logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Within Temptati...
Bryan Adams - 2...

Volbeat, Sportpaleis, Antwerpen op 8 december 2022 - Pics

Geschreven door

Volbeat, Sportpaleis, Antwerpen op 8 december 2022 - Pics

Volbeat - Servant Of The Road World Tour - Special guests: Skindred + Bad Wolves

Eerder op Graspop, nu in het Sportpaleis … Volbeat, de Deense mannen die zorgen voor een puik rock ’n roll concert

Volbeat: “Finally, after so much time away, we’re thrilled to be able to bring a proper Volbeat headline tour to our friends across mainland Europe and the UK. We are so excited and cannot wait to see everyone out there! We’re extremely lucky to be able to bring Skindred, Napalm Death, and Bad Wolves along for the ride and share this experience with three incredible bands that we are fortunate enough to call friends.”

= een show vol Volbeat-klassiekers, fan favoriete nummers en nieuwe ruwe pareltjes uit hun veelgeprezen jongste album ‘Servant Of The Mind’.
(bron: Live Nation)

Neem gerust een kijkje naar de pics

Volbeat
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4550-volbeat-08-12-2022.html

Skindred
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4549-skindred-08-12-2022.html

Bad Wolves
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4548-bad-wolves-08-12-2022.html

Org: Live Nation

In Flames + guests, Ancienne Belgique, Brussel op 7 december 2022 - Pics

Geschreven door

In Flames + guests, Ancienne Belgique, Brussel op 7 december 2022 - Pics

IN FLAMES + At the Gates + Imminence + Orbit Culture

De Zweedse powermetal formatie In Flames gaat al meer dan 20 jaar mee. Het vijftal kondigt hun terugkeer aan met 'State of the Slow Decay', een krachtige single van hun veertiende abum ‘Foregone’ dat komt te verschijnen …

Het wordt hier een 100% Zweedse metal avond die je niet mag missen!

In Flames evolueert geleidelijk van de melodieuze death metal van hun begindagen naar een geheel eigen stijl, zoals blijkt uit hun 13 miljoen verkochte albums. In 2019 staat hun release, 'I, The Mask', opgenomen in Los Angeles met multi-Grammy Award-winnende producer Howard Benson, aan de top van de hitlijsten in Zweden, maar ook in Oostenrijk, Duitsland en de VS.
In Flames beschouwt 'State of the Slow Decay' als een intentieverklaring voor hun toekomstig album ‘Foregone’. Het doet denken aan de vroege producties van de band met zijn hectische tempo.
In Flames toert de wereld rond met bands als Judas Priest, Avenged Sevenfold en Disturbed en inspireert vele van de meest populaire rock- en metalartiesten van vandaag.
In Flames heeft een ijzersterke live reputatie en zal zijn fans, The Jesterheads, “In Flames We Trust” doen gillen!
(bron: Live Nation)

Neem gerust een kijkje naar de pics
In Flames
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4542-in-flames-07-12-2022.html?Itemid=0

At the gates
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4541-at-the-gates-07-12-2022.html?Itemid=0

Org: Live Nation

Winston

Rambo -single-

Geschreven door

Winston is de band rond guerrilladichter Simon Alice René. Met zijn electro-pop vertelt hij verhalen in ruige rock, dansbare electrobeats of zeemzoete popsongs, maar steeds met het hoekig guerrilla-kantje. De tweede single van Winston heet “Rambo” en is al een maandje oud. Het is een rocksong met een lyric en thema recht uit het hart van de jaren ’80. Winston sluit met deze single mooi aan op de reeks van knappe en interessante Nederlandstalige releases die we dit najaar reeds bespraken (Little Kim, ZeeSter, Oorpool, Misprint, Bliek, Maanyak, BEUK, …).
“Rambo” is een autobiografisch nummer waarin Simon zijn eigen jeugd bezingt. Het nummer vertelt over zijn eigen kinderlijke fantasie, beginnend ‘op de bodem van een zwembad ergens in de Franse zon’ tot over de voetbalcarrière die hij in het kielzog van Luc Nilis najagen wou. Maar er was ook een eikel, een vijand. In dit nummer neemt Winston een beetje wraak op die vijand. Het is de woordelijke/muzikale uppercut van de ‘Rambo’ (of ‘Rocky’) die hij toen had willen zijn.
De sfeerzetting in de lyrics is subliem en herkenbaar voor iedereen van ongeveer dezelfde leeftijd. En muzikaal klopt het plaatje met snedige rock die niet zou misstaan hebben op de soundtrack van één van de latere ‘Rambo’-films. Voor een dichter benoemt Winston de dingen echter wel heel hard zoals ze zijn. Van een dichter verwacht ik toch net iets meer beeldspraak of dubbele bodems, of een onderliggende boodschap. In dat opzicht was “Versailles”, de eerste single, dan toch iets beter.
Winston is een verrijking voor de Vlaamse/Nederlandstalige scene. Het potentieel is er zeker, maar je moet niet te snel willen gaan.

https://www.youtube.com/watch?v=Hel6ZcET2MU

Yokan

Koi No Yokan EP

Geschreven door

De Gentse band Yokan deed het bijzonder goed in een hele reeks bandbattles, van de Rock Rally en Sound Track tot de Maanrockrally en de Student Rock Rally. De bandnaam ontleenden ze van een gesuikerd Japans dessert. Hun EP ‘Koi No Yokan’ heeft de liefde in al zijn facetten als thema en is bij momenten ook al wat aan de zoete kant.
De openingstrack is meteen de sterkste van deze EP. “Mess With Me” is een stevige, ietwat agressieve urban synth/gitaarrocker waarvan de songopbouw en de lyrics ook overeind zouden blijven in een blues- of hardrockjasje. Op de andere songs horen we eerder een band op het kruispunt van High Hi, Warhaus en Jamiroquai. “Toxic” heeft de meest uitgesproken sweet Jamiroquai-vibe. “Best Served Cold” drijft op hoekige synth-funk. “For Ya” heeft een zomerse, fruitige vibe, maar mist toch vooral wat diepgang in de lyrics. Het is van alle tijden: verliefdheid is moeilijker onder woorden te brengen dan liefdesverdriet, maar je kan toch proberen om de clichés te overstijgen.
“Don’t Mind To” is voor mij één van de interessantste songs, met doorwrochte lyrics en ritmes. Hier zitten de laagjes heel juist op elkaar. Ook op “Strangers Again” is het bluesy urban hartzeer bijna tastbaar.

Yokan heeft met ‘Koi No Yokan’ een uitdagende EP uit. Geen hapklare brok, wel gelaagde, broeierige urban poprock die zeker zijn weg zal vinden naar een breed publiek.

https://www.youtube.com/watch?v=sO4OL5Go4N0

Kadril

Jolie Flamande

Geschreven door

Kadril is een instituut in de Vlaamse folkrock en tot ver daarbuiten. De band was de springplank voor de carrière van o.m. Eva De Roovere en met hun label Wild Boar Music staken ze het vuur aan de lont voor Laïs, om er maar één te noemen. De band startte in 1976 en heeft dus 46 jaren op de teller. Daarmee zou de band ouder kunnen zijn dan de laatst aangesloten zangeres Kimberly Claeys. We hebben dat niet gecheckt. Wij zijn nog van de generatie die niet naar de leeftijd van een dame vraagt. Kadril heeft al verschillende zangers en zangeressen zien langskomen, maar Kimberly is van plan om de voortaan de vaste zangeres van Kadril te blijven.

‘Jolie Flamande’ is in heel wat opzichten een nieuwe start. Behalve de nieuwe vocalen is er de nieuwe drummer Pieter-Jan Jordens (Sakura, Low Land Home) en de terugkeer van Dirk Verhegge op gitaar. Het is ook het eerste album na het plotse overlijden van gitarist van het eerste uur Lieven Huys. Ook Harlind Libbrecht, één van de drie broers in de band, ontbreekt als muzikant, geveld door een ernstige hersenbloeding. Als tekstschrijver is hij wel nog aanwezig op ‘Jolie Flamande’.
Ondanks al die veranderingen in de bezetting klinkt deze ‘nieuwe’ Kadril nog heel sterk als de ‘oude’ Kadril. Aan de formule werd dan ook weinig veranderd voor dit veertiende album: een mix van eigen composities en songs gebaseerd op zeg maar historische liederen of gedichten, in het Nederlands, Frans en Spaans. Als er al verschillen zijn met vorige albums, dan misschien dat het rock-element minder sterk aangezet is op Jolie Flamande. Dat kan een bewuste of onbewuste verwijzing zijn naar het heengaan van Lieven Huys.
De eerste conclusies dan. Kadril en misschien vooral de broers Libbrechts hebben hun recept nog verfijnd. Met dezelfde ingrediënten als 40 jaar geleden maken ze vandaag een recept dat nog beter en sterker smaakt, zowel in de teksten als in de muziek. Kimberly is de juiste vrouw op het juiste moment voor Kadril: in elke taal die de tekstschrijvers haar aanreiken blijft ze foutloos en stem-technisch presteert ze hier nog beter dan op haar solo-album ‘Moederland’. De nieuwe drummer cijfert zichzelf misschien nog wat te veel weg in deze band van oudgedienden. Hij smokkelt heel subtiel zijn eigen stijl binnen in de nog steeds heel herkenbare sound.
In een kist vol parels is het moeilijk om de mooiste te kiezen. “Paloma Dorada” is een intens eerbetoon aan Harlind Libbrecht. Titelsong “Jolie Flamande” is een zwierige traditional die Kadril van Canada terug naar huis wist te halen. “Tijl” is een knappe interpretatie (cover durven we het niet noemen) van Wannes Van de Velde. “Mieke En De Sergeant” heeft in de lyrics heel wat laagjes. Je kan het aanhoren als een grappig dronkemanslied over de vluchtigheid van verlangen en verantwoordelijkheid, maar ook als een vingerwijzing naar vandaag, waarbij de oudste generaties minder tolerant staan tegenover nieuwkomers dan de jongere generaties. En zo zitten er nog wel een paar laagjes in dit oude lied. Voorts zijn wij heel gecharmeerd door “Oud Brood En Jonge Kaas” en “Haerlem”. En we benadrukken nog eens dat er op dit album geen enkel zwak moment staat.

Hoe zalig is het dat een band na zoveel jaar nog steeds degelijk en inhoudelijk relevant is. O zo herkenbaar zijn en tegelijk nog knisperend fris klinken. Dat is maar weinigen gegeven. Bij Kadril kunnen ze dat.  

Roots/Folk
Jolie Flamande
Kadril

Vilter

No Rewind

Geschreven door

Starman Records maakte een tijdje geleden furore met Belgian Vaults, een reeks vinyl-verzamelalbums met Belgische rock en popnummers uit de jaren ’60 en ‘70. Op de Volumes 2 en 3 stonden nummers van The Sonny Boys en Splendid en met wat vertraging kwam daar een bijzonder vervolg op. Armand Nelen, de drummer/zanger van die twee bands, is opnieuw muziek aan het maken. Deze keer onder de naam Vilter. En de eerste releases komen natuurlijk uit bij Starman Records.
In 2020 was er reeds een eerste EP. De nieuwe muzikale kompanen zijn Ayhan Kosses en Geert Vanbever (Dead Man Ray, The Wizards of Ooze, Vitalski, …). Hun jongste EP heet ‘No Rewind’ en werd opgenomen met David Meredith uit de UK.

Deze EP omvat vier songs. Openingstrack “Friends” is een ongecompliceerde poprocksong. Een beetje klassiek, maar wel met veel passie gebracht. Een beetje als het recente werk van William Souffreau van Irish Coffee. “It Ain’t Easy” is gesmeed uit bluesrock-goud en heeft een catchy refrein. Nelen klinkt prima als zanger: patine rules over vitaliteit. Opnieuw heel klassiek en toch niet doorsnee.
“Make My Day” heeft meer een folky singer-songwriter-vibe die de lyrics nog meer in de kijker zet dan de andere songs op deze EP. Hier klinkt Vilter een beetje als Johnny Cash op zijn American Recordings. Subliem. De Johnny Cash-referentie kleeft ook aan “Stoned”, misschien ook omdat deze song een lichte countryrock-vibe heeft.

Vilter is geen roedel jonge wolven die volgend jaar op Rock Werchter zullen staan, maar ze brengen hun rock met veel passie.

https://www.youtube.com/watch?v=Re8H47BIJ8Y&list=OLAK5uy_lZ37yEa_EtPP7FvOEYq4ELzUyUjpMSkyI

Bimfest 2022 - Het ultieme EBM feestje in een gezellige club sfeer

Geschreven door

Bimfest 2022 - Het ultieme EBM feestje in een gezellige club sfeer
Bimfest 2022
2022-12-02 +03
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme


Na een geslaagde 19ste editie eerder dit jaar – het verslag kun je hier nog eens nalezen https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/85638-bimfest-2022-vinger-op-de-pols-in-het-ebm-genre.html  - ging op het eerste koude winterweekend van het jaar de twintigste editie door. Met een uitverkochte eerste festival dag, uiteraard dankzij de absolute EBM goden Front242 en een tweede dag vol ontdekkingen voor de fijnproevers binnen de donkere elektronica, was het een geslaagd weekend, waarbij de dansspieren voortdurend werden aangesproken.

vrijdag 2 december 2022 - Front, Front, Juggernauts

Het ultieme EBM feestje. Tof en overtuigend is dat ze een mix brengen van gekend en minder gekend materiaal. De energie, de opwinding, de levendigheid blijft ‘iets ongewoons’, leuk, met een dansende ‘pogo’ menigte, als in de old days .“ schreven we over het optreden van Front242 in de Ancienne Belgique deze zomer, naar aanleiding van hun veertigjarig (ondertussen 42) bestaan. Het verslag kun je hier eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/87043-front-242-front-242-na-veertig-jaar-brengt-nog-steeds-het-ebm-feestje-bij-uitstek.html  
Hoewel Front 242 de kers op de taart vormde, viel er uiteraard veel meer te beleven op deze eerste festivaldag.

Het Duitse duo Amnistia (****) confronteert je door klank en beeld met wat mis gaat in onze maatschappij. De verschroeiende beats gecombineerd met messcherpe vocalen, bezorgen je  koude rillingen. De band noemt hun muziekstijl ‘Bodywave’, en dat is de juiste omschrijving van hun muziek. Want een ding is zeker, niet alleen wordt de dansspieren aangesproken, de subtiele boodschap in beeld en klank grijpt letterlijk bij de keel. Indrukwekkende start van de avond.

De combinatie van beeld en klank vormt de rode draad doorheen de volledige avond, ook Severe Illusion (***1/2) maakt er gebruik van, ook al is alles letterlijk omgeven door een walm van rook. Daardoor dompelt Severe Illlusion je onder in een bevreemdend aanvoelende totaalbeleving, waarbij je fantasie wordt geprikkeld. Niet echt vernieuwend, alles is ietwat op dezelfde lijn, met een walm van rook. De sound is als een ondoordringbare muur van klanken en beats.

Over een frisse wind gesproken, The Juggernauts (*****) blijkt de perfecte opwarmer voor wat nog moet komen. Ze doen meer dan dat! Wat The Juggernauts zo bijzonder maakt is dat ze het EBM genre heruitvinden maar  de basis ervan trouw blijven. We worden dan ook een klein uur lang ondergedompeld in een intense EBM sfeer die verleden, heden en toekomst samenbrengt. De heren staan met opvallende maskers op het podium, en brengen een zeer gevarieerde set die naar elke hoek van de zaal uitgaat. Zij  maken ook gebruik van passende beelden die de zaal donkerrood, gitzwart, tot een ware regenboog kleurt. Wat een combinatie!

Aan afsluiter Front 242 (*****) om nog beter te doen. Front 242 teert niet op routine. Integendeel zelfs, met plezier en vol enthousiasme verleggen ze hun eigen grenzen en gaan tekeer alsof het hun eerste optreden is. Dat siert hen! Hoewel de heren na meer dan veertig jaar niets meer moeten bewijzen, gaan ze  dan ook vanaf die eerste song tot de laatste beat tekeer als jonge wolven . Met de ervaring en routine van doorwinterde EBM pioniers als extra wapen, doen ze de Casino op zijn grondvesten daveren; iedereen is aan het bewegen en staat te dansen. Zelfs de bovenverdieping gaat uit de bol.
Kortom: Front 242 zorgt in een overvolle zaalvoor het ultieme EBM feestje. Nog steeds klasse!
Setlist: First In/First Out //Take One //Don't Crash //Funkhadafi //Generator //Quite Unusual //No Shuffle //Commando Mix //Red Team //Deeply Asleep //Operating Tracks //Tragedy >For You< //Fix It //Headhunter //W.Y.H.I.W.Y.G. / U-Men //Moldavia ///Encore://Agressiva //Body to Body //Welcome to Paradise

zaterdag 3 december 2022 – Muzikaal over duistere paden en donkere walmen

Op de tweede festival dag BIMfest liep De Casino ook heel goed vol, al zou dat eerder naar de avond toe zijn. Met een fijn aanbod aan bands die op eigenzinnige wijze duister paden opzoeken en op intense, opzwepende wijze donkere walmen over ons hoofd doen waaien. Het werd vooral een dag avond vol ontdekkingen en bevestigingen.

Met zijn project Amnistia kon Tino Claus ons compleet overtuigen. Op zaterdag mocht hij met zijn solo project TC75 (***1/2) de tweede festival dag openen. Met zijn messcherpe vocalen greep hij ons bij de keel, en liet ons verweesd achter.
De muzikale omlijsting op tape kon ons helaas wat minder bekoren. Want vaak leek het alsof Tino stond te roepen in de woestijn. Het geheel klonk wel intens en emotioneel, mede door z’n vocals.
We misten zijn compagnon die hem bij Amnistia zo perfect aanvoelt en aanvult alsof ze een Siamese tweeling zijn, waardoor we nu lichtjes op onze honger bleven zitten.

De visuele aankleding blijkt bij veel acts dat extraatje, waardoor het plaatje compleet is. Dat is ook zo bij Tilly Electronics (***1/2), een keyboard speler en danseres/zangeres getooid in opvallende pakjes , met veel glitter en pracht komt het kitsch over maar dat is totaal niet storend. Het is net dat balanceren tussen die donkere sound , de opzwepende klanken en de vocals, niet vies van een vleugje humor, dat Tilly Electronics een uitbundige act en performance is.

Het kleine minpunt aan de twee eerste acts is een gemis aan echte variatie. Bij de daarop volgende act Alvar (****1/2) was dit toch wel even anders. Een percussionist die breed-gewijs percussie verbindt met elektronisch vernuft. Op een bepaald moment vreesden we zelfs dat hij zijn instrument tot gor zou slaan, zo intens ging hij tekeer. De sound is voorzien van  doorleefde vrouwelijke en mannelijke vocals, die door merg en been gaan.
Iets apart deze wall of sound in een chaotisch kader. Klasse

Even op adem komen, konden we met Soft Riot (****) op zijn eentje, hij combineert een vernuftig spel met klankentapijtjes op zijn keyboards en met een stem die de snaren raakt, speels, maar ook intens mooi ,dat je er stil van wordt. Niet dat het er rustig en relax aan toe ging, de best opzwepende beats doen je zweven en prikkelen de dansspieren.
Helaas had Soft Riot af te rekenen met technische problemen waardoor hij zijn veel te korte set vroegtijdig moest afbreken. Het smaakte alvast naar meer.

Hetzelfde scenario speelde zich helaas ook af bij de Duitse formatie Fïx8:Sëd8 (*****) die poppen en andere attributen op het podium zetten; ze  combineerden het met best wel intrigerende beelden op het scherm. Soms wondermooi, en ook soms op het randje van ritueel en lichtjes luguber. De klanken bezorgden je koude rillingen, en er was een opvallend geklede zanger/performer, die als een klasse verteller op bijzonder spookachtige wijze verhalen door de strot ramt, dicht bij de beste horror . Zeer fantasieprikkelend dus.
We leken op weg naar een onvergetelijke occulte totaalbeleving. Helaas had FÎx8:Sëd8 tot twee keer af te rekenen met technische problemen, de eerste keer opgevangen met een kwinkslag ook al duurde het best lang eer het was opgelost. De tweede keer werd het optreden helaas stil gelegd en kwam de imposante frontman zich verontschuldigen. Een domper op de feestvreugde; de occulte totaalbeleving bleef daardoor wat zoek
Herkansing in 2023 op ‘International EBM Day’ in De Casino - https://www.facebook.com/events/665043204775722

Ook bij het duo Potochkine (*****) komt dat occulte en die fantasieprikkeling de kop op steken. Meer nog, deze formatie ontpopt zich tot dé revelatie van BIM fest XX. De zangeres intrigeert met haar stem en tot de verbeelding sprekende dansmoves; je wordt onder hypnose gebracht naar donkere gedachten. Een keyboardspeler/zanger vult aan met intense en opzwepende klankentapijtjes. Je wordt meegesleurd naar een donkere wereld, die toch enige rust aanbiedt.
Stilstaan was zo goed als onmogelijk, want de dansspieren werden steeds aangesproken, tot je totaal verweesd en buiten adem achterblijft.

Op zijn eentje op het podium,  in de schaduw en dus niet echt herkenbaar, zorgde Radical. G. (****) wellicht voor de meest bevreemdend aanvoelende set van de avond, en dat is veelzeggend. Zelfs de beelden op het scherm onthullen niet alles, waardoor de luisteraar met veel vragen achterblijft. Door de opzwepende klanken en intense vocals, werd wederom de fantasie geprikkeld. Radical. G. drijft je dan ook visueel en vocaal/instrumentaal tot een punt van totale waanzin, door een spel van tot de verbeelding sprekende schaduwen en kleine lichtpuntjes. Prachtig!

Afsluiter was Test Dept (*****) die visueel, in instrumentatie als in vocals heel sterk waren. Het was allemaal binnen een experimentele aankleding. Ze doen een huivering door ons lijf ontstaan, meer dan een uur lang. Soms worden de registers open getrokken. Soms gaat het  zelfs de meer ingetogen kant uit. Vervelen deed het nooit.
Bovendien reflecteren ze beelden op het scherm met opvallende boodschappen die je confronteren met wat vaak mis gaat in de wereld. Test Dept preekt echter niet, en neemt ook niet echt een standpunt in, maar confronteert je er wel mee en doet je erover nadenken. En dat maakt dit concept zo uniek. Een totaalbeleving dus. De bijzonder instrumentale aankleding met percussie en niet alledaagse instrumenten, spraken tot de verbeelding.
Test Dept verheft percussie, drums en alles wat ermee te maken heeft tot een ware kunstvorm die elke verbeeldingskracht overtreft. Indrukwekkend!

Ondertussen was het al bijna één uur, tijd om de nachtraven aan het dansen te krijgen tot de vroege uurtjes. De nog aanwezigen danslustigen werden op hun  wenken bediend door het duo Sonar (****), doorwinterde muzikanten die binnen de scene ruimschoots hun sporen hebben verdiend.
Sonar werd in 1996 opgericht als een zijproject van elektronisch muziek pionier Dirk Ivens. Aanvankelijk had Ivens de hulp ingeroepen van Patrick Stevens. Nu werkt Dirk samen met een andere klankentovenaar Eric Van Wonterghem. Het resulteert in een oorverdovende brij aan klanken en beats die niet alleen de oorschelpen doen trillen, maar ook ferm inspelen op de dansspieren. Je wordt gehypnotiseerd door oogverblindende mooie effecten op het scherm, wat het totaalplaatje compleet maakt. De zinderende klanken zorgen er uiteindelijk voor dat een laatste aardverschuiving ontstaat.
We sluiten af met een feestje, is dan ook een understatement! Wat een oerknal van dit duo, die mee tekende van een geslaagde tweedaagse!

Neem gerust een kijkje naar de pics  @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4524-bimfest-xx.html?Itemid=0

Organisatie: Bodybeats (ism De Casino, Sint-Niklaas)

Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Editors naar Rock Werchter 2023

Geschreven door

Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Editors naar Rock Werchter 2023

Editors komen op vrijdag 30 juni naar Rock Werchter. Het is even geleden dat ze in Werchter waren. Editors anno 2022 klinkt snedig en donkerder maar vooral verrassender dan ooit. Hoog tijd om samen nieuwe avonturen te schrijven.

Rock Werchter 2023 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 29 juni tot zondag 2 juli. Eerder bevestigd: Stromae voor donderdag 29 juni, Red Hot Chili Peppers voor vrijdag 30 juni, Fred again.., Oscar and The Wolf en Muse voor zaterdag 1 juli en Arctic Monkeys en Queens of the Stone Age voor zondag 2 juli.

Ze hebben al duizend keer in interviews verteld hoe België zo goed begrijpt waar Editors naartoe willen. En hoe Rock Werchter hun carrière heeft gestuurd. Hun laatste passage op het festival dateert van 2016. Hoog tijd om de banden opnieuw aan te halen, om opnieuw kennis te maken. Editors heeft namelijk een nieuwe en bepalende man aan boord. Benjamin John Power had al met de band gewerkt aan ‘Violence’ (2018). Hij zat eerder bij Fuck Buttons, een duo dat pittige electro fabriceerde. Die bagage brengt hij uiteraard mee naar zijn nieuwe werkplek. Ze maakt Editors feller en luider. De albumtitel ‘EBM’ (2022) zegt veel. Hij is een samentrekking van Editors en Blanck Mass, de artiestennaam van Power. Maar/en hij verwijst ook naar Electronic Body Music, de donkere elektronische scene uit de jaren 1980 waarin België een hoofdrol speelde met Front 242 en The Neon Judgement.

Over Rock Werchter: Vier dagen, vier podia. De grootste headliners, jonge wolven, felle rockers, straffe singer-songwriters, verse ontdekkingen. Rock Werchter programmeert met grote overtuiging over alle genres heen. Het grootste muziekfestival van België vindt in 2023 plaats van donderdag 29 juni tot en met zondag 2 juli. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse. De omstandigheden uitmuntend. Het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.

Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be  

Ibeyi, Ancienne Belgique, Brussel op 6 december 2022 - Pics

Geschreven door

Ibeyi, Ancienne Belgique, Brussel op 6 december 2022 - Pics

Eindelijk terug, na ondermeer flink wat muzikale samenwerkingen …  Het hyper intrigerende Ibeyi blijft de zalig zingende tweelingzussen Naomi en Lisa-Kaindé. Ze hebben Cubaans-Franse crossover roots en zijn sinds hun debuutcd van 2015 niet meer weg te slaan van de globale podia (én media want energiek, fotogeniek, uniek...). Nu is er de opvolger 'Spell 31' .
De basisformule blijft ook hier: die superspeels op elkaar afgestelde stemmen, percussie en toetsen. Maar Ibeyi injecteert ook gretig zijn/haar klankenpalet met actuelere accenten. En de zussen uiten zich even vlot in het Engels, Frans, Spaans of (verre moedertaal) Yoruba.
Gesofisticeerd en geestig engagement heet dat dan, of in het beste Engels van Pitchfork: 'gorgeous, genre-agnostic meditations on resilience and mindful resistance.'

(bron: Live Nation/AB, Brussel)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Ibeyi
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4539-ibeyi-06-12-2022.html?Itemid=0

Astronne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4538-astronne-06-12-2022.html?Itemid=0

Live
Une histoire de famille… (musiczine.net)

Org: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Mother Mother, Dead Pony, Botanique (Orangerie), Brussel op 4 december 2022 - Pics

Geschreven door

Mother Mother, Dead Pony, Botanique (Orangerie), Brussel op 4 december 2022 - Pics

Mother Mother - De voorbije 15 jaar hebben de Canadezen van de indie-rockband Mother Mother een mooie carrière uitgebouwd. Ryan Guldemond, zus Molly en de drie andere groepsleden doken op in hetzelfde tijdperk als onder meer Arcade Fire met een typische sound voor die tijd: theatraal, bombastisch en lichtjes freaky. Initieel hadden ze niet hetzelfde succes als hun bovengenoemde landgenoten, maar nu blijkt dat de wereld er misschien gewoon nog niet klaar voor was. Sinds de band ontdekt werd door muziekliefhebbend TikTok loopt het erg hard en gaan de nummers van het vijftal één voor één viraal.
In 2021 bracht Mother Mother een nieuwe plaat uit.

Dead Pony - Dead Pony is een Schotse post-punk indieband met een gigantisch potentieel. Hun live-reputatie is nu al legendarisch, dankzij opruiende shows als support voor Courtney Barnett, Black Honey en The Mysterines. Singles als ‘Everything is Easy’ en ‘Zero’, verschenen bij LAB Records, zetten in op een commerciële sound die toch niet moet inboeten qua geloofwaardigheid. Nu is er debuut EP ‘War Boys’, die opnieuw barst van energie en venijn. Anna Shields en haar band plunderen de muziekgeschiedenis van zowat alle punk-gerelateerde genres en creëren zo songs waarop je niet anders kan dan los gaan, en waarvan het meebrul-gehalte eindeloos lijkt. Muziek met het effect van een dubbele cafeïne-boost: meer heeft een mens soms niet nodig.

(bron: Botanique, Brussel)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Mother Mother
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4544-mother-mother-04-12-2022.html
Dead Pony
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4545-dead-pony-04-12-2022.html
Org: Botanique, Brussel

Pagina 9 van 829