in sfeerbeleving en niet per se Flamenco, maar we vullen en voelen elkander perfect en heel naturel aan.

Wat zijn na al die jaren je verdere ambities en is er nog een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt?
De gitaar is zeer fysiek, ik weet zeker dat ik binnen circa twintig jaar dit niet meer zo intens zal kunnen blijven doen. Het belangrijkste voor mij, dat is een ambitie op zich: dat ik in staat blijf om muziek te blijven schrijven en te componeren. Dat is zo een beetje mijn voornaamste doel. Dat nog heel lang kunnen blijven doen dus.

Misschien, als ervaren muzikant, een tip die je jonge muzikanten die in jouw voetsporen willen treden zou willen meegeven?

Als jong mens, zonder echte verantwoordelijkheden moet je op avontuur durven gaan doorheen dat wereldje. En dat niet alleen puur muzikaal. Gewoon leven, leven. Dat je open staat voor veel, en luistert naar al die schone muziek om je heen, en daarmee op avontuur durft trekken is de voornaamste tip die ik wil meegeven.

Bedankt voor het fijne gesprek, tot heel binnenkort en hopelijk zien we elkaar spoedig on stage. Veel succes in alles wat je doet!


Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien

Geschreven door

Wiegedood - We zijn in deze tijden niet perse sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien

Wiegedood is een Belgische sludge/doom band die - in de voetsporen van o.m. Amenra - ondertussen zijn stempel heeft gedrukt op het donkere binnen de muziek. Met de trilogie ‘De Doden hebben het goed’ brachten ze een concept uit van top niveau, hun live optredens zijn zelfs nog tien keer zo intensiever.
Tijd om die bladzijde om te slaan en aan een nieuw hoofdstuk te beginnen, met ‘There’s Alwasy Blood at the end of the road’ zullen ze bij sommigen wenkbrauwen doen fronsen. Wij waren onder de indruk van de gedurfde weg die Wiegedood inslaat.
Voer genoeg voor een gezellig gesprek met Levy Seynaeve. Niet alleen de nieuwe schijf kwam aan bod, maar we bleken op veel vlakken op dezelfde golflengte te zitten. Eveneens werden de toekomstplannen uit de doeken gedaan.

Wie Wiegdood is, dat weet iedereen ondertussen ? . De trilogie ‘De Doden Hebben Het Goed’ was een mijlpaal die enorm veel deuren heeft geopend; hadden jullie na die release het gevoel in een zwart gat terecht te komen?
Nee, niet echt. We hebben altijd gezegd , we gaan die drie platen uitbrengen en van daaruit verder werken. Er waren zelfs mensen die dachten dat we gewoon drie platen gingen maken, en daarna stoppen. Op zich is het verfrissend geweest om dat concept achter ons te kunnen laten en een nieuwe bladzijde om te slaan. We zijn dus , na die trilogie, gestart met een leeg blad papier waarop we kunnen tekenen wat we wilden. We zaten dus niet echt in een put of zo, maar kruipen er gewoon uit met die nieuwe plaat..

De trilogie is  ook opgedragen aan Florent Pevee. Zijn ziel blijft ook in die nieuwe plaat verder leven?
Het is goed geweest dat we met die drie platen ons verdriet hebben kunnen uitdrukken over dat spijtige overlijden. Het is goed dat we dat hoofdstuk, zonder hem ooit te vergeten uiteraard, hebben kunnen afsluiten na die drie platen en niet blijven herkauwen. En dat we als band naar de toekomst toe kunnen verder werken. Met de nieuwe plaat hebben we dan ook bewust een andere weg in geslagen, met andere muzikale richtingen en andere teksten en dergelijke meer.

Ik kom weer veel uiteenlopende emoties tegen op de nieuwe plaat, ik heb ergens in een interview gelezen dat het vaak gaat over een persoonlijk verhaal, of persoonlijke verhalen liever, de inspiratie geraakt nooit op, werkt dit ook therapeutisch eigenlijk?
Ik vertrek altijd vanuit mijn eigen ervaringen als mens . Het verschil is dat ik met die nieuwe plaat wat af wilde van het triestige en droevige van de vorige twee platen. Niet bij de pakken blijven zitten en, met respect voor het verleden, vooruit kijken dat is de bedoeling met deze nieuwe plaat. Daarom heb ik er bewust een draai aan gegeven, dat je niet moet blijven lijden en terug recht moet kunnen staan en verder doen met je leven. Dat is dus zeker veranderd met die nieuwe plaat ja.

Het is raar om zeggen, maar er zit zelfs een meer feestelijker (tussen haakjes) kantje aan, ook bewust?
Dat is zeker bewust, we wilden de depressieve kant van Wiegedood wat achter ons laten, en de meer positieve kant van onszelf in de schijnwerper plaatsen met die nieuwe schijf. We blijven nog meer het emotionele bespelen, maar het gaat meer naar het epische, het ophemelende toe, i.p.v. te blijven wentelen in een vorm van zelfmedelijden en de negatieve kanten te blijven opzoeken. Dat is zeker bewust de bedoeling geweest van deze nieuwe plaat dus, daarvan afstappen.

Er blijft natuurlijk dat donker kantje, maar ik heb het gevoel dat we ook op dat vlak op dezelfde lijn zitten, ik hou ervan me te wentelen in een soort duisternis die aanvoelt als een deugddoend deken tegen de zware kanten van het leven; is dat bij jou ook zo? Ik voel dat het subtiel zelfs nog meer tot uiting komt op die nieuwe plaat, de positieve kant van de duisternis…
Sowieso zijn we allemaal een beetje buitenbeentjes. Ik ben ook zo opgegroeid eigenlijk, ik had in het middelbare niet echt veel maten. Ik had ook geen voeling met medestudenten met La Costa klakjes en die dingen, dat was mijn ding niet. Na de AC/DC en metal is bij mij punk en hardcore gekomen, en ook dat waren gasten die niet mee waren in wat echt hype was in die periode. Of wat er verwacht wordt van u. Tijdens zo een punk/HC sessie had ik voor het eerst mijn thuis gevonden. We hebben dat binnen de band nog steeds een beetje, dat we ook met het ouder worden niet perse de kudde volgen binnen  wat maatschappelijk wordt aanvaard of zo, dus ja.. dat gevoel keert ook nu nog terug in Wiegedood ja.

Op basis van het feit dat veel mensen naar Wiegedood komen kijken, zijn er meer mensen zoals jij (en mij) . Het comfortabel je daarin voelen, en thuis komen in die wereld, er is een publiek voor … Bij bands als Amenra en Oathbreaker bestaat dat gevoel ook…
Dat kracht kunnen putten uit donkere teksten over bijvoorbeeld zelfmoord, En dat het je  dan eerder een drive geeft om het anders  aan te pakken in het leven. Is een rode draad doorheen onze muziek. Het is dan ook zeer fijn dat je u daar comfortabel kunt in voelen, en leuk te zien en horen dat er wel degelijk een ruim publiek voor is blijkbaar.

Jullie worden in één adem genoemd met o.m. Amenra , maar beschikken over een eigen smoel; dat hebben jullie al voldoende bewezen, hoe zie je dat zelf? Is dat een bewuste keuze eigenlijk de richting van bands als Amenra te volgen?
We hebben zeker niet bewust die weg gevolgd , ik heb dus zelf  acht jaar bij Amenra gespeeld, maar ben er gestopt nu. En dat draag je wel mee natuurlijk. Ik heb ook super veel geleerd hoe het is om bij een band te spelen, we zijn trouwens nog steeds heel goede maten gebleven. Hoe je het best aanpakt, en een nuchtere kijk kunt blijven hebben op de zaak. En vooral hoe je dat zelf kunt aanpakken, zonder dat er per se een manager of zo moet aan te pas komen; Amenra was dus zeker een leerschool op dat vlak. Muzikaal is die invloed er uiteraard ook, maar we hebben ons altijd meer als een Death metal band willen profileren. Dus langs de ene kant zijn er wel gelijkenissen, maar langs de andere kant eerder tegengestelde dingen die eerder afwijken van die sound van Amenra. Terwijl bij Amenra het vaak eerder traag en lomp is, gaat het bij Wiegedood eerder de snelle en scherpe kant uit. Dus ja,

Ik wil nog even op de plaat terug komen. Met ‘There’s always blood at the end of the road’ brengen jullie een razend snel album uit, alsof alle frustratie en woede letterlijk worden uitgespuwd, sneller dan ooit. Klopt dit?
Er zit wel wat woede in deze plaat. Het opgesloten zitten tijdens de volledige lockdown heeft daar o.a. voor gezorgd. Het is van de Wereldoorlog gelden dat de mensheid zoiets meemaakt zoals nu, ook al is het niet te vergelijken. Maar er komt veel frustratie naar boven bij veel mensen, ook bij ons, door de omstandigheden waarin we nu leven. Dat komt ook wel tot uiting op deze nieuwe plaat. Op een bepaald moment heb ik het wel naast mij neer gelegd omdat ik het niet per se wilde hebben over die pandemie waarin we nu leven. Het is te zot om te blijven voort borduren op iets dat je toch niet kunt controleren of waar je echt iets kunt aan doen. Er zit dus zeker woede in deze nieuwe plaat, maar eigenlijk in alle muziek die ik tot nu toe al heb gemaakt eigenlijk. Het ligt me gewoon het best, om op die manier te werk te gaan eigenlijk, vertrekken vanuit een zekere woede. Het strookt gewoon meest bij mijn innerlijke zelve, ook al ben ik met het ouder worden wat rustiger geworden. Het is ook een manier om die woede te ventileren, daarover schrijven en zingen.

Dus als ik het goed begrijp heeft deze coronatijden voor inspiratie gezorgd?
Sowieso zeker doordat ik van het ene extreme, ik deed een 300 shows op een jaar en was nooit thuis naar compleet niets meer, in het compleet andere terecht kwam was dat bijzonder confronterend. Dat heeft dus zeker voor inspiratie gezorgd ja. Het is wel niet zo dat die situatie cruciaal was voor deze plaat uit te brengen, maar het feit dat we nu plots thuis zaten heeft zeker gezorgd voor inspiratie.

Met ‘There’s Always Blood at the End of the Road’ gaan  jullie vaak de iets meer psychedelische toer op, met een even grote ranzigheid als het vorige drieluik. Klopt dit?
Dat klopt wel ja, ik hou wel van bands in de richting van Captain Beefhart en bands in die richting. Die psychedelische muziek is altijd wel mijn ding geweest. Ook Frank Zappa is een inspiratie, en dat probeerden we er ook in te steken, het absurde en ritme veranderingen aanbrengen op onverwachte momenten. Dus ja zeker een bewuste keuze. Bepaalde dingen die samen komen, weg gaan en weer samen komen, ik vond het wel interessant om daar eens iets mee te doen… een soort uitdaging om dat dus ook binnen metal te verwerken.

Ondanks dat jullie op plaat enorm intens klinken, komt de muziek pas op het podium nog meer tot zijn recht, omver geblazen worden is bij optredens van jullie een understatement; er zijn weinigen die daar echt in slagen of het moet Amenra zijn… Hoe zie je dat zelf?  Kun je stellen dat de muziek van Wiegedood live nog beter tot zijn recht komt, en jullie een band zijn die je eerder live moet zien?
Sowieso proberen we op het podium het beste uit die plaat te halen, een soort moment opname. Op plaat is het ook allemaal wat beperkt eigenlijk. We zijn gewoon op ons krachtigste als we live spelen, zonder meer. Live kun je een soort bulldozer zijn die door de zaal raast, op plaat lukt dat gewoon moeilijker. Omdat je het daar niet echt in de hand hebt. We kunnen het alleen maar zo goed en intensief mogelijk doen klinken op plaat, de luisteraar heeft in dat geval zelf veel in handen. Live kun je die nummers gewoon vanuit het buikgevoel brengen, zonder scrupules. Pas dan kunnen we echt ons ding doen.

Wiegedood en Amenra (ook Oathbreaker) hebben eigenlijk de weg vrij gemaakt voor sludge gerichte bands. Is er nu niet een overaanbod van dit soort bands? Wordt het niet wat moeilijker voor jullie om boven dat maaiveld uit te steken dan?
Ik weet het niet goed eigenlijk. Het is altijd aan te moedigen als een muzikant of band muziek wil maken in die richting eigenlijk, daar is op zich totaal geen probleem mee. Voor mij persoonlijk lukt het niet zo vaak dat een band me echt omver blaast, ik ben vrij kritisch ingesteld. Soms lukt het niet van de eerste keer en is het net die derde plaat van een bepaalde band die wel iets los maakt, het is op zich dus zeker niet gemakkelijk om boven dat maaiveld uit te zien voor niemand. Het is langs de andere kant gewoon gemakkelijker dan ooit om muziek te spelen. Je hebt daar zoveel niet meer voor nodig dan vroeger.

Over live optredens gesproken, de release in de AB is uitgesteld in deze coronatijden. Ik ging er normaal ook bij zijn op 23 januari; is er al een nieuwe data bekend?
Nee er is nog geen nieuwe data bekend, helaas. We moeten bekijken met AB wat er mogelijk is, mede omdat nog andere shows zijn uitgesteld ondertussen. Het is moeilijk voor organisaties om echt iets te plannen, gezien de regering constant het geweer van schouder verandert. Het is dus allemaal wat koffiedik kijken.

Het is inderdaad zeer moeilijk voor de cultuursector om iets georganiseerd te krijgen de laatste twee jaar; hoe denk jij persoonlijk hoe de sector dit zal overleven?
Sowieso zullen er sneuvelen, maar ook altijd mensen gemotiveerd blijven om te doen wat ze willen doen en iets op poten te zetten om cultuur beleving levendig te houden. Waaronder wij zelf. Maar als het gedaan is gaan er nieuwe uit de grond gestampt worden, daar ben ik van overtuigd. Het landschap verandert , maar het houdt niet op na deze pandemie zeker niet.

Zijn jullie er sterker uitgekomen (sommige bands hebben de handdoek in de ring gegooid). Is er inspiratie voor nieuw werk?
We zijn er niet per se sterker of zwakker uit gekomen, we zijn nog steeds diezelfde band gebleven als voordien. We zijn nog steeds drie van de beste maten gebleven. Het is zeker vermoeiend en deprimerend om op deze manier, maar op zicht verandert er niets binnen hoe we als vrienden en band in het leven staan. Het is niet de moment om nu plots de handdoek in de ring te gaan gooien eigenlijk. Het is wel zo dat we niet echt konden samen komen en op onze eigen manier verder hebben gewerkt , los van elkaar. Maar we hebben allemaal nog even veel interesse in wat er gebeurt binnen Wiegedood en dat is toch het belangrijkste.

Hoe ziet de toekomst er , ondanks die onzekere tijden, uit voor Wiegedood?
Als alles goed gaat zullen we in maart tien dagen naar Engeland gaan. Daarna staan er heel wat shows in de Baltische landen en Rusland gepland. In april, mei en juni zijn we wat aan het opnieuw boeken van wat is afgelast in januari; we gaan dat wat proberen op te vangen in die periode. Om maar te zeggen, onze nieuwste plaat is al meer dan een jaar geleden opgenomen. we hebben steeds gewacht met releasen tot het beter zou gaan, maar je kunt niet blijven wachten natuurlijk. Want nu is het nog niet zoveel beter ondertussen. Maar goed dat is wat nu op de planning staat, en waarvan we hopen dat het kan doorgaan allemaal.

Zover ik weet zijn jullie naast Wiegedood ook nog met andere projecten bezig (dacht ik); valt het nog te combineren?
Oathbreaker repeteert al bijna twee jaar niet meer echt, ik ben gestopt bij Amenra omdat dit een beetje teveel van het goede werd. Dus persoonlijk concentreer ik me vooral op Wiegedood. Gilles is bezig met zijn solo project Siem Reap , waarmee hij ook een plaat heeft opgenomen die een maand of twee uit is. Daar probeert hij ook wat shows mee te doen, maar op het moment valt alles heel goed te combineren en is het geen probleem. En anders is het de agenda’s samen leggen. In het verleden hebben we bewezen daar redelijk goed in te zijn in agenda’s op elkaar afstellen.

Ambities … Gezien jullie in toch meer ‘extreem metal ‘ vaarwater zitten spreek je sowieso een – ik wik mijn woorden – minder ruim publiek aan. Waardoor je wellicht nooit in een Sportpaleis zal staan zoals een band als Scorpions of ander heavy metal bands; niet dat het jullie ambitie is … Jullie hebben al op Graspop en zo gestaan, en heel wat bereikt . Hoe zie je dat zelf?
Sportpaleis is totaal geen ambitie voor ons. We hebben nu successen geboekt, en ik zou al heel tevreden zijn moesten we de komende tien of twintig jaar datzelfde succesverhaal kunnen behouden. De fans die we nu hebben, behouden, en mensen rondom ons hebben die er echt blijven in geloven is al een ambitie op zich eigenlijk. Voor mij hoeft het niet om in grote zalen te staan. Voor daar echt te geraken moet je vaak jezelf een beetje verloochenen, en dat is zeker niet onze bedoeling integendeel. Ik denk niet dat ik ooit een plaat zal schrijven die commercieel interessant genoeg is om iets te kunnen bereiken, dan schrijf ik ze liever niet omdat dat niet vanuit mezelf komt dan.

Jullie hebben inderdaad voldoende bereikt, en voldoende een stempel gezet op de Belgische Metal. Een mooi parcours trouwens. Maar toch, is er voor Wiegedood een soort ‘einddoel ‘ dat je voor ogen hebt? Iets dat je absoluut nog wil bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Niet echt nee, gewoon blijven muziek maken en verder doen zoals we nu bezig zijn, dat is ons voornaamste doel voor nu en de komende jaren. Om te zeggen, deze nieuwe plaat is pas uit en ik ben al aan het nadenken over de volgende plaat. En natuurlijk zoveel mogelijk live spelen met de plaat die nu uitgekomen is. En blijven nieuwe platen maken, waarvan ik na enkele jaren nog steeds heel tevreden kan zijn, dat is ook zo een doel dat ik voor ogen heb. Of dat ja dan nee in de Hardste lijst staat en we voor twee honderd of 1000 man spelen maakt me weinig uit. Moest het wel zijn, dat we voor een ruim publiek kunnen spelen zoveel te beter uiteraard, maar het is zeker geen ambitie of doel om perse voor een heel ruim publiek te spelen, behalve als we kunnen blijven doen wat we nu doen… we gaan dus zeker geen plaat maken om te zorgen dat we meer volk trekken, zeker niet.

Wiegedood is een band die vaak een inspiratie vormt voor jonge beginnende bands en muzikanten, me dunkt; wat is je advies aan die jonge beginnende bands en muzikanten die in je voetsporen zouden willen treden?
Veel spelen, en uw instrument leren beheersen is een must. Wat me ook opvalt,  bij sommige jonge bands ze hebben nog geen show gespeeld maar hebben al een manager. Begin met eerst ervaring op te doen, ga het niet direct groots gaan aanpakken. Probeer uw strepen te verdienen en zoveel mogelijk zelf te doen in de eerste plaats. Moet je daardoor in een kraakpand in Polen spelen voor 50 euro? Dat is dan een ervaring die ze je niet meer afnemen. En vooral amuseert u… leg jezelf niet teveel druk op, de rest komt dan wel vanzelf.

Laten we het daarbij houden, heel veel succes met de nieuwe plaat en hopelijk heel snel terug op het podium.. bedankt voor het fijne gesprek

Ross Jennings

Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future

Geschreven door

Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future

The solo debut album of English singer Ross Jennings has been released. There is also a double vinyl version. Ross is better known as the singer of the English prog rock/metal band Haken. ‘A shadow of my future self' is a very personal record. Inspiration came from relational problems and problems in the immediate surroundings.
You can read the review of that album here
Following this release, we had a nice conversation with Ross, we shed some light on how this record is put together and looked to the future with good hope.

Ross you are most well known
for being a founding member and the lead vocalist of the bands Haken and Novena, can you tell some more about this projects?
Certainly. For the unacquainted, I am a founding member and the lead vocalist of ‘Haken’ which I consider my main band. We were largely influenced by the likes of Dream Theater and set out with that model in mind yet the goal for Haken was always to explore a wider musical palette and see where that took us. Similarly, my side project ‘Novena’ flirts with a similar ethos, only with a slightly more theatrical approach and a different band formation consisting of two vocalists. At least in the case of our debut album ‘Eleventh Hour’ and sister EP ‘The Stopped Clock’ I was responsible for all the clean vocals and Gareth Mason too care of the heavier growling parts and spoken word performances. I’m proud of both projects equally and enjoy the different approaches to writing and working with each group.

Haken is still ‘on the route’ but you made your debut solo album , if I’m right, why bring out a solo album? Is this the place to purge or something like that? How must I see it?
The way to ‘see’ or ‘hear’ my solo album is not to think too deeply about band politics or personal ambition… of course that being said, I would love to see any project I work on succeed on its own merit but the truth is I had some very personal compositions that I felt had no home in the prog metal canon yet could serve me well as a solo outlet and reveal a true, authentic individual music identity . I had presented a chorus idea or two from these tracks in the past to see if they’d fit with anything Haken were writing but they usually wouldn’t work in that context, so I kept them in the bank in the event I ever had an opportunity to make a solo pop/rock record. Lo and behold, the pandemic offered me that time to work on it, so the timing in that sense was divine. Whilst I have ever intention to make a second album, and I do have the bulk of it written already, the focus now is on Haken’s next record and tours.

According to my sources, you had to deal with relational problems in your immediate environment that were a source of inspiration, can you tell us more about that?
Some issues had been brewing under the surface for a few years and reached a boiling point when I returned home from the last tour I had been out on in support of Devin Townsend. This was when all lock downs started, and no one could go anywhere or escape. Certainly, in my immediate environment we were able to work things out and writing the lyrics for these songs certainly played a huge part in reflecting on my own shortcomings. It was certainly a therapeutic personal experience doing that.

Unlike you  more well-known Progressive music,  this solo record follows a much more mainstream approach with Jennings directly citing Styx, Coldplay and Porcupine Tree as references. Is this correct and why this deliberate choice?
My tastes in popular music are vast and eclectic and this was the side of me that I felt needed to be expressed and represented on my solo album. I was growing a little tired of the extremely intricate and obsessively technical approach to writing at this point, so I  needed this release from a musician’s point of view. As a consumer of music, all that technical prog stuff requires a focus and concentration and can sometimes be a bit much, whereas the simple and catchy stuff is often just what the ears and the soul needs.

Some reflections I wrote down. That sensitivity and melancholy connected to these kind of subjects is already present on 'Words we Can't Unsay' but nowhere does the record sound too soppy or tacky, on the contrary. There is enough room for energetic fireworks such as the stunningly delivered one. do you agree with that statement? is that a deliberate choice?
The important thing for me was that the whole experience was fun. Fun to make and fun to listen to. However, aside from ‘Rocket Science’ which was deliberately goofy in a way, I was extremely careful not to cross that line into ‘Tacky’ territory. I’m singing about very personal and deep stuff so that could never be tacky because it’s all based on real events and sincere feelings. I still wanted this record to be ‘cool’ and meaningful as well as pleasurable.

One aspect speaks to the imagination, apart from the stunning guitar playing of course, your voice that sounds crystal clear on the one hand and warm and sensitive on the other, makes us feel at ease, without losing the rock content of course, here too a deliberate choice, how do you see that?
For me it stems from this idea that my voice is telling my story and attempting to convey the emotions I lived through. Quite often in my other projects I’ve found myself singing quite robotically in order to tap into to the technical nature of that music, usually doing take after take after take until it’s ‘technically’ perfect. Even with that there’ll be an element of post-production and it all ends up feeling far from human in my opinion. With this album it was most important for me that the vocals breathed organically. To capture the emotions in an authentic way, the majority of the vocals on this album were recorded in a handful of takes.

You are also surrounded by top musicians who have already proven their strength, how big was their impact on this disc?
In terms of my contributors on this record I couldn’t have been happier with the team I assembled, even if they aren’t A-list names (yet). Everything was demoed by myself but there are certain instruments that I can only play to a certain level so hiring a core band was essential to the quality of this record’s outcome. I am incredibly grateful to Vikram Shankar for going the extra mile with the string arrangements and sound design on many of the tracks. Nathan Navarro is a class act on bass and added some really spicy moments on this record where it counted. Simen Sandes on drums understood exactly what was required in the drum department and he delivered huge arena rock – ready performances for me. A very special mention should go to my mix engineer and co-producer Karim Sinno for being a guiding hand throughout the production. This record wouldn’t have sounded the same without him!

Although you also walk those paths solo as with a.o. Haken, may it be clear that on this 'A Shadow of My Future self' you leave your own emotional mark. I find that very remarkable, do you agree?
I was very conscious of the fact that stylistically this was always going to be extremely different from Haken and that for some fans it might not be their ‘cup of tea’, but it was important for me to explore and flesh out my own unique identity. My hope is that it can be enjoyed alongside everything else I do but also have its own audience who might in turn check out my work with Haken or Novena and vice versa. Hopefully my existing fans will listen to this album and start to recognize what elements of mine I bring to those bands.

A song that appeals to my imagination is 'Be the one' (a Dua Lipa cover) where you prove to be at home in many markets, are there more plans in that direction?
The bonus track is indeed a cover of a successful pop song by Dua Lipa. It was intended as an exercise in having a lot of fun with a simple track and basically making it rock! I was very fond of the layered vocals and production on that song, so it was really an experiment that turned out pretty cool. Novena also covered a ‘Billie Eilish’ track recently too… I’m not sure that’s a direction I will take regularly but never say never. I’m a fan of pop music, so if the song feels right, then why not? It’s only entertainment, folks!

Anyway, how where the reactions till now on this debut?
I’ve received some very positive and uplifting reviews from the prog community which surprises me the most, since I don’t consider this to be a prog record. It’s obvious however, that Haken is much loved in the community and they are a loyal crowd who will support whatever path we all take, collectively or individually, and that’s incredibly heartwarming to me. I am hoping the project branches out further into the mainstream. I would love to hear my tracks featured on TV shows for example, but I’m sure that will come in time. Right now, I’m just feeling really proud that I was even able to pull it off and excited to do another one when the timing is right.

One of the advantages of this pandemic, for me as a hobby journalist, is that I always know what to ask for. So;. how did you as a musician (and human being) experience these times?
It was a very polarizing experience. I both embraced the stillness and loathed the lack of movement. As someone who likes to keep busy, it was difficult, but I found a way to find balance in the end. I found some new perspectives on life, worked on my personal life, made a record or two and started a family so I am grateful for the experience. We have to live in gratitude and find the good in it otherwise life will just continue to throw us more of the same.

Was that also a source of inspiration or more of a rest?
The key word was balance. I found both in equal measures and one certainly complimented the other.

What are the future plans for you solo, going on tour with this record? Coming to Belgium to?
Touring is still proving to be problematic at the moment but if the demand is still there, I will certainly love to take ‘A Shadow of my Future Self’ out on the road at some point. I had some acoustic shows booked that had to be cancelled due to covid, so I will be most likely waiting for more of a sense of normality before making such commitments. My ‘Acoustic Shadows’ livestream event that aired last July will be made available again in some form early 2022 so that will be a nice addition to the solo repertoire for the time being.

And the future plans of you, other projects like Haken?
Both Haken and Novena intend to begin work on new material this year despite both bands losing a member each. I’m really excited for the new chapters to keep things fresh for both bands. Eventually, Haken will hit the road and finally perform material from ‘Virus’. We’re especially looking forward to the US tour with Symphony X this May!

Are there still other projects or collaborations you working on?  To give a example. On December 2020, You worked with Simen Sandnes, Filippo Rosati, Arzene, Bringsli, Thrailkill and Jogan J. Bakken, together under the name of "Simen Sandnes and Friends with Benefits" in a cover of Mariah Carey's "All I Want for Christmas Is You. Is there more coming up?
The ‘Friends with Benefits’ side gig is a whole lotta fun curated by Simen Sandnes. We returned this season with an arrangement of ‘Oh Holy Night’… I think it is the unwritten, unconfirmed and undiscussed plan to do a Christmas cover every year until we have a full album to put out in 10 years’ time… Now that I’ve said it, I guess there’s no going back on it…hahaha!  This aside, I did record a few other guest vocal performances on things that will trickle out this year no doubt. One of which is already out in the form of a duet with Mike Mills (Toehider) on the latest ‘Star One’ album ‘Revel in Time’ by Arjen Lucasssen. The track is called ‘Prescient’ and is great fusion of prog and space metal… The most important one for me on the books however, is the collaboration album I have made with former Spock’s Beard legends Neal Morse & Nick D’Virgilio. The album is called ‘Troika’ and is released via InsideOut Music in February. This album will explore another side of me as a singer-songwriter and vocalist as part of a 3 way harmony group.   

After all this years on tour and projects, do you still have ambitions, Is there a kind of goal or something like that, or are you not busy with that
My end goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future. I’ve had to work quite hard to make something of this, having never taken the path into music and performance from a young age, I still feel like my career in music is an ever-blossoming flower… To be able to do this for a comfortable living is enough but a taste of fame would also be nice, I’m not going to lie. I could die happy if one of my projects became a major headline act eventually.

I think as a well know artist you propyl been an inspiration to you musicians, what is your advice to your bands an musicians who want follow you path?
The music business is hard to crack and it’s difficult to know where it’s heading. The first thing to do is understand your goals. If it’s money and followers first, then you may be better looking to tiktok or become a YouTube musical influencer. Session Musicians get paid more and sound engineers get paid even more!  So that’s good to consider. If you’re like me and you just want to make great records and rock out for a living, just make sure you’re in tune with yourself and write songs all the time. Surround yourself with excellent people and players too. Everyone’s trying to make it, it seems so don’t lose heart if you’re not an overnight success. You’d probably regret that anyway. Stay authentic and true to your art. Be open to and find peace with whatever challenges come your way and do the hard work, it will pay off! Trust me, I’m still waiting for that pay off too!

Thanks for the interview I hope we can have this talk face to face soon, please put some links where people buy your music and merchandiser , or contact you?


Pagina 3 van 27