logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Nothing But Thi...
Egyptian Blue
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Kaizers Orchestra - Een unstoppable Noorse sneltrein!

Na een pauze van bijna tien jaar zijn de verwachtingen hooggespannen om de Noorse sensatie Kaizers Orchestra (*****) eindelijk terug op het podium te zien. Na enkele legendarische optredens (o.m. Metropolitan Museum of Art, New York) verwierf de band in de jaren tweeduizend wereldwijd een cultstatus.
Lees er onze live reviews maar op na toen ze in belgië waren …
2011 - Kaizers Orchestra – live een stoomtrein! (musiczine.net)
2008 - De gekke live bende van Kaizers Orchestra (musiczine.net)
Dat de Noren tien jaar na hun laatste noot nog niets aan populariteit hebben ingeboet, bewees de aankondiging van hun Scandinavische tour: die was in minder dan 15 minuten volledig uitverkocht. Naast een gloednieuwe single, bracht de band zijn volledige oeuvre - goed voor acht studioalbums - uit op vinyl.

Op 9 maart trad Kaizers Orchestra aan in een goed gevulde Roma. Vooraf hadden we nog een interview met hen, lees hier .
Als een niet te stoppen (Noorse) sneltrein, raast de band anderhalf uur doorheen De Roma. Alles werd in het Noors gezongen, het deerde het publiek niet, want die brulde zogoedmogelijk de teksten gewoon uit volle borst mee. De aanstekelijke opbouw van hun songs en de feestelijke stemming waarmee ze worden gebracht, kon alleen maar zorgen voor een wervelend feestje … op Noorse wijze.
Reeds vanaf “Ompa til du dor” tot “KGB” gaat de band beweeglijk tekeer op het podium. Trommelend op vaten met staven, koevoeten, gasmaskers opzetten, hossen van links naar rechts, het hoort er allemaal bij, bij deze gekke bende; ze jagen lekkere riffs uit hun gitaren en slaan meedogenloos op de drumvellen, alsof je leven er vanaf hangt; en er is de gespierde zanger Ottessen, die het publiek entertaint en overtuigt met z’n heldere, volle, indringende stem.. Een volksmenner.
Wat een adrenaline, wat een energieke set kregen we die uitzinnig werd onthaald met een “Aldri vodka; Violeta” en “Lett med verden”. Ze krijgen de handen moeiteloos op elkaar van een bijzonder hongerig en gewillig publiek, tja da’s nu net Kaizers Orchestra.
Die euforie maakt de band nog sterker. Er volgt een verjaardagsfeest voor de bassist Øyvind Storesund, die zijn  50ste verjaardag vierde , met champagne en alles wat erbij hoort. Gitarist Geir Zahl mocht zich vocaal bij ‘Dr Mowinckel' bewijzen, naast het intens potje gitaarspelen spelen; er wordt zelfs een meisje op het podium gehaald bij “Min Kvite Russe” die blijkbaar  luistert naar de naam Margarita, een verwijzing naar die song.  Ze spelen die song voor haar zo goed als akoestisch, ze zingt mee en ze mag ook nog een glaasje champagne meedrinken. De avond kan voor haar alvast niet stuk.
Niks dan genietende en glimlachende mensen tijdens het optreden van Kaizers Orchestra , die z’n publiek letterlijk KO slaat, met een rollercoaster aan feestelijke songs. .Tijdens de bis met een meesterlijke “Begravelsespolka”, “Maestro” en “Die Polizei”. Schitterend.

Wat een reünie concert was ons dit … Kaizers Orchestra is teruggekeerd en hoe . Met wat een dynamiek, virtuositeit, doordachtheid en speelsheid gaan zij tekeer. Een positieve ontlading. Na tien jaar afwezigheid was dit een muzikale wervelwind van jewelste. Nu werk maken van nieuwe nummers …
Setlist: Russian Dance  (Tom Waits song) - Ompa til du dør - Bøn fra helvete - KGB -Prosessen - Aldri vodka, Violeta - Støv og sand - I ett med verden - Veterans klage - Bak et halleluja - Resistansen - Dr. Mowinckel - Min kvite russer - Dine Gamle Dager Er Nå - En for orgelet, en for meg - Kontroll på kontinentet - Hjerteknuser
Encore: Begravelsespolka - Maestro - 170 - Die Polizei

Organisatie: De Roma, Antwerpen

donderdag 07 maart 2024 20:58

If you can EP

Drums'n'Guns is al bezig van 2012, ontstaan uit de stoner van Mogul. Na een demo en vele geslaagde optredens heeft de band zijn stempel gedrukt op stoner/post punk. In 2016 verscheen het debut, 'Ianna'. We horen een sterke diversiteit. De band treedt hier buiten zijn comfortzone.
In coronatijd kwam 'Hail Hail' uit. Het werd toen even stil … tot nu.  Met 'If You Can' is Drums'n'Guns terug. We hadden hierover nog een fijn gesprek met de band.
Lees gerust .

Hoog tijd om de EP onder de loep te nemen.
Uit het interview bleek dat het de bedoeling was om de live beleving op plaat te brengen. Drums'n'Guns is met brio geslaagd in deze opzet. Opener “Gloria” is een eerste uppercut. Een volgend oplawaai is er met “Beg You Pardon”, rauw, snel, om zich heen stampend.
“Unless”, “Focus On the brand” en “S-Men” tappen uit hetzelfde vaatje, het zijn twee mokerslagen van nummers en nodigen uit tot een moshpit. Punk en metal zijn verweven in hun sound.
Deze band verdient een ruimere erkenning want met deze EP overtuigen ze meer dan ooit …

donderdag 07 maart 2024 20:57

Piano Feroce EP

‘Piano Feroce’ is een verzameling akoestische versies van eerder uitgebrachte songs … in de luisterbeurt zijn ze meer dan dat …
In het hart van de eerste pandemische winter nam Hilke een eenvoudige maar ingrijpende beslissing: opnieuw een akoestische piano kopen. Dit instrument is de perfecte metgezel voor een nieuwe muzikale reis. ‘Silent Violent', het debuutalbum van Hilke, was een zoektocht als liedjesschrijver en zangeres, een reis om haar plaats te vinden binnen het spectrum van genderzang. Ze riep de hulp in van muzikale vrienden als Dino Brandão, Odd Beholder en Gregory Frateur van Dez Mona en vroeg om hun vocale interpretaties van haar liedjes. 'Piano Feroce' is de inspiratie voor een nieuwe fase van muzikale introspectie en klinkt overtuigend.
Puur muzikaal bekeken voelen we de zachtmoedige, hartverwarmende aanpak,  met een zweempje melancholie. Het brengt ons zelfs tot de vroege indie van de Velvet Underground, zeker de vocale inbreng gelinkt aan zangeres als Nico. We voelen haar spirit op “Paradoxes” , “Freeze” en “Greta”.
Hilke heeft voldoende eigenheid door de brede, intense pianoklank. Een droomwereld openbaart zich in die sound, ook al wordt deze af en toe eens bespat met forsere geluiden. De warme vocals zijn pakkend. De intimiteit blijft centraal staan, luister verder maar eens naar “How are You” en het afsluitende “Silent Violent”.
‘Piano Feroce’ is er eentje van een sprookjeswereld van intiem genot.

Tracklist: Paradoxes - Freeze - Greta - The T - How Are You - Silent Violent

donderdag 07 maart 2024 20:54

Essia

Wajdi Riahi Trio is het project  rond pianist Wajdi Riahi, een sympathieke man die vanuit zijn geboorteland Tunesië is afgezakt naar Brussel om hier zijn muzikale horizonten te verbreden. Zijn debuut 'Mhamdeya' (2021) was een nostalgische trip naar zijn roots.
Opvolger 'Essia' slaat een andere weg in. Het tweede album neemt ons mee op een reis tussen de twee horizonten van de pianist: Tunesië  en Brussel. Stambeli en Gnawa muziek zijn een integraal onderdeel van het album. Live ervaarden we een muzikale cultuurshock.
Lees gerust .

Dit is een interessant plaatje die ons meevoert naar verre oorden , met de jazz sound als centraal gegeven.
Het trio improviseert graag en de Tunesische klaagzang klinkt gevoelig, emotievol, intens. “Agree, Hypoctrite or leave” is een sterke opener . Riahi zit aan z’n piano op het verbluffende mooie, ingetogen “Yala Qawni” bepaald door die pianoklank en z’n breekbare stem, zachtmoedig drumgetokkel vult aan.
“Inel Blues” klinkt magisch en stuwt die piano jazz in een andere richting, door de invloeden uit Tunesië met de Westerse cultuur te mengen. Het is een ruim acht minuten durende klepper. Wat een klankenweelde horen we hier. “Hroub”, “Choral Stamebeli” en “Essia” zetten het verder. Met als gevolg een schitterend resultaat.

"Wat dit trio deed, was zondermeer uniek en grensverleggend. Ze nodigen je uit mee te stappen in hun (muzikaal) verhaal en avontuurlijke sound. Het publiek lustte ervan en genoot … Wat een culturele schokgolf. Missie uitermate geslaagd!", schreven we over het optreden van dit trio in de Casino, Sint-Niklaas. Ook op plaat is dit duidelijk zo.

Opening 03:47 Agree, Hypocrite or Leave 03:38 Yala Qawmi 05:19 Inel Blues 08:28 Nawres 02:22 Road to... 06:39 Akahaw 01:03 Hymn to Stambeli 07:42 Hroub 02:05 Choral Stambeli 03:19 Essia 04:04

donderdag 07 maart 2024 20:52

Crossing the void EP

Night's Requiem is een nieuw Belgisch melodieuze death metal project van Tijs Carlé (Royal Jake) en Mathias Vergaelen (HEXA MERA). Het duo bracht een EP uit, 'Crossing The Void' en nodigde bevriende muzikanten uit om er aan mee te werken. Het werd een bijzonder interessant project, met een persoonlijk verhaal.
Een trip voor donkere zielen onder elkaar? We vroegen het Tijs en Mathias in een fijn gesprek, waarbij we ook polsten naar de ambities en de plannen.
Lees gerust  .
In het interview steunen de twee op een therapeutische duiding van de EP, om dingen uit hun leven een plaats te geven, op zoek naar een zekere gemoedsrust binnen de duisternis die hen omringt.
Ze brengen twee uiteenlopende werelden bij elkaar (hun eigen projecten waren totnutoe steeds sterk verschillend) tot een donker, grauw, toegankelijk geheel, zonder echt lichtvoetig te klinken. “The Void” is een emo beladen song van opgekropte frustraties en pijn in een melodieuze instrumentatie, intiem, veelzijdig tot een oerknal.
Donker en licht botsen zachtjes tegen elkaar, demonen en engelen kunnen elkaar ontmoeten. “Through the darkness” en “Weep of guilt' zijn erg gevoelig binnen dit concept. Een bijzonder project dus, een verstandshuwelijk tussen pijn en vreugde, tussen duisternis en licht; geen gevechtsmodus dus.
Donkere magie ervaren we op het verschroeiende “Reminiscene” en de intense afsluiter “Immemorial”.
Dit project is echt een verrijking binnen het genre. Een intens mooie donkere EP.

Tracklist: The Void (1:39) Through the Darkness (4:32) Weep of Guilt (4:49) Reminiscence (4:54) Immemorial (5:38)

Bizkit Park - Een niet te stoppen ‘nu-metal’ sneltrein

Cover/tribute bands ze vliegen ons rond de oren. Meestal krijg je een doorslag van het origineel of … nét dat iets meer-minder. Maar sommige bands overstijgen zichzelf en voegen er nog wat aan toe. Bizkit Park is er zo eentje en behoort al ruim tien jaar tot de tweede  categorie. Wat zij doen is het ‘nu-metal’ genre opwaarderen, alsof zij die stijl hebben uitgevonden. En dat maakt hen een unieke muzikale parel om te koesteren.
We volgen hen al vanaf het prille begin en zagen een band die zijn publiek enthousiasmeert en zorgt voor de nodige ambiance.
Een compleet uitverkochte AB moest er nu aan geloven… Na tien jaar zijn ze nog steeds een niet te stoppen ‘nu-metal’ sneltrein.

Opwarmer was MANTAH (****) is sinds de release van hun prachtige schijf 'Evoke' in 2022 - aan een stevige opmars naar bezig en stonden o.a. op Alcatraz Fest .
Lees hier de cd review .
Een erg gemotiveerde band was hier bezig en na een rits drum mokerslagen vlogen ze er direct in! Ze zorgden voor een energieke sound en hadden het publiek mee in hun muzikaal verhaal. Een verdomd strakke live band was hier bezig, vuurballen werden afgeshotten en op de koop toe wist de spraakzame en beweeglijke zanger het publiek op te jutten. Sterk alvast! Het daverende applaus was terecht!

Goed opgewarmd dus voor Bizkit Park (*****), waar iedereen naar uitkeek … Al meteen hadden ze de handen op elkaar met de eerste klepper “My Generation”. Een ferme kopstoot dus! De dynamiek zetten ze verder op “Down With The Sickness” van Disturbed en “Got To Life” van Korn, met een moshpit tot gevolg. De security had hier zijn handen vol met crowdsurfers.
Bizkit Park had het publiek mee en drukte gretig,hongerig het gaspedaal nog meer in . Wat een energie , wat een set … Ze vuurden een rits ‘nu-metal’ hits in een razendsnel tempo af. We kregen een circle pit nu, tot ver naar achter, en zelfs een heuse Wall of Death. De band loodste ons op die manier naar een schitterende, wervelende finale.
Er volgde ook een mooi, emotionele, overtuigende ode aan Linkin Park, met “Papercut”, “Faint”  en “Numb”. Verder nog een bijdrage van Korn's “Here to stay”  en System of A Down met “Toxicity” en “Chop Suey”, afsluiter van de avond. Limp Bizkit verbleekte totaal, zeker als hun “My Way” werd ingezet. Bizkit Park speelde het nog beter, sterker, overtuigender.
Een optreden van Bizkit Park is een unieke totaalbeleving met hun ‘nu-metal’ sound. Ze weten moeiteloos mensen met elkaar te verbinden.

Deze 'cover' band (mogen we het woord cover uitspreken?!) overstijgt zichzelf. De adrenalinestoten voelden we letterlijk. Hierop stilstaan was onmogelijk. Dit was gewoonweg een niet te stoppen ‘nu-metal’ sneltrein optreden.

Setlist: My Generation (Limp Bizkit) //Down With the Sikness (Disturbed) //Got To Life (KoRn)//Faint (Linkin Park)//Psychosocial (Slipknot) //Last Resort (Papa Roach)//BOOM (P.O.D.) //Falling Away From Me (KoRn)//Ones Step Closer (Linkin Park) // Rollin' (limp Bizkit) // Toxicity (System of a Down) //Crawling (Linkin Park)//My Own Summer (Deftones)//My Way (Limp Bizkit) //Butterfly (Crazy town) // Blood Brothers (Papa Roach)// Alive (P.O.D.) // Papercut (Linkin Park)//Duality (Slipknot) //Here to Stay (KoRn) //BYOB (System of a Down) // Wait & Bleed (Slipknot) // In the End (Linkin Park) // Break Stuff (Limp Bizkit) // Prison song (System of A Down) // Limp Bizkit (Hot Dog) // Lords of the boards (Guano Apes) // Cry me a river (De Jaren nul)// Unwritten (de Jaren Nul) // Take A Look Around (Limp Bizkit) // Bodies (Drowing Pool) // Numb (Linkin Park)// Chop Suey (System of A Down)

Organisatie: Live Nation

Guido Belcanto & Roland – Kleurrijke jamsessie

Guido Belcanto & Roland (****) - Twee iconische figuren binnen de Belgische (Vlaamse) muziekwereld die de handen in elkaar slaan en tekenen voor magische concerten; ze gaan nu onder de noemer 'de stratiers van het chanson' op tournee, en waren ook te zien in de Sint-Annakerk, Lokeren, op zich een bijzondere locatie.
Guido en Roland zijn ooit begonnen als straatmuzikanten, en gingen elk hun eigen weg. In hun connectie mondt dit uit in een kleurrijke jamsessie, die folk, blues, smartlap en chanson met elkaar verbindt.
"Goedenavond beminde gelovigen”, zei Guido waardoor het ijs werd gebroken voor een avondje gitaarvirtuositeit en ‘een lach - een traan’ in hun verhalen.
Een kleine kanttekening: de gitaar werd door de akoestiek in de kerk wel wat weggedrukt waardoor de stem van Guido Belcanto er wat teveel bovenuit te horen was. Maar voor de rest hoor je ons niet klagen.
Het duo ging bijzonder speels en ongedwongen tewerk; met een bont allegaartje aan smartlappen van o.a. De Zangeres zonder Naam, “Witte Rozen”, 'eigen nummers als “De Verpleegster”  en enkele bekende chansons, folklore, blues. Post Coïtale Blues die zorgde voor een erg warme sfeer en het publiek intrigeerde, ontroerde door handclaps. Ook Will Tura’s “El Bandido” ontbrak niet.
Heel wat muziekstijlen dus en er werd in het Frans, Nederlands, Engels en zelfs Spaans gezongen. Muzikaal erg gevarieerd, ingetogen als extravert, waarbij de registers wel eens werden opengetrokken. Het was een soort reis rond de wereld, uiteenlopende, brede culturen die elkaar de hand reiken en elkaar niet bekampen …
Guido Belcanto & Roland kregen de handen moeiteloos op elkaar, de sfeer zat er heel de avond goed in. Muzikaal werden de heren aangevuld met op accordeon en piano: Ad Cominotto , contrabas: Jasper Hautekiet en drums: Jeroen Stevens, een enorme meerwaarde, dat het geheel compleet maakte.
De diversiteit in stijl, aanpak en in taal zorgden voor een boeiende, ontspannende, kleurrijke avond, die allerlei emoties losweekte; een combinatie van hun virtuositeit, de unieke blues van Roland en de verhalenverteller, pur sang, Guido Belcanto. Een daverende ovatie volgde.
Wat een magie van deze twee …

Organisatie: Fat Bastard Promotions

Vitja Pauwels 'Early Life Forms' – Een oneindig filmische trip

Vitja Pauwels (*****)  (Bombataz, Woolvs, Lara Rosseel, An Pierlé) is een begrip geworden in de Belgische jazz, al noemt hij zichzelf géén jazzgitarist. Hij laat zich graag inspireren door de vrijheid van het genre en mede-gitaristen als Bill Frisell en Marc Ribot, maar hij doet net zo goed inspiratie op bij artiesten als Daniel Lanois en Ry Cooder.
‘Early Life Forms’ (naam van het live-project, en het album) vloeit voort uit een concert met Marc Ribot tijdens het BRAND! Festival in 2022 dat op 26 januari verscheen bij het WERF-label, gevolgd door een uitgebreide tour.
Zie info https://www.musiczine.net/nl/news/item/93125-vitja-pauwels-early-life-forms-nieuw-album-met-marc-ribot.html
Voor deze tour hield hij ook halt in De Casino, en liet zich omringen door even virtuoze muzikanten: Frederik Leroux (baritongitaar), Laurens Dierickx (hammondorgel) en Casper Van De Velde (drums) .
Het gezelschap bood ons ruimschoots een uur lang een oneindig filmische trip …

Al vanaf de eerste gitaarlijntjes voelde je gewoon, hier hangt bijzondere magie in de lucht. Aangevuld door zijn mede muzikanten, die een grote meerwaarde boden aan het geheel, Vitja Pauwels verkent de oneindige mogelijkheden van zijn gitaar, en hij wordt geruggensteund door z’n muzikanten , die een even sterke meerwaarde zijn .
Hij wisselt moeiteloos van instrument. Je krijgt een heel andere geluid te horen, dat dan weer perfect binnen het plaatje past. In die perfectie en virtuositeit is er ook de speelsheid en de improvisatiezin.
Binnen die context creëert hij een voortdurend beeldrijk spanningsveld met z’n muzikanten, die elkaar aanvoelen en elkander speelsgewijs de loef afsteken.
Vitja beheerst verschillende stijlen, die jazzy onderbouwd (kunnen) zijn. Hij biedt ongelofelijk wat variaties aan en biedt ons dus een filmische trip; de schoonheid van de sound is adembenemend of doet je belanden in een zee van vervaarlijke vuurballen. Het geheel klinkt innemend, sober, spaarzaam of  ze trekken alle registers open. Voortdurend worden we muzikaal heen en weer geslingerd. Wat een sterkte van ‘the man himself’ en z’n sterk op elkaar afgestemde, talentvolle muzikanten, die soms wel eens doorspelen , terwijl Vitja rustig weg een nader instrument haalt.
De combinatie subliem gitaar werk van Vitja zelf, de experimentjes op drums, de baritongitaar en het kleurrijk pianospel bepalen de overtuigende sound. In de bis krijgen we zelfs een funkende waterval. Puik werk!
Kortom, Vitja Pauwels en C° wisten ons zondermeer te verbazen met die wisselende, frisse, boeiende, avontuurlijke aanpak. Het zorgde voor een oneindig filmische trip

Organisatie: Jazzlab ism De Casino, Sint-Niklaas

dinsdag 27 februari 2024 09:23

Julien Tassin - Hartverwarmend solo optreden

Julien Tassin - Hartverwarmend solo optreden

We zakten af naar een brunch concert van Julien Tassin (*****) in de Ha Concerts, Gent. Die brunch concerten zijn alvast een formule die aansluit in de Ha Concerts!
We volgen de jazzmuzikant uit Charleroi, die over de taalgrens reeds zijn sporen heeft verdiend, al een tijdje. De man improviseert in het genre en voegt er gretig blues aan toe, wat hem een creatief pareltje maakt. Met band als solo.
Vorig jaar hadden we nog een interview over zijn in 2022 verschenen release 'Primitiv'; lees gerust .
In HA Concerts was hij helemaal op zijn eentje en wist hij ons te bedwelmen met enkel z’n gitaar en de songs gedragen door z’n warme stem.
Julien Tassin zit binnen het lijstje unieke jazzmuzikanten in ons landje. De foyer was dan ook goed volgelopen. Op z’n gitaar is hij vindingrijk en beeldrijk. In zijn eentje bouwt Julien Tassin een brug tussen blues - jazz en weet hij te improviseren. 
Een boeiende set dus door al die variaties en de integere, gevoelige, hartverwarmende sound En soms konden de registers worden open getrokken. Naast songs uit zijn laatste album 'Primitiv' was er plaats voor enkele nieuwe; een balanceren van klankkleur en experiment.
Het nieuwe materiaal, eind 2024 begin 2025 af, is alvast veelbelovend opnieuw!
Julien Tassin behoudt moeiteloos een uur lang de aandacht, door die zalvende aanpak en die verwoestende uithalen. Die veelzijdigheid intrigeert.
Hij is erg spraakzaam, en doet zijn uiterste best om in het Nederlands het publiek aan te spreken.
Hoogtepunt in de set waren o.m. “Africa Dream”, “Primitiv” en het prachtige”'Blues for Nina Simone”.  Het lange applaus was dan ook veelzeggend. In de bis hadden we het puike, grensverleggende “Work”, een tip van de sluier naar de toekomst toe …

Julien Tassin wist in z’n eentje het publiek in te pakken met die stijlvariaties van blues-jazz, de wisselende klankkleur en de ruimte voor improvisatie-experiment. Hij bewijst een uniek gitarist te zijn. Te koesteren, deze man!

Setlist: 1. F blues 2. Les chaines 3. Traditionnel 4. Our Trees 5. Africa Dream 6. Primitiv 7. Blues for Nina Simone 8. Mozaik 9. What's inside
Encore: Work

Pics homepag @Wim Wabbes

Organisatie: HA Concerts, Gent

Kim Petras – Tussen aanstekelijke pop en decadentie

De Duitse popartieste Kim Petras (***)  is op korte tijd uitgegroeid tot het boegbeeld van een hele generatie  binnen de LGBTQIA+ gemeenschap. Kim Petras maakt als nieuwkomer vooral indruk bij haar collega's in de muziekindustrie wanneer ze als eerste openlijke trans artiest een Grammy Award weet te winnen voor Best Pop Duo/Group Performance met haar duet met Sam Smith, de wereldhit "Unholy". Ze straalt een androgyne seksualiteit uit, waartoe een ruim publiek aan jongeren die worstelen met zichzelf, zich voelt aangesproken. En dat is ook te merken in een compleet uitverkochte Ancienne Belgique. De sfeer zat er steeds in op deze zwoele avond.
Kim Petras zit ergens aanstekelijke pop en decadentie. Live charmeert ze met zoveel  bravoure en nonchalance dat ze er steeds mee wegkomt. Haar pop wist steevast de dansspieren aan te spreken.

De set begint echter vrij griezelig, zelfs op het randje van satanisch zelfs, met o.m. “Feed the Beast” en “Personal Hell” zet ze de hellepoort open…  tot haar hoofd zelfs wordt afgehakt + op het scherm verschijnt 'Kim is Dead'. Om dan uit te pakken met het sterke “Unholy” dat dus al vroeg in de set was. De stap naar het decadente onderdeel hadden we met de seksbetuigingen van “Slut Pop”, “Treat me Like a Slut” en “XXX”, veelzeggende nummers en spraakmakende titels. Binnen het erotiserende houdt Kim Petras de teugels strak!
Ze dirigeert het concert van begin tot einde, en komt over als een sterke, zelfverzekerde vrouw die stevig in haar schoenen staat. 
Haar boodschap is er eentje van ‘vooral steeds jezelf blijven hoe je ook gekleed bent, loopt; wie en wat je ook bent, doet, speelt geen rol’.
Moeiteloos spreekt ze haar eigen community aan, die het nu nog steeds moeilijk heeft om in onze maatschappij te worden aanvaard. De ganse avond weet ze iedereen te beroeren om er hun avond van te maken. De joelende menigte geniet er ten volle van en danst zich de ziel uit het lijf op songs als “All She wants”, “Deeper” en “Can't do better”.
Kim Petras is een groots entertainster mét een boodschap; door die roze bril heen zie je een onzeker meisje verschijnen, die op zwoele, wulpse wijze haar demonen probeert te overwinnen. Deze message wordt subtiel meegegeven. Iedereen kan dit zelf invullen, kijk door deze roze bril van wulpse popsongs en check, brgrijp het verhaal erachter. “Alone 2.0” en “Heart to Break” waren twee afsluitende knallers en met de even wulpse dansers, de theatrale aankleding en de spraakmakende beelden op het scherm werd dit overheersende gevoel versterkt. Wat een set binnen het genre en community.

Setlist: Feed the Beast //Personal Hell //Revelations //King of Hearts //Unholy  (Sam Smith cover) //Slut Pop //Treat Me Like a Slut //XXX //Throat Goat //Slut Pop (Reprise) //Head Head Honcho //Gag On It //All She Wants //Je T'adore //Problématique //Deeper //I Don't Want It at All// Hillside Boys //Can't Do Better //Sweet Spot //Coconuts ///Encore:///Alone 2.0 //Heart to Break

Als supports: Georgia (****) stond helemaal alleen nu , enkel ondersteund van haar wisselende vocals en qua instrumentatie met wat percussie. Ook zij wist het publiek overtuigend te boeien.
DJ Act Alex Chapman (***) ging tekeer met opzwepende beats, mixte deels gekende songs en intrigeerde met wulpse danspasjes tot een lekker dansfeest.
Op die manier een ideale warming-up voor Kim Petras.

Organisatie: Live Nation

Pagina 3 van 164