logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Interviews

Intergalactic Lovers

Intergalactic Lovers - De tattoo van Intergalactic Lovers

Geschreven door

We spreken af in het Minnewaterpark, een romantische locatie voor een date. Helaas is het druk in de backstage van het Cactusfestival. Ik hoopte op een tête-à-tête met Lara Chedraoui, naast zangeres bij Intergalactic Lovers ook presentatrice bij Studio Brussel. Pech, de gitarist Maarten Huygens schuift mee aan tafel. Na talrijke optredens en het veelvuldig toeren, zien zij er bijzonder fris uit.
Ik heb mijn huiswerk gemaakt. Zo ben ik te weten gekomen dat Lara een hekel heeft aan mensen die niet in de ogen kijken wanneer je zit te praten. En aan gierige mensen die nooit terug trakteren. Haar hoogste lichamelijke genot is een knuffel. Ze is heel fysiek ingesteld en heeft het nodig om mensen vast te pakken. Dat belooft.
Maarten geeft me een stevige handdruk en, hé hé, Lara pakt me vast en geeft me een zoen. Daarna vraagt ze wat ik drink. Ze trakteert inderdaad. Zij ziet de immense blauwe plek op mijn bovenarm en blijkt oprecht geïnteresseerd. "Wat is dat, jongen? Dit lijkt me geen geboortevlek. Eén of andere beet? Een zuigplek?" Er is geen ontkomen aan haar nieuwsgierige blik. “Een tattoo,” lieg ik. Ze schatert. “Neen, ik ben vorige week over een flightcase gedonderd. Koud water en Flamigel hebben amper gewerkt.” Lara kijkt bezorgd. “Niettemin, het staat je.”
Ik kijk haar in de ogen en vuur mijn eerste vraag af.

We moeten met iets van wal steken. Hoe zou jij jezelf voorstellen?
Maarten: Zij is de beminnelijke lelijke aap (gelach). Ik bedoel het goed. Trouwens, altijd. Dat is de totem die ze kreeg bij de scouts, de naam van een dier dat dezelfde eigenschappen heeft als de drager van deze totem.

Lara, wil je wat meer vertellen over je Libanese roots?
Lara: Mijn vader is Libanees en mijn moeder een Belgische wereldreiziger. Ze hebben elkaar ontmoet in Afrika op een ambassadefeestje. Tot mijn achtste heb ik in Nigeria gewoond. Daarna verhuisden we naar Aalst. Cultuurshock: geen palmbomen noch nonnen in kleurrijke kleding. Alle meisjes heetten Sofie, waren blond en leken op elkaar. België was raar. Mijn vader kon niet aarden in Vlaanderen en is vertrokken. Het Belgische deel van mijn bloed is nog altijd minder goed ontwikkeld. In koude winters kan ik echt neerslachtig worden.

Hoe verzeilt een half Belgisch half Libanees meisje in een popgroep?
Lara: Maarten was mijn scoutsleider. Hij heeft me ongeveer 10 jaar geleden gevraagd of ik in zijn bandje wilde zingen en gitaar spelen. Bij de eerste repetitie dacht ik: “Nee, ik wil naar huis!” Maar hij bleef geduld met mij hebben.

Vanwaar komt de naam Intergalactic Lovers?
Maarten: Dat heeft te maken met een verkleedfeestje. Ik was verkleed als marginaal van de toekomst, met veel plastic en aluminiumfolie. In die hoedanigheid verspreidde ik de boodschap van de liefde (hilariteit).

Hoe omschrijf je zelf jullie muziek?
Maarten: Ik omschrijf het als de soundtrack voor een film of serie die nog niet gemaakt is. Heel visueel, met verschillende passages, vanuit diverse landen, zowel vrolijk als droevig. Steengoede muziek, vanzelfsprekend.
Het gaat erom samen iets te maken, interactie tussen mensen, toevoegen en schrappen… Je kunt het vergelijken met een flipperbal die van links naar rechts gekatapulteerd wordt. De muziekbladen ressorteren ons bij indierock. Dat doet me altijd denken aan langharige Afghaanse windhonden. Zo’n etiket is me te eng.

Wat heb je voorgehad met je hand?
Lara: Ik heb tien jaar in cafés gewerkt. Op een avond wou ik twee bierglazen uit elkaar halen. Ik had niet gezien dat ze aan de achterkant stuk waren. Een seconde later hing mijn duim er nog maar half aan. Sindsdien kan ik geen gitaar meer spelen. Niet getreurd, nu haal ik danspasjes boven op het podium. Ik kan me niet langer wegsteken achter mijn gitaar. Tijdens die eerste optredens stond ik aan mijn statief gekluisterd. Toen dacht ik dat het niet boeiend kon zijn voor het publiek om te kijken naar een zangeres die haar microfoonstandaard op 30 verschillende manieren vasthoudt. Sindsdien laat ik me meer gaan.
Goed nieuws: ik probeer piano te leren.

Naar welke muzikanten kijk je op?
Maarten: Ik bewonder David Gilmour van Pink Floyd, een van de beste gitaristen ter wereld. De manier waarop hij een Fender Stratocaster en een lapsteelgitaar bespeelt, grenst aan het onwaarschijnlijke. Zijn eerder trage manier van soleren, maakt hem uniek.
De Franse gitarist Gabriel Yacoub behoort tot de top. Net als Lara heeft hij een Libanese vader. Hij brengt folk- en rootsmuziek en experimenteert met zowel middeleeuwse, traditionele als moderne folk geluiden.
Rodrigo y Gabriela, een Mexicaans gitaarduo, spelen akoestisch eigen nummers. Ze wagen zich ook aan covers van Led Zeppelin en Metallica.
Eigenlijk is Westerse muziek saai. Als ik iets nieuws en boeiend hoor, schrijf ik het op. Ik onthoud ook de talrijke tips.

Welke zangeressen bewonder je?
Lara: PJ Harvey, vooral met haar geel kleedje. Florence and The Machines. Jazz-zangeres Melanie De Basio, eigenlijk de Belgische Billie Holiday. Bovendien kijk ik uit naar Charlotte Gainsbourg hier op het festival. De productie van haar album ‘5:55’ door het Franse duo Air boeit me. Ik ben benieuwd naar haar show. Zeg, en Nina Simone, vooral als ze Jacques Brel zingt. We kunnen niet om Brel heen. Wat een teksten! Wat een présence! Als je zijn songs op YouTube bekijkt, dan merk je de echtheid, de passie, de originaliteit… Hij behoort tot de groten der aarde.

Jullie hebben al uitgebreid getoerd, zelfs in het buitenland. Welk van jullie concerten blijft je het meest bij?
Lara: De eerste maal dat we op Dour speelden en de eerste keer dat we de AB uitverkochten in datzelfde jaar. Voorheen modderden we wat aan in jeugdhuizen.

Vertrouw ons enkele anekdotes toe.
Maarten: In het Rivierenhof, Antwerpen, ben ik eens mijn versterker vergeten op de parking. Het zweet brak me uit. Gelukkig stond die er nog.
Lara: Blijft me levendig bij, het moment dat we op Cactus een compliment kregen van Greg Dulli, frontman bij de Amerikaanse band Afghan Wigs.
Voor een tournee had ik op straat een koffer gevonden die ik dicht had geworpen. Er zat een cijferslot op waarvan ik de code natuurlijk niet wist. Toen zijn de jongens de kroeg ingegaan en heb ik tot een stuk in de nacht alle codes geprobeerd. Uiteindelijk moesten we hem opensnijden (lacht). Helaas word ik nooit minder chaotisch. Op de koop toe denk ik niet na voor ik iets doe.

Is het moeilijk toeren met mannen?
Lara: Dat valt best mee. Ik ben geen meisje meisje en zij zijn geen typische jongens. Je moet wel een beetje rekening houden met de ego’s.
Maarten: We zijn geen echte macho’s, behalve Lara dan (gelach).

Op welk eigen nummer ben je het meest content?
Maarten: Op “For the young ones” uit ons laatste album ‘Exhale’. Morgen kan dat gerust iets anders zijn.
Wat betreft onze eerste cd ‘Greetings & salutations’, daar ben ik ook heel tevreden over. Het is logisch dat we veel bijleerden met ons debuut. Thomas Hahn producete. Hij leerde me dat je bijvoorbeeld je versterker kan platleggen om een ander geluid te krijgen. Steve Rooke masterde de cd in de Abbey Road studio’s in Londen. Hij zat in het verleden achter de knoppen bij Wilco en Franz Ferdinand. Bovendien kreeg de man een Grammy voor het opfrissen van het volledige oeuvre van The Beatles.
Lara: Sorry maat, we moeten ons klaarmaken voor het concert. Graag tot een volgende maal.

Ik moet toegeven dat het de eerste maal is dat ik iemand een volledig gesprek in de ogen gekeken heb. Ik krijg nog een zoen. Eigenlijk had ik graag een drankje terug getrakteerd. Ik blijf verweesd achter en kijk naar de immense bloeduitstorting op mijn arm die indruk gemaakt heeft. Precies een landkaart. Ik neem me voor er een tattoo van te laten maken als aandenken. Hoewel ik de meeste afschuwelijk vind – zeker die bumpers boven de kont – wordt deze origineel.
Naast dit aandenken en interview laten Intergalactic Lovers vooral een muzikale tattoo achter.

Intergalactic Lovers
support: Mooneye
zaterdag 24 november, 20 uur
cc Zomerloos Gistel, Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., 059 27 98 71
toegang € 25 vvk / € 30 add
www.gistel.be

Hanna Paulsberg

Hanna Paulsberg – Gurls & Hanna Paulberg Concept – Een kennismaking

Geschreven door

Hanna Paulsberg heeft met Gurls dit jaar een album uit ‘Run Boy Ru’ en ook met haar Hanna Paulsberg Concept heeft ze een album uit ‘Daughter of the Sun’. Tijd voor een kleine kennismaking.

  1. Dit jaar heb je twee releases gehad. De eerste met Gurls en nu een soloalbum met Magnus Broo. Was het een groot verschil om de twee albums te maken?

Het meest voor de hand liggende verschil voor mij is waarschijnlijk dat GURLS meer popgerelateerd is en het andere project met name Hanna Paulsberg Concept echt jazz is. Ik hou van spelen met en componeren voor GURLS, maar de muziek die we samen spelen in Hanna Paulsberg Concept ligt dichter bij mijn hart en is de reden waarom ik saxofoon speel.

 

  1. Op ‘Daughter of the Sun’ horen we veel Afrikaanse invloeden. Is dat de invloed van Magnus of was dat het plan voor de start van het maken van dit album?

De Afrikaanse invloeden zijn altijd al erg aanwezig geweest in het kwartet, nog voordat Magnus binnenkwam. We hebben onze muzikale wortels diep in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, het is een traditie die we liefhebben en bewonderen.

 

  1. Ik begrijp dat u het gebruik van analoge instrumenten belangrijk vindt, kunt u ons beschrijven waarom?

Het was altijd belangrijk voor mij dat muziek organisch, natuurlijk, levend zou moeten klinken. Dit is ook mogelijk met elektronische instrumenten, maar voor mij hebben akoestische instrumenten altijd als een meer natuurlijke manier gevoeld om die kwaliteit te bereiken. Ik denk dat ik ook van akoestische installaties houd omdat het gemakkelijker is om zacht te spelen. Wanneer de dingen te luid worden, verdwijnen zoveel details en dat vind ik bijzonder jammer.

 

  1. Hoe heb je de liedjes voor het nieuwe album geschreven? Alleen? Samen?

Ik heb de nummers alleen gemaakt, maar het nummer “Serianna” is het nummer van de bassist Trygve Fiske dat hij schreef voor zijn pasgeboren dochter.

 

  1. Ik hoor veel ruimte in de liedjes. Bijvoorbeeld @ "Hemulen Tar Ferie". Voor jazz niet zo gebruikelijk. De sax klinkt ook erg melancholiek.

De ruimte is de plaats. :)

 

  1. Ik ben geen grote jazz-expert, maar voor mij is dit album het meest toegankelijke album dat je tot nu toe hebt gemaakt. Mee eens?

Ik weet het niet, misschien? Mijn vader zegt dat dit het minst toegankelijke album is dat ik tot nu toe heb gemaakt. Maar ik vind eigenlijk dat het vrij toegankelijk is.

 

  1. Heeft de titel van het album een ​​bepaalde betekenis of is het gewoon een titel?

Onze drummer las een boek over Hatshepsut, een van de weinige vrouwelijke farao's die ooit bestonden. Blijkbaar was ze een zeer sterke en succesvolle leider, maar na haar dood probeerden de mannen die achter haar aan kwamen haar prestaties te verbergen. Het album is dus een eerbetoon aan haar en alle andere sterke vrouwen die harder hebben moeten vechten om erkenning te krijgen vanwege hun geslacht. Ze werd ‘Daughter of the Sun’ genoemd.

 

 

  1. Met Gurls sta je op het Jazz International Festival @ Nijmegen en Rotterdam. Ben je ooit naar Nederland gekomen? En wat verwacht je ervan? En wat kunnen we van u verwachten?

Ik ben een paar keer naar het North Sea Jazz Festival geweest met het Trondheim Jazz Orchestra. Maar ik kijk er erg naar uit om met GURLS te komen, ik denk dat het heel leuk zal zijn. Van ons mag het publiek ongetwijfeld een groovy, intiem en leuk concert verwachten!

 

Bedankt voor je tijd en veel succes.

 

  1. This year you have had two releases. The first with Gurls and now a solo album with Magnus Broo. Was it a great difference making the two albums? The most obvious difference for me is probably that GURLS is more pop-related and the other project Hanna Paulsberg Concept is jazz. I love playing with and composing for GURLS, but the music we play together in Hanna Paulsberg Concept is closer to my heart, and the reason why I play saxophone.
  2. On “Daughter of the Sun” we hear many African influences. Is that the influence of Magnus or was that the plan before the start of making this album? The African influences have always been very present in the quartet, even before Magnus came in. We have our musical roots deep in the african-american jazztradition, it is a tradition we love and admire alot.
  3. I understand that you find the use of analogue instruments important, can you describe us why? It has always been important for me that music should sound organic, natural, alive. This is ofcorse possible with electronic instruments as well, but for me, acoustic instruments has always felt like a more natural way to achieve that quality. I think I like acoustic insttruments better as well because it is easier to play soft. When things get too loud, so many details dissapear, and that is a big turn off for me.
  4. How did you write the songs for the new album? Alone? Together? I made the songs alone, but the tune 'Serianna' is the bassist Trygve Fiske's tune that he wrote for his newborn daughter.
  5. I Hear a lot of space in the songs. For example @ “Hemulen Tar Ferie”. For jazz not so common. The sax sounds also very melancholic. Space is the place. :)
  6. I’m not a big jazz expert but for me this album is to most accessible album you made so far. Agree? I dont know, maybe? My father says this is the least accessible album I have made so far. But I actually think it is quite accessible.
  7. Has the title of the album a certain meaning or is it just a title? Our drummer was reading a book about Hatshepsut, one of the few female pharoas that ever excisted. Apparently she was a very strong and succesful leader, but after her death, the men who came after her tried to hide her accomplishments. So the album is atribute to her and all other strong women who have had to fight harder to get recognition because of their gender. She was called "Daughter of the Sun".
  8. With Gurls you stand on the Jazz International Festival @ Nijmegen and Rotterdam. Have you ever come to the Netherlands? And what do you expect from it? And what can we expect from you? I have been to North Sea Jazz Festival a couple of times, with the Trondheim Jazz Orchestra. But I am looking very forward to coming with GURLS, I think it will be alot of fun. From us, the crowd can excpect a groovy, intimate and fun concert, no doubt!

 

Thanks for your time and lots of success.

Uriah Heep

Uriah Heep – gesprek met Mick Box nav nieuwe plaat ‘Living the dream’

Geschreven door

Uriah Heep –gesprek met Mick Box nav nieuwe plaat ‘Living the dream’

1. Hallo, gefeliciteerd met je 25e album. Ik moet zeggen dat ‘Living The Dream’ geïnspireerd en fris klinkt. Wat is het geheim daarvoor?

We hebben nog steeds een passie voor onze muziek, die we altijd hebben gehad. We namen het album allemaal op in de studio en speelden samen als een band en dat alleen al geeft het een fris en geïnspireerd gevoel, en onze producer Jay Ruston heeft dit perfect vastgelegd.

2. Waar kreeg je de inspiratie voor "Living the dream"?
Phil Lanzon, onze klavierspeler, begon met het schrijven van de liedjes nadat de besprekingen waren begonnen over het opnemen van het nieuwe album. Zowel Phil als ik zijn natuurlijke schrijvers en het is iets wat we dagelijks doen, hetzij het schrijven van een riff, een akkoordsequentie, een titel, een melodie of zelfs een couplet. Zelfs als het niet voor Heep is, doen we dit nog steeds zoals het in ons creatieve bloed zit om dit te doen. Wanneer de beslissing komt voor een nieuw album ontmoet ik Phil meestal bij hem thuis, en zet ik al mijn ideeën op tafel, en Phil ook. Daarna spitten we door de ideeën die ons prikkelen, en we beginnen ze te ontwikkelen. Aangezien Phil en ik erg op elkaar zijn afgestemd, passen sommige van mijn muzikale riffs en akkoorden soms onmiddellijk in sommige ideeën van Phil en ook andersom. We werken heel snel, ook hierin zijn we erg gedreven mensen, en we hebben een goede werkethiek bij het schrijven van nummers. Meestal worden alle muziek en melodieën geschreven en daarna beginnen we met het schrijven van de songtekst. We nemen tekstschrijven zeer serieus en we vertellen graag een verhaal.

3. Heb je nooit het gevoel dat alles wordt gezegd en gedaan met Uriah Heep?
Nooit daarom brengen we nog steeds nieuwe albums uit.

4. Waar staat de titel voor?
Zowel fans als vrienden zeggen ons vaak dat we door te doen wat we doen een droom waarmaken en ik ben het daar volledig mee eens, omdat we iets doen waar we een passie voor hebben.

5. Hoe ontstonden de liedjes? Zijn er liedjes die een speciale betekenis voor je hebben? Kun je wat korte uitleg geven over de liedjes?
Het eerste nummer “Grazed by Heaven” gaat over seksuele spanning, “Living the Dream” spreekt voor zich, “Take Away My Soul”, gaat over het misbruik van mediasites om terug te gaan naar de partner die je nog hebt, “Knocking at my Door”, gaat over een man die zijn verstand verliest', “Rocks in the Road” heeft een positieve boodschap dat iedereen op een bepaald moment in zijn leven een steen in de weg tegenkomt, maar gelovig en trouw aan jezelf gekoppeld aan positiviteit kom je toch altijd aan de andere kant, “Waters Flowing” gaat over een man die op zijn gitaar speelt aan de rand van het water en een menigte aantrekt maar op een dag vermist raakt, “It's All Been Said” gaat over wat er in de kranten staat, “Goodbye to innocence”, gaat over de lol van de schooljongen', “Fall Under Your Spell”, gaat over één blik in een drukke kamer en je kruist je ogen met iemand waarvan je weet dat het zal leiden tot zoveel meer, en “Dreams of Yesteryear”, is een reflectie op hoe mensen gedachten vasthouden die eerder in hun leven plaatsvonden en het geeft hen nog steeds een gloed en een goed gevoel dat hen helpt in de moeilijke tijden die ze nu hebben.

7. De band gaat 61 landen doen om het album te promoten. Zwaar? Hoe bereid je je voor op zo'n evenement?
Nou, je moet fit blijven en je dieet volgen voor de eisen van de tour. We willen graag een zeer hoge consistentie hebben in hoe we elke avond spelen, waarbij we 100% geven voor elke uitvoering.

8. Heeft de band nog steeds een aantal dromen te bereiken?
Het zijn dromen die je stimuleren om betere nummers te schrijven en geweldige concerten over de hele wereld te spelen. Er is altijd ruimte voor verbetering en ontwikkeling en zeker dromen.

9. De muziekbussiness heeft in al die jaren veel veranderd. Op welke manier heeft dit invloed op uw manier van werken?
Op te veel manieren om hierop te antwoorden in dit interview vrees ik. Sommige veranderingen zijn goed en anderen zijn slecht, maar met de veranderingen die we hebben gehad proberen we de kansen die we krijgen te omarmen en zo onze eigen niche te vinden.

10. Uriah Heep bestaat bijna een halve eeuw. Zijn er plannen om te vieren?
Natuurlijk zijn die er, en wat een trots moment zal dat zijn. Ons eerste album werd uitgebracht in 1970, dus we kijken uit naar die vieringen die beginnen in 2020. Op dit moment nu zijn we ondergedompeld in de promotie van ons nieuwe album, maar onderweg zullen ideeën voor 2020 zeker worden besproken en ontwikkeld.

11. Je kunt uit veel nummers kiezen om een ​​setlist te maken. Moeilijk?
Er zijn bepaalde nummers die we moeten spelen en mensen die naar de shows komen verwachten dat. Dit is geen probleem voor Heep omdat we trots zijn op die muziek, dus we zullen de favorieten naast tracks van LTD spelen en we zullen ook een aantal oudere nummers opnieuw bezoeken die we al een tijdje niet hebben gespeeld.

Uriah Heep zal in november in Brussel spelen.
Bedankt en veel geluk! 'Thanks’
Mick Box URIAH HEEP

Neo Minor

Neo Minor - 'Ambitie? Bekendheid en een drukke concertagenda

Geschreven door

Neo Minor – Ambitie? Een knaller van een debuut EP maken en dat laten resulteren in meer bekendheid en een drukke concertagenda''

Op zaterdag 22 september zakten we naar het gezellige, gratis, festival Veldrock in Temse. Sinds dat spraakmakende eerste concert dat we van de band Neo Minor hebben gezien in januari dit jaar, zijn we plots verliefd geworden op deze Lokeraars. Dat getuigt van enig chauvinisme- zelf Lokeraar zijnde - maar ook op Fonnefeesten wist Neo Minor dit nog maar eens te bevestigen. Ook op Veldrock kon de band compleet overtuigen. We schreven daarover: ''
In mijn notities schreef ik 'Emoties'. Want inderdaad zowel vocaal als instrumentaal maakt Neo Minor zoveel uiteenlopende emoties bij mij los, die me doen verschrompelen van intens verdriet, maar eveneens vol vreugde doen opspringen en dansen door de nacht. Magie, pure magie. Dat is wat Neo Minor ons voorschotelt op deze frisse herfstdag, waarbij ons hart weer eens intens wordt verwarmd.'' Naderhand hadden we een fijn gesprek met Neo Minor over heden, verleden maar vooral de toekomst.

Heren, dame. Stel uzelf eens voor. Wie is Neo Minor? Hoe is alles begonnen? Kortom.. voor zij die u nog niet kennen
Ewout:
Neo Minor bestaat uit zangeres Astrid Vlaminck, toetsenist Viktor Verstraelen, drummer Tanguy Heireman & bassist Ewout Picavet. Vertrekkende uit de nood naar een nieuwe muzikale prikkel en de zoektocht naar een vernieuwend geluid vonden we elkaar in de zomer van 2015. We leerden elkaar kennen door samen achter de schoolbanken te zitten en ook doorheen onze muzikale opleidingen kwamen we elkaar meerdere malen tegen. Het is een project waarbij elk van ons zijn muzikale grenzen wou aftasten.

Waar komt de bandnaam vandaan, heeft die een speciale betekenis?
Tanguy: Een zatte avond. Na het repeteren houden we in de zomer vaak een BBQ, uiteraard met de nodige drank daarbij. We hadden al wat nummers geschreven, maar we zochten nog enkel een goede bandnaam. Onze naam is eigenlijk afgeleid van Leo Minor (sterrenbeeld). Dit evolueerde tot Neo Minor. Waar een zatte avond al goed kan voor zijn.

Ik vind dat jullie muziek schippert tussen het betere dream pop, met knipogen naar andere muziekstijlen? Mee eens? Kortom, hoe zouden jullie muziek jezelf omschrijven?
Astrid: In een bepaalde recensie stond de term van Dream Pop en dat is ons een beetje blijven achtervolgen. Maar zelf noemen we onze muziekstijl liever 'Melodische soundpop'.

Ik zag op Veldrock toch voor het eerst een band die elkaar 'blindelings vindt'. Dat heb was de vorige keren ook wel een beetje, maar nu toch heel opvallend. Een verklaring voor?
Ewout: We proberen steeds wel andere dingen uit en willen op elk vlak elkaar uitdagen. Hoe meer we repeteren hoe beter we elkaar vinden. Een logische evolutie als je veel samen speelt en repeteert eigenlijk.

Er was duidelijk dus meer variatie, dat viel me op. Maar ik was toch weer onder de indruk van die ene song “Nightmare” waar Astrid onder begeleiding van Viktor me weer in een heel andere wereld laten vertoeven. Wie heeft die tekst geschreven?
Vikor: We proberen altijd heel veel dynamiek in onze muziek en set te leggen. Een element dat we zelf heel belangrijk vinden. Die tekst heb ik geschreven, het is een heel persoonlijk verhaal.

De teksten raken trouwens steeds een gevoelige snaar. Wie heeft die teksten geschreven? En gaat het over persoonlijke ervaringen?
Viktor:  De meeste recente teksten schrijft Astrid nu. Ik heb wel de basis gelegd voor de oudere nummers. En ja, teksten schrijven gaat altijd een beetje over persoonlijke ervaringen. Of dingen die ons bezig houden.

Het jaar is heel sterk gestart bij de opening van Vagevuur was ik enorm onder de indruk van jullie performance. Er is ook een soort medewerking geweest met 'Tees is Lokers'  heeft dat ook deuren geopend?
Tanguy: 'Tees is Lokers' heeft zeker een extra ‘boost’ gegeven voor de boeking van Fonnefeesten. We hadden die contacten naar Fonnefeesten eigenlijk al daarvoor ook, maar het heeft de organisatie misschien overtuigd om te durven gokken op lokaal talent. Dus op zich heeft dit wel een impact gehad. Ook dat optreden in Vagevuur heeft veel reacties uitgelokt. Maar echt deuren openen? Als je bedoelt dat het ons meer bekendheid naar buiten toe heeft bezorgd dan zeker en vast wel. Echter hadden we ook al in Bar Bagijn en JH Okapi gestaan in Lokeren, dus hadden we ons toch al getoond naar het Lokerse publiek toe.

Komen daar nog meer samenwerking met Tees is Lokers in de toekomst?
Astrid: Momenteel staat daarvoor niets op de agenda.

Op Fonnefeesten stond er meer volk voor jullie dan voor Douglas Firs (die trouwens een schitterend concert bracht) hoe waren de reacties achteraf?
Tanguy: We hadden er heel hard voor gewerkt en hadden daar op diverse kanalen ook heel veel promotie rond gemaakt. De zenuwen waren wel hoog gespannen. Maar de reacties waren achteraf uitermate positief. Het publiek was ook heel enthousiast. Dat geeft uiteraard een boost. Het was gewoonweg zoals we hadden gehoopt. Dat deed wel deugd, want het was toch een thuismatch en die win je liefst.

Kunnen we met andere woorden stellen dat 2018 het jaar van een doorbraak is geworden?
Ewout: We blijven gewoon verder evolueren. Vorige zomer hadden we na een succesvolle zomer gezegd, we willen nog beter doen dan deze zomer. En laat ons stellen dat we daar zijn in geslaagd, want de zomer van 2018 was enorm succesvol. Maar eigenlijk kan 2019 nog beter worden - dat hopen we toch - met het uitbrengen van onze eerste EP. Hopelijk kunnen we dan volgend jaar zeggen dat 2019 het jaar van Neo Minor was.

Er zou volgens wij hebben vernomen een eerste EP uitkomen binnenkort, met crowdfunding? Vertel er meer over
Astrid:
We voelden, vooral na deze zomer aan, dat de tijd gekomen was om die nummers ook eens uit te brengen. We hadden al wat demo's maar het is tijd voor een stap vooruit. Alles van administratie, reservatie van de studio, datum van de EP release, ... ligt vast. Op 1 maart zal er in Lokeren in JH Okapi een grote EP voorstelling zijn. Met alles erop en eraan.  Om dit allemaal te bekostigen hebben we een crowdfundingscampagne opgericht. Deze loopt momenteel en gaat de goede kant uit. We zijn er ook echt helemaal klaar voor.

https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor#.W6kERPmYSUn

Welke songs mogen we op die EP verwachten?
Viktor: Op onze debuut EP staan de vijf songs die onze identiteit het meest omvatten. Maar misschien moeten we ook nog niet alles verklappen.

Zijn er nog optredens gepland? Met andere woorden waar kunnen we jullie nog zien in 2018?
Ewout: 6 oktober staan we in Tielt ''Switch off on tour'', op 28 oktober in Okapi , Lokeren (aanrader) en op 9 november in Aalter ''Switch Off on tour''. Tussen de optredens door en in grote mate daarna zal de focus liggen op die EP die dus in maart 2019 uitkomt. 2019 zal dus eigenlijk ook  in het teken daarvan staan, voordien zal het druk genoeg zijn om ons daarop voor te bereiden.

Vandaag staan jullie redelijk hoog op de affiche, vlak voor SONS bijvoorbeeld die toch zijn doorgebroken naar een redelijk ruim publiek dit jaar, met erkenning op Studio Brussel.  Wat is jullie uiteindelijke ambitie, buiten het ondertussen gedoodverfde wereld dominantie? Een soort 'einddoel' laten we maar stellen?
Tanguy: Bands als SONS zijn eigenlijk bekend geworden naar een ruim publiek toe dankzij wedstrijden als 'de nieuwe lichting' of dergelijke, dat is altijd een goede springplank. Ook wij zouden hiervan graag gebruik zouden. Tot nu toe hadden we nog geen tracks die van voldoende kwaliteit waren om aan prestigieuze wedstrijden te kunnen deelnemen. Ook een van de redenen om een EP uit te brengen, iets in handen hebben dat we met trots de wereld kunnen insturen. Onze ambitie moet zijn om een knaller van een debuut EP te maken en dat te laten resulteren in meer bekendheid en een drukke optredenagenda.

Ik zit door mijn vragen heen, zijn er nog bijzondere mededelingen naar onze lezers toe? Waar kunnen we jullie vinden op sociale media (facebook, twitter, youtube, etc..)
 Astrid: Neem zeker eens een kijkje op ons crowdfundingsplatform als je interesse gewekt is!

·         Crowdfunding: https://www.crofun.com/nl/project/debuut-ep-neo-minor

·         Website: http://www.neominor.be/

·         Spotify: https://open.spotify.com/artist/6WI7oVvE0kTrkGoZhMlGdJ?

·         Instagram: https://www.instagram.com/neominor/?hl=nl

·         YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCtU9_v4dl8nAMoXeU2FfB9w

·         Facebook: https://www.facebook.com/neominorband/

Hartelijk dank voor dit fijne gesprek, veel succes in 2019. We blijven de activiteiten op de voet volgen.

DodenGod

DodenGod - ‘Bijbelverhalen zijn de horrorfilms van hun tijd’

Geschreven door

‘Salvation’ is het debuutalbum van DodenGod, de extreme metalband die een doorstart is van Ascend-ency. Het laatste album van Ascend-ency dateert van 2011. Waarom heeft het nieuwe zo lang op zich laten wachten?
“We zijn kort na het laatste album van Ascend-ency, in 2012 en 2013, begonnen aan wat oorspronkelijk gewoon de opvolger van ‘Regression’ onder de naam ‘Ascend-ency’ zou worden. In 2015 waren we eigenlijk reeds klaar en zijn we beginnen onderhandelen met verschillende labels. Het Belgische Shiver Records, dat ‘Regression’ uitgebracht had, was het eerste label waar we mee gepraat hebben. Daarna volgden er nog een paar en uiteindelijk zijn we terechtgekomen bij het Britse Antitheus Productions. Ondertussen waren we tot de conclusie gekomen dat het nieuwe album op een aantal punten een breuk vormde met het eerdere werk. Het is muzikaal minder industrial metal en nog meer een mix van black, death en extreme metal. De daaruit volgende beslissing om de bandnaam te veranderen heeft het hele proces nog wat meer vertraagd”, vertellen Yvs en Svn van DodenGod.

Samen met de nieuwe bandnaam staan er op Salvation nog een pak referenties naar religie, in de teksten en in de muziek. Was dat het centrale thema voor het album?
“Religie heeft mij altijd gefascineerd. Ik hou wel van de verwoordingen uit het oude testament. De verhalen die daarin staan waren de horrorfilms van hun tijd. En de manier waarop dat boek geschreven is, is gewoon briljant. Als je deze dan toepast en aanpast naar wat je als tekstschrijver wil zeggen, dan heb je een schat aan prachtige dingen ter beschikking. Wat ik in de lyrics wil zeggen, is voor mij heel belangrijk, maar dat hou ik liever voor mezelf. De luisteraar moet dat zelf uitzoeken en interpreteren. Dit is ook de reden waarom de teksten niet in het boekje staan”, zegt Svn.

Welke betekenis zit er achter de naam DodenGod?
“Veel van mijn teksten handelen over de dood. Het is een onderwerp waar ik al sinds mijn jeugd door gefascineerd ben. Elk geloof en elke cultuur heeft wel een eigen interpretatie van de dood en alle heidense culturen hebben wel een godheid die verantwoordelijk is voor ‘de volgende stap’. Het is iets wat ons allemaal vroeg of laat overkomt”, duidt Svn.

Aan Salvation kan je nauwelijks nog horen dat het een studioproject is van slechts twee mensen. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?
“Het is een hele evolutie geweest sinds de eerste demo-opnames van Ascend-ency. Die hebben we in 1997 en 1998 opgenomen door alles live te spelen in een homestudio en op te nemen op amper vier sporen. Vanaf 2001 zijn we met computers gaan werken en voor ‘Salvation’ hebben we met de beste programma’s kunnen werken en productioneel alles uit de kast gehaald. Het kost wel wat moeite om dat technisch allemaal onder de knie te krijgen, maar het resultaat mag er zijn. Deze band heeft nooit beter geklonken dan op ‘Salvation’. We hebben een vaste rolverdeling in DodenGod. Svn doet de lyrics en de zang en de mix, de mastering en het programmeren van bv. de drums, terwijl ik mij met alle instrumenten bezig hou en feedback geef over de mix en dergelijke. We voelen elkaar daar na al die jaren samenwerken ook goed in aan”, weet Yvs.

Bij Ascend-ency hadden jullie bij elke opname één of meer gastmuzikanten. Voor ‘Salvation’ hebben jullie alles zelf ingespeeld?
“Daar zit geen groot plan achter. Ik heb me, eerder toevallig, een basgitaar gekocht en heb dat instrument vrij snel onder de knie gekregen. Zo komt het dat we deze keer geen gastmuzikanten nodig hadden. Mogelijk werken we voor een volgend album met een ‘echte’ drummer en een gast-bassist. We beginnen altijd met een wit blad”, stelt Yvs.

De volgende samenwerking tussen jullie beide zal niet noodzakelijk onder de naam DodenGod zijn. Wat hebben jullie nog meer in petto?
“Met ons andere project, onder de naam SulphurSworn, brengen we old-school Zweedse deathmetal in de stijl van Grave, Entombed en Dismember. De opnames zijn klaar, maar we zoeken nog een label. Svn werkt nog aan nieuw materiaal van o.m. Thronum Vrondor en heeft nog eigen projecten als Aeons of Old (doom) en iets met ambient. Zelf werk ik onder de naam Toxic Veins samen met Pieter van Chalice aan een album met crossover-thrash, zoals die van DRI. We hebben al twaalf nummers, maar die moeten nog afgewerkt worden. Met Larz van Rompu van het vroeger Leech 54 en Death’s Bride werk ik aan logge oldschool-deathmetal. Het thema daar is WO II en de bandnaam is Reigersvliet. Ten slotte wil ik zelf nog een album met donkere new wave opnemen dat in de richting van de Sisters of Mercy zal gaan. Het leuke is dat het allemaal studioprojecten zijn, waardoor er minder druk is. We kiezen zelf waaraan we vandaag of morgen verder willen werken”, stelt Yvs.

Voelen jullie geen drang om de nummers van ‘Salvation’ live te brengen?
“Dat zouden we op zich wel graag doen, want we hebben er alle vertrouwen in dat er een publiek voor bestaat. We hebben beiden in allerhande bands gezeten die wel live speelden. Maar het ganse voortraject van live spelen – het repeteren, het zoeken van optredens, … - dat is er op dit moment te veel aan. Met een band de baan op gaan zou ons ook niet veel verder brengen dan België en misschien de buurlanden, terwijl het publiek voor deze extreme metal wereldwijd verspreid zit. Dan is het beter om de aandacht volledig op de promotie door het label te zetten. Een label heeft doorgaans een groter bereik dan wat je als live-band kan bereiken”, besluiten Yvs en Svn.

Chalice

Chalice - ‘Twee weken niet repeteren met Chalice voelt als een fysiek gemis’

Geschreven door

‘Twee weken niet repeteren met Chalice voelt als een fysiek gemis’

Chalice blaast dit jaar 20 kaarsjes uit en maakt het feest compleet met Ashes Of Hope, het nog maar vierde volledige album van deze Belgische band. De combinatie van death en thrash op Ashes Of Hope staat ver van de old school death waarmee jullie begonnen en ook ver van de melodische deathmetal van vorige albums.


“Ik ben in 1998 met Chalice gestart omdat ikzelf en mede-oprichter Yves Ragolle (nu o.m. bij DodenGod) heel hard de behoefte hadden om agressieve deathmetal te spelen. Ik was net gestopt als bassist bij Iconoclasm, een blackmetal band uit Aalter, waar we eerder inspiratie vonden bij Satyricon, Mayhem en Darkthrone. Herinneringen aan een show met Death, Cannibal Corpse, Tiamat en Gorefest in zaal De Jachthoorn in Pede leidden tot het plan om zélf iets te doen in dit genre.  Het bleef niet bij plannen, we gingen op zoek naar een volledige line up.
Na een paar wissels in de band begon die drang naar deathmetal af te zwakken. Nieuwe mensen brengen nieuwe ideeën en ook de oudgedienden in de band durven al eens iets nieuws proberen. We staan bijvoorbeeld niet schouder aan schouder met z’n vijven te juichen als In Flames speelt, maar die verscheidenheid in voorkeuren zien we tegenwoordig eerder als een troef dan als een splijtende verdeeldheid.
We beoordelen een nieuwe track daarom niet langer op zijn deathmetalgehalte. Het is belangrijker dat iedereen in de band er kan achter staan of geraakt wordt door de muziek en dat de fans zien en vooral horen dat we niet ter plaatse blijven trappelen. Daar zit voorts geen uitgekiende strategie of marketingplan achter. Het zou strategisch gezien zelfs makkelijker zijn om één label te plakken op onze muziek, terwijl we nu ergens in een niemandsland zitten tussen death en thrash”, zegt bassist Chris Lagrange.

Naar goede traditie werd lang gesleuteld aan het materiaal en de opnames, maar deze keer werd ook hard aan de promotie gewerkt.

"
In Vlaanderen zijn we behoorlijk bekend, maar is het aantal fans eerder beperkt. Daarom kijken we met dit album ook naar de buurlanden, waar ze ons stilaan ook beginnen kennen. Vroeger staken we al onze energie en centen in de opnames. We concentreerden ons uitsluitend op het creatieve en gingen er te veel van uit dat een goed album wel vanzelf zijn weg zou vinden naar de luisteraars. Als we maar genoeg optraden, zou iedereen ons wel kennen.
Het resultaat was dat te weinig mensen onze muziek te horen kregen. Daarom hebben we deze keer professionals ingehuurd om het album te promoten, en dat werkt. We bereiken steeds meer mensen in binnen- en buitenland, we krijgen veel meer vragen voor interviews en van radiozenders en organisatoren van festivals en zaalshows. Onze video’s op YouTube worden meer bekeken, zelfs onze oude albums worden volop beluisterd op Bandcamp, enz.

We hebben met Niels nu ook iemand in de band die beseft welk belang social media kunnen hebben voor een band. We hadden dit misschien al veel eerder zo moeten aanpakken, maar je bent nooit te oud om van je fouten te leren", legt zanger Pieter Dewulf uit.

We zijn als band ook een stuk volwassener geworden. Vroeger vonden we het niet kunnen dat iemand behalve in Chalice nog in een andere band zou spelen. Dat zagen we als een gebrek aan toewijding. Vandaag zijn de geesten gekeerd en zien we dat eerder als een verrijking. Onze drummer en één van de gitaristen spelen ook bij Caducity en dat verloopt zonder problemen. Met Pieter zit ik nu zelfs in een band waar we donkere, melancholische muziek maken. Het leuke is dat de rollen in die band omgekeerd zijn. Bij Chalice ligt veel verantwoordelijkheid vooral bij mij, terwijl het bij Blue Monday vooral Pieter is die gebombardeerd werd tot CEO.” stelt Chris.

Muzikaal staat Blue Monday, de andere band van Chris en Pieter, een heel eind van Chalice.

“Nicolas en Niels zitten met Caducity nog dicht bij de old school deathmetal die wij vroeger met Chalice speelden. Blue Monday is een heel ander verhaal. Het is een band met behalve Pieter als zanger en mezelf als bassist nog Hans Depraetere (Desert Drones) als gitarist en Jelle Janssens (Kentucky Daredevils, Les Ananas De Courtrai, Sushi Attack, …) als drummer. Voor Blue Monday zoeken we al een tijdje naar een zangeres die tegelijk gitaar of toetsen speelt, als vocaal tegengewicht voor de bariton van Pieter.
We willen echter niet wachten met live spelen tot we die zoektocht afgerond hebben en dus zal je Blue Monday binnenkort live kunnen zien. De muziek kan je omschrijven als trage, melancholische muziek met een donker randje…  een beetje Nick Cave, een beetje Tom Waits, een beetje Leonard Cohen, een beetje The XX. De sfeer is die van tristesse en melancholie, het is meestal ingetogen en intiem met als contrast geregeld wat agressievere gitaarstukken. Beide bands zijn voor ons belangrijk, maar met Chalice staan we al verder”, vertelt Pieter.

“Repeteren en live spelen met Chalice heeft voor mij iets therapeutisch. In mijn opvoeding werd mij altijd voor gehouden om mijn boosheid niet te tonen en nog steeds heb ik de neiging om woede en frustraties op te kroppen. Dan is repeteren of spelen met Chalice de perfecte uitlaatklep voor mij. Als ik twee weken niet repeteer, voelt dat aan als een fysiek gemis. Als een orgaan in mijn lichaam dat niet meer werkt”, geeft Pieter aan.

Ook voor Chris is de band nog heel belangrijk.

“Chalice is nog steeds de band waar ik mee opsta en ga slapen, maar na 20 jaar kan ik het ook wat gemakkelijker loslaten. Dat is gegroeid met de ‘volwassenwording’ van de band. Als het zo aanvoelt dat ik een remmende factor ben voor Chalice, zal ik met pijn in het hart een stap opzij zetten. Tot enkele jaren geleden zou dat scenario zelfs niet in mijn hoofd opgekomen zijn.
Ik verwacht niet dat Chalice nog eens 20 jaar zal bestaan. We spelen heel graag, we zijn een hechte groep vrienden die gaan voor de band en de muziek die we samen maken. We zijn nu al aan nieuwe nummers aan het werken voor de opvolger van Ashes Of Hope, maar we beseffen ook dat het voortbestaan van een band soms heel snel op losse schroeven staat.
Om de voorbije 20 jaar te overleven als band, hebben we behalve een flinke dosis doorzettingsvermogen ook heel wat geluk nodig gehad. Je weet nooit van tevoren wat er op je weg komt. Ondertussen hebben we al heel wat bereikt: vier goede albums opgenomen, op heel wat toffe festivals gespeeld, coole supports gedaan, voor veel volk kunnen spelen op onze releaseshows, heel wat mensen geïnspireerd of een leuke avond bezorgd…
Op de affiche staan van Graspop, Alcatraz of Ieperfest zou de kers op de taart kunnen zijn, maar ook zonder dat kan ik tevreden terugkijken op wat we bereikt hebben met deze band. Het einde is evenwel nog niet in zicht. We zijn 20 jaar oud, hebben dus een verleden, maar we kijken nog meer vooruit. Wie voortdurend omkijkt, die valt op zijn gezicht. Chalice blijft vechten voor de aandacht van iedereen met metal in zijn of haar hart, met alle beschikbare middelen”, stelt Chris.

Jullie zetten al stappen in het buitenland, met shows in Nederland en Frankrijk. Komt daar een vervolg op?

“Live spelen is nog altijd wat we het liefste doen. We kijken inzake buitenland vooral naar Frankrijk en Nederland. Daar groeit de belangstelling voor ons en komt er stilaan meer interesse van luisteraars en organisatoren. Volgende maand spelen we in Zoetermeer met de Nederlandse bands Shuulak en Incarnate en dan zien we wel wat de volgende stap wordt. We nemen onze tijd om het buitenland te veroveren. Niets moet en alles kan”, besluit Chris. 

Het Zesde Metaal

Het Zesde Metaal – Wannes Cappelle - Geen metaalmoeheid

Geschreven door

Het interview heeft wat voeten in de aarde, een subtiele verwijzing naar de single “Dag zonder schoenen”.
Na tien mails met het management prikken we eindelijk een datum. “Dit lijkt op Mick Jagger allures,” zeg ik lachend. “Hopelijk vertonen we geen uiterlijke kenmerken,” repliceert Wannes. Geen slecht woord over The Stones, maar zijn ouders hebben hem genoemd naar Wannes Van de Velde.
Het Zesde Metaal werd opgericht in 2005. Knack riep de debuut-cd ‘Akattemets’ uit tot meest onderschatte plaat van 2008. ‘Het kan verkeren,’ voorspelde Bredero want ondertussen zijn twee gouden platen een feit.
Ik toon hem een exemplaar van de Gintergazet en voeg eraan toe dat het interview nadien een eigen leven leidt via muziekwebsites als Musiczine. Jean-Marie Aerts genereerde zo 1 300 extra lezers en Cockney Rebel meer dan 1 700. Beeld je in, dat zijn 35 autobussen. “Dan gaan wij voor 2 000,” antwoordt hij kurkdroog.

Zijn groep Het Zesde Metaal krijgt wat mij betreft de Nobelprijs voor meest originele groepsnaam. Je kunt het de best geoliede band van het moment noemen. Het zijn stuk voor stuk supermuzikanten en het klikt. De camaraderie kan je van hun gezicht lezen. Het geheim? Ik vermoed dat ze na ieder optreden samen onder de douche staan. Zo belanden we naadloos bij de ecologische klassieker van André Van Duin: ‘Samen in bad. Ja, gezellig is dat. Het brengt je aan de kook en spaart nog water ook… ‘

Om de ijsbreker van wal te laten, haal ik een cd van onder het stof.

Herinner jij je Old Dog Yet?
Waar heb je dit op de kop getikt? Tjonge, dat was mijn allereerste cd. Ikzelf aan de elektrische piano en op zang. Eigen Engelstalige nummers, een instrumental en twee covers: ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen en ‘Suds & soda’ van dEUS. Inderdaad, een sobere pianoversie. Ik herinner me niet dat Tom Barman me ooit bedankt heeft.

Ik zie je zelden nog achter de toetsen zitten
Na mijn studies aan Studio Herman Teirlinck ben ik overgeschakeld van piano naar gitaar. Dit laatste instrument heeft minder barrière, je kunt meer bewegen. Het is een goedkope oplossing. Voor € 200 heb je al een redelijke gitaar.

Wanneer ben je overgeschakeld naar het West-Vlaams?
Ik kan je dat exact zeggen. Augustus 2001 toen ik Flip Kowlier bezig zag op het folkfestival van Dranouter. Eigenlijk kon je me al een figuurlijke Obelix noemen die in een vat Willem Vermandere gevallen was. De overdosis Vermandere die ik kreeg in mijn jeugd en de invloed die hij had, is gewoon niet te schatten. Ik ben niet de nieuwe Willem. Dat is nooit mijn ambitie geweest. Maar als ik een deel van zijn oeuvre opzet, denk ik altijd: “Dit is zo goed gemaakt, zo goed geschreven. Een taalvirtuoos.” Dat wordt onderschat. Maar Kowlier trok me over de streep.

Droom je van een internationale carrière?
Dat is mogelijk, zelfs in het West-Vlaams. Neem nu de IJslandse groep Sigur Ros. Je verstaat geen fluit van hun teksten en toch breken ze wereldwijd door. Om het internationaal te maken, moet je meer moeite doen. Het is geen noodzaak voor mij. Je bent dan veel meer onderweg, weg van thuis. Op de koop toe zit ik de laatste tijd om geen werk verlegen, integendeel.

Eigenlijk ben je begonnen als cabaretier
Dit project ontstond in De Kreun in Bissegem, samen met Dries Helsen. Als duo wonnen we de publieksprijs op Humorologie 2002. Mijn eerste nummer in het West-Vlaams, ‘Cowboy en Indiaan’, dateert uit die periode. Vier jaar lang traden we op als Wannes en Dries. In principe mocht je aan de Studio Herman Teirlinck niet optreden na de lesuren maar ze lieten het oogluikend toe. Na die vier jaar moesten we een nieuwe voorstelling maken om af te studeren. Er waren allerlei regeltjes: dit en dat mocht niet. Daarbovenop had je de dwang van de lach. Toen besloot ik om volop voor de muziek te gaan.
In De Kreun heb ik ooit een cursus djembé – je weet wel, zo’n Afrikaanse vaastrommel die aardig op de zenuwen kan werken - gevolgd. Vergeet niet te noteren dat ik naast acteur, scenarist, zanger, toetsenist en gitarist ook een gediplomeerd djembé-speler ben.

Naast muziek en teksten schrijf je mee aan scenario’s

Inderdaad, ik was coscenarist voor de succesvolle serie Bevergem. Bart Vanneste alias Freddy De Vadder geloofde keihard in het opzet. De kans dat dit tot een goed einde kwam, was miniem. Het werd uiteindelijk een fantastisch proces en op de koop toe een succesverhaal. Ik speelde Wantje, een onzekere wijkagent. Wist je dat het onbekende woord ‘nurfen’ dat in de reeks gebruikt werd, het tot het meest gegoogelde woord van 2015 schopte. Er komt helaas geen vervolg op de serie. De spontaniteit zou verdwenen zijn.

Momenteel schrijf ik aan een nieuwe tv-reeks. Daar mag ik nog niks over vertellen.
Is een zekere filantropie je niet vreemd?
Eén van de nummers op ‘Calais’, ons laatste album, draagt de titel ‘Onderbemand’. Ik schreef het nummer voor Buddywerking Vlaanderen, waar ik peter van ben. Deze werking koppelt vrijwilligers aan mensen met een psychische kwetsbaarheid, om hen uit hun sociaal isolement te halen. Een buddy is geen wonderdokter, wel iemand die z’n hand uitsteekt en zegt: “Laten we met z’n tweeën iets doen”. Dat verandert levens, zowel dat van de vrijwilliger als dat van de persoon met psychische problemen. Beiden hebben iets aan de Buddywerking, ze maken elkaars leven waardevoller.
Ik citeer hierbij graag professor Dirk De Wachter. ‘Hoog gevoeligheid vormt niet het probleem maar veeleer ongevoeligheid.’ Onze maatschappij is niet aangepast aan mensen met psychische aandoeningen

Laten we het hebben over ‘Ploegsteert’, jouw succesnummer bij uitstek
Ik schreef dit nummer in opdracht van het Wielermuseum in Roeselare. Ze vroegen aanvankelijk om ‘My way’ van Frank Sinatra te coveren, het favoriete nummer van Frank Vandenbroucke. Ik maakte een nieuw lied gebaseerd op zijn biografie. Lach niet, naast djembé speler was ik ooit Belgisch kampioen triatlon. Ik moest vaak trainen en zo heb ik Frank persoonlijk gekend. Tijdens zijn trainingen in het zwembad van Menen kwam VDB vaak meezwemmen.
Je zou kunnen stellen dat Frank aan een bipolaire stemming leed. Het was alles of niks, komen of gaan. Hij bleek zeer bevlogen in zowel goede als slechte dingen. Je moet eens zijn biografie lezen: ontroerend door de openheid en het zelfinzicht.
‘Ploegsteert’ is op één avond geschreven. Het moment dat ik de zin bedacht ‘Ge waart nog kind, ge ving nog nie veel wind’, dacht ik: “Wow, nu ben ik vertrokken.”
Het nummer slaat aan want 16.500 Radio 1-luisteraars stemden erop en zo werd het koploper in de ‘100 op 1’. Mijn pensioen lijkt verzekerd.
En zeggen dat we het nummer eerst niet op de plaat zouden zetten…

Hoe ga je te werk?
Ik zet me aan de piano of neem mijn gitaar en begin te improviseren. Ik neurie of zing en laat de woorden komen. Ik laat alle remmen los en ga erop door. Eigenlijk ga ik op zoek naar het kind in mezelf. Zo kom je op dingen die je niet met je verstand bedenkt maar met gevoelens. Ik zat eens aan de piano met mijn neefje van 3 jaar op mijn schoot. Het was verbazingwekkend hoe hij meedeed. Hij heeft nog geen enkele filter. Zoals Picasso zei: ‘Ieder kind is een kunstenaar. De moeilijkheid is er een te blijven als je groot wordt.’
Ik denk hierbij aan het nummer ‘Ier bie oes es ‘t goed’. Dat is gelijk een beeldhouwer met een stuk steen. Het zit erin, nu nog kappen. Zo kwam de zinsnede ‘Zoe ze gediend zin met een kartje?’ als een spontane vondst.
Mijn parrain heette Henri en had van die menten voor de asem. Als hij er eentje nam, kon hij die na twee uur van onder zijn tong halen. Vertel eens over jouw ‘Arrie’.
Eigenlijk heette hij ook Henri maar iedereen zei Arrie. Hij was niet mijn peter maar mijn directe buur. Wij woonden in nummer 16, hij in 14. Eigenlijk zat er nog een bewoner tussen op 15. Dat was aan de overkant. Zoals wel meer voorkwam in deze streek was Arrie vlasbewerker. Een intelligente man die niet gestudeerd had. Zeer godsvruchtig. Hij deelde in de kerk de boekjes rond en stak de kaarsen aan. Ik was de zoon die Arrie nooit gehad had. Een wijze mens. Als hij over iemand niks goed kon zeggen, dan zweeg hij er liever over.
Toen ik aan de Erasmushogeschool studeerde, werd Arrie opgenomen in de kliniek. Door mijn studies had ik niet veel tijd om afscheid te nemen. Maar ik heb een liedje voor hem geschreven dat hij nog gehoord heeft voor zijn dood.

Krieg ik nu min mente voor den asem
'k Zitte zonder van mie 't haasten.
De laatste keer ip strate a' j' mie nie herkend.
Ik zeie ‘Dag Arrie’. Gie zei ‘Wien es die vent?’

Dat lijkt me een mooi verhaal om af te ronden. Een laatste vraag: wat heb je gedaan met de twee gouden platen?
Eentje hangt boven de vier wasmanden in het waskot omdat ze past bij de kleurtinten. De andere zit nog in de verpakking.
Met nummers als ‘Naar de wuppe’, ‘Calais’ of ‘De vrede’ kan je Het Zesde Metaal een ethisch verantwoorde groep noemen. Ze staan achter het goede doel, drinken koffie van de Wereldwinkel en… douchen samen. Al was het maar voor het milieu.

Pics homepag – Pieter Verhaeghe

Het Zesde Metaal
voorprogramma: Higher Octane
vrijdag 6 juli 2018 om 20 uur
toegang € 5
info 059 27 98 71 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

www.gistel.be

Dunk!records

Dunk!records – Een overzicht - Wout Lievens

Geschreven door

Wie houdt van post-rock en post-metal kan terecht bij het Zottegemse label Dunk!Records dat een aantal buiten- en binnenlandse bands herbergt. Daarnaast is Wout ook bezieler achter het Dunk!Festival. Een driedaagse hoogmis voor liefhebbers van dit muziekgenre. Tijd voor wat vragen aan Wout.

1.      Eerst is het festival in 2005 ontstaan en een zestal jaren daarna het label. Had je een bepaalde nood ontdekt dat je met een eigen label bent gestart?

Eerst en vooral wil ik er even op wijzen dat de oprichter van dunk!festival (en nog steeds mede-organisator) eigenlijk Luc Lievens, mijn vader, is. Samen met een klein team van vrienden en familie organiseren we het festival al sinds het begin.

Het label is opgestart in 2011 toen ik al lachend de vraag kreeg van Kokomo om hun ‘If Wolves’ plaat uit te brengen “op een label dat misschien dunk!records moet noemen”. Ik heb geen seconde getwijfeld en ben eraan begonnen. Kokomo kwam met die vraag naar ons omdat ze wisten dat we kwaliteit leveren in alles wat we doen en dat was moeilijk te vinden in een label. De dunk!mentaliteit in de vorm van een label was dus iets waar zij en vele andere bands naar op zoek waren. Ik vind het een geweldig idee om ook door het jaar heen de post-rock scene te ondersteunen en een kwaliteitslabel te proberen zijn voor goeie post-rock bands.

 

2.      Vanwaar de keuze voor post-rock en post-metal bands?

Dat is toevallig (of niet) het genre waarin ik mij het meest thuis voel. In post-rock muziek is er veel ruimte voor de fantasie van de luisteraar. Er wordt de tijd genomen om een setting op te bouwen en er een open verhaallijn door te verweven. Allemaal enkel en alleen met instrumenten, geen zang en tekst die het verhaal uitleggen. Door deze openheid kan ik als luisteraar veel beter mijn eigen fantasie projecteren op de muziek. Het is de soundtrack van een onbestaande, zelfgemaakte film. Het vraagt misschien iets meer van de luisteraar maar de beloning is ook net iets groter. Deze genres werken heel goed live en als muzikant vind ik het ook belangrijk om muziek live te ondergaan. Dat leidt dikwijls tot mooie, intense momenten. Zeker als de omstandigheden goed zijn zoals op dunk!festival :-).

 

3.      Wat is het criterium om bands vast te leggen voor je label? Wat houdt een deal met hen in?

Het belangrijkste criterium is dat de muziek echt heel goed moet zijn. Als ik beslis om een bepaalde plaat uit te brengen wil ik er 100% achter staan. Als dat niet het geval is kost het meer energie om er iets van te maken en is het plezier er af. Behalve dat moet de muziek ook een beetje aansluiten bij de genres waar we voor staan: post-rock, post-metal, ambient, drone, doom,… Uiteraard wijk ik daar soms ook graag eens van af :-).

Een deal met een band is telkens anders en wordt per situatie bekeken maar in het algemeen zorgt de band voor de audio en cover ontwerp en zorg ik dat dat vertaald wordt naar een fysiek product. Als dat er is verzorgen we samen met de band de promo van de plaat. Contracten doen we niet. We hebben vertrouwen in de mensen waarmee we samenwerken en ik verwacht ook het omgekeerde. Het is niet mijn bedoeling om bands aan het label te verbinden door een contract. Als ik bijvoorbeeld niet kan bieden waar zij naar op zoek zijn wil ik hen niet bij ons houden omdat we dat zo afgesproken hadden in een contract. Dat werkt niet. Ik wil die bands steunen en helpen groeien, niet tegenhouden als er zich betere opportuniteiten voordoen.

 

4.      Is het gemakkelijk heden ten dage om een label te runnen? Wat zijn de moeilijkheden waarmee je te maken krijgt en wat zijn de fijne dingen eraan?

Een label opstarten is niet zo evident maar zeker mogelijk met de voordelen dat het internet te bieden heeft. Hetzelfde geldt voor het runnen van een label. Met de juiste motivatie, een gezonde zin voor perfectie en een positieve ingesteldheid kom je al een heel eind. Er komt wel veel werk bij kijken om alles in goede banen te leiden. Je moet met alle aspecten tegelijk bezig zijn: bands selecteren, de productie begeleiden, webshop en website onderhouden, product fotografie, promotie voeren, verzendingen beheren, klantenservice… Maar ik haal er veel voldoening uit om een release van begin tot einde op te volgen en het resultaat dan uiteindelijk in onze handen te hebben en op te sturen naar fans over de hele wereld. Die mensen kunnen dan genieten van een goeie plaat die er misschien niet zou geweest zijn als dunk!records er niet was. Dat is een leuke gedachte. De minder fijne dingen zijn terugkerende pakketjes die niet konden afgeleverd worden of platen die soms beschadigd aankomen (gebeurt gelukkig niet veel). Alsook de beste tarieven en diensten vinden is niet simpel. Vooral in België. Een niet te ontkennen moeilijkheid is natuurlijk ook om alles altijd financieel rond te krijgen.

 

5.      Wat zijn je objectieven met het label?

De objectieven zijn om fans te voorzien van goeie post-rock en post-metal platen en ook te verrassen met nieuwe bands. De kwaliteit van de muziek en de verpakking zijn heel belangrijk. We brengen bvb alle releases uit op 180g gekleurd vinyl en gebruiken dikker karton voor de cover. De ‘live op dunk!festival’ platen zijn iets nieuws sinds vorig jaar maar dat is iets dat we graag wat verder zouden uitwerken.

 

6.      Hoe selecteer je de bands die je programmeert op je festival? Ga je ze zelf eerst gaan bekijken? Of heb je daar mensen voor?

De selectie gebeurt door een klein programmatieteam. De line-up is eigenlijk een lijst van bands die we heel graag zelf (nog) eens zouden willen zien spelen. We proberen om zoveel mogelijk bands al eens live gezien te hebben voor we ze boeken bij ons. Een live video op YouTube kan soms ook helpen als ze nog niet in de buurt geweest zijn. Want een band voor het eerst naar het Europese continent halen is ook leuk. We luisteren ook naar tips van mede-organisatoren in de post-rock wereld en proberen ook festivals in hetzelfde genre te bezoeken. Bands tippen dikwijls ook andere bands of zijn samen op tour. Als je bepaalde bands een paar keer op verschillende plaatsen ziet opduiken waarvan je weet dat ze daar goeie shows opzetten dan helpt dat ook. Dikwijls hebben we een band nog helemaal niet live gezien (in het echt of online) en dat is dan een gok die meestal wel goed uitdraait.

 

7.      Hoeveel bezoekers had je verleden jaar op het festival? Is het zeer werkintensief om te organiseren? Zoja wat is de meerwaarde ervan?

Vorig jaar hadden we alles bij elkaar 1000 bezoekers per dag. Dat is waar we naar mikken. Een festival organiseren is inderdaad redelijk intensief. Zeker in de weken vooraf en dagen erna. Maar ook de maanden vooraf is het heel veel mailen met bands, leveranciers contacteren, ticketverkoop regelen en opvolgen, promotie voeren, teams samenstellen… Gelukkig hebben we een heel efficiënt en gemotiveerd team om alles in goede banen te leiden. Iedereen heeft het beste voor met de bands en de bezoekers en zal er alles aan doen om eventuele problemen te vermijden of op te lossen. Als er iets misgaat tijdens het festival hebben heel weinig mensen dat in de gaten omdat het snel en efficiënt opgevangen wordt.

De meerwaarde van het harde werk van ons team is dat post-rock fans van over de hele wereld kunnen afzakken naar Zottegem om hun favoriete bands (maar ook nieuwe pareltjes) te ontdekken in zeer goede technische condities en op een sfeervolle locatie. Alsook de andere aspecten van het festival zoals de catering krijgen heel veel aandacht. We proberen alle details zo goed mogelijk uit te werken zodat er geen kleine ergernissen in de weg staan van een geweldig weekend.

 

8.      Het kan mijn mening zijn maar ik heb de indruk dat post-rock en post-metal behoorlijk aan belangstelling wint de laatste jaren. Een verklaring?

Ik heb ook die indruk maar ik hou er rekening mee dat het er kan mee te maken hebben dat onze positie in die wereld ook verandert. Ik denk dat mensen misschien sneller hun weg vinden naar ons. Maar als we dat even opzij zetten zou ik zeggen dat je nog steeds gelijk kunt hebben :-). Misschien is dat omdat er meer en meer festivals zijn die deze genres promoten. Over heel Europa maar ook daarbuiten. Het live ervaren van post-rock en post-metal is toch nog iets anders dan op plaat beluisteren. Hoewel de nieuwe (en goeie) releases van de grotere namen in het genre daar ook wel mee te maken zullen hebben.

 

9.      Welke hedendaagse bands in het genre zie jij doorgroeien?

Voor mij gaat het niet per se om doorgroeien of doorbreken. Daar is het misschien niet het juiste genre voor maar We Lost The Sea is zeker en vast op weg om een grote naam te worden in de post-rock wereld, als ze dat niet al zijn. Hun laatste plaat ‘Departure Songs’ is voor mij echt een all time post-rock klassieker. Ik ben dan ook heel blij dat we de kans gekregen hebben om die mee uit te brengen in Europa. Ook Ranges heeft met ‘The Ascensionist’ een heel sterke plaat afgeleverd en kan dat heel goed live overbrengen. Ze zijn ook enorm gemotiveerd en hebben een heel goeie werkethiek. Lost In Kiev is heel consequent. Hun eerste plaat ‘Motions’ vond ik al heel goed en ‘Nuit Noire’ was nog een stukje beter. Ik verwacht dat de volgende plaat ook weer beter gaat zijn. Het valt mij op dat bij deze drie bands het artwork ook telkens heel goed zit en gemaakt werd door bandleden zelf of iemand van hun entourage.

Dit zijn trouwens drie bands van drie verschillende continenten maar telkens uitgebracht door dunk!records :-).

Trouble Agency

Trouble Agency – Met één van de oudste trashbands een gesprek

Geschreven door

De Brusselse metalband Trouble Agency bracht eind vorig jaar het nieuwe album ‘Suspected’ uit. De critici wisten dat album heel erg te waarderen. Tijd voor een praatje dus met één van de oudste thrashbands van België.

Wat zijn de eerste reacties op Suspected? Onze nieuwe CD ‘Suspected’ is nog maar net uitgekomen en de promotie loopt nog. We voelen een groeiende interesse voor onze muziek en de reviews zijn goed. Maar het is nog een beetje te vroeg om al conclusies te trekken.

Afgaand op de songtitels op het album zit er heel wat maatschappijkritiek in ‘Suspected’. Wat is jullie grootste ergernis? Onze grootste bekommernis is de decadentie van onze maatschappij op alle gebieden en de onbeschofte brutaliteit van het economische systeem dat de wereld in zijn greep houdt. Het is gitarist Didier Van Coppenolle die meestal de aanbrenger is van de ideeën op gebied van teksten en muziek. Die worden dan samen voort uitgewerkt door alle leden van Trouble Agency.

Ik heb ook wat hardcore-invloeden gehoord op Suspected. Zit er ook wat hardcore-DNA in Trouble Agency? Dat heb je goed gehoord! Er zit inderdaad wat hardcore in het DNA van Trouble Agency. De gitaristen van de band, Larry en Didier, hebben honderden optredens gezien van hardcore, metal en crossover. Hardcore en thrash leefden ooit samen, terwijl die nu meer in afgescheiden hokjes gestopt worden. De mooiste voorbeelden van dat samenleven zijn de optredens van DRI, The Accused, Negazione, Lärm, Heresy, enz.

Voor de opnames van ‘Bite Into Life’ in 2002 konden jullie rekenen op de hulp van Xavier Carion van Channel Zero. Hoe is Suspected opgenomen? ‘Suspected’ werd in een echte studio opgenomen, de Ear We Go-Studio, met producer François Dediste. Die heeft het totaal van de opnames onder zijn vleugels genomen, evenals de mix, mastering … en zelfs de catering (bier, koffie en frietjes).

Jullie speelden minstens zes keer in Magasin 4 in Brussel. Die zaal moet dit najaar sluiten. Hebben jullie bijzondere herinneringen aan die zaal?
Magasin 4 en DNA waren ‘the place to be’ voor de undergroundscene in Brussel. Eén van onze beste herinneringen aan Magasin 4 is een optreden om 4 uur in de namiddag. De zaal was vol geraakt ondanks zwaar winterweer en sneeuw die met pakken uit de lucht viel. Magasin 4 zal na de sluiting enorm gemist worden door de undergroundscene. Als Brusselaars hebben wij daar de kans gehad om héél véél goeie bands te ontdekken.

Het aantal kleine clubs in Brussel en Vlaanderen gaat nog altijd achteruit. Zijn er nog speelkansen voor een thrashmetalband?
Dat is correct voor Brussel, daar worden de speelkansen beperkt. In Vlaanderen zijn er nog meer dan genoeg podia in kleine en grote clubs. In Vlaanderen zie je ook dat diehard metalfans zelf festivals en optredens organiseren, zoals o.m. Blast From The Past. Er is ook een goed netwerk van jeugdclubs. In het zuiden van het land beginnen een aantal clubs en cafés uit de grond te schieten zoals bv. de Titans Club in Lens, Le Cercle in Chappelle-lez-Herlaimont, Zig Zag in Ittre en het Durbuy Rock Festival. Dus er zijn nog wel kansen voor een Brusselse band om te spelen in eigen land.

Bestaat er nog zoiets als een Brusselse metalscene met bands (en fans) die elkaar steunen? Omdat de Brusselse scene relatief klein is, ontmoeten de bands en fans mekaar tijdens optredens in Brussel. Een spontane steun ontstaat dan. Heel wat fans zijn ook zelf bandleden en dan worden al eens ‘gouden tips’ gedeeld. Thrashmetal lokt zowel een ouder als een jongere publiek en dat zie je ook goed bij ons. Trouwens twee huidige leden van Trouble Agency waren ooit onze allereerste jonge fans. Thrash is dus ver van uitgestorven!

Jullie wonnen in 2014 de Belgische Wacken Battle van RTP. Hoe was dat? Die Battle was een echte strijd omdat het niveau van de deelnemende bands héél goed was, met o.m. Reject The Sickness, Signs of Algorithm en Sons of Lioth. Die battle winnen kwam als een verrassing voor ons, maar heeft ons vertrouwen een boost gegeven. Spelen op Wacken was een droom die uitkwam en een onvergetelijke ervaring. Het heeft in Vlaanderen heel wat deuren geopend om te spelen.

De winnaars van elk land nemen het in Wacken ook nog eens op tegen elkaar. Van de toen als beste aangeduide bands als In Mute, Dirty Shirt, Evocation en Convivum hebben we nadien weinig gehoord. Alleen voor het Deense Huldre is Wacken een goede springplank geweest. Alleen de vijf eerste werden bekendgemaakt, dus, vermoeden wij dat we zesde waren.

Is het goed om van muziek een competitie te maken, haal je zo echt de beste band naar boven? Of is zo’n wedstrijd eerder een noodzakelijk kwaad/de enige kans voor een unsigned-band om op Wacken te geraken? Competitie in muziek is volgens ons niet echt de ideale manier omdat muziek een kunst is en erop stemmen is meer een kwestie van individuele smaak. Hoe bepaal je als fan of als jury uiteindelijk wie de beste is? Maar inderdaad, het is jammer genoeg meestal de enige kans voor een unsigned band om op festivals zoals Wacken te mogen spelen.

Jullie speelden reeds in Parijs het voorprogramma van Immortal en Hypocrisy. Zijn er zo nog buitenlandse optredens geweest? In Parijs hebben we met Immortal in La Locomotive gespeeld. Dit was ons eerste optreden voor een groot publiek. Wij hebben ook in Nederland in 013 gespeeld voor het Christmas Festival met Exodus, Six Feet Under en Macabre. Wij hebben daar mooie herinneringen aan. De organisatie was top. Wij hebben toen ook heel toffe ontmoetingen gehad met de sympathieke gasten van Exodus en Macabre. Wij hopen in de toekomst meer buiten België te kunnen spelen.

Stel dat je moet kiezen tussen een korte supportshow in de Benelux van pakweg Testament of een festival als Alcatraz of Graspop mogen openen. Wat zouden jullie kiezen en waarom? We hopen dat we die keuze nooit moeten maken. We spelen altijd met even veel plezier, is het in kleine clubs of grotere zalen. Spelen met bands zoals Testament is interessant want wij spelen voor een thrash-minded publiek. Spelen op grote festivals zoals Alcatraz of Graspop is ook boeiend, omdat we zo ook eens en ander publiek kunnen bereiken.

Als jullie zelf de affiche zouden mogen samenstellen voor een leuke avond, wie staat daar dan op en welke zaal/festival mag dat zijn.
Laten we even uit de bol gaan … Madison Square Garden met Slayer, Metallica en Megadeth.

Trouble Agency als vierde van de Big Four? Ze zullen zich meten haasten nu Slayer met pensioen wil. Voorlopig moet je ook nog niet naar New York om Trouble Agency aan het werk te zien. Op vrijdag 23 maart komen ze nog gewoon naar JH Asgaard in Gent (Sint-Amandsberg).

Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/trouble-agency/suspected/


(foto: © Trouble Agency)

 

All We Expected

All We Expected – Alle kansen benutten!

Geschreven door

2017 was een sterk jaar op gebied van muziek en vooral dan de Belgische muziek. Het post rock/metal album “Hatar” van All We Expected stond in mijn lijstje met de beste releases van 2017. Daarom vonden we het wel eens interessant om hen een aantal vraagjes te stellen om de band wat beter te leren kennen.

1.     Hoe hebben jullie de commentaren en reacties beleefd sedert de release?
      Echt een storm aan commentaren en reacties hebben we nog niet gekregen. Dit heeft zeker ook te maken met het feit dat ons album op het einde van het jaar uitkwam en zo misschien wat aan de aandacht ontsnapt is. De reacties die we tot nu toe al gekregen hebben, waren wel overwegend positief en na al het harde werk doet dit deugd om te horen, zeker weten.

2.     Zijn er plannen om te toeren?
      Plannen zijn er inderdaad. Meer info daarover volgt zeer binnenkort!

3.     Jullie hebben geopteerd voor het Gentse label Dunk! Records. Hoe is dat gekomen?
    We zijn zelf al jaren bezoekers van het festival – dat trouwens echt méér dan de moeite is, jaar na jaar – en Wout van Dunk!records is voor ons ook geen vreemde meer. Een aantal jaren terug runde Wout samen met een vriend het online videoplatform The Stargazer TV en Guillian (gitarist) heeft daar toen stage gelopen. Uiteindelijk kregen we zo enkele maanden later de kans om support te spelen voor Motek in niets minder dan de living van de familie Lievens, een plek die eveneens officieus door het leven gaat als Dunk!-HQ. Vanaf dat moment zijn we ook elk jaar blijven gaan naar het festival en toen ons album er zou gaan komen, leek dunk!records ons wel een prima stal om in te huizen. Van het één kwam dus het ander.

4.     Voor dit album stond het verhaal achter de cover centraal voor het gehele album. Hoe zijn de songs dan ontstaan/opgebouwd?
            Om heel eerlijk te zijn waren de nummers er eigenlijk al voor het artwork er was, maar pas toen we de foto’s van Tim Theo Rex zagen, viel alles in de juiste plooi. Tijdens het schrijven werkten we rond een overkoepelend thema, namelijk ‘eenzaamheid’, maar toen we de foto’s te zien kregen van die herdersjongen in dat onherbergzame landschap, kwam alles in een stroomversnelling terecht. Plots hadden we perfect voor ogen waar we naartoe wilden en dat heeft ervoor gezorgd dat het volledige plaatje, zowel de muziek als het artwork dus, past. Het artwork vertelt net hetzelfde verhaal als de muziek en daar zijn we best trots op.

5.     Wie heeft welke rol binnen de band? Teksten, instrumenten, motivering, arrangementen?
Teksten zijn er niet, dus in principe zijn voor ons enkel de instrumenten van toepassing. Tijl en Guillian zijn de twee gitaristen, Martijn neemt de basgitaar voor zijn rekening en Artuur zorgt voor het trommelgeroffel. Bij ons is het zeker niet zo dat één iemand de muziek schrijft en de rest enkel uitvoerder is. Met zijn vieren samen doen we vaak urenlange jams, waaruit er toch wel het een en ander voortvloeit. Het creëren van muziek zien we met andere woorden eerder als iets organisch.

6.     Jullie maken vrij filmische muziek. Dromen jullie om ooit ergens muziek als soundtrack te mogen leveren? Of is dit een toevallig raakvlak?
            Een soundtrack maken voor een project of film is iets wat sowieso super vet moet zijn om aan te werken. Mocht die kans zich ooit voordoen - en het concept ligt ons wel -  dan zouden we wellicht niet twijfelen.

7.     Als jullie een wens zouden mogen doen op vlak van album of live performances, wat zou dat zijn?
            We zijn heel blij als we mensen kunnen overtuigen met onze muziek, live of op plaat. We kunnen alleen maar hopen dat de plaat bij nog meer mensen terechtkomt en de optredens beter en beter worden - zowel voor het publiek als voor onszelf.

8.     Wat hopen jullie dat 2018 voor All We Expected brengt?
            Shows en kansen in alle kleuren en vormen!

Merci en veel succes! 

Pagina 24 van 27