logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Erik Vandamme

Erik Vandamme

BRDCST 2022 - dag 2 - De kunst van het experimenteren uit de doeken doen …
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-09
Erik Vandamme

BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De tweede festivaldag stond in het teken van ' de kunst van het experimenteren uit de doeken doen …’ in een intens, ingetogen kader in de Salon, in het Theater en in de Club. De avond werd besloten met een oerknal van formaat …

De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita ofwel FUJI|||||||||||TA (****) zet het alvast in de verf. De man maakt gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. Je kon een speld horen vallen in de theaterzaal. FUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, met een Oosters tintje; hij verbindt verschillende culturen en er worden extra klanken toegevoegd aan het doorsnee orgel; een grensverleggende performance weliswaar krijgen we van een man die dit oeroude instrument eens terecht in de kijker zet, met respect voor de sound, … én hij durft er iets aan toe te voegen. Knap!

De Amerikaanse, in Brussel wonende componist en filmmaker Christina Vantzou (*****) gooit haar talent als muzikante en visueel artieste in de strijd. Ze laat zich uiteraard goed omringen, met multi-instrumentalisten, topmuzikanten en een zangeres die door haar indringende operastem puur emotie uitstraalt. De sax, contrabas en blazers worden gecombineerd met fijne, zachtmoedige elektronische soundscapes. Christina Vantzou en C° doen je wegdromen langs een bevreemdend mooie weg, die een rustgevende invloed heeft op je gemoed. Ondanks de eerder intieme setting, met ambient elementen, klinkt de instrumentatie als de vocals krachtig genoeg.

Elisabeth Klinck (****), medeoprichter van het NEMØ-ensemble, bouwt aan een spannend, eigen repertoire en brengt werk van jonge en eigentijdse componisten tot leven, lezen we in de biografie. De violiste experimenteert niet alleen met het instrument zelf, maar voegt er elektronische geluiden en klanken aan toe waarbij wordt gebalanceerd tussen een intieme, zwoele en weerbarstige krachtdadige sound. Muzikale weerhaakjes en verrassende wendingen horen we. Een zeer mooie performance van een talentvolle componiste die grenzen verlegt.

De psychedelische synth-drone band Bitchin Bajas  (****) eert op bijzondere wijze hun held en legendarische afrofuturistische jazzgod Sun Ra. En dat met niet minder dan 19 vintage keyboards, drumcomputers en vocoders, lezen we in de biografie. Die psychedelische elementen winnen aan improvisatie en worden tot kunst verheven. Net zoals Sun Ra tast Bitchin Bajas grenzen af. Een indrukwekkend mooie performance kregen we.

Net zoals Elisabeth Klinck in de Salon met Viool, vervaagt Judith Hamann (*****) de grenzen. De Australische celliste vervormt de klanken van haar cello. Ze experimenteert en improviseert tot een oorverdovende stilte. Je wordt tot tranen toe bedwongen, en de oren beginnen te piepen; en door het hypnotiserend effect at last , gaat het over in een volledig ‘'zen' gevoel. Wat een intensiteit.

Circuit Des Yeux-frontvrouw Haley Fohr moest vanwege stemproblemen verstek geven. Arsenal (*****) die met een verbluffende percussie set, de eerste festival dag op gang trok, mocht de tweede festivalavond met een oerknal afsluiten. Het contrast kon nu niet groter zijn, gezien het trio op drums en percussie krachtig en energiek tewerk gaat Arsenal dreef het tempo steeds op, improviseerde en maakte er, mede door de vocals, de luidruchtige tamtam en de drums er een Afrikaans voodoo-beleven van. De staande ovatie op het eind toonde aan dat iedereen diep onder de indruk was van deze grensverleggende en oorverdovende performance. Wat een afsluiter.

Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel

BRDCST 2022 - dag 1 - Een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground
BRDCST 2022
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-08
Erik Vandamme

BRDCST is een ontdekkingsfestival bij uitstek en BRDCST is terug in de AB met een aanbod van bands van allerhande en uiteenlopende muziekstijlen. Het is een kennismaken met artiesten en bands.
De eerste festival dag staat in het teken van het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes en zusterlabel Hakuna Kulala. We citeren: '' Vergeet Detroit, Chicago en Berlijn. De meest opwindende elektronische muziek komt op dit moment namelijk uit Oost-Afrika. Een pak releases zijn gelinkt aan het in Kampala (Oeganda) gevestigde Nyege Nyege Tapes - https://nyegenyegetapes.bandcamp.com/  - en zusterlabel Hakuna Kulala. https://hakunakulala.bandcamp.com/
Terwijl het moederschip zich focust op outsider music, staat Hakuna Kulala garant voor elektronische clubmuziek uit de underground."

Het werd hoedanook een boeiende avond in het teken van de Oost-Afrikaanse underground.

De avond werd met de nodige vuurkracht ingezet. Arsenal (*****) -  niet te vergelijken met onze Belgische trots onder dezelfde naam - is een trio bestaande uit percussionisten die rond elkaar staan met drums/percussie. Een kleurrijk geluid. Het klinkt goed en we worden meegevoerd door de slagen . Het is een soort voodoo door de hypnotiserende en groovier sound . Dit trio improviseert en tast de grenzen van hun instrument af. Ze vullen elkaar aan en steken elkaar speels de loef af door de aanstekelijke drumbeats.

Een  nadeel zijn de overlappingen tussen de concerten, waardoor je ergens keuzes moet maken …

We zakten af naar de Club om nog even de sfeer op te snuiven bij De Oegandese grime-artiest Ecko Bazz (****) .  Dit hiphop fenomeen is ook zo’n grensverleggend artiest , die op handen wordt gedragen door artiesten als Aphex Twin en Death Grips. Het duo brengt een stomende set en we horen een dreigende tune ; de ingevulde Afrikaanse stijl brengt ons naar weidse landschappen.
Helaas konden we de volledige set niet uitzien, omdat we bewust kozen om het opkomende talent binnen die scene op te volgen.
De Britse celliste en componiste Lucy Railton en Fender basgitaar speelster Farida Amadou (*****) mochten in de Salon hun kunsten vertonen. Eerst elk apart, later in de avond sloegen ze de handen in elkaar om lekker te improviseren met bas en cello.
Eerst mocht Farida dus helemaal op haar eentje bewijzen dat je uit een basgitaar op ongelofelijke wijze klanken kunt halen. Farida Amadou heeft samengewerkt met kleppers als Peter Brötzmann, Thurston Moore en Wolf Eyes, Ingetogen en messcherp klinkt het, bedwelmend, gedreven, met de nodige experimentjes.

MC Yallah is al 20 jaar een gevestigde waarde in de Afrikaanse hiphopscene en staat nu aan de rand van een internationale doorbraak. Met beatmeister Debmaster herwerkte ze onlangs een heerlijke track van desert blues iconen Mdou Moctar. Onder de noemer MC Yallah x Debmaster (****) krijgen we een soort hiphop met opzwepende beats. MC Yallah steekt voldoende soul in haar stem, en met de combinatie van de beatmaster zorgen ze voor een spannend grensverleggend feestje.

Door de overlappingen moesten we helaas Avalanche Kaito aan ons laten voorbij gaan die in Club Afropunk-gewijs de zaal in vuur en vlam zette. Celliste Lucy Railton (*****) deed in AB salon net hetzelfde, subtiel, pakkend, bedwelmend en groovy, door een warme cello klank en experimentjes. Lucy Railton durft ook door te gaan . Hier kregen we een mooie, magische performance.

De albums van trompettist Jaimie Branch (*****)  'Fly Or Die' en 'Fly Or Die II' werden lovend onthaald door zowel The New York Times en The Wire. Ze is een virtuoze. Ze laat zich omringen door muzikanten die samen met haar een weerbarstige sound spelen. Een wervelend dansfeest van uiteenlopende muziekstijlen van R&B, hiphop, soul en jazz . Improvisatie staat voorop. Jaimie is een klasse entertainer die op schalkse wijze haar publiek aanport en aanspreekt. Het geheel krijgt een vleugje punkattitude mee, wat de verschillende culturen verbindt. Een stomend setje dus

Lucy Railton & Farida Amadou (*****) samen zijn iets unieks . Van elk apart waren we reeds onder de indruk . Een spannende set met ruimte voor nogal wat experiment en improvisatie dus. Onaards soms. Het balanceert tussen zachtmoedigheid en extravertie . Het is een intens kleurrijk palet door die bas en cello .

We citeren ''Jana Rush (****) is geboren en getogen in Chicago, de geboorteplek van footwork. Het genre - een vorm van pijlsnelle streetdance in battle stijl - ontstond reeds in de jaren '90 met een snelheid van 160 bpm en nam op die snelweg, invloeden mee van house en techno.'' Het bijzondere aan deze act is dat het meer is dan zomaar een DJ act; de klankentapijtjes die ze in Club verspreidt, staan bol van experiment; het gaat van oogstrelend en oorverdovend. Ook hier een bijzonder kleurrijk dansfeest, boeiend, bedwelmend en aanstekelijk. Wat een mooie afsluiter!
DJ Marcelle moesten we door het late uur aan ons laten voorbij gaan.  Maar dit was al een geslaagde eerste avond BRDCST!

Organisatie: BRDCST ism Ancienne Belgique, Brussel

Evil Invaders - Helemaal klaar voor de wereldtop!

Sinds 2017 drukt Evil Invaders zijn stempel op de speed/thrash metal (in ons landje). Met hun titelloos debuut EP in 2013 bewezen ze reeds uit het goede hout gesneden te zijn, wat verder werd gezet op 'Pulse of Pleasure' in 2015. Met 'Feed me violence' (2017) stoten ze door tot de absolute Europese top in het metal wereldje. Nu is er 'Shattering Reflection', wat weer een nieuw hoofdstuk inluidt. Ze kwamen die plaat nu voorstellen in een bomvolle Trix, Antwerpen. En overtuigden sterk!

Schizophrenia (***1/2) mocht de avond knallend openen. De band bracht recent zijn debuut uit 'Recollections Of The Insane' - na een EP in 2020 - en stond ietwat onwennig op het podium. De band had een beetje tijd nodig om op dreef te komen. Maar eens de motor aansloeg, en Schizophrenia aanvoelde dat ze het publiek meehadden, vlogen de gensters naar alle kanten en sprak de frontman de aanwezigen meer aan. Band met potentieel dus. Maar toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de Trix iets te groot was voor hen.
Een wervelende finale, het publiek brulde de teksten mee. Vuurkracht en tonnen energie. Schizophrenia brengt een 'old school' versie van extreme metal!

Over tonnen ervaring beschikt Cyclone (*****). Deze legendarische thrash metal band uit Vilvoorde speelde midden jaren '80 al met Metallica, Overkill en Slayer. Met hun debuut ‘Brutal Destruction’ (Roadrunner) uitgebracht in 1986, drukten ze ook hun stempel op het metalgenre. Cyclone bewees vorig jaar nog op Alcatraz Metal Fest dat er na circa 35 jaar nog steeds geen sleet staat op deze band. Ze speelden een strakke set. Een wall of sound hoorden we! Wat een energie en mokerslagen.
Cyclone bewees in de jaren '80 al een band te zijn van uitzonderlijke kwaliteit. Ze gaan nog steeds wild tekeer. Ze blijven dus nog steeds sterk overtuigen. Met hun ervaring weten ze moeiteloos het publiek in te pakken, met enkele moshpits als gevolg …

Als je een volle festivalweide van Alcatraz Metal Fest in vuur en vlam kunt zetten, dan vormt een zaal als de Trix geen probleem. Evil Invaders (****) zet een show op, waarbij alles tot de puntjes is uitgewerkt, de lichteffecten, de vlammen op het podium en drummer Senne die achteraan hoog boven de rest uitsteekt. De ene vuurpijl na de andere schiet de band op de aanwezigen af.
De muzikanten zijn ware virtuozen, we krijgen technisch hoogstaand vernuft. Met het nieuwe album haalt de band andere bronnen aan buiten de speed/thrash metal. De donkere kantjes aan die plaat, de dreigende klanken en de vocals zijn sterk. Hun roots blijven behouden , maar de wendingen die ze nu aanhalen, zijn mooi, ook live. De nieuwe songs worden dan ook door de fans - aan de laaiend enthousiaste reacties te zien - met open armen ontvangen.
Frontman Joe is nog steeds die duivelse entertainer die met een demonische grijns je doet baden in het angstzweet. En hij heeft een ongelofelijk variërend stembereik. En verder muzikaal hitsende drums en een gitaar en een bas die door je lijf klieven.
De band mag zelfs tot twee keer terugkomen voor een bisronde, en zet een show neer van een kleine twee uur. Evil Invaders ging als een bulldozer tekeer. Het spelplezier was hier nog steeds aanwezig. Sjiek. Evil Invaders bewees klaar te zijn om de wereld te veroveren

Pics homepag @Franky Schutz (Dump Magazine)

Organisatie: Biebob ism Trix, Antwerpen

Behind The Veil - Zien hoe het publiek zich 100% geeft op jouw muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is het doel op zich

Behind The Veil speelde op Metalworksfest Battle, 15 januari 2022 ll, hun allereerste optreden, naar we vernamen … hoe dan ook waren zij sterk op elkaar ingespeeld.  In hun sound is er donkere emo terug te vinden. De combinatie van mannelijke en vrouwelijke vocals biedt een pittig karakter.  Het is een charismatische band die feestelijkheid uitstraalt. Stilzitten was haast onmogelijk. Lees hier het verslag nog eens na. 
Zij waren de publiekslieveling van de avond … En wonnen dan ook de publieksprijs. Onlangs mochten we aanwezig zijn op een repetitie van de band, en stellen ook daar vast dat Behind The Veil een band is die vriendschap verbindt met virtuositeit. Een gevarieerd palet aan metal horen we. We hadden een fijn gesprek met de volledige band.

Volgens bepaalde bronnen was jullie optreden op Metal Works Battle op 15 januari jullie eerste optreden, lijkt me sterk want jullie vullen elkaar zodanig perfect aan waardoor het aanvoelt alsof je dit al twintig jaar samen doet. Vertel eens wat meer over hoe de band is ontstaan
Sofie: Ik had via Facebook een annonce geplaatst dat ik op zoek was naar een nieuwe band. Ik kreeg daar wat reacties op, we zijn samen iets gaan drinken en dat klikte wel. Het grappige is, Arne was er toen niet bij, maar ik had hem toevallig al leren kennen op Graspop het jaar ervoor, en wie zag ik op de eerste repetitie…
Arne: Klopt, Onze drummer Jan, wou me bij z'n nieuwe band en toen ik vernam dat Sofie naast me ging staan, was het wel een blij weerzien.
Rest van de band: Inderdaad. Na dat zoekertje hebben we daar allemaal prompt op gereageerd. We zijn dan allemaal samen gekomen en dat klikte heel goed. Zo is de bal eigenlijk aan het rollen gegaan. Dat was in 2020, net voor de corona.  We hebben nog één of twee repetities gehad net voor de eerste lockdown… Maar wel bijzonder jammer eigenlijk, net toen we ons gingen lanceren was het weer gedaan. In die periode tussen de eerste lockdown en januari 2022, net voor die battle, hebben we niet zoveel meer kunnen repeteren. Dempsey is er bij gekomen enkele maanden voor de battle en maakte onze groep compleet. Veel tijd om onze set samen te stellen was er echter niet, dus het was best wel spannend. 

Dat is natuurlijk een ferme streep door de rekening. Dat jullie zo een prestatie neerzetten maakt het des te meer opmerkelijk, maar uiteraard zijn jullie allemaal geen groentjes in dat wereldje en hebben jullie al wat water doorzwommen. Maar toch dat jullie elkaar zo blindelings vinden is echt indrukwekkend! Het gaat er ook zo natuurlijk aan toe …
Die ervaring is een vertrekpunt, inderdaad. Maar we voelden ook, op die weinige repetities dat het plaatje gewoon klopt tussen die verschillende karakters, uit vaak zelfs uiteenlopende muzikale strekkingen, dat doet toch veel. Voor sommige was het eigenlijk op Metalworksfest Battle de eerste ervaring op een podium ooit, voor andere niet.

Het enige jammere aan dat optreden, metal en zitplaatsen het gaat echt niet samen. Maar doordat jullie muziek een intens karakter heeft, viel dat al bij al nog mee. Hoe voelde het voor jullie aan op het podium zo voor een zittend publiek op te treden?
De zenuwen waren zwaar gespannen, maar de ontlading compleet eens we dat podium betraden. Net doordat we zo goed overeen komen  naast dat podium ook. Dat speelt zeker mee. Alles zat gewoon goed, we moesten als laatste optreden en kregen het publiek ook goed mee. We hadden die publieksprijs ook niet zien aankomen eerlijk gezegd, dat was pas de kers op de taart.

Nu we op dat punt aanbeland zijn .. Ik stel ook altijd wel vragen over corona, heeft dat een invloed gehad op jullie als band? Het botsen op grenzen, zijn jullie er sterker uitgekomen? Of was het misschien een bron van inspiratie?
Het was voor ons zeker moeilijk om door te bijten, omdat we net ons gingen gaan lanceren op het moment dat alles stopte. We stuurden nummers naar elkaar door via messenger , maar hadden nergens het gevoel dat we de handdoek in de ring zouden gooien. We hebben, ondanks dat, gewoon door gegaan en niet op gegeven. Dat we eigenlijk vrienden zijn naast dat podium, zoals voorheen al aangegeven, heeft  uiteraard ook geholpen. We trokken ons aan elkaar op. Je ziet dat ook op de repetitie dat we zeer gemoedelijk met elkaar omgaan.

Zeker en vast, ik had ook een vraag over de bandnaam. (Terloops) Zit er een bepaalde betekenis achter de naam ‘Behind The Veil’?
De betekenis ‘achter de sluier’ sluit wel aan bij het mysterieuze binnen onze muziek, laat het daar bij houden.

Ik zou het zelf willen omschrijven als ‘metal voor donkere geesten’… Is dat hoe je je muziek kunt omschrijven?
Dat is een mooie omschrijving, we komen zoals hierboven al gezegd uiteenlopende metal genres en we vullen daar elkaar perfect in aan, en brengen onze eigen invloeden mee binnen de band. En die sluiten wel aan bij het iets meer donkere en mysterieuze. We horen vooral niet in een vakje, daardoor. Als men daar achter vraagt (ter promotie) en dat is soms misschien nodig, dan zien we ons als alternatieve metalband met een open geest.

Het is trouwens altijd leuk om een combinatie te zien en horen tussen vrouwelijke en mannelijke vocalen. Dat zorgt altijd voor een extra dosis pittigheid.  Was dat een bewuste keuze?
Sofie: Dat is gewoon heel naturel gebeurd, op de eerste repetitie hebben we iets geprobeerd samen en dat klikte goed, dus zijn we dat gewoon blijven doen.
Arne: In het begin was dat wel een aanpassing. Ik kom uit de Death metal, ik ben gewoon van zwaar te zingen en het was dus voor mij even wennen, maar ik vond het een uitdaging en het klikt dus heel goed met Sofie. We vullen en voelen elkaar vocaal perfect aan, dus ja heel naturel.

Wat zijn de verdere plannen? Staan er ook festivals op het programma?
De volgende stap is een debuut album uitbrengen, we hebben al enkele nieuwe songs klaar en werken verder daar naartoe. Op Alcatraz spelen is ook zeker een ambitie, en we hopen dat dit via een plaat misschien lukt, het is zeker een droom daar te mogen spelen. En dromen mag. En uiteraard nog veel mooie optredens doen, links en rechts. Een goede set maken, nummers schrijven en daarop verder blijven bouwen dus.

Zijn er ook plannen naar het buitenland toe, en welke landen genieten jullie voorkeur?
We sluiten het buitenland zeker niet uit. Op dit moment zouden we al blij zijn dat we de buurlanden halen, want door corona zijn buitenlandse optredens nog net iets moeilijker. We hebben elk wel onze voorkeuren of dromen om buitenlandse shows of festivals te spelen.

Ik vond op de repetitie zeker ene eyeopener, die ene song toen ik jou (Arne) aansprak genoot mijn voorkeur, “Beside You”, het beginnen met een zachtere stem van Sofie en opbouwen naar een climax; met knappe drum en gitaar solo’s. Een heel gevarieerd palet moet ik zeggen…Er blijft zeker iets hangen “Emoties” … De teksten raken. Ik veronderstel dat daar ook een persoonlijk verhaal achter schuilt. Is het overbrengen van emoties een manier om je frustratie, pijn of eventuele woede een plaats te geven als songschrijver, alsook voor de rest van de band? Het is alsof je tegen een muur van emoties terecht komt, prachtig.
Sofie: niet zozeer nu, maar wel van vroegere ervaring. Dat koffertje dat je meesleept en dat geldt voor ieder van ons, maar ook voor iedere songschrijver, dus eigenlijk is het altijd zeer persoonlijk en een manier om dat een plaats te geven.
Arne: ik sluit me daarbij aan, teksten worden vaak vanuit persoonlijk oogpunt geschreven en net als elke schrijver maak je gebruik van wat artistieke vrijheid.

In deze tijden bleek voor velen sociale media de enige manier om te communiceren, via o.m. streaming. Hebben jullie dat ook overwogen ? Hoe belangrijk of net niet is sociale media voor jullie? Ik ken bands die een eigen youtube kanaal hebben waar ze video’s posten over het leven van alle dag… of een 83 jarige folk zangeres die een eigen podcast is begonnen; Hoe zit dat bij jullie?
Veel meer bereik, maar iedere band heeft dat dus is er een overaanbod daarvan. Het is ook gratis reclame, je moet er niet voor betalen. Sociale media is op dat vlak een goede manier om met je fans in contact te komen, er nieuwe bij te winnen, en te blijven contacten te onderhouden… en je zo in de schijnwerper te zetten als band.

Op dat overaanbod wil ik ingaan, ik ben dus wel fan. Maar moest ik nu jullie gewoon willen leren kennen als globale muziekliefhebber, wat maakt jullie zo bijzonder binnen dat overaanbod, dat ik jullie zou moeten leren kennen?
We zijn niet doorsnee, je kunt ons niet in een hokje duwen, daardoor kunnen we een heel ruim publiek aan metal liefhebbers aanspreken die daarvoor open staan. Dat maakt ons toch uniek in dat wereldje. En ook, in onze muziek zit heel veel oprechte emoties verborgen. Het is gemeend wat we zingen en instrumentaal naar voor brengen, geen show verkopen.

Naast de sociale media, hebben jullie ook overwogen om iets te doen met streaming om eventueel je songs te promoten via een YouTube filmpje? Ik heb 73 streamings gedaan tijdens die periode van lockdown, de meeste nogal slaapverwekkend, niet zozeer doordat het een slechte band was, maar gewoon dat is het niet… Maar toch is het ‘iets’ om te ontdekken … Hoe sta je daar zelf tegenover?
We hebben daar nog niet echt  over nagedacht, en ook niet de capaciteiten voor om dat nu te doen. We focussen ons dus op live kunnen optreden, en zodra dat kan, daarop inzetten. En zo ons publiek winnen. Bij een streaming moet de sound en alles perfect zitten om dat ander publiek over de streep te kunnen trekken, daarvoor moet je die capaciteiten wel hebben. Als dat mogelijk zou zijn, sluiten we dat natuurlijk niet uit maar onze focus ligt nu op live shows en ons album.

Wat zijn de ambities van de band, en hebben jullie ook een soort doel dat jullie willen bereiken (buiten wereld dominantie want dat doet iedereen al) ?
Sofie: Mijn mooiste droom is dat de mensen gewoon de tekst staan mee te zingen, zien hoe het publiek zich 100% geeft op jou muziek en zich amuseert. Als je dat kunt bereiken, telkens opnieuw? Dat is een doel op zich. Voor ons als band, maar voor elke muzikant. Dat ze met een goed gevoel naar huis gaan, en na de show nog even komen babbelen met jou over het optreden. Als je dat telkens opnieuw en opnieuw kunt bereiken jaren en jaren lang? Dat is gewoon de max! Dat is het mooiste dat er is.

Dat lijkt me een heel mooie doel om naar toe te werken. Jullie kunnen , dankzij die grote variatie, zeker op festivals als Graspop en zo staan, zeker weten! Veel succes en we blijven jullie op de voet volgen!

PEGA - Just play music, and go on stage with my music, I think that’s the most important ambition I have

Recently, we attended the festival 'The Sound of the Belgian Underground', a voyage of discovery through what lives in the Belgian underground, and one of the notable bands of the evening was PEGA. About their performance in AB we wrote: 'The Brussels trio PEGA plays something between post-punk and mathrock. The band has three ladies who enjoy playing. They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. Simple, good and solid sounding. PEGA gives musical colour in this grey world. It is a band that flirts within post-punk between light-footedness, solid rock (catchy and energetic) and experiment. That way we were quickly convinced. 'You can read the full report here
High time to put PEGA in the spotlight via our website as well, we had a nice talk with guitarist/vocalist Barbara and sounded out their future plans ... for her and the band.

To get to the point, tell us a bit more about yourselves who are PEGA, how did it all start, just so our readers can get to know you a bit better :)
We started with a couple friends, just making music together. After something like a year three of us wanted to do more with that music, and create something. And start composing songs together, and bring out some EP’s in 2019 and last year .. That’s how it all started. 

For some reason you been pushed in the direction of post punk, but I hear much more then only post punk into your music. So, Who are your sources of inspiration and how would you describe your own music?
Each of us has a different taste in music. Some of us like more jazz, some of us like more punk/psychedelic . We like also Funk, and Michael Jackson is also among our inspirations. We also like the band Sleeping People?, Fugazi? , which is more mathrock, and Idles. There’s some Chopin and Disco in the mix. Yes we all have different tastes in music, and different inspirations and put this together into PEGA. 

You said Michael Jackson? When I saw you on stage it was just that poppy way of doing, combined with some experimental way of doing that triggers me the most, like I write in my review too. But, you know there are a lot post punk related bands swimming in the water, if you know what mean. What do you think makes you different from other bands?
What we doing is very catchy , we are all different human beings, it’s just difficult to answer this question. Maybe the fact that we like such different kinds of music reflects on why it sounds the way it sounds: we never sat down and decided: we are going to make a x genre style of music. We’ll start, and then we’ll see. Like most bands, no? :)

I saw you live during 'Sound of the Belgian underground' and was deeply impressed, bought a record and absolutely wanted to interview you :) I wrote: ''They master their instruments well, the catchy riffs and drums made us headbang. It sounded simple, good and solid.'' But especially the colourful and playful character appealed to me enormously. Is that description correct, that skipping between instrumental perfection and playfulness, is that a conscious choice? 
We like doing things, and not follow the trail. Soo yes there is a lot of imagination in what we are doing. Soo yes it’s sure a conscious choice doing it on the way we doing it now.

Did the fact that you could play at this festival open any doors you think?
Yes, the organizer of TRIX wanted us to play there, our mate Professeur Postérior contacted us to play in september We play with Milk TV in Chaff on the 4th April. With Nada booking we have found some nice dates, such as Aralunaires(Arlon) and Fete de la Musique(17th in Aumale, 18th at VK. We play in Reflektor in Liege on the 1st of May with the Black Lips,  and have a couple of nice gigs aligned. We also play in Ghent at 19 may. So, Yes, there were sure some good contacts after this gig there.

We are going through difficult times (even if there is a little sunlight at the end of the COVID tunnel - and now there is the war in Ukraine). How did you get through these times as band, as people and as musicians?£
Very difficult actually. Leslie, who’s a Sound Engineer, lost almost all her work, I’ve lost my job too.  A lot of bands broke up, and had to start doing something else for money. I’m running a small label,  We had a release party for a band called Bengal planned for the 24th March 2020. They could not do that because of this pandemic thing, and broke up. So many bands that had to make choices. With this pandemic we sure lost a lot of great bands. pity.  It was a disaster for the music industry.. 

But other bands got inspiration out of this time and got stronger true it. Did you find inspiration to bring out new things for PEGA?£
Yes, we did write two new songs, and have almost finished 2 others. It was difficult because we started working with a new bassist, so we had to kind of get used to each other, but it was fun. Also, we did some residencies in Botanique and Brass, that helped us write more songs and stay motivated :) 

https://www.facebook.com/events/1045086899287678

You said something about you running a small label, that is interesting, can you put some more information about that label here? What bands are there in and things… 
I run a small label called Wild Goose Chase Records (WGC) with which I released tapes of PEGA, TUVALU, Bengal(doens’t exist anymore), Little Musgrave, and soon(everything in the music industry has had a backlog) Alice Perez, and Lou K. I’m working on a funny website for the future.
https://www.facebook.com/wildgoosechaserecords
https://www.instagram.com/wildgoosechaserecords/?hl=en

That’s interesting to know One other thing, you been talking about playing live, but you guys also have play in France and other country’s? Can you tell more about this
We plan to go back on tour outside the country. We wanted to go to Paris and Lyon. We even did a small tour in UK, and it’s funny , we did it at that moment thinking Brexit would make it more difficult, but then Covid came and , well, no touring at all. We went to Manchester, Leeds, Bristol, London, Bristol in 5 days: everyone was so nice, generous, diy scene is fantastic..  Back in Belgium we were playing very often, 3, 4 times per month.
We want to go back to France, do some gigs in Portugal and Germany as well. Soo yes there are plans to play outside the country, and have some experience into doing  that as well.

In 2021 you released an EP 'Têmpte de chips', right in the middle of the corona times, why not wait a bit? 
We knew Aude was going to leave, so we make the decision to bring out this EP before she left, as a closure. She did the artwork. – check it out : https://www.instagram.com/audegrrr/?hl=en  
We also did a small release party in Atelier Claus. In AB we play with our new bass player Juliette. We played two songs we wrote with her, and she brought a lot to the band too ;) She used to play in a well-known band called Moaning Cities.

I think it's a beautiful disc, where the above statement also comes into its own on record I think, how were the general reactions to it?
They were positive, we were super happy to finally have that object ready.I did a videoclip for it

https://www.youtube.com/watch?v=3BiemYC96KY

Some magazines reviewed it (Larsen, Turnupthevolume) and record shops were happy to sell them both the tape and vinyl. It was awesome.

I also like the flirting between experimentation and accessibility on that record, that's something that comes up all the time. Is that statement correct, do you like to vacillate between the two and is that a conscious choice?
Like I said before, I like pop music, pop is good! There is a lot good pop like Michael Jackson,  I mention already and Amy Winehouse  par example. I like Disney music to, I was obsessed by Walt Disney films on young age. and I like Fado ? so in a way it’s sure a conscious choice doing that yes. Of course the experimental stage it is a nice road to walk, but sometimes it’s good to just sing along and have fun to. 

It’s nice how you being so enthusiastic, but I was wonder what is you ambition? Do you have a goal you want to achieve? And prefer play on a big stage at Sportpaleis or just stay underground? What you prefer?
Just play music, and go on stage with my music Fuck COVID ..  I think that’s the most important ambition I have. Not to become famous and play at big stages. We like to grin at our beautiful audience and friends :) But we would like to open for some of our favorite bands (Idles, do you get the hint? Goat Girl? ;)

Speaking of the future, what are your future plans?
We have two new songs ready, and want to release them somehow. Going on tour like we talk about, that’s the future plans for now, we see where we get after that. 

Thanks for this interview, I just wanted to give you a spotlight to make our readers learn to know you better…Hope to see you on stage soon, and please contact us for future releases

Martin Furia - Destruction - Je kunt de sound van een band wat aanpassen. Dat is ook gebeurd. Destruction moet door hun geschiedenis gewoon als Destruction blijven klinken

Duitse thrash metal iconen DESTRUCTION vieren hun 40-jarig jubileum met hun hard-hitting nieuwe full-length, ‘Diabolical’, dat verschijnt begin april 2022 via Napalm Records! De meedogenloze legendes onthullen nu hun nieuwe single, "No Faith In Humanity", die compromisloos tekeer gaat met een soort non-stop headbanging actie! Als een van de meest legendarische bestaande Duitse thrash metal bands, siert DESTRUCTION de wall of fame met grootheden als Kreator, Sodom en Tankard - still going strong after four decades of Thrash Metal! Bereid je voor op nekbrekende energie! Naar aanleiding van deze release, en veertig jaar Destruction hadden we een fijn gesprek met Martin Furia die in 2021 de legendarische Mike Sifringer verving. En nu op tour is met de band. We keken echter ook naar het verschil tussen de Amerikaanse en de Duitse Thrash metal maar ook de Belgische metal scene kwam aan bod. Verder polsten we uiteraard naar de verdere toekomstplannen en ambities.

Martin, je bent recent bij deze legendarische band terecht gekomen, proficiat! Hoe hebben ze jou gevonden (ik weet dat het wereldje klein is) ?
Het begon eigenlijk op de "Under Attack" tour, 2016 . DESTRUCTION was de headliner en nam Flotsam And Jetsam, Enforcer en Nervosa mee.  Ik was al een hele tijd geluidstechnicus voor F&J en ik werd gevraagd om het geluid te doen voor alle drie de openers.  Op een gegeven moment moest de geluidstechnicus van DESTRUCTION de tour voor een paar dagen verlaten en nam ik zijn taak over. Na die tour begon ik met DESTRUCTION te werken als geluidstechnicus en later werd ik ook Tour Manager. Toen Mike de band verliet, hebben ze mij gevraagd als gitarist. En zo is de bal aan het rollen gegaan…

Je bent ook een top gitarist , als je ziet wat je doet bij BARK en Furia, dat is een absoluut niveau?
Het is ook mijn passie, ik heb mijn leven gegeven aan muziek laat het me zo stellen. Zowel als producer, als gitarist maar ook als geluidstechnicus of tour manager, ik geef me 100% voor die passie. Het is natuurlijk buitengewoon om in een band als Destruction te spelen , het is niet voor niets één van de aller grootste thrash metal acts die er bestaan. Het doet me zeker en vast iets te mogen spelen met iconen als Schmier, Damir en Randy  is gewoonweg fenomenaal. Het is een gloednieuwe bladzijde omdraaien in mijn carrière als muzikant, en ik ben daar zeker trots op om dit te mogen ervaren.

Ergens heb ik die vraag zien staan , Destruction behoort tot de top drie van Duitse Thrash metal , wat is volgens jou het verschil tussen Duitse en Amerikaanse thrash metal (die twee worden altijd wel met elkaar vergeleken heb ik de indruk) Ik hou van beide, maar verkies persoonlijk de Duitse Thrash metal net iets meer
Ik vind Duitse thrash metal vooral ruiger klinken. De Amerikaanse Thrash metal is iets meer technisch, terwijl de Duitse Thrash metal een mokerslag in het gezicht is, zonder opkijken. Laat het me zo uitdrukken. Daar ligt het grote verschil volgens mij. Neem nu ‘Kill Them All’ van Metallica, dan hoor je toch meer die link naar de technische kant van thrash metal. En als je daar de Duitse groepen naast legt, klinken die toch opmerkelijk ruiger. Daarom is de Duitse thrash metal ook meer mijn smaak, net door dat wilde en ruige kantje van de zaak.

Ook in ons land heb je best wel sterke thrash metal bands zoals Evil Invaders.  Ze brengen binnenkort een nieuwe plaat uit. Hoe sta je bovendien tegenover de Belgische metal scene ‘tout courte’?
Een fantastische band en plaat! Ik heb ondertussen enkele nummers beluisterd, en ze zijn duidelijk klaar om de wereld compleet te veroveren. Eigenlijk staan ze al op dat hoog niveau, want ze staan op podia in binnen- en buitenland. Ook grote festivals. Ze zijn jong, ruig en hebben alles in zich om uit te groeien tot een thrash metal band van wereldklasse. Met die nieuwe plaat zetten ze dat nog meer in de verf. Wat de Belgische scene betreft, er zijn enorm veel goede metal bands in België. Ik kom ook in contact met veel Latijns-Amerikaanse bands, ook daar is het vaarwater van metal bands enorm groot. En er zitten fantastische bands tussen, maar soms is het moeilijk om dan de aandacht net naar jouw band te trekken. Als je een DIY band of artiest bent, is het verdomd moeilijk om naast het schrijven van songs en zo, waar veel werk in kruipt, ook nog een kei te zijn in het promoten van je project. Daar kruipt nog meer tijd en energie in, en je dient toch wat kennis van zaken te hebben. Dat die bands niet echt doorbreken naar een heel ruim publiek ligt daarom niet enkel aan de bands zelf, maar ook dikwijls aan de promotie en de marketing rond  die bands. Daar loopt het al te vaak mis. Maar op zich is de Belgische scene een bloeiende metal scene.

Dat heb je zelf ondervonden denk ik, wat mij betreft zijn bands als Furia en BARK gewoon Europese top. Is dat ook niet een beetje een typisch Belgisch probleem, is ons landje te klein om als band hogerop te geraken?
Bedankt voor de mooie woorden. Met Furia bijvoorbeeld, hebben we zeer goede nummers opgenomen maar nooit de drive gehad om daarmee echt op tour te gaan. Zeker niet op Europees niveau. Dat is een voorbeeld van een band die goed is, maar die niet beschikt over de marketing skills om zichzelf te promoten naar dat hoger niveau. Dat was ook niet de bedoeling met Furia, omdat het een samenvoeging is van muzikanten die actief zijn in zoveel andere bands. Het is nooit de bedoeling geweest daar echt mee door te breken of zo. Er is meer uit gekomen dan we zelf hadden verwacht.

Na veertig jaar is de band Destruction nog steeds toonaangevend; wat ik apprecieer is dat ze geen routineklus afleveren, o.m. de nieuwe single’ ‘"No Faith In Humanity’
; het komt ook tot uiting op ‘Diabolical’ dat op 8 april op de markt komt.  Is daarvoor bewust gekozen om meer te doen dan een routineklus afleveren?
Ik ben minder dan een jaar geleden in de band gekomen, toen de plaat bijna klaar was. Nadat Mike is opgestapt , is de plaat verder afgewerkt door Schmier en Damir vooral. Ik heb mijn solo’s ingespeeld. Je moet weten, Schmier is iemand die in metal leeft en altijd iets nieuws wil proberen. En dus zeker open staat voor nieuwe wegen inslaan, met respect voor dat typische Destruction geluid. Want Destruction is een thrash metal stijl op zich geworden door de jaren heen. Het zal altijd als Destruction klinken. Maar altijd met toch een nieuwe wending, zo gaat de band al jaren tewerk. Ikzelf heb binnen de band ook iets nieuws kunnen brengen, zoals meer melodieuze solo’s. Contrast is belangrijk, dat wilden we met deze plaat ook in de verf zetten. Ik hou enorm van de gevarieerde solo’s op de nieuwe plaat bijvoorbeeld. Je kunt dus de sound van Destruction daardoor een beetje aanpassen, zonder al te revolutionair te veranderen want dat zal nooit worden aanvaard. Destruction moet , door hun geschiedenis gewoon als Destruction klinken. Dat is hetzelfde met een band als AC/DC als die plots een heel andere weg zouden inslaan, na al die jaren ,zou dat ook niet werken.

Ik hoor in die single en ook op de plaat eigenlijk dat Destruction dus wel een poging onderneemt zonder inderdaad zijn roots te verloochenen. Bands als AC/DC die telkens diezelfde trukendoos bovenhalen zonder daar echt iets extra aan toe te voegen (niks mis mee) komen daar trouwens ook al meer dan veertig jaar mee weg, maar Destruction blijft pogingen ondernemen zichzelf te heruitvinden. Hoe sta je er tegenover?
Wat AC/DC betreft kun je dat stellen, maar ze zijn al zo goed zowel live als de songs die ze hebben uitgebracht, daarom zou ik niet willen zien dat ze veranderen. Net zoals de sound van Motorhead of Slayer , die dat hebben geprobeerd maar terug zijn gekeerd naar hun gekende sound, komen die bands er gewoon mee weg omdat ze gewoon top songs brengen op een uitzonderlijk niveau. Ze zijn zo belangrijk voor de scene, net doordat ze aan hun sound vasthouden. Waardoor het een ‘no way out’ is als zulke bands dat moesten doen.

Maar Metallica heeft dat eigenlijk wel gedaan, en heeft er ook succes mee?
Ja, maar een artiest is geen slaaf. Je hebt het recht om te veranderen, en in het geval van Metallica zijn de fans – of toch velen hen daarin gevolgd – ook omdat ze altijd zijn blijven doen wat ze willen doen. Ze zijn bewust die weg in geslagen. Jaren geleden begreep ik die verandering ook niet zo goed. Maar nu snap ik de zoektocht die ze hebben aangegaan naar een nieuwe sound, een groter publiek aanspreken, en daardoor wel risico’s nemen. Maar nogmaals, ze hebben bewust daarvoor gekozen en dat is het belangrijkste. ze verkopen miljoenen platen en staan nog steeds op nummer één, maar uiteraard iedereen zal hierover wel zijn eigen opinie over. Maar ‘Opinies are like assholes, everyons have one’ (haha).

Zijn er al reacties op de singles en de nieuwe  plaat ?
De fans kunnen de nieuwe nummers zeker smaken, ook hebben we al enkele goede reviews gehad in de pers. Een dezer dagen komt een nieuwe video uit, der reacties op de nieuwe singles zijn bijzonder positief. Ik voel me trouwens heel welkom in de groep, je moet weten een legende als Mike vervangen is niet evident, maar de fans hebben me direct op armen gedragen. En de fans houden zeker van de nieuwe nummers, en kunne niet wachten tot we ze voor hen live komen spelen. Dus ja, positieve feedback.

Ik moet je geen vragen stellen over veertig jaar Destruction, in de zin van ‘wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe’ maar hebben die coronatijden de band veranderd? Is de band op zijn grens gebotst of zijn jullie er sterker uit gekomen denk je?
Voor ik erin gestapt ben, was er ‘Live Attack’ een streaming die de band heeft gedaan, een zeer succesvolle trouwens. Mike is eruit gestapt, ik erbij gekomen. Er is heel veel gebeurd in die korte periode. Maar wat ik vooral fantastisch vind , is dat Schmier ondanks die moeilijk periode, steeds vooruit is blijven kijken. We konden uiteindelijk wel wat shows spelen, zoals op Alcatraz Metal Fest vorige zomer – een fantastische ervaring. Ondertussen heb ik al tien shows of zo gespeeld met de band. Kijk, het was voor iedereen kei moeilijk maar Destruction heeft nooit de neiging gevoeld die handdoek daarom in de ring te gooien. Er was in Schmier zijn hoofd nooit sprake van stoppen. Integendeel! Er waait gewoon een nieuwe wind doorheen Destruction, mede door die nieuwe release, dus gewoon door doen is de boodschap dan.

Wat zijn de verdere plannen met de band dit jaar , deze zomer? On tour?
We gaan op tour naar USA. Daarna keren we terug en spelen o.a. ook op Graspop Metal meeting, alle festivals. Daarna ook nog Latijns Amerika, Mexico, Azië. Er staat nog heel veel op het programma. De goesting om dat te doen is gewoon heel groot! Het wordt dus een drukke zomer. We gaan ook proberen om een grote tour in Europa te maken, maar het probleem  is, er is een overaanbod aan bands die op tour gaan door de verschuivingen de laatste twee jaar. Neem die tour die we nu doen met o.a. Nervosa, die moest twee jaar geleden hebben plaats gegrepen, snap je. Dus ja… We zullen nog moeten kijken hoe we dat gaan inpassen. Desnoods pas in 2023, maar het plan is om dus vanaf Oktober iets te regelen wat Europa betreft.

Uiteraard komt die nieuwe plaat nu pas uit, maar kijkt de band ook al naar de verder toekomst, wat na de viering van veertig jaar Destruction? Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die de band wil bereiken ?
Gewoon blijven doorgaan, het is ons leven! Zoals ze zeggen na zoveel malen lekker te hebben gegeten, wil je toch ook nog steeds blijven eten (haha) Dat is met muziek maken ook. Als , na al die jaren, steeds opnieuw zoveel mensen een gelukzalig gevoel kunt geven door je platen, je live optredens en dergelijke meer. Dan is dat de voornaamste ambitie en doelstelling, gewoon blijven doorgaan! Zowel als band als muzikant.

Misschien zou ik dat aan de andere bandleden moeten vragen, maar ook jij zit al een tijdje in deze muziekwereld uiteraard. Welk advies zou je jonge bands die in de voetsporen van Destruction willen treden , meegeven?
Blijven spelen, wat er ook op je pad afkomt, blijf je passie volgen! Ik heb nooit iets anders gedaan. Correctie, ik heb ooit iets anders gedaan, maar dat bleek een misverstand. Het is als muzikant niet altijd gemakkelijk om te leven van je muziek, maar als je niets anders doet en je volgt je passie dan kun je ook dit overbruggen. Het is  daarom  zo belangrijk om te blijven spelen, jouw passie te blijven volgen  Door te blijven volhouden speel ik nu bij een band als Destruction. Dat is het beste advies dat ik kan meegeven.

Zijn er nog projecten waar je mee bezig bent?
Met  BARK brengen we dit jaar een nieuwe plaat uit, vermoed ik. Dis is al voor 90% klaar, een fantastische plaat trouwens; moesten ze op tour gaan, zal ik zoveel mogelijk daarbij zijn. Ook veel platen opnemen en producen. Dat staat ook op de planning. We blijven bezig!

Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de verdere tour en met de release van de nieuwe plaat

Idealus Maximus - Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en de beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet meer echt laten werken

We citeren eerst even van de bandcamp pagina van de band: ‘Idealus Maximus is een instrumentaal riff rock trio uit de omgeving van Gent, België. Opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Ze brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows. In 2014 brachten ze zelf hun gelijknamige full album uit dat goed werd ontvangen. Veel geweldige shows volgden waaronder Yellowstock en Roadkill, en ze deelden podia met hun grootste inspiratiebronnen zoals Karma To Burn en The Atomic Bitchwax. Na een hiatus van 6 jaar maximus, zijn ze nu terug en gewapend met een nieuw album gevuld met riffs!
Voorverkoop via www.polderrecords.be   vanaf midden februari 22. Release begin maart 22.
Vinyl zal rond mei verscheept worden. https://idealusmaximus.bandcamp.com/
De band kwam de nieuwe plaat voorstellen in een goed gevulde N9, Eeklo. Op de nieuwe 'Loofbos' die uitkomt via het label Polderrecords,  intrigeert de instrumentale geluidsmuur die ze optrekken en die de fantasie prikkelt. Een filmisch variërende 'road trip’, een avontuurlijke totaalbeleving dus! Het verslag kun je hier nog eens nalezen.

Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band , over dat optreden, de nieuwe plaat  en verdere toekomstplannen.

Idealus Maximus is opgericht in 2004 door Fanio (drums), Erik (gitaar) en Pablo (bas). Jullie brachten een eerste EP uit in 2009 en speelden talloze shows waaronder enkele grote, en ook een full album in 2014 heeft die periode deuren geopend?
Fanio: Deuren geopend? In die zin dat we daar heel veel mee hebben kunnen live optreden. In 2004 zijn we eigenlijk gestart met zang. Met covers en dergelijk, maar dat beviel ons niet zo. Samen met Pablo en Erik zijn we dan begonnen met nummers puur instrumentaal in elkaar te stoppen. Dat beviel ons veel beter, daarom hebben we het vocale onderdeel weggelaten. Via Cirque Constance uit het Meetjesland, is er een project opgericht met podia verspreid over de jeugdhuizen om de muziek scene in Meetjesland wat te promoten en op kaart te zetten. Met de EP hebben we ook op het festival gestaan. In die periode hebben we Meetjesland plat gespeeld. Uiteindelijk hebben we de Kinky Star in Gent gecontacteerd om daar eens op te treden, en toen is ook in Gent en omstreken de bal aan het rollen gegaan.
Pablo:  We hebben in die periode veel gespeeld, inderdaad. En zo een naam gemaakt bij mensen die ons moeten kennen eigenlijk, binnen de scene. Zeker en vast heeft het op dat vlak wel deuren geopend.
Fanio: We hebben inderdaad daardoor wel kunnen spelen voor iets grotere bands, voor een ander publiek en zo…

Een succesvolle periode dus. Waarom viel het toen stil, want er zit zes jaar tussen die release en de nieuwe plaat?

Pablo: Ik ben verhuisd naar Amerika , en toen was het plots te ver rijden om deftig te repeteren. (lacht) Daarna heeft Erik een ongeluk gehad met zijn hand, en toen was het ook even niet meer mogelijk om te spelen. Van het een kwam het andere waardoor we even ‘on hold’ moesten gaan. Ik ben terug gekeerd, na een jaar was de goesting weer te groot en zijn we terug beginnen samen spelen.  En toen we ons terug wilden lanceren, was daar corona… Daardoor is alles nog eens twee jaar opgeschoven.

Hoe hebben jullie die coronatijden doorstaan eigenlijk? Zijn jullie daar als band sterker uit gekomen of gebotst op jullie grenzen? Of was het eerder een bron van inspiratie…
Fanio: Een inspiratiebron was het zeker niet, enkel dat het opnemen, doordat we niet konden repeteren, gewoon verder werd uitgesteld. Uitstellen en blokkeren was eigenlijk het grote probleem. We hebben wel iets meer tijd gehad om onze plaat in te oefenen en super strak te krijgen en dat was wel een voordeel. De plaat is namelijk live opgenomen, dus is dat nodig. Het niet kunnen/mogen repeteren was eigenlijk het enige probleem op bepaalde momenten…
Erik: Het was in die periode gewoon wat moeilijker om echt iets te doen rond die nieuwe plaat. De goesting is wel altijd gebleven, dat heeft ons recht gehouden.

In de eerste plaats hartelijk gefeliciteerd met jullie prachtig concert in N9. Ik weet niet als het jullie eerste optreden was of dat jullie er al hadden gedaan maar hoe was de ontlading?
Pablo: Voor mij was het zelfs het eerste optreden  in circa zeven jaar. Het voelde direct heel vertrouwd aan, alsof we nooit waren weg geweest. Er was ook niet echt iets van zenuwen of zo, de goesting om erin te vliegen was werkelijk te groot.
Fanio: Daar sluit ik me bij aan, iedereen had er gewoon zin in. De band , het publiek.. voor hen was het ook zes jaar geleden dat ze ons nog eens live hadden gezien, dus de ontlading was heel groot en daar trek je je toch aan op. In het begin was er een klein technisch probleem, maar toen zijn we er met heel veel goesting gewoon in gevlogen.

De band heeft geen vocale versterking nodig, jullie instrumenten schreeuwden voldoende woede, frustratie, pijn uit. Geen idee of dat zo is eigenlijk? Gaat het daar ook om, woede, frustratie en pijn? Of zie ik dat verkeerd?
Fanio: Frustratie, woede en pijn? Nee, eerder tonnen energie en heel veel plezier.
Pablo: Wat we doen is vanuit het hart en oprecht. Die emoties kun je niet wegstoppen, wellicht komt het daardoor zo een beetje over. Maar frustratie en woede zit er zeker niet in, maar wel af en toe een beetje pijn (haha).

Daar wil ik ook even op ingaan, ik heb bands gehoord die door zo lang niet meer te spelen, bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ bij wijze van spreken. Was dat met jullie ook zo?
Fanio: Niet echt, we zijn altijd wel blijven spelen en repteren en zo. Dus nee, daar hebben we niets van ondervonden. Pablo niet, maar ik en Erik hebben ook in andere projecten blijven spelen dat scheelt toch ook. We wilden ook maar naar buiten komen met nieuw materiaal, dus zijn we in ons kot gebleven tot die plaat klaar was.. woede en frustratie dus zeker niet.

Hoe waren de algemene reacties na het optreden eigenlijk?
Fanio: De reacties waren eigenlijk ongelooflijk deugddoend en iedereen, inclusief wijzelf, waren ook super enthousiast achteraf. Wij waren blij van de mensen die ons al jaren volgen terug te zien en zij duidelijk ook en dat resulteerde gewoon in een magische sfeer.
Je had wel de opmerking gegeven na het optreden dat er niet zoveel interactie was met het publiek tussen de nummers, maar in het stoner genre is dat sowieso al minder.
Erik: Dat laatste pik ik even op in. Het is een beetje het voor- en nadeel van instrumentale muziek te spelen. Je zegt niets, doordat je geen teksten moet zingen. Maar dat is net het mooie daaraan, langs de andere kant, dat je de instrumenten kan doen spreken in de plaats… iedereen kan dat op zijn manier interpreteren, wij zijn vooral toch vrolijk en humoristisch ingesteld. We proberen de mensen hun verbeelding te laten spreken, waardoor ze dat zelf kunnen invullen wat ze daar bij voelen.

Dat vond ik dus ook, een fantasieprikkelend geheel waarbij de verbeelding van de fans compleet werd aangesproken, en hoe ze dat invullen mag en kan iedereen zelf kiezen. Het is ook op plaat een emotionele en een zeer filmische schijf geworden vind ik, het prikkelt de fantasie,  is dat ook de bedoeling geweest?
Fanio: Dat is zeker de bedoeling.  onze titels van onze songs sluiten daar eigenlijk ook op aan. Een gevoel dat we daarbij hebben, een soort fantasie die we zelf opwekken.
Pablo: de titels zijn zodanig geschreven, dat je zelf kunt invullen wat we daarmee bedoelen. ‘Caminandos’ gaat over een boswandeling,  eigenlijk filmisch bekeken. En zo kom je in die wandeling verschillende paden en bezichtigingen tegen die de fantasie prikkelen. Dat is een beetje hoe de hele plaat is samengesteld, een frisse wandeling doorheen uiteenlopende gebieden.

Dat filmische is zeker een meerwaarde, op en naast het podium eigenlijk. Het enige wat ik dan ook een beetje miste op het optreden waren beelden op de achtergrond, dat had het plaatje compleet gemaakt, want het is een zeer visueel geheel wat jullie op het podium brengen. Zijn daar plannen om dat bij komende shows te doen, of hoe staan jullie tegenover het idee?
Pablo: Het is de bedoeling dat je de ogen sluit en die beelden zelf inbeeldt, als je ze op een scherm zet kun je de verbeelding van de fan niet mee laten werken.
Fanio:  Je kunt dat doen met abstracte beelden, van wolken of vreemde vormen en zo . Maar niet met beelden zoals in een video clip , want dan geef je de richting aan , en wordt de verbeelding van de fan niet meer geprikkeld, maar eerder in een richting gestuwd die jij aangeeft. En dat willen we absoluut niet doen. dat is een beetje hetzelfde met onze platenhoes, een schilderij gemaakt door Mike Claeys. Als je een tijdje naar het abstracte schilderij of dus de hoes kijkt, kan iemand daar iets anders in opmerken dan de andere,  dat maakt het net zo interessant en dat is wat we ook willen bereiken.
Erik: Ondanks dat het er nogal chaotisch uitziet, is het vooral de bedoeling dat het als een lijn naar buiten komt. Zowel op als naast het podium. Dat is wel een belangrijke opmerking dat ik hierop wil geven.
Fanio: De hoes, maar ook de plaat is dus inderdaad op het eerste zicht een ingewikkelde puzzel, maar eens je alles samen brengt klopt het plaatje wel degelijk. Dat willen we dus ook op dat podium naar voor brengen.

Dat is inderdaad, zowel op plaat en live heel interessant dat jullie ervoor zorgen dat de fans de beelden zelf kunnen invullen, en dan is het inderdaad niet zo interessant om daar beelden op een scherm te zetten zoals in een video clip.
Ik pik even verder op in op dat filmische en visuele. Zijn er ambities om met jullie muziek iets te doen naar TV serie of films eventueel? Past wat bij spannende cowboy films bijvoorbeeld (om maar iets te noemen)
Fanio: Jij bent de eerste die ons dat eigenlijk vraagt. Misschien komt dat doordat onze vorige plaat net iets minder filmisch klonk? Geen idee. Maar nee er zijn geen plannen in die richting, en hebben daar feitelijk ook nog niet over nagedacht.
Pablo: Het zou wel eens leuk zijn dat te mogen doen eigenlijk. Maar voorlopig hebben we dus, zoals Fanio zegt, nog niet echt over nagedacht. Moest ons dat worden gevraagd… gewoon liedjes blijven maken is onze ambitie, veel repeteren, en optreden.. is eerder onze ambitie.

Wat zijn de verdere plannen met de band voor het komende jaar? En dit jaar?
Fanio: vooral zoveel mogelijk live spelen, dat in de eerste plaats. We zijn ondertussen eigenlijk al bezig met nieuwe nummers, want die van de plaat waren we al een jaar aan het repeteren ondertussen. Maar nu ligt de focus dus vooral op zoveel mogelijk optreden, op zoveel mogelijk mooie locaties. En dus verder nieuwe nummers schrijven, en ook al is daar nog niets concreet, daarrond eventueel eens een EP uitbrengen. Volgend jaar of binnen twee jaar, hangt er vanaf hoe het verder verloopt. Of een Split album, lijkt ook eens interessant om te doen.

Lijkt me ook iets interessant. Zijn er , wat live concerten betreft, al plannen voor festivals. Jullie zouden perfect op Dunk!festival of Desertfest kunnen staan
Fanio: Er is voorlopig één festival bevestigd die ons zes jaar geleden al hadden gecontacteerd. Stonerfall noemde dat toen, maar dat noemt ondertussen Fuzz 25, in Alkmaar in Nederland. Het probleem bij veel festivals is dat de line up al vol zit en dit door bands die er vorig jaar of 2 jaar geleden al moesten staan... je moet al wat geluk hebben dat ergens een band wegvalt en we de kans krijgen om dan in te vallen. Dan doen we dat zeker. We zijn nooit een band geweest die heel actief naar optredens op zoek was, die kwamen haast automatisch. We hopen dat dit nu ook het geval zal zijn. Maar de grote festivals als Desertfest en zo? Die mogen ons altijd een belletje geven!

Ik moet ‘Loofbos’ nog eens goed beluisteren, maar wat me opvalt , is dat het gevoel dat jullie live naar voor brengen ook op plaat tot zijn uiting komt, dat kom ik niet echt zoveel tegen bij het Stoner genre en dat is toch zeer opmerkelijk. Wie was de producer? Want die mag je een pluim op de hoed steken…
Fanio: Een producer hadden we niet, we hebben onze nummers gewoon gespeeld. De mooie heldere sound van dit schijfje hebben we echter mede te danken aan Jannes van Rossom van Dunk!Studios , dikke pluim voor hem. Want ons bedoeling is inderdaad dat we op plaat hetzelfde klinken als op het podium, en daarin is Jannes met brio in geslaagd. Hij zit al te springen om met onze nieuwe nummers ook wat te doen, we gaan met hem zeker en vast nog samenwerken.

Is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt en wat geniet jullie voorkeur, grote festivals afsluiten  en eens op Desertfest staan of naam en faam maken in het club circuit in binnen en buitenland?
Erik: Alles wat komt is gewoon mooi mee genomen. Het is fantastisch als mensen in het buitenland zouden weten wat je doet, maar je moet realistisch zijn, we zijn een klein land en de scene is ook niet zo groot hier. We hebben eigenlijk onze ambities al een paar keer gebroken, om eerlijk te zijn. Zeker wat grotere festivals betreft, we moeten daarin gewoon realistisch blijven en zoals ik zei, blij zijn met wat op ons afkomt. Stap per stap.. en vooral blij zijn met wat we doen, en blijven iedereen die komt kijken een fijne tijd bezorgen telkens opnieuw.
Fanio: We hebben inderdaad al een paar doelstellingen bereikt zoals met Karma To Burn, één van onze inspiratiebronnen, kunnen samen spelen of met Pablo zijn favoriete band, The Atomic Bitchwax. Op het Roadkill Festival staan was ook lang een droom en dat is ondertussen al 2 keer gelukt, en zo kunnen we doorgaan, dus zoals Erik zegt, blij zijn met alles wat op ons afkomt is de voornaamste ambitie ja, maar Roadburn, Desertfest enzo staan zeker nog op onze wishlist.

Bedankt voor het fijne gesprek, en hopelijk tot binnenkort
Volg de band, en waar we optreden , op de voet:
https://www.facebook.com/IdealusMaximus/events
http://www.idealusmaximus.bandcamp.com

Mooneye - Gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed

Michiel Libberecht won in 2019 met Mooneye De Nieuwe Lichting en pent sindsdien maar meesterlijke nummers. De West-Vlaamse getalenteerde singer-songwriter heeft het gewoon in zich om songs te schrijven over de liefde op intens doorleefde wijze; je herkent jezelf in zijn verhalen. Songs als “Black River”, “Bright Lights”, “Fix The Heater” en de nieuwe single “Big Enough”, zijn dromerig en uiterst gevoelig. Het debuut 'Big Enough' onderstreept die muzikale gedachte. De recensie kun je hier nog eens nalezen.
De band kwam deze plaat - eindelijk - voorstellen in een goed vol gelopen Casino, Sint-Niklaas.

Ondanks de tristesse van zijn verhaal, weet Pauwel (*****) je muzikaal te omarmen met zijn materiaal. Pauwel kwam in Sint-Niklaas naast een thuismatch ook zijn plaat 'Dear' voorstellen. Hij doet dat solo, enkel en alleen, op een stoel met z’n akoestische gitaar en zijn intieme, warme vocals. Het publiek werd stil van deze pakkende songs .Hij brengt gezapige bindteksten, uit het leven gegrepen anekdotes die een zekere zelfrelativering en humor uitstralen. Muziek met lichtpuntjes dus.
Pauwel speelt een intimistische, integere, aangrijpende, weemoedige set. Hij pakt z’n publiek moeiteloos in, op zachtmoedige wijze.

Mooneye (*****) zijn evenzeer grootmeesters in melancholie en weemoed. Zij pakken hun fans mee in deze subtiel pakkende stijl. Het debuut 'Big enough' schittert en live wordt dit bevestigd. Maar Mooneye gaat verder in z’n live set en durft gedreven, uitbundig te klinken . De band trekt dus geregeld de registers open.
Mooneye zorgt voor gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed. “Don't ask where I Il be”, “Not the one” en het wondermooie “Big Enough” zijn mooie voorbeelden live. Een balanceren tussen Geluk en Verdriet.
Mooneye is een hechte band, Michiel Libberecht de spil. Zijn warme vocals zijn een meerwaarde in het materiaal. De muzikanten geven de songs pit. Mooneye integreert de tristesse in een extravert live beleven . Naar het einde toe werden de registers opengetrokken,  een wervelstorm van muzikale weerspannigheid en zijn unieke vocals. Overtuigend!
In de bis onderstreepte Mooneye zijn veelzijdigheid . De set werd zelfs a capella afgesloten, in eerste instantie drie bandleden en Michiel, met enkel een akoestische gitaar. Een sax vulde aan en bood dat ietsje meer klankkleur.
Mooneye wist z’n publiek in te palmen . Een daverend applaus volgde. Dit was een performance van gevarieerde poprock in een bad van Melancholie en Weemoed, intiem, prikkelend en dansbaar.

Setlist: Don't ask where I'll be// Not the one //Big Enough //Are You Lonely Too //Time To Move Away from here //Thinking about Leaving //Orange lights //Love and cigarettes //Changing If we hadn't met //Bright Lights //Fix The Heater
ENCORE: Eyepennies// Black River //My routine

Neem geru st een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/mooneye-03-04-2022.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/pauwel-03-04-2022.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Black Flower - Een multiculturele schokgolf


We citeren even ’Black Flower releasete eind januari 2022 ‘Magma’ op het door grooves geobsedeerde label Sdban Ultra. Het is het vierde album van de band onder leiding van saxofonist, fluitist en componist Nathan Daems (Echoes of Zoo, Dijf Sanders). Hij laat zich al sinds jaar en dag bijstaan door Jon Birdsong (cornet), Filip Vandebril (bas) en Simon Segers (drum). Nieuw in de band is toetsenist Karel Cuelenaere. Op de plaat, die werd geproducet door Frederik Segers, horen we ook de stem van Meskerem Mees.
Black Flower brengt een hypnotische mix van ethiojazz, afrobeat, psychedelica en Oosterse geluiden. De muzikanten laten zich daarbij inspireren door Mulatu Astatke, Fela Kuti, maar ook door Westerse muzikale tradities.
We waren er bij in de N9, Eeklo …

Als Nathan Daems iets aanraakt , verandert het in goud; de multi-instrumentalist brengt een diversiteit aan stijlen, en tast muzikale grenzen af. Naast hem plaatsen we met plezier ook de andere muzikanten van Black Flower in de spotlight. Cornet speler Jon Birdsong bespeelt zijn instrumenten (en ook het publiek) met diezelfde gretigheid als Nathan. Samen vormen ze de basis van de band.
Ze worden bijgestaan door Filip Vandebril, subtiele , fijne baslijntjes, en Frederik Segers die zijn drumvellen streelt; er ontstaat een multiculturele schokgolf, een sound die inwerkt op de dansspieren. Het sprankelend klankentapijt van toetsenist Karel Cuelenare vormt live een beduidende meerwaarde door die psychedelica-exotica, en maakt dus het plaatje compleet.
Black Flower bewandelt een uiterst avontuurlijk pad , een perfecte mix van pop, jazz, psychedelica, etno, afro, Balkan en ga zo maar door.
De groovy klanken, de aanstekelijke percussie, fluit, sax en de sprankelende cornet/gitaar  bedwelmen ons volledig. Ze prikkelen hoedanook de dansspieren.
De multi-culturele mix en diversiteit brengt een soort magie, een zalving van Oosterse klanken en de Westerse cultuur. Grenzen worden afgetast en af en toe werden de registers opengetrokken. Mooi. Live schittert deze warme, kleurrijke sound. Wat een totaalbeleving .

Organisatie: N9, Eeklo

Noordkaap - Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip

Na de overwinning in Humo's Rock Rally in 1990, drukte Noordkaap zijn stempel op de Nederlandstalige rock scene, samen met een Gorki. Het was de tijd dat dat rock muziek in je eigen moedertaal zorgde voor gefronste wenkbrauwen (net als De Kreuners het al deden in de tachtiger jaren!). En Nederlandstalige rock blijft goed scoren. Gelukkig maar.
Noordkaap is aan een drietal concertreeksen bezig in de AB , een tour die eigenlijk in 2020 ging plaats vinden , maar corona gooide hier een stokje voor!

Op zijn eentje probeerde Aster (***) een nog langzaam binnensijpelend publiek voor zich te winnen. De zachte gitaarlijnen en z’n wondermooie stem ontroerden. Aster wordt vergeleken met Ben Howard. We menen zelfs heel subtiel een stukje Bob Dylan te herkennen in sommige liedjes. Toch klonk alles een beetje hetzelfde, wat de aandacht deed verslappen. Het abrupte einde van de set,  na een dik half uur , bracht ook geen soelaas waardoor we lichtjes op onze honger bleven zitten.  Toch gunnen we de sing-songwriter kansen . Afwachten dus!

Stijn Meuris gaf na enkele  songs aan dat hij niet zo goed bij stem was, maar dat maakte helemaal niets uit, vertelde hij daarbij. En dat was ook wel zo. Want ondanks dat Meuris met zijn charismatische uitstraling en zin voor entertainment veel aandacht naar zich toe trekt, is hij omringd door top muzikanten, muziekkunstenaars. Vooral de gitaarriedels van Lars Van Bambost  (o.m. ”Dit is kunst”) waren verbluffend. De pulserende, stuwende drums van Nico Van Calster en de duivelse klanken van toetsenist Wim De Wilde zijn evenzeer belangvol. En dan hadden we het nog niet over de aanstekelijke baslijnen van Erik Sterckx.
Noordkaap is en profileert zich na meer dan twintig jaar nog altijd als een grootse band. Meuris stelt zijn band met veel liefde voor na “Laat ons Bidden”. Met het bijzonder emotionele “Soms Schrik”, waarbij de muzikanten alles uit de kast halen, raakt Noordkaap de gevoelige snaar.
Noordkaap trekt de kaart van ‘rock’. Het rockt dus, de cover “Arme Joe” wordt meegebruld, net als “Wat is Kunst”. Iets verder spelen ze “Het zou niet mogen zijn” en “Van God los” (Monza) . Het toont een Noordkaap die energiek, intens, weemoedig , gevarieerd klinkt.
Het prachtige “Gigant” is één van de bisnummers. “Ik hou van U” is de meezinger , een song die zorgt voor de ultieme ontlading bij iedereen!

Noordkaap biedt zoveel meer dan een routineuze nostalgietrip. Als jonge wolven gingen ze te werk . Een stevig nineties rockfeest die de link met het heden maakt, en sterk overtuigt. Klasse.
https://www.youtube.com/watch?v=q7MRMdWAMaE

Het komt voor in de beste families - Panamarenko - Verloren dag - Hoopvol - Pretentious moi  - Laat ons bidden - Soms schrik - Als ik 's nachts door Veerle rijd - Bedland - Satelliet Suzy - Arme Joe (Will Tura cover) - Wat is kunst? - De belofte jong te sterven - Het zou niet mogen zijn (Mensenzee) - Druk in Leuven - Van God los (Monza) - Een heel klein beetje oorlog
Encore: Dat het gauw winter wordt - Gigant
Encore 2: Ik hou van u

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Pagina 14 van 136