logo_musiczine_nl

Talen

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

frank_carter_an...
mass_hysteria_a...

Wajdi Riahi Trio - Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen, ervaringen vertellen en het delen met anderen. Dat is wat ik wil doen Aanbevolen

Geschreven door - -

Wajdi Riahi Trio - Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen, ervaringen vertellen en het delen met anderen. Dat is wat ik wil doen
Wajdi Riahi Trio

Wajdi Riahi Trio is het project rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man en talentvolle pianist die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om daar zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn Tunesische verleden. Met opvolger 'Essia' slaat hij een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen die twee horizonten van de pianist: Tunesië en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. De organische architectuur van deze (Noord-)Afrikaanse ritmes vermengt zich met de complexiteit van jazz. Met double bas tovenaar Basile Rahola en virtuoos drummer Pierre Hurty , zijn twee soulmates, vormt hij een trio dat zorgt voor een ware cultuurschok in een vol gelopen De Casino, Sint-Niklaas. Lees hier liveverslag ...  
We hadden, na het optreden, een fijn gesprek met Wajdi. We praten uiteraard ook over de nieuwste release, de connectie tussen Tunesië en Brussel en de verdere toekomstplannen.

Hoe is dit project begonnen? ‘Arabische roots, vermengd met de latere liefde voor jazz en de bruisende sfeer van Brussel' , lees ik in de bio; kun je daar meer over vertellen? Hoe is het allemaal begonnen?
Ik speelde al jazz in Tunesië, voordat ik naar Brussel kwam.  Ik begon met een paar vrienden die me wat jazzmuziek aanraadden. Ik wilde daar gewoon meer mee doen, mijn grenzen als het ware verleggen. Toen ik die workshop had en de kans kreeg om naar Brussel te komen, heb ik die aangenomen. De ‘vibe’ daar beviel me, en het gaf me op zijn beurt de boost  die kans om definitief naar Brussel te gaan met twee handen aan te grijpen.

Jullie hebben het label 'jazz' opgeplakt gekregen. Wat is de definitie van jazz voor jullie?
Jazz is zo'n grote term van mogelijkheden. Jazz verschijnt in zoveel kleuren en zoveel bewegingen dat er niet echt een definitie is voor wat jazz eigenlijk is. Om een voorbeeld te geven, de komst van Cubanen naar de VS heeft ook de indeling van jazz veranderd. Er zijn gewoon zoveel verschillende stijlen uit alle hoeken van de wereld. Het kan veranderen in de tijd, of het kan echt evolueren op zoveel manieren. Dat is waar 'jazz' over gaat. Het is open muziek voor iedereen.

Dat brengt me bij een andere invalshoek. Wat me opvalt binnen de jazz is dat het vooral een ouder publiek aantrekt, terwijl jij muziek brengt voor een jongere generatie, zelfs de TikTok-generatie die op zoek is naar constante stimulatie; waarom is het zo moeilijk voor een jazzmuzikant om die jeugd te bereiken?
Ik weet niet precies waarom, maar het hangt af van de plaats waar het concert plaatsvindt. Ik was in een club, en het zat daar vol met jonge mensen, dus het kan wel. Omdat jongeren niet zoveel geld hebben om naar dure clubs en zo te gaan, hangt het dus af van de plaats en het prijskaartje. In sommige clubs zijn de kaartjes veel te duur voor die jongeren. Ik ken genoeg jongeren die me heel graag live willen zien, maar me vragen om ze op de gastenlijst te zetten omdat het te duur voor ze is om een kaartje te kopen. Ik denk dat dat de belangrijkste reden is waarom de jongere generatie niet naar jazzconcerten gaat.

Ik heb geluisterd naar de plaat 'Essia' , die in december ll uitkwam …Het is een interessant complex werk; er is een combinatie aan stijlen en culturen komen samen. Niet 'te complex', denk je voor het grote publiek denk je? Ik denk dat vooral de jazzliefhebber die van een avontuurlijke aanpak houdt hier zal voor vallen; is dat het publiek dat je wilt aanspreken?
In de eerste plaats is het niet mijn ambitie om in grote zalen  te spelen. Ik speel liever in kleine ruimtes. Je hebt daar een nauwer contact met de fans, de sfeer is veel beter in kleinere clubs. Maar natuurlijk willen we zoveel mogelijk mensen bereiken met onze muziek.

Ik vind het ook leuk hoe jullie op de plaat en zeker op het podium een soort 'geordende chaos' creëren … Is dat een bewuste keuze of is dat heel natuurlijk?
Ik hou van 'chaos', het is een manier van muziek maken die me erg aanspreekt. Het is een deel van ons leven, weet je, rennen voor de trein of de bus. Je klaarmaken voor de werkdag, alles wat op je afkomt op een 'normale' werkdag. Elke dag word je geconfronteerd met 'chaos'. En dat wil  ik in mijn muziek ook naar voren brengen, als een verhaal over het leven. Omdat het een deel van mezelf is en van iedereen om ons heen...

Je vertelt echt een verhaal op deze plaat. Als een ontdekkingstocht van je reis tussen Tunesie en Brussel bijvoorbeeld. En alles daaromheen komt terug in wat je doet op die plaat. Is deze plaat een ontdekkingstocht naar beide werelden, of hoe ik dit moet zien?
Wat ik leuk vind aan kunst is dat we naar hetzelfde kunnen luisteren, maar niet hetzelfde standpunt hebben over wat we horen of zien. Als je een schilderij aan de muur ziet, heeft iedereen zijn eigen indruk over dat schilderij. Het is super persoonlijk. Dus, het zou een reis naar Tunesië kunnen zijn voor iemand die naar deze plaat luistert, eigenlijk is het dat ook. Want het eerste nummer op de plaat is alsof je in de straten van Tunesië loopt. We hebben het geluid van de straat opgenomen op dat nummer. Dus het zou kunnen.

Tijdens jullie concert had ik het gevoel dat mijn verbeelding inderdaad werd getriggerd, maar waarschijnlijk had de persoon naast me er een andere 'fantasie' over; is het een bewuste keuze om de verbeelding van mensen te triggeren door jullie muziek? Hoe moet ik dit zien?
Ja, dat is zeker een bewuste manier van werken. Muziek gaat over emoties overbrengen, verhalen vertellen. En vertellen over ervaringen, dit delen met anderen. Dat is waar muziek over gaat. Dus ja, ik wil de fantasie van de mensen triggeren en hoop dat ze hun eigen fantasietrip erin vinden.

Het maakt je moeilijker om een groot publiek aan te spreken, of is dat niet je ambitie?
Iedereen doet wat hij wil, daar heb ik geen probleem mee. Maar persoonlijk wil ik mijn ziel niet verkopen aan de commercie of 'het grote geld', dat is niet mijn ambitie. Het gaat om 'de muziek voor mij', niet om veel kaartjes verkopen of iets dergelijks. Ik wil het doen voor de muziek waar ze van houden. Als dat maar 200 mensen zijn is dat niet erg. Natuurlijk wil ik groeien in wat ik doe, maar door te doen wat ik doe, kan ik mezelf onderhouden. Als dat betekent dat ik niet voor 2000 mensen kan spelen? Dan is dat maar zo, ook al wil ik hier natuurlijk , zoals eerder vermeld, uiteraard zoveel mogelijk muziekliefhebbers mee bereiken. Je moet gewoon doen waar je zin in hebt, eerlijk zijn tegenover jezelf. Dat is belangrijker dan geld verdienen, dat is niet waar echte Kunst over gaat. Kunst en entertainment is iets totaal anders, ik kies voor Kunst... 

Wat me opvalt is hoe jullie elkaar perfect weten aan te vullen (op plaat en nog meer live); het voelt alsof jullie een drieling zijn, verbonden met elkaar. Is dat de juiste omschrijving? Het zou niet werken met andere muzikanten bijvoorbeeld, jullie horen bij elkaar...
Voor mij zijn het soulmates, het is alsof je een beste vriend vindt en de rest van je leven bij hem blijft. Het zijn echte vrienden geworden. Het is als een relatie die groter en groter wordt, dat we elkaar in andere projecten hebben gevonden helpt ook veel. We spelen onze muziek in dezelfde taal, dezelfde woordenschat. We hebben elkaar inderdaad nodig om de magie zijn werk te laten doen. Ik kan dit met geen andere jongens doen dan met hen eigenlijk.

Ik lees in de biografie: ''Waar het eerste album ‘Mhamdeya doordrenkt was van nostalgie, vertelt dit tweede opus over een reis tussen de twee horizonten van de pianist: Tunis en Brussel''; kun je er meer over vertellen?
Het eerste album was een terugkeer naar mijn roots in Tunesië, toen ik nog een kind was en dat soort dingen. Als ik in die straten loop, doet het me nog steeds denken aan die tijd, zelfs als ik na zoveel jaar terugkom, dat was waar dit eerste album over ging, een 'nostalgische' reis naar het verleden. Dit nieuwe album gaat over de muziek die bestaat in het noorden van Afrika. Het gaat over mijn moeder en zus. Het was belangrijk om deze twee vrouwen, mijn zus en moeder, in het album te noemen. Het zijn twee van de belangrijkste vrouwen in mijn leven. Dus dit album vertelt het verhaal van het begin tot het einde van deze reis en waar ik nu ben. Ik kan het album niet in een andere volgorde beluisteren, elk nummer is een andere pagina, een ander hoofdstuk. Dus je moet het album in die volgorde beluisteren om bij het verhaal te kunnen zijn.

Interessant verhaal … Is er een verschil tussen de Brusselse cultuur en de Tunesische,  wat is het verschil volgens jou? En wat is er voor jou zo geweldig aan het leven in Brussel? Iemand die er woonde zei dat hij een 'haat/liefde'-relatie met Brussel had, wat is dat voor jou?
Ik hou echt van Brussel. Maar... als ik in Brussel ben, wil ik terug naar Tunesië. Maar als ik in Tunesië ben, wil ik terug naar Brussel (haha), het is heel raar. Ik heb niet dezelfde emotionele band met Brussel, want ik ben opgegroeid in Tunesië, mijn familie woont daar. Maar ik ben naar Brussel verhuisd voor mijn muziek. Dus voor mij is familie alles, maar in Brussel is er muziek die ik in Tunesië niet vind.

Begrijpelijk. Nu terug naar het nieuwe album. Hoe waren de reacties op deze nieuwe plaat? En de live optredens tot nu toe?
Het is een leuke ervaring dat ik heel persoonlijke muziek heb geschreven en dat mensen er echt naar luisteren, dat is gewoon geweldig. En mensen vinden het echt leuk wat ik doe. Dus ja, we krijgen heel goede recensies, er zijn interviews, het gaat heel goed. Ik ben tevreden.

Wat zijn de toekomstplannen? Ik zie jullie ook in Frankrijk spelen …
Ja, een kleine tour in Frankrijk. De muziek brengt ons waar het ons brengt en wordt groter en groter... we gaan door.

Is het je ambitie om wereldberoemd te worden (ik denk het niet); wat is je echte ambitie? Is er een 'doel' dat je voor ogen hebt?
Mijn ambitie is om steeds beter te worden in wat ik doe en zoveel mogelijk mensen te bereiken met mijn muziek. Groeien in wat we doen en minder problemen hebben is misschien wel de grootste ambitie...

Ik hoor soms dat er een muur is tussen Wallonië en Vlaanderen, dat het moeilijk is voor een Franstalige band om door te breken in Vlaanderen en vice versa; is dit ook voor jullie als Brusselse band? Is het makkelijker voor jullie om door te breken in Frankrijk, Wallonië dan in Vlaanderen?
In mijn geval denk ik van niet. We hebben deze tour in Brussel gehad, en we hebben een tour met Jazzlab.  We hebben die muur niet, maar dat zou het ook niet moeten zijn. Het zou meer open moeten zijn, het is jammer als dit echt gebeurt... maar ik heb zoiets niet opportuun.

Pics homepag @Sven Dullaert

Bedankt voor dit leuke interview, ik hoop dat we elkaar snel zien.

Aanvullende informatie

Gelezen: 492 keer