• Wilde Westen, Kortrijk: events
    Wilde Westen, Kortrijk: events Wilde Westen, Kortrijk: events Concerten 2021 10 + 11-09 Spoetnik live x De Stroate x BAF @Bolwerk 17-09 Exhorder, Gama…

zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 20 september 2018 21:57

Ten for a bird

Je hebt artiesten of kunstenaars waarvan de leden elkaar telkens opnieuw blindelings vinden, en net door die kruisbestuiving onaards mooie dingen weten te creëren. Dat is niet alleen in muziek zo, dat kom je in alle culturen en kunstvormen tegen. Ook het duo Maarten Flamand en Esther Lybeert, die sinds 2011 het project The Antler King vormen, kun je onder die categorie onderbrengen. Wat ze samen aanraken, wordt gegarandeerd tot goud omgetoverd. De band bracht eerder een onwaarschijnlijk mooie debuut uit in datzelfde jaar 2011. Ook opvolger 'Patterns' heeft een onuitwisbare indruk nagelaten. Met de nieuwste schijf 'Ten For A bird' bevestigt The Antler King zijn status, en doet daar zelfs nog een paar schepjes bovenop.
De hoge verwachtingen worden al vanaf die eerste song “448 Figures” compleet ingelost. Dit duo verstaat de unieke kunst om eerder donkere melancholie zodanig intens te laten klinken dat het niet dreigend aanvoelt, maar eerder als een deken tegen de koude winternachten. En dat is net de verdienste van twee uitzonderlijk talentvolle muzikanten die al hun capaciteiten in de weegschaal gooien, om de aanhoorder een sprookjesachtige wereld aan te bieden. Na het lekker up tempo “Orange Monkey” bezorgt een bijzonder weemoedig klinkend “Siberian Times” je o.a. door breekbare vocalen een ware krop in de keel. Diezelfde melancholische naklank, met de engelenstem van Esther , die je duistere hart verwarmt, gerugsteund door klanken virtuoos Maarten , die deze vocale inbreng perfect aanvult, met nog meer perfectie. Zowel vocaal als instrumentaal.
Nogmaals het bewijs dat dit uitzonderlijk getalenteerd duo elkaar blindelings aanvult.  Mijmerend de zon tegemoet wandelen, ontroerende schoonheid, een traan wegpinken of een vreugde dans doen door de regen. Het zit allemaal verborgen binnen deze klasse plaat. En dat zelfs in elke song apart.
Variatie is namelijk één van de voornaamste reden, waardoor we vanaf begin tot einde geboeid blijven luisteren en tot de toppen van de tenen genieten van deze parel. Datzelfde mijmeren onder de sterrenhemel, met een klankenbord dat het midden houdt tussen bevreemdend en enorm veel weemoedigheid, keert ook terug bij “Beatles” en “Foreign Land”.
Mogen we trouwens ook een pluim op de hoed steken van Tom Callens, die zijn beeldschone saxofoon klanken leent voor enkele songs, en zo een meerwaarde vormt binnen dat geheel. Alsof dat nog kon. Want de perfectie wordt bij elke song opnieuw overschreden.
Besluit: De derde is altijd een moeilijke bevalling. Maar dit duo verlegt een grens, waar geen grenzen zijn. Alsof Antler King niet van deze planeet afkomstig is, zo klinkt: 'Ten For A Bird'. Telkens opnieuw wanen we ons in een heel andere wereld. Zoveel betoverende mooie kleuren, zoveel adembenemende soundscapes, zoveel uiteenlopende en indrukwekkende vocalen komen op jou af dat je onder hypnose wordt gebracht en in diepe gedachten, ver verwijderd van die harde realiteit, tot gemoedsrust komt zonder in slaap te worden gewiegd; eerder in een diepe trance, compleet zen en dus weg van deze wereld. Een gemoedstoestand waaruit je niet meer wil ontsnappen, waardoor je die trip nog maar eens aanvat tot het oneindige. Want bovendien heeft de plaat een enorm verslavende inwerking op  datzelfde gemoed; na meerdere luisterbeurten krijgen we er nog niet genoeg van. Kortom, en indrukwekkende plaat brengt Antler King uit die enorm veel donkere emoties losmaakt, en zelfs dat is een understatement.

Tracklist:

1.448 Figures
2.Orange Monkey
3.Siberian Times
4.Beatles
5.Foreign Land
6.Pixie-Led
7.Future Echoes
8.Birds in Disguise
9.Moon Shaped Sounds
10.Il est où le Manchot?

donderdag 20 september 2018 21:52

Collection of shadow

Het Italiaanse trio European Ghost is geen onbekende voor ons. Reeds in 2016 deed deze band ons met verstomming staan. We schreven over het toen op de markt gebrachte album 'Pale and Sick' het volgende: " Door het aanbieden van een bonte variatie tussen new wave, post punk, krautrock - ja zelfs EBM vinden we terug op deze plaat - zou een breed publiek aan liefhebbers van het donkere elektronische genre, hierin zijn of haar gading moeten vinden. We besloten, European Ghost vindt geen nieuwe muziekstijl uit, maar verlegt wel grenzen binnen dat aanbod van eerder vernoemde muziekstijlen, die we nog maar zelden zijn tegengekomen." In juni dit jaar bracht European Ghost een nieuwe plaat uit via UnknownPleasures Records. Op 'Collection Of Shadow' blijft de band bewust ingeslagen paden verder bewandelen.
Duistere melancholie, overgoten met een saus van vreemde klanken. Dat is wat we voorgeschoteld krijgen bij die eerste songs “Suspended In The Void”, “Another Vision”, “Dream House”. Dat is de rode draad zou later blijken. European Ghost blijft gewoon op datzelfde elan doorgaan als ongeveer twee jaar geleden, en betovert de aanhoorder door enorm veel variatie aan te bieden, waardoor je geboeid blijft luisteren en genieten.
De doorsnee Postpunk liefhebber, die houdt van bands die hun eigen grenzen aftasten tot het oneindige , zullen zich in deze knappe schijf zeker kunnen vinden. Is dat door je koude rilling over de rug te laten lopen door intens darkwave klanken? Of luide drumsolo's door de boxen te laten loeien, waarbij je de neiging voelt te dansen in de huiskamer? Telkens speelt de band met donkere emoties van de aanhoorder.  Echter is het vooral het feit dat deze band aan het improviseren slaat en bewust buiten die darkwave tot postpunk lijntjes kleurt, dat ons nog het meest over de streep trekt. Ook al zitten daar wel degelijk typische postpunk songs in, zoals het wondermooie “Acid Man”.
De spanning is gedurende de volledige plaat dan ook gewoon te snijden. Van een loeiende harde “Moderate” - waarbij alle registers compleet worden opgegooid in een verschroeiende finale die je de ultieme doodsteek bezorgt - gaat European ghost gewoon over naar songs die eerder gevoelige snaren raken, echter steeds binnen diezelfde donkere omkadering. Zoals bij het wondermooie, typische darkwave klanken geschoeide, “Return” het geval is. En zo kunnen we nog even doorgaan.
Besluit: Een sound die vertrouwd klinkt, maar ook weer anders. Dat schotelt European Ghost ons voor. Telkens zet de band je heel bewust op het verkeerde been, waardoor je enerzijds gaat zweven over de dansvloer, zoals we dat in de gouden tijd van postpunk deden. En anderzijds twijfelend  in diepe donkere gedachten tot gemoedsrust komt. En net dat variëren in stijlen en brengen van al even gevarieerde emoties, trekt ons nog het meest over de streep. Pure klasse wat de band weer doet, door zijn eigen grenzen verder te verleggen.

Tracklist:

1.         Suspended In The Void 04:56
2.         Another Vision 04:26
3.         Dream House 04:08
4.         Skeletons Are Dancing 04:14
5.         Collection Of Shadows 04:36
6.         My Hibernation 05:16
7.         Acid Man 04:23
8.         Moderate 03:44
9.         Return 04:18
10.       Black Ocean 05:52 

donderdag 20 september 2018 21:49

For the Love Of...

Op de creativiteit van Gert De Meester staat geen maat. Wij leerden hem kennen door zijn Ambient projecten. Maar Gert is ook bassist geweest van o.m. The Seven Laws en The Hindu Needle Trick. Hij steekt dus ook zijn voorliefde voor rock, punk tot funk niet onder stoelen of banken. Wat dan weer aangeeft dat Gert van veel markten thuis is.
Neem nu zijn project Distant Fires Burning, wat zich ontpopt tot een speeltuin voor Gert waar hij zich naar hartenlust kan uitleven en experimenteren met allerlei klanken en drones, tot in het oneindige. Op 12 september kwam er een gloednieuwe plaat uit, verkrijgbaar op cassette. 'For the Love Of...' staat boordevol soundscapes die je verdoven, hypnotiseren en tot diepe innerlijke rust brengen. Zonder je in slaap te wiegen. Eerder zal de aanhoorder bewust vertoeven in andere oorden, binnen Gert zijn eigen wereld.
De rode draad op de plaat is zijn geliefkoosde Fender Jazz bas geluid, dat in elk van de songs wordt verfijnd. Verder uitgewerkt en aangesterkt door heel aanstekelijke drumpartijen. Distant Fires Burning brengt minimalistische Ambient die langs je oor, afzakt naar je hart, waarna je ziel diep wordt geraakt. Langzaam maar zeker doen de, op het eerste zicht, monotone drones je in een diepe trance belanden waaruit je niet wil ontsnappen. Net door het experimenteren en improviseren met diezelfde monotone drones, krijg je dus niet het gevoel dat alles diezelfde lijn uitgaat. Heel bewust zorgt Gert ervoor dat de aanhoorder een inspanning moet doen om de muziek echt te begrijpen. Je moet die drones echt op jou laten inwerken, zoals dat bij Ambient eigenlijk altijd gaat, door je gehoor, hart en vooral al je zintuigen compleet daarvoor open te zetten. Anders werkt het niet.
Gert brengt eigenlijk zes nummers. Daarbovenop zijn er al even interessante remixen en samenwerking met al even grote meesters in drones en bevreemdende klanken. ‘Stratosphere’, ‘Misantronics’ en ‘Ashtoreth’. De housebeats die ‘Misantronics’ bewust toevoegt aan “I Would Move” zorgen ervoor dat deze song zo mogelijk een danshit  zou kunnen worden, een rave op de dansvloer. Die typische eerder donkere aankleding van ‘Ashtoreth’ doet je dan weer naar adem happen. Zoals bij die “Channeling Distant Fires Burning: Any” het geval is. Of neem nu de typische melancholische walmen die ‘Stratosphere’ over jou doet waaien binnen een song zoals “Mountain”. Dit door middel van o.a. intensieve mooie strijkers. Elk van de medewerkende artiesten bezorgt de plaat extra meerwaarde, waardoor we nog meer met verstomming worden geslagen.
Besluit: Distant Fires Burning gooit zijn jarenlange ervaring in het vak in de strijd, samen met zijn geliefkoosde basgitaar die de rode draad vormt. Hij brengt een heel gevarieerde, kleurrijke ambient plaat uit, waarbij  hij je heel bewust alle hoeken van de kamer laat zien en horen.  De enige voorwaarde om de plaat echt te begrijpen. Zet je hart, ziel en geheel lijf tot gehoor compleet open voor deze indrukwekkende drones parel. Vooral omdat je de muziek moet voelen tot het diepste van je genen, en niet zomaar beluisteren.

Tracklist:

K & J 09:38
I Would Move 09:02
Any 05:22
Mountain 08:10
And More 04:26
each Day 09:00
K & J (Stratosphere Cave Mix) 08:26
Ashtoreth channelling Distant Fires Burning: Any 09:00
I Would Move (Misantronics Remix) 08:35
Mountain (Stratosphere Plus Mix) 08:12 

donderdag 20 september 2018 21:42

Monnift II

Op de virtuositeit van Jonas Meersmans staat geen maat. In het verleden heeft deze klasse muzikant zijn sporen verdiend bij het gezelschap Codasync. Ook schreef hij muziek voor succesvolle films. Waaronder het bekroonde 'Broeders' van Adil El Arbi en Bilall Fallah. In 2017 bracht Jonas Meersman een solo album uit 'Monnift'. Een knappe schijf met vijf akoestische gitaar parels, en een afsluiter “Eindstrijd” met een prachtige viool. Deze plaat werd overal heel goed ontvangen, en geprezen om de manier waarop Jonas schittert in eenvoud. Eind augustus bracht Jonas Meersman een gloednieuwe uit 'Monnift II'. Volgens zijn vi.be pagina: '' meer aandacht voor interactie en het zoeken naar compositie. De viool heeft een prominentere rol, ondersteund door af en toe koperblazers." Het eindresultaat is een instrumentale schijf die je tot gemoedsrust brengt, en waarin de virtuositeit van Meersman en zijn kompanen nog meer in de verf wordt gezet.
Vanaf het circa zeven minuten lange “Busmalis” zijn we vertrokken voor een trip die een warme gloed op ons doet neerdalen. De Folk elementen komen daarbij nog het meest naar boven drijven. Naast de wonderbaarlijk gitaar klanken, zorgt de magische viool van Nikki Verlinden ervoor dat we wegzweven naar heel andere oorden. Door de eerder melancholische tot weemoedige ondertoon van songs als “Kytti”, “General Konrad” en “Hanekop” krijgen we prompt een krop in de keel, en pinken we zelfs een traantje weg dankzij zoveel innerlijk genot.
Jonas laat zich dus vooral omringen door muzikanten die zijn eenvoudige maar heel verdovende muziek nog meer doen stralen dan op de eerste plaat, luister maar naar die “Misjka’s Quest”. De kruisbestuiving tussen Jonas en Nikki, maar ook de inbreng van French Horn van Tinne Dehertefell, benaderen de perfectie niet. Ze overschrijden deze.
Besluit: Net zoals op de eerste schijf, valt ook op hoe Jonas Meersmans het gegeven 'schitteren in eenvoud' hoog in zijn vaandel draagt. Telkens de gitaar, viool en koperblaas instrumenten samensmelten tot één geheel, ontstaat iets onbeschrijfelijk mooi, dat we moeilijk onder woorden kunnen brengen.
In vergelijking met het debuut krijgen we deze keer een  veel voller geluid, waaruit blijkt dat Jonas Meersmans zijn grenzen verder aftast. Maar vooral. Ga het dus niet te ver gaan zoeken, het is net die eenvoudige maar zo magische mooie aanpak waarmee Jonas ons bij de eerste schijf bij het nekvel greep, dat er ook nu weer voor zorgt dat we volledig onder hypnose gebracht wegzinken in diepe gedachten. Gerugsteund door muzikanten die hem perfect aanvullen, kan deze nieuwe schijf ons zelfs nog meer bekoren dan het wondermooie debuut.

Tracklist:

1.         Busmalis 07:15
2.         Kytti 02:45
3.         General Konrad 04:46
4.         Whitewing 04:23
5.         Hanekop 04:26
6.         Misjka's Quest (part one) 03:31
7.         Misjka's Quest (part two) 03:48
8.         Konrad Reprise 02:21
9.         Paw Paw 06:14 

donderdag 06 september 2018 18:15

Wading in Shallow Waters

Het Japanse duo Gargle timmert sinds 2011 aan de weg. De muziek van Gargle omschrijven is bijzonder moeilijk. Streepjes Ambient, postrock en Doom elementen worden versmolten tot een donker en intensief geheel. Gargle voegt daar bovendien Oosterse atmosferen aan toe, die ons terugbrengen naar mythes en sage uit de Oosterse cultuur. Waardoor deze band toch een heel bijzonder interessante parel kan genoemd worden, om te koesteren. Gargle bracht een gloednieuwe schijf uit via Fluttery Records. 'Wading In Shallow Waters'.
'Waden in ondiep water'? Die titel kun je ook letterlijk nemen. Want dat is de rode draad. “Morphine” is alvast een rustgevende opener die, gehuld in donkere atmosferen bovendien die typische kenmerken van een mysterieuze Aziatische wereld - voor velen onder ons ontgonnen gebieden - uitademt.
En dan zijn we vertrokken voor wat letterlijk kan gezien worden als een lange wandeling waarbij verdovende ambient klanken worden gecombineerd met dreigende elektronische soundscapes tot typische postrock elementen opbouwende naar een verschroeiende climax. Hierbij worden echter niet zozeer geluidsmuren opgetrokken, maar eerder wolken die de zon verduisteren waardoor het aanvoelt alsof demonische wezens uit een spookachtige wereld je begeleiden tijdens je wandeling doorheen het dat typische Oosters landschap.
Jun Minowa en Satoshi Ikeda verstaan echter eveneens de kunst om die toch wel donkere achtergrond, net heel kleurrijk te maken. Het is zoals het bewonderen van een schilderij, waarbij je in eerste instantie niet goed weet wat je er eigenlijk moet van maken. Maar eens je de vele uiteenlopende kleuren nader onderzoekt, zie je toch enige structuur daarin. Picasso was daar een meester in.
Ook Gargle weet door middel van bijzonder vreemd aanvoelende klanken de aanhoorder voortdurend op dat verkeerde been te zetten, wat deze schijf dan ook bijzonder aantrekkelijk maakt voor de aanhoorder die houdt van eerder avontuurlijke trips in het muzieklandschap.
Besluit: Bij elke song op 'Wading in Shallow Waters' wordt voortdurend buiten de lijntjes gekleurd, net die drang naar experimenteren met uiteenlopende vreemd aanvoelende geluiden, trekt ons nog het meest over de streep. Voeg daar die typische Oosterse elementen aan toe, en je krijgt een adembenemend mooie plaat voorgeschoteld die ook geen gemakkelijk stuk vlees is om te verorberen. Het vergt enige inspanning, en zelfs meerdere luisterbeurten, om je weg te vinden in de wirwar aan klanken en verrassende soundscapes die Gargle tevoorschijn tovert. Het is hierbij vooral de bedoeling een bepaalde stemming te creëren die het midden houdt tussen aangrijpende duisternis, de aanhoorder verdoven en toch een eerder kleurrijke palet aan te bieden dat je tot een zekere gemoedsrust brengt, maar ook in angstzweet doet ontwaken na deze vreemd aanvoelende droom.

Tracklist:

Morphine (2:59)
Hibernation (5:58)
Ephemeral Light (5:17)
Desert Bloom (7:28)
A Prelude to Nightfall (4:02)
Lost in Oblivion (7:32)
Faded Signs (3:00)
Distanced (7:41)
December (3:15)

donderdag 06 september 2018 18:13

The golden moth

Vooraleer de nieuwste plaat  'The Golden Moth' te bespreken van Dark sarah keren we teven terug in de tijd. Dark Sarah is het project rond de klassiek geschoolde Heidi Parviainen. Met ‘Behind The Black Veil’ (2015)  stelde Dark sarah het eerste luik van den trilogie voor. Het verhaal gaat over Sarah die wordt verlaten aan het altaar. Het werd een heel filmische plaat waar de persoon Dark Sarah volledig uit de doeken werd gedaan. Tijdens het tweede album '‘The Puzzle’ werd het verhaal verder uitgewerkt, en nu is er dus het derde deel van dit heel boeiende en sprookjesachtig drieluik.

We gaan het hele verhaal niet uit de doeken doen, … aan de luisteraar om het te ontdekken. Het loont zeker de moeite. De sfeer die Dark Sarah in dit derde luik steekt is dat van een wild avontuur, waarbij je best uw fantasie de vrije loop laat. Dat was in de twee eerste delen al het geval, dat wordt nog maar eens in de verf gezet. Elk van de songs ademt spanning uit. Het gevaar loert op elke hoek, de overwinning ook. Het is een voortdurend heen en weer geloop tussen licht en duisternis. Tussen angst, vertwijfeling en vreugde taferelen.

Dark Sarah weet dus ook nu weer een heel filmische sfeer te creëren , laat zich omringen door geweldig sterke muzikanten. Maar gooit vooral haar heldere stem in de strijd om je tot tranen toe te bedwingen. De mythische wezens die we ons voor de geest halen zijn meestal diezelfde wezens die je tegenkomt in moderne sprookjes. Van lieve draken, tot piraten en weerzinwekkende wezens die het niet zo goed menen met het hoofd personages. Het komt allemaal voor in dit prachtig verhaal.

Songs als “Sky Sailing” klinken breekbaar als porselein en bezorgen je een krop in de keel, terwijl we tijdens “Pirates” letterlijk het gevecht om leven en dood aangaan. Dit blijkt ook de rode draad in dit derde luik te zijn. De apotheose, het eindpunt met “The Gate of Time” laat toch zien en horen dat het einde van dit project niet is bereikt. Alsof er nog een verhaal volgt?  Dark sarah zit duidelijk boordevol ideeën die ze kan en wil uitwerken. Wordt vervolgd.

Besluit: Deze Symfonische metal plaat laat een wereld open gaan die ons terug brengt naar onze kindertijd, zonder echter kinderachtig te klinken. Het verhaal wordt verteld naar volwassenen toe die geboeid zullen luisteren en genieten van zoveel fantasie dat Dark Sarah tentoon spreidt. Binnen een boeiende en filmische omkadering stijgt de spanning telkens tot een hoogtepunt. De ene climax is nog maar pas voorbij, of daar volgt een volgende. Alsof je op het puntje van je stoel de avonturen van Dark Sarah en haar gevolg op de voet volgt, zo kleedt de band muzikaal de plaat in.

Kortom, Dark Sarah biedt een heel spannend sluitstuk, van een boeiende trilogie die je best in zijn geheel beluistert om het echt goed te begrijpen. We raden de aanhoorder dan ook aan om, indien je die nog niet bezit, toch ook die eerste twee platen aan te schaffen om mee te zijn met het verhaal.

Tracklist:

  1. Desert Rose
  2. Trespasser
  3. Wheel
  4. My Beautiful Enemy
  5. I Once Had Wings
  6. Pirates
  7. Sky Sailing
  8. Wish
  9. Gods Speak
  10. Promise
  11. Golden Moth
  12. The Gate Of Time
donderdag 06 september 2018 18:10

Shadow syndicate

De Amerikaanse Death Metal band Skinned ontstond in 1995 en heeft ondertussen ruimschoots zijn stempel gedrukt op Death Metal. De band heeft wat moeilijkheden moeten doorspartelen, maar staat anno 2018 nog steeds als een huis. Eerder dit jaar bracht Skinned een gloednieuwe plaat op de markt 'Shadow Syndicate'. We gaven ze enkele luisterbeurten, en stellen vast dat er nog geen sleet staat op de vuurkracht van deze Amerikanen.

Vanaf die eerste vuurbal “Wings of Virulence” blijkt reeds dat Skinned inderdaad vlijmscherp kan uithalen. Na de ene mokerslag volgt een andere in de vorm van “As Their Bodies Fall”. Ook al bezorgen de rauwe, oorverdovende grunts ons eveneens, het zijn eerder die verschroeiend hete riffs gecombineerd met razend snelle drum salvo's die ons nog het meest over de streep trekken.

Songs als “We Are The end”, “BLack Rain” , “Hollowed Earth” boren vooral daardoor dan ook doorheen je hart als een vlijmscherp zwaard. Echter, het voornaamste pluspunt is dat Skinned bewijst dat jarenlange dienst niet hoeft te resulteren in het leveren van een routineklus.

De enige kanttekening die we daarbij wel zouden kunnen zetten. De band blijft bewust hangen binnen de comfortzone van de death metal, hoewel ze links en rechts linkt aan Black Metal; helaas wordt het niet verder uitgewerkt. En dat is op zich heel jammer. De fan die na al die jaren had gehoopt dat Skinned ook eens buiten de lijntjes zou kleuren, zal wellicht ontgoocheld zijn. De doorsnee death metal liefhebber, die dweept met alles wat het genre aangaat zal echter prompt watertanden bij duivelse songs als “Led To The Trains” , “Angel’s Haarp” tot “In the Mist of Dawn”. Eén voor één typische Death metal kleppers waardoor je, door zowel de vocale als instrumentale inbreng, koude rillingen over je rug voelt lopen.

Besluit: Skinned brengt met 'Shadow Syndicate' een ijzersterke Death Metal schijf uit? Waarmee ze na circa 23 jaar nog steeds hun stempel drukken op het muziek gebeuren. Het is alleen een beetje jammer dat de band met die paar subtiele black metal uitstapjes, die naar boven komen, niets meer heeft gedaan. Echter, zal de doorsnee liefhebber van het genre daar geen boodschap aan hebben. De Death metal fan die op zoek is naar een perfect ineen gebokste schijf, mag deze nieuwste parel zonder verpinken aanschaffen.

Tracklist:

  1. Wings of Virulence 04:56
  2. As their Bodies Fall 04:12
  3. Mental Deconstruction 03:10
  4. We Are the End 03:39
  5. Black Rain 05:23
  6. Shadow Syndicate 03:20
  7. Hollowed Earth 03:14
  8. Led to the Trains 03:20
  9. Angel's Haarp 04:01
  10. In the mist of Dawn 03:48
donderdag 06 september 2018 18:07

Diagrams of pagan life

De Spaanse band Slap Guru bracht in 2016 een parel van een debuut uit met 'Cosmic Hill'. Een schijf die vooral in psychedelische rock middens heel goed werd ontvangen. Ondertussen speelde Slap Guru vooral veel concerten in Spanje en Italië en deelde het podium met grote bands binnen de scene zoals Morpheus. Met hun tweede schijf 'Diagrams Of Pagan Life' wil Slap Guru ook die stap voorwaarts zetten om de gehele wereld te veroveren. Door middel van deze aanstekelijke, naar jaren '70 refererende Psychedelische rock, met blues en stoner invloeden, zou dat wel eens kunnen lukken.

Volgens de biografie van de Slap Guru deelden de bandleden reeds in andere projecten het podium met elkaar, en dat is ook te merken. Vanaf die eerste song hoor je duidelijk dat de heren elkaar blindelings vinden. Eveneens loeit het spelplezier voortdurend uit de boxen, en krijg je een kleurrijke schijf voorgeschoteld die je van begin tot einde een glimlach op het gezicht bezorgt. De positieve energie die uitstraalt van songs als “Diagrams of Pagan Life”, “Into the gloom”, “To forget is to forgiven” zijn daar dan ook het levende bewijs van. De zon schijnt voortdurend boven de wolken, zonder al te klef te gaan klinken.

Slap Guru grasduint bovendien door een rijkelijk verleden toen psychedelische muziek hoge ogen gooide, de jaren '70 dus, maar klinken daardoor niet gedateerd. Integendeel. De songs klinken allemaal fris en monter, alsof die jaren '70 opnieuw zijn begonnen. En dat laatste trekt ons nog het meest over de streep.

 'Diagrams of Pagan Life' is bij voorkeur een plaat voor fijnproevers die houden van die muziek uit die gouden tijden, maar ook met beide voeten in het heden staan. We laten ons gewillig hypnotiseren door de bedwelmende klanken bij “Earth Cycle's”, “The Same old way” en eigenlijk de volledige schijf. En dit zonder gebruik te maken van geestenverruimende middelen. Dat is zelfs niet nodig, want deze muziek heeft een zodanig intensieve uitwerking op je gemoed, waardoor je prompt begint te zweven over de dansvloer tot de vroege uurtjes.

Besluit: Brengt Slap Guru iets nieuws onder de zon? Nee, het is al zoveel voorgedaan. Maar de heren brengen wel degelijk een technisch enorm hoogstaande, spontane schijf uit die aan onze ribben kleeft. Bovendien bestaat deze Spaanse band uit top muzikanten die allen dezelfde kant uitkijken waardoor een soort magie ontstaat, die we niet elke dag tegen komen. Liefhebbers van de betere blues, Stoner tot Psychedelische muziekstijl kunnen deze schijf dan ook zonder te twijfelen aanschaffen, Slap Guru is wellicht een zoveelste topper binnen die muziekstijl. Maar eentje om te koesteren.

Tracklist:

  1. Akasa
  2. Diagrams of Pagan Life
  3. My Eerie Universe
  4. Into the gloom
  5. To Forget is to Forgiven
  6. Contemporary Blankness
  7. Earth Cycles
  8. The Same old way - Diagrams of solar system
  9. A Daily loser - Dropping Electrons in a Hydrogen Atom
  10. A Wornout Tool - Diagrams On a Blaze
  11. Streams on a plain
  12. anahataNada
donderdag 30 augustus 2018 17:13

Makes good choices

The 1984 Draft is een in Ohio, Dayton gevestigd vijftal dat muziek maakt met invloeden uit de Jaren 90. Ik denk dan aan bands zoals Sugar, Lemonheads of The Replacements. Muziek met een portie punkrock, indierock en garagerock. Daarbij lyrics die wel de moeite waard zijn. Ik denk dan aan “Morrissey of Mandys” dat de nodige zinspelingen op Morrissey bevatten. Of “Honest” dat een integere tekst heeft. Joe Andlr blijkt de voortrekker te zijn achter deze band. Ook de man die in de scene het meest contacten en ervaring heeft opgebouwd. Het geluid en de sound klinken heel vertrouwd bij een eerste luisterbeurt. Het album bevat enkele sterke songs die nog groeien na enkele beluisteringen. Ik denk dan aan afsluiter “Lisbon Falls” dat start met een heerlijk klinkend orgelpartijtje, melancholische zang en een oorworm van een refreintje. Daarna breekt de song open. “Morrissey of Mandys” is zowel tekstueel als muzikaal boeiend. “Megaphone” is ook een heerlijke song die lekker rockt. “Lately” en “Miss Ohio” zijn ook het vernoemen waard.
Met ‘Makes Good Choices’ heeft The 1984 Draft een heerlijk albumpje gemaakt dat veelvuldig de sfeer van de Jaren 90 indie- en alternative rock oproept. Gitaargerichte muziek zonder al te veel poespas of ingenieuze studio-effecten. Daarbij weten ze toch hun eigen stijl door te drukken. Joe Andlr heeft daarbij ook een karakteristieke en herkenbare stem. Wie eerder genoemde bands zoals Sugar weet te smaken zal dit zeker en vast ook weten te waarderen.

donderdag 23 augustus 2018 16:46

Fade out (Ep)

De uit Eindhoven afkomstige Psychedelische, Doom rock band An Evening With Knives bracht hun titelloze debuut EP uit medio 2015. Sinds dan is An Evening With Knives aan een serieuze opmars naar boven toe bezig. Met 'Serrated' , op CD uitgebracht via Argonauta Records en op vinyl via Lighttown Fidelity, begin 2018 stelden we vast dat An Evening with knives zelfs nog meer  is gegroeid. Op 1 september komt een nieuwe EP op de markt 'Fade Out'. En ja hoor, ook nu weer worden grenzen afgetast en verlegd.
Deze EP bevat drie songs waarvan we "Fade Out" eigenlijk al kennen. Daar zit zelfs een heel droevig verhaal achter. 'Fade Out vertelt het verhaal over het overlijden van de vader van zanger -gitarist Marco Gelissen; hij stierf aan de gevolgen van Alzheimer. De diepgang binnen deze song raakt je als mens zodanig diep, dat je tranen in de ogen voelt opwellen. Marco schreeuwt zijn onmacht en pijn uit, waardoor de haren op onze armen recht komen. En we zijn pijn en smart dan ook letterlijk voelen. De song is een negen minuten lange dodenmars, waarbij alle emoties worden aangesproken. van pijn tot woede, onmacht en vertwijfeling. Het komt allemaal terug in die ene indrukwekkende song, die recht in je hart snijdt als een bot mes.
"Blackout" laat een eerder experimentele kant zien van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Het einde is gelukkig nog niet in zicht, zolang die drang naar vernieuwen aanwezig blijft. En dat is toch wel het grote pluspunt aan deze bijzondere EP. "Blackout" zit eveneens boordevol uiteenlopende hoogtes en laagtes waardoor je van het kastje naar de muur wordt gestuurd, tot je als aanhoorder compleet murw bent geslagen. Na een eerder jazzy aanvoelende inbreng, slaat An Evening With Knives aan het improviseren tot het oneindige waardoor die circa zes minuten in een mum voorbij zijn.
"Sunstorm" bevat een eerder dreigend tot meeslepende ondertoon. Ook nu weer tast An evening with Knives zijn eigen grenzen af. De aanstekelijkheid van deze laatste song klinkt plots heel toegankelijk. Maar toch zet de band je bewust op het verkeerde been, net door dat potje experimenteren met sludge, drones tot post metal. Het houdt daar zelfs niet mee op , met die reeks voornoemde muziekstijlen. Zoveel uiteenlopende soundscapes zitten er in één song dat je als aanhoorder bij elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen zult doen.
Besluit: In opvolging van een heel knappe schijf begin dit jaar, brengt An Evening With Knives plots een EP uit waarbij de band bewust zijn eigen grens verder verlegt, tot het oneindige. Ook voel je aan dat dit eindpunt nog niet is bereikt. En toch ligt alles wel in verlengde van 'Serrated'. Het is niet zo dat je plots een andere band aan het werk hoort. Echter die subtiele uitstappen en een avontuurlijke kijk op de zaak doen ons vermoeden dat we in de toekomst nog meer van deze parels mogen verwachten, waar melancholie, weemoedigheid en oorverdovend de trommelvliezen beroeren hand in hand gaan.
An Evening with Knives stelt zijn nieuwe EP voor in zijn thuisstad Eindhoven. Meer informatie: https://www.facebook.com/events/1657099751083184/

Tracklist:
Blackout 05:26
Fade Out 09:39
Sunstorm 05:40

Pagina 107 van 111
FaLang translation system by Faboba