logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Even voorstellen - BUSKER festival (Herent) - 30 september 2022

Geschreven door

Even voorstellen - BUSKER festival (Herent) - 30 september 2022

Rootstown en GC De Wildeman stellen met veel trots de 2de editie van BUSKER festival Herent voor. Deze muzikale wandeling trekt doorheen jullie geliefde cultuurcentrum. In kleine groepen trekken jullie op ontdekking doorheen het gemeenschapscentrum. Bij elke tussenstop staat er een muzikant of groep uit de Rootstown-stal klaar om de deelnemers te beroeren met 100% akoestische liedjes.’’
Op de affiche staan volgende bands:
RUTH. - Oprechte emoties, goed gestructureerde melodieën en eerlijke verhalen worden gevangen in intieme liedjes. Het resultaat is een verzameling van muzikale verhalen die een aantal belangrijke onderwerpen in het leven behandelen: liefde, mededogen, vreugde, woede, verdriet... het leven in al zijn aspecten in het algemeen
Mirco Gasparrini solo - Mirco Gasparrini, is gepassioneerd door de 'Denver Sound', een muziekstijl die typerend is voor de hoofdstad van Colorado.
David Newbould (USA) - David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en versterkte volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven dat hij vaak op het podium en onderweg doorbracht. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, ‘Power Up!’ (Blackbird Record Label, 10 juni 2022), een plaat waarvan de boodschappen van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven worden voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Interview: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/86961-david-newbould-ik-spendeer-veel-tijd-aan-de-volgorde-probeer-ervoor-te-zorgen-dat-er-een-goede-flow-is-van-begin-tot-eind.html
Yonder Boys (int) - Het in Berlijn gevestigde internationale trio Yonder Boys is een Americana-band, die tijdens het optreden op traditionele folkinstrumenten een grote diepte laat zien in de verscheidenheid aan invloeden die ze in het genre brengen.

Tickets: 12 euro

Voor alle verdere informatie over het festival verwijzen we jullie graag door naar de website:  https://gcdewildeman.be/programma/busker-festival-bluegrass-americana-folk

Boomtown 2022 - 15 juli t-m 20 juli 2022 - Pics

Geschreven door

Boomtown 2022 - 15 juli t-m 20 juli 2022 - Pics
Boomtown is een zesdaags alternatief muziekfestival op de Gentse Kouter, in de Handelsbeurs en in de prachtige Opera. Hier vind je een mix van grote namen en meer alternatieve muziek.

6 dagen lang zorgt Boomtown voor feest op de Kouter. Het festival focust elke dag op een ander genre.
Van stevig gitaarwerk, over hiphop naar rave en dance, … op Boomtown vind je het allemaal.
Aftrappen doen ze op vrijdag 15 juli met het beste van de Belgische indiescene.
Zaterdag zal er heftig geraved worden, op zondag ligt de focus op electronica. Maandag gaat het er dan alweer steviger aan toe met snoeiharde gitaren.
Op dinsdag 19 juli ligt de focus op hiphop en afsluiten doet Boomtown op woensdag 20 juli met een stevige lading dance.
(Bron: Boomtown)

Twee dagen met Bluai, Dirk., ILA, Kids with buns, Nordmann, Rhea en Shht

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2816-boomtown-2022.html
Org: Boomtown ism Democrazy, Gent

Psychisme

Le Seuil Des Sensations EP

Geschreven door

De Franse formatie Psychisme heeft in de lokale Franse ondergrond al wat activiteit achter de rug. Maar een echter doorbraak naar een ruim publiek zit er nog niet in. Met de EP 'Le Seuil Des Sensations' doet Psychisme een mooie poging. De hoes, een blik boordevol waanzin, met ook met een beetje onschuld, bezorgt je angst en een krop in de keel. Puur muzikaal durft de band je zelfs tot gekte te drijven.
Songs als « Dé(s)phasé(s) I » prikkelen de fantasie ; in een donkere hoek verschijnen demonische wezens die tot gekte bewegen. Muzikaal hebben we ijzingwekkende, snijdende riffs, drumpartijen en grauwe, ijskoude vocals, check « Dé(s)phasé(s) II »,
Psychisme klinkt geslaagd in het genre. 'Le Seuil Des Sensations' is doorsnee pure black metal van horror en pijn, niet meer, niet minder . Het is goed, maar ze zullen nog wat moeten groeien en variëren om te onderscheiden

Dé(s)phasé(s) I - Soubresauts - Dé(s)phasé(s) II - Le Seuil Des Sensations - Neurasthénie

Power Up!

Geschreven door

David Newbould is een levensgenieter. Sinds hij zijn carrière begon met Big Red Sun uit 2007, heeft hij zijn sporen verdiend als rootsrocker, americana-artiest en volkszanger. Hij schrijft liedjes die de ups en downs weergeven van een volwassen leven. Hij slaat een nieuwe bladzijde om met zijn vierde full-length studio album, 'Power Up!, een plaat waarvan de boodschap van doorzettingsvermogen en onwankelbaar overleven, wordt voortgedreven door het vet, de gruis, en gitaar-gedreven branie van rock & roll.
Naar aanleiding van deze release hadden we een fijn gesprek met David, dit interview kun je hier nog eens nalezen: 

Met deze schijf bewijst hij van vele markten thuis te zijn. De openingstrack “Power up!” is sterk. Newbould heeft een bijzonder warme stem en bracht een erg aanstekelijke, emotievolle plaat uit, die je doet verlangen naar lange zomeravonden rond het kampvuur. De variatie siert. De sound is groovy, catchy en ingetogen. Ergens borrelt Bob Dylan op als verhalenverteller, luister maar naar “Peeler park”, “The lawn” en ander moois, Prachtig hoe Newbould je weet mee te voeren, een beeldvorming van hoe cowboys naar de horizon rijden.
Op zijn vorige albums kwam de klemtoon op folk, americana en country. Op deze Power Up! gaat hij nog iets dieper in op die rootssound, wat een mooi, creatief, overtuigend album oplevert.

David Newbould speelt op 30 september op Busker Festival in Herent. https://gcdewildeman.be/programma/busker-festival-bluegrass-americana-folk 

Power Up! 02:32 Peeler Park 04:57 Blood On My Hands 04:44 The Lawn 04:21 Home Depot Glasses 04:48 Ready For The Times To Get Better 02:51 Last Letter 04:32 One Last Dance 04:03 That Was Another Time 05:28 Sunrise Surprise 04:28 Diggin' In 04:44

Anne Paceo

S.H.A.M.A.N.E.S

Geschreven door

Componiste Anne Paceo heeft een unieke en herkenbare stijl. Haar drie Victoires de la Musique awards, en haar productieve discografie hebben haar in 45 landen op vijf continenten gebracht. Reeds op zeer jonge leeftijd drukte ze al haar stempel op de muziekwereld, met haar nieuwste worp ‘S.H.A.M.A.N.E.S’. Ze verkent wegen in die jazz sound met het Franse chanson, omgeven van percussie. De aanstekelijke klankentapijtjes en de vocals doen je wegzweven. Een overtuigende muzikale veelzijdigheid, niet vies van improvisatie. Toegankelijkheid en Experiment , Groove en Gevoeligheid vinden elkaar. « Wide Awake », « Here and Everywhere », « Reste un oiseau » en het afsluitende « Marcher jusqu'a la nuit », zijn mooie voorbeelden, een kruising van de Engelse en Franse taal. Prachtig.
Melodieus, avontuurlijk mooi plaatje dus binnen het genre.

Wide Awake - Here And Everywhere - Reste un oiseau - Piel - From the Stars - Mirages - Wishes - Healing - L'Aube - Travellers - Marcher jusqu'à la nuit

Crooniek

Trail Of Time

Geschreven door

Er kan hier teruggeblikt worden op meer dan 80 optredens, meestal met vaste bezetting van zeven muzikanten, maar vaak ook met zangeres(sen), koor of ander muzikaal ensemble (zoals Mandolinman & Illuminine). En er volgden ook enkele cd-opnames! In 2018 verscheen het album 'Demonen & Dromen' (Olivier & Crooniek). Twee jaar later verscheen dan Winterstille met het gesmaakte album 'Puin van Dromen'. Beide albums zijn trouwens ook nog verkrijgbaar.
Al die inspiratie en samenwerking hebben geleid tot het album 'Trail of Time' door Crooniek. Hierop staan gloednieuwe songs, aangevuld met nieuwe versies van oudere nummers. Dit album combineert neo-classical en neo-fanfare met een vleugje gothic/ambient.
'Trail of Time' is een tijdreis voor Crooniek, alsook het persoonlijk testament van bezieler Gerry Croon. Via deze muziek verwerkt hij eigen ervaringen en plaatselijke historiek. Bij de productie van deze cd waren zestien muzikanten betrokken, waaronder ook Kevin Imbrechts (Illuminine), Olivier Soil (Olivier & Crooniek) en Xavier Kruth (Winterstille). '
Tot daar de achtergrond informatie omtrent dit project Crooniek.

Op 'Trail of Time' bewandelt de band een grijze zone tussen gothic en neo classic en voegt daar tot de verbeelding sprekende elementen aan toe van typische fanfare. Met een zang die zo kan komen uit een of ander sprookjesachtig paradijs. De spoken words zijn eerder poëtisch en hebben zelfs een licht dreigende ondertoon, soms in de Nederlandse taal, gezongen vanuit een weemoedige ondertoon.
'Trail of Time' is een fantasieprikkelende samensmelting van vele verhalen, vertellingen en de  veelzijdige muzikale omlijsting. Diverse songs zijn doordrongen van  een warme melancholie, andere hebben die bijzonder folklore background die een reis door de tijd maken.
De plaat is dus een langgerekte reis in tijd, het leven, alsook het einde van alles. Maar de tijd blijft ook na ons heengaan gewoon verder lopen, als de onderliggende boodschap.
Een mooie versmelting , een kunstwerk van muzikale perfectie, aangrijpend, vreugdevol, plechtig als dansbaar is het allemaal, net zoals het leven ons te bieden heeft van vreugde en verdriet, een onderdeel van een groter geheel.
In de samenwerking met muzikanten en artiesten probeert Crooniek een beeld te geven van het oneindige van de tijd… prachtig, toch!

On The Origin Of Sorrows 04:25 Would You Wake Me In Time 04:54 At The Lemmeken Monument 04:08 Condemned To The Fire: Josyne Van Vlasselaer 04:14 Olivier & Crooniek - Nieuwe Dromen (Remastered 2021) 05:11 Melancholy At Torfbroek 02:56 Parade Of The Funeral Fanfare 04:12 Olivier & Crooniek - G&B 03:48 When I Look Upon My Life 04:50 The 6th Extinction 03:40 Und Sie Tanzten (Instrumental Version) 04:57 Would You Wake Me In Time (Instrumental Version) 04:40

Neo-classic/fanfare/gothic
Trail Of Time
Crooniek

 

Pink Mountaintops

Peacock Pools

Geschreven door

Pink Mountaintops is het zijproject van Black Mountain frontman Stephen McBean.
Zijn laatste schijf met dit project 'Get Back' dateert al van 2014 ...
de recensie kun je hier nog eens nalezen.

Met 'Peacock Pools' gaat hij de meer psychedelische kant uit, maar er is zoveel te beleven op deze schijf dat de muziek in een hokje duwen Pink Mountaintops tekort doen is.
“Nervouw Breadkdown” ( een Black Flag cover) geeft al meteen een uppercut, waardoor je prompt uit je lood wordt geslagen.
Pink Mountaintops houdt van variatie. Soms neemt die psychedelische kant de bovenhand, “Muscles”, of de gevoelige zijde, “You Still Around” of het wondermooie “The Walk - song for Amy”. Pink Mountaintops trekt zelfs alle registers open op “All this death is killing me”.
Veel verandering en verrassende wendingen dus. 'Peacock Pools' toont nog eens de veelzijdigheid en het avontuurlijke karakter van Stephen McBean, binnen een psychedelische noemer .

Nervous Breakdown 02:53 Nikki Go Sudden 03:56 Blazing Eye 04:26 You Still Around 02:24 Shake The Dust 06:08 Swollen Maps 01:08 Lights of The City 04:33 Miss Sundown 02:02 Lady Inverted Cross 03:06 Muscles 03:20 All This Death Is Killing Me 02:17 The Walk - Song For Amy 05:51

Dour 2022 - 13 - 17 juli 2022 - Dour c’est l’amour - de terugkeer bewijst het weer! - Pics

Geschreven door

Dour 2022 - 13 - 17 juli 2022 - Dour c’est l’amour - de terugkeer bewijst het weer! - Pics

3 jaar, 156 weken, 1095 dagen en nachten wachten tot de oerkreet “Doureeeeuuuuh” opnieuw weerklonk. Geduld loont, want het plezier om elkaar terug te zien loste alle verwachtingen in. Eindelijk is de familie herenigd, het festival verwelkomde haar community van festivalgangers met open armen en veel liefde. Het weerzien werd op maandag ingeluid met een ongekend opwarmertje: het Dour CampFest.

Muziekliefhebbers, fijnproevers, avonturiers en iedereen daartussen kwamen voor de derde keer samen onder de windmolens. Op het uitgebreide festivalterrein van 170 hectare verzamelden meer dan 223.000 festivalgangers, klonken alle talen en ontstonden onverwachte ontmoetingen. Acht podia waaronder de nieuwe Chaufferie by Eristoff, de Square, sound systems, de mythische campings, een verzorgde en verfijnde aankleding, zonneschijn, emoties en herinneringen in overvloed… Dour 2022 was het recept voor een idyllisch postkaartje, met de voeten in het groen en het hoofd in de sterren. Bedankt voor alle liefde, we missen jullie nu al.

Nieuw dit jaar was CampFest op maandag en dinsdag, speciaal in het leven geroepen voor de trouwste fans en werd twee dagen lang een speelplein met collectieven, soundsystems, tal van activiteiten en kampeerders. De Dour community was erbij vanaf dag 1 op de bassen van de collectieven 54 sounds, NoName, Legal Shot Soundsystem en Red Bull Big Bob. Yoga, volleybaltoernooien, fitness, fietstochtjes, slip and slide en make-upstandjes zorgden voor de nodige extra fun. Een zaadje werd geplant voor de komende edities.

Woensdag opende Dour Festival met gitaargeweld en loeiharde techno onder een onverstoorbare blauwe hemel. Het startschot werd gegeven voor een langverwachte editie die resoluut inzette op een eclectische en spannend programma voor muzikale avonturiers en fijnproevers met meer dan 264 artiesten op de affiche. Na de luchtige popbries van het Australische Parcels op de planken van de Petite Maison dans la Prairie werd de elektronische hoogmis van het festival ingeluid in de Balzaal, met een high voltage performance van Monika Kruse gevolgd door de legendarische Carl Cox voor zo’n 25.000 extatische dansers. Een première voor Dour die niet snel vergeten zal worden.

Het echte eclectische programma, zo eigen aan Dour en waar uitersten elkaar ontmoeten, begon op donderdag met de opening van Le Labo, de Dub Corner en de Last Arena. In eerstgenoemde kwamen avontuurlijke muziekliefhebbers aan hun trekken, met als stage headliner de avant-gardistische Dorian Elektra die een onvergetelijke performance neerzette. In de Dub Corner werd een stevige drum & bass-marathon gehouden, gedragen door twee van Europa’s beste soundsystems. Franse rapkoning Booba kreeg dan weer de eer de Last Arena te openen voor zo’n 20.000 festivalgangers. Tot slot gaf topper Sven Väth de draaitafel door aan Amelie Lens, kind aan huis bij Dour, die door een euforisch publiek onthaald werd in de Balzaal.

Vrijdag zette oude bekende Disiz (de Franse rapper prijkte al op de affiche in 2001) een magische avond in. Ook collega-rapper Laylow zorgde voor een kippenvelmoment en headlinede met een langverwachte digitale liveshow. De Chaufferie, Dours nieuwe muzikale speeltuin, werd getrakteerd op een rauw live-optreden van Danny L Harle, de emblematische figuur van het PC Music label. Le Square en Rockamadour, de tijdloze microruimten met een zorgvuldig uitgekiend programma, boden de Dour community wat afzondering en rustige ontspanningsmomenten.

Zaterdag stond in het teken van de Last Arena met natuurlijk… Angèle. Het Belgische icoon had Dour gekozen als enige Belgische zomerstop. En het weerzien was compleet, met niet minder dan 30.000 fans van alle leeftijden. Ook het bezoek van de feilloze poptovenaars Metronomy ging niet ongemerkt voorbij, net zoals de concerten van Lala &ce en Niska op de main stage. In de flikkerende Balzaal zegevierden techno en house met de meesterlijke DJ-set van niemand minder dan Laurent Garnier.

Niet alleen tijdens de opening, maar ook op zondag zijn de gitaren weer van de partij in de Labo om in schoonheid af te sluiten met de onberekenbare Britten van Black Midi. Deze laatste dag barst van de headliners, met een eclectisch programma bestaande uit de elektronische ritmes van Flume, de rijmen van Vald en de over-energieke liveset van Mansfield.TYA. De laatste nacht is de Chaufferie de place to be met het Frans-Belgische duo ascendant vierge en de electro van Vladimir Cauchemar… In totaal maakten 264 artiesten en bands de terugkeer van Dour Festival één groot langverwacht feest.

Dour Festival zou daarentegen niets zijn zonder alle artiesten, technische teams en festivalgangers, en haar trouwe vrijwilligers en werknemers. Het festival kon rekenen op ervaren en gepassioneerde teams die achter de schermen deze prachtige editie neerzetten op een vergroot terrein. Een speciale vermelding gaat uit naar de verschillende verenigingen aanwezig op de site die gedurende zeven dagen snel en efficiënt reageerden op het geringste probleem. De machine draait weer op volle toeren.

Tot volgende zomer voor de 33ste editie van 12 tot 16 juli 2023!
Aantal festivalgangers: 223.000
Aantal aanwezige groepen en artiesten: 264
Aantal Belgische groepen en artiesten: 77
CampFest-artiesten: 50
www.dourfestival.eu
(Bron: Dourfestival, Dour)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2824-dour-festival-2022.html
Org: Dourfestival, Dour

Rock Herk 2022 - Het ultieme feestje van de alternatieve muziekliefhebber

Geschreven door

Rock Herk 2022 - Het ultieme feestje van de alternatieve muziekliefhebber
Rock Herk 2022
Festivalterrein
Herk-De-Stad
2022-07-15 + 16
Erik Vandamme

In het pittoreske Limburgse stadje Herk-De-Stad gaat al jaren het intieme en gezellige festival Rock Herk door. Dit jaar, na twee jaar corona, mag het weer. We zakten dan ook af naar Limburg, met het openbaar vervoer en de gratis bussen die de organisatie had ingelegd om de festivalganger veilig van en naar de festivalweide te vervoeren. Met dank aan De Lijn.
Een gezellig samenzijn met vrienden die je al een tijdje niet meer hebt gezien en het consumeren van gerstenat, zonder dat het de sfeer bederft.
Even hadden we de vrees dat de muziek ondergeschikt zou zijn aan de randbeleving van het festival, gezien de tent soms maar half vol stond bij sommige bands. De vrees was ongegrond, want elke band kreeg een daverend applaus en werd met even veel liefde ontvangen, als perfect onderdeel van diezelfde vriendschappelijke sfeerbeleving, wat Rock Herk zo uniek maakt binnen het weidse festival landschap.
Rock Herk is nog steeds het ultieme feestje van de alternatieve muziekliefhebber. Een overzicht van twee dagen genieten met een grote 'G'

dag 1 - vrijdag 15 juli 2022
We zetten het festival in met wat één van de absolute hoogtepunten zou worden van het volledige festival. Whorses (*****) doet de tent op zijn grondvesten daveren, ook al is deze halfvol. De kwaliteitsvolle band speelt energiek. Harry Descamps heeft een heldere stem en kan een stevig potje gitaar spelen. Hij beweegt als een dolgedraaid Duracell konijn, en gaat zijn publiek opzoeken. Al vlug ontstaan de eerste moshpits; dit bij de eerste act van een festival.
Wij wisten al dat Whorses live een wervelstorm kan zijn. Wat een aanstekelijke band met een charismatische zanger. Klasse concert, top band!

Het contrast op de mainstage kon niet groter zijn met Westhinder (****).  Dit is het project rond Stien Carlier. In 2016 verloor Sien haar mama; als een soort rouwproces schreef ze daar liedjes over, die werden gebundeld in het album 'Westhinder I'. Gevoeligheid staat centraal, het raakt iedereen, zonder al te zeemzoetig te klinken. Die intensiteit is sterk in haar set , de weinige interactie is de enige kritische noot … Mooie, emotievolle set alvast.  

Peuk (****), een jonge band uit de buurt van Hasselt, brengt razendsnelle sludge/ punk alsof het terug de punk is van 1977. Peuk heeft sterke muzikanten en een heel beweeglijke zangeres die overtuigt door haar extraverte, indringende vocals. Registers kunnen worden opengetrokken, maar ze kan even goed intiem zingen.
Een moddervette sound krijgen we. Peuk beukt van begin tot einde. Puik werk!

Er gingen ook Street concerten door, we hebben er maar eentje meegepikt, gezien de overlappingen met optredens op de andere podia. Een zeer mooi concept uiteraard … dichter bij een band kan je niet staan omdat zowel band als publiek zich één voelen , en op dezelfde hoogte staan te soleren. Het is een mooi aanvoelen.
Ronker (*****) was ook een overtuigende band tijdens de tweedaagse. Betreft het aanvoelen van het publiek, spannen ze de kroon, de frontman ging zelfs, vervaarlijk zwiepend, op de boxen staan, om iedereen te overschouwen en de fans letterlijk aan te porren. Meer nog, hij sprong als een volleerde stagediver het publiek in vanuit die hoogte; een hachelijke onderneming, maar met brio geslaagd.
Wat een spelplezier straalden ze uit… Qua instrumentatie en in de vocals klonk dit top! Een dansende meute, enkele fijne moshpits, een aanstekelijke sound , wat een energie, … allemaal op straat! Entertainment van het hoogste niveau.

Nothing (***1/2), band die shoegaze gerelateerd klinkt, heeft al heel wat personeelswissels gehad. Hier speelde de band een strakke, meeslepende set, door de hemelse riffs en de sprankelende zangpartijen. Het gebrek aan interactie, zorgde er echter voor dat alles wat op een gezapige lijn bleef hangen, waardoor de aandacht wat verslapte. Ook het publiek droop gaandeweg af ... Nothing is een sterke band in het genre, maar meer spelplezier uitstralen, mocht zeker.

Ook Ramkot (****) heeft zijn naam niet gestolen door hun voortdurende uppercuts. Een band die op scherp speelt. Het siert de sound. Ze hebben een spraakzame frontman, een klasse entertainer, die zijn publiek aanport. Ramkot raast als een sneltrein. Het resulteert in enkele fijne moshpits. This is rock-'n-roll!

Wiegedood (****) heeft een nieuwe plaat uit, waarbij een nieuw hoofdstuk wordt aangevat. Op 'There's Always Blood At The End Of The Road' horen we verrassende, chaotische wendingen. Ze weten nog steeds Een Hel op aarde te creëren.
Wat een muzikale vuurpoel. Je laat je meeslepen in een waanzinnige, donkere, demonische  wereld. Huiveringwekkend!

Gemoedelijk en comfortabel klonk het bij Portland (*****), een mooie versmelting van hypnotiserende, zwevende sounds en kristalheldere vocals. De ruwe kantjes zijn er bij Portland wat af, maar zeemzoetig klinkt het niet. Op sprookjesachtige wijze weet Portland te raken, de songs zijn verfijnd, soms een ruwe bolster , en duisternis wordt omgebogen naar licht. Een sterke performance van deze vroegere Nieuwe Lichting winnaars van StuBru.

Godflesh (****) is dan weer andere koek en brengt ons terug naar een duistere, demonische wereld … Wat een totaalbeleving brengt het duo nog steeds na al die jaren  met hun drummachine als extra kracht. Ook al is er geen interactie met het publiek, in hun sound gaan ze diep en dat voelen we . Ook hier gaan de poorten van de Hel open en word je (mee) gezogen in hun unieke muzikale wereld …Onze ziel brandde overweldigende in die Godflesh wereld …

Tijd voor muzikale feestjes, na het donker en verderf …
We starten met Noordkaap (****1/2) Zowel in hun reünie concerten in AB als op TW classic bewees Noordkaap dat ze niet aan een flauwe routineklus bezig zijn, integendeel. Het is een band met klasse muzikanten , de lekkere riffs sieren. Muzikaal genot. En dan is er natuurlijk Stijn Meuris , klasse entertainer ten top, die met gevatte bindteksten om zich heen stampt, en zelfs zorgt voor een dosis humor. Bovendien is hij nog steeds goed bij stem. Alle songs worden ruimschoots geapprecieerd.
Noordkaap speelt hun set als jonge wolven, met de nodige ervaring en knowhow. Sterk steeds. Klasse.
Een nieuwe plaat hoeft niet perse. Ze bieden een pittige, aantrekkelijke nostalgietrip, en daar was iedereen duidelijk tevreden mee.

Danko Jones zagen we laatst  'live' via streaming door de corona pandemie. Danko Jones was een van de weinigen die erin slaagde de sfeer van een podium, ook in de huiskamer te brengen. Hij houdt van een live publiek , da’s zeker. De feestelijke rockstemming van Noordkaap ging probleemloos verder met Danko Jones (****1/2) . Een gespeelde arrogantie, in een hoge dosis zelf relativering en bindteksten geven een glimlach op je gezicht. Het is de niet-aflatende overdosis rock riffs, met een knipoog naar AC/DC en de bulderende vocals, die sieren. Eenvoudig, rechttoe-rechtaan, dat is net Danko Jones. Mooi.

We zijn fan van The Vaccines (*****) en volgen hen , plaat-gewijs. We waren benieuwd naar het live karakter van hun aanstekelijke melodieuze gitaarsound. We houden van hun muzikale trip. Groovy, energiek , gedreven , aangenaam klinkt het. Ze zijn betrokken en nauw verwant aan hun publiek.
Een gevarieerde set speelden ze, ingenieus sterk en fijnzinnig, als een geoliede machine.

Brutus (**** 1/2) heeft door hun nummer één spot in de Zwaarste Lijst op StuBru, ook zijn weg gevonden naar een meer 'mainstream' publiek. Ze verdienen het , door hun niet aflatende inspanning en dynamiek. Hier stond veel volk. De band valt op door de energieke drumster en zangeres.
Brutus klonk ‘Brutus’, emotievolle rock!, verschroeiend, hard, strak en intens. Een terechte afsluiter in de Club, de  'hardere' stage

Op de andere stage sloten op Hollandse wijze De Jeugd Van Tegenwoordig (****) af, een band die er ontegensprekelijk in slaagt bittere ernst om te zetten in zelfrelativering en humor in hun bind- en songteksten. Net als Goldband was dit ‘gaan met die banaan’ , de perfecte afsluiter voor een muzikaal feestje. Nederpop op z’n best.

dag 2 - zaterdag 16 juli 2022
De tweede festival dag starten we iets later dan gepland met de postrock/sludge van Pothamus (****) . De Mechelse formatie heeft zijn stempel gedrukt op het genre. Hun klankentapijtjes zijn bedreven. De instrumenten staan onder spanning, donderslagen bij heldere hemel. Een ondoordringbare muur van geluid. Rustpunten zijn er wel, maar die worden vlug in de kiem gesmoord door die klievende riffs. Sterk.

Pieterjan Vervondel, de drummende helft van Madensuyu, en Mirko Banovic, de bassende linkerhand van Arno, vormen met de Rwandese zangeres risca - Agnes Nishimwege de formatie Stilll (****) . Dit trio brengt verschillende stijlen bijeen, een interessante kruisbestuiving van lekker aanstekelijke rock, soul (in grote mate door de stem van Agnes) en experimentele soundscapes. Agnes Nishimwege is een energieke dame in stem, act en uitstraling, eentje die doet denken aan Skunk Anansie.
Het is een uiterst boeiend project door het avontuurlijke karakter en de variaties, die de comfortzone durft te verlaten.

ILA (****1/2) zorgt voor een meeslepende, aanstekelijke rocksound. De band rond de 25-jarige singer-songwriter Ilayda Cicek, brengt emotie in een grillige, rauwe, melodieuze sound. Die rauwheid wordt omgeven van zalvende soundscapes en indringende vocals. Terechte ontdekking via de Nieuwe Lichting.

Sam De Nef (****) een zeer talentvolle singer-songwriter bewees zijn kunnen bij Danny Blue and The Old Socks. Met zijn EP 'Lonely Day, Crowded Year' kreeg hij een enorme positieve respons. In het najaar komt de debuut plaat uit. Op Gent Jazz wist hij ons enorm te ontroeren, vooral door de persoonlijke manier waarop hij zijn emoties brengt naar zijn publiek. Hij heeft een sterke band achter zich. We waren onder de indruk van het moois dat de saxofonist uit zijn mouw schudt zonder afbreuk aan de rest van de band te doen. Zijn innemende stem en uitstraling zijn een meerwaarde. Sam De Nef is een emotievolle singer-songwriter die we best in het oog houden.

Een zeer interessant ensemble is Crack Cloud (****) . Dit is een mixed-media collectief uit Vancouver, Canada. Crack Cloud houdt duidelijk van klank experiment, o.m. percussie, gitaar en blaas instrumenten; ze komen op uiteenlopende wijze vanuit alle hoeken van de zaal, tot je helemaal zen bent. Energiek, zwevend klinkt het geheel. Het collectief aan multi-instrumentalisten zorgen voor een mediatieve totaalbeleving, sprookjesachtig en dansbaar tegelijkertijd. Prachtig!

Tijd voor pittige rock muziek nu, zonder franjes. RHEA (****) Een lekker snedige sound door de riffs die worden afgevuurd. Opwindend! Net als een Danko Jones eenvoudig, rechttoe-rechtaan, eenvoudig. Gitaarmuziek pur sang.

Het absolute hoogtepunt van de dag kwam met het gekke collectief Shht (*****).We zien hen in kleurrijke pakjes, ook hun muziek en de manier waarop ze hun set brengen is even kleurrijk en spreekt tot de verbeelding. Niet alleen gaat de band het publiek opzoeken, ze halen allerlei acrobatische capriolen uit op het podium. Shht voegt humor toe aan hun muziek pop en rock, grenzen vervagen en absurditeit wordt tot kunst verheven in een punky attitude. Bijzonder bandje!

School is Cool (****1/2) heeft door de jaren een indrukwekkend parcours afgelegd, en zijn uitgegroeid tot een sterk geoliede machine. Een volwassen band in instrumentatie als in de vocals, de schoolbanken ontgroeid, zonder z’n speelsheid te verliezen. School is Cool krijgt het publiek moeiteloos mee. Fijne band.

Bij Beak > (****)  namen veel mensen een break en gingen ze even neerzitten in het gras; tijd ook om een lekkere hamburger te eten, of te genieten van een pintje. De muziek is wat minder gekend, de ingetogenheid voelt aan als een rustpunt. Hun muziek komt beter tot z’n recht in een club , dan hier , maar ok, hun sound is fantasierijk en visueel prikkelend. Deugddoende set .

The Sore Losers (****) die Millionaire onverwachts verving, wegens ziekte, hadden het aanvankelijk moeilijk om het publiek echt mee te krijgen. Maar hun energie, dynamiek en intensiteit haalden het . Net als Sons een hard working band, rock, die de gitaren laat spreken.

Voor een uppercut zorgde DIRK.  (****1/2) in de Club. Ze zijn al een tijdje aan een opmars bezig, en zetten live een perfecte set neer. Een verslavende trip , als een losgeslagen rollercoaster. Ook hier een dosis energie en dynamiek. Een collectief dat sterk op elkaar is ingespeeld en een zeer beweeglijke frontman die dat extraatje swung geeft .

Het Schotse Mogwai (****) intrigeerde in het postrockgenre door de opbouwende klanktapijtjes en repeterende , broeierige riffs. Het klinkt minder scherp explosief dan vroeger, de sound is eerder slepend, zalvend, intens. En toch streven ze steeds opnieuw naar die verschroeiende climax van weleer, een ondoordringbare geluidsmuur, wat de sound uniek maakt. In het genre plaats je hen samen met een 65daysofstatic en Explosions in the Sky.

In december trekt Maurice Engelen de stekker uit zijn project Praga Khan (****) met afsluitende shows in de AB, Brussel; uiteraard blijft hij nog in andere projecten actief. De stekker wordt net op tijd uitgetrokken, stellen we vast na hun passage op Rock Herk. De energie en de beats zijn er nog steeds, net als de dansers en het visueel totaalspektakel. Iedereen danst op deze bruisende sound , die zo sterk was in de nineties. … En toch … is het ‘vet wat van de soep'. 
Praga Khan sluit dit mooie hoofdstuk in schoonheid af, vooraleer ze een parodie van zichzelf dreigen te worden.

Ook dEUS (*****) van Tom Barman en C° zitten meer en meer in de muzikale noemer van nostalgie. Maar ze spelen nog even gedreven en verbeten  . Hits en nummers met een zekere grilligheid en subtiliteit. Avontuur en hitgevoeligheid gaan hand in hand samen dus.
Barman is misschien een kleurrijk figuur, maar ook de muzikanten zijn meer dan de moeite. Mauro o.m. op zijn manier, is al een even grote entertainer en straffe muzikant. De band blijft door de jaren sterk op elkaar ingespeeld.
Het knallende slot sierde door o.a. “Instant Street" en ''Suds & Soda' , twee dynamische kleppers, waarmee ze ons nog steeds iedereen murw slaan.

"We sluiten af met een feestje'' en wagen ons aan een heuse Rave Party, met een topper en pionier  in het genre, CJ Bolland (****). We lieten ons gewillig meevoeren op z’n aanstekelijke, groovy, dansbare beats.

Rock Herk is het ultieme feestje van de alternatieve muziekliefhebber door het gevarieerde aanbod, zonder z’n gezelligheid te verliezen. Een mooie verwezenlijking trouwens.

Organisatie: Rock Herk

Queen

Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!

Geschreven door

Queen + Adam Lambert - Queen is in the house!
Véronique Govaert

De alles veroverende ‘Bohemian Rhapsody Tour’ raast door Europa en dat zullen we geweten hebben, komende uit Mediterrane oorden en onderweg naar Scandinavië staat er driewerf Hoera een pit stop in Antwerpen op het programma. Deze week kon al niet meer stuk voor muziekliefhebbers pur sang, maandagavond de Rolling Stones in bloedvorm, woensdag Sting op zijn best bij Gent Jazz en dan vanavond dit feestje ... En ook hier zullen we niet op onze honger blijven zitten, dat voel en merk je aan alles, dat zindert door de zaal, op het podium pronkt een gigantische kroon, de vlag wappert bovenaan het (Sport)paleis ... het kan niet anders of 'Queen is in the house' ..

The Show Must Go On ... zonder his royal highness Freddie (RIP 1991)... met als waardig opvolger een andere diva ... Adam Lambert, het zijn grote schoenen om te vullen, maar Queen Adam doet het met verve. Het is een flamboyante, kleurrijke persoonlijkheid die in het voorbije decennium zijn sporen heeft verdiend, hij vervangt niet, dat is onmogelijk, maar geeft zijn eigen interpretatie en invulling. Misschien wat over de top soms, maar who cares ... Zijn openheid wordt even vaak geapprecieerd als bekritiseerd, maar maak één concert mee en je bent betoverd door zijn bevlogenheid, charisma, performance en het zanggenot dat hij uitstraalt en dan hadden we het nog niet over zijn stemgeluid & dan vooral het zangbereik. De oneindige jukebox aan Queen hits rijgt hij aan mekaar als waren het kinderliedjes en daar is het hem om te doen toch, al de rest is bijzaak.
Daarnet nog in de rij op weg naar de ingang en eens binnen op zoek naar ons plekje kon je al merken dat ook hier een mengelmoes van fans is komen opdagen. Alle pluimage, leeftijd, man, vrouw, X, families, hipsters, niet meer zo hip, ... iedereen in het getouw voor alweer een brok geschiedenis. Brian May & Roger Taylor, inmiddels flinke zeventigers, kozen er dus niet voor om op hun lauweren te gaan rusten, wel integendeel, zij voeren het spektakel naar alle uithoeken van de wereldbol. Weliswaar geflankeerd door oude getrouwen van de band zijnde Spike Edney op keyboard, Neil Fairclough op bas en Tyler Warren op percussie ... Immers: The Show Must Go On

Op de tonen van “Innuendo” verdwijnt de gigantische kroon in de hoogte om plaats te maken voor een fenomenaal gedecoreerd podium, je waant je plots zowaar in de opera met rode fluwelen gordijnen, goud barokke omlijsting, overweldigend, je weet niet waar eerst gekeken. Een nokvol sportpaleis gaat helemaal uit zijn dak en dan zien we die o zo bekende inmiddels 'zilveren' krullenbol door de spotlights omcirkeld. Brian May knalt met zijn gitaar door de boxen en met “Now I'm here” wordt de rollercoaster op gang getrokken ... voor een wat twee en een half uur later zal blijken een wervelende show die zijn weerga niet kent. 
Roger Taylor heeft de drums onder controle en dan is het woord aan Adam Lambert, die betreedt het podium in stijl, met veel glitter & glamour, in een met goud en glittersteentjes geborduurde jas en met hoge zwarte tovenaarshoed, daar tovert hij gelukkig geen konijn uit ... Antwerp, Now I'm here ... I think I stay. En dat is maar goed ook, daar zijn we voor gekomen. We worden verwend met een resem hits, sommige worden helemaal uitgesponnen, andere dienen dan weer als intro of medley, op een haar na 30 songs komen deze avond voorbij.
Wie doet hun dit na ? De greatest hits-machine draait op volle toeren en wanneer Adam een applaus vraagt voor de twee aanwezige rocklegendes is het antwoord oorverdovend en zijn Brian & Roger zichtbaar geëmotioneerd. Of wij net als hem ook zo fan zijn van de irreplaceable Freddie Mercury, wel dat treft, ik ook, komen we van Adam te weten, laten we dan samen zijn liedjes zingen en dat doen we gewillig. 
Lambert flirt met muziekstijlen, soms lijkt het wel opera, Bryan & Roger tillen het geheel dan weer naar wat Queen is, een rockband, inderdaad. Het totaalplaatje is overweldigend en wordt door de fans euforisch onthaald en daar zit naast de muziek uiteraard ook de show en het spektakel voor een groot stuk tussen. Ric Lipson & Rob Sinclair respectievelijk verantwoordelijk voor het decor & de lichtshow verdienen hierbij echt wel een eervolle vermelding, wat die twee verwezenlijkt hebben, woorden komen tekort om het te beschrijven, je durft nauwelijks met je ogen te knipperen uit schrik iets te missen. Naast het decor op zich worden we overstelpt met bewegende videoschermen, hologram-achtige projecties, lasershows, animaties allerhande, beelden uit de oude doos op de tonen van “These are the days of our lives” en bij “A Kind of Magi”c komt er vuurwerk uit May’s gitaar ... en ook ééntje uit de micro van Adam ;-)
Naast al het feeërieke is er ook ruimte voor een ingetogener moment wanneer Brian May op het midden podium een akoestisch “Love Of My Life” brengt. De beeltenis van Freddie Mercury verschijnt voor het eerst op het scherm, hij zingt het laatste couplet vanuit de eeuwigheid met Brian mee. Kippenvelmoment wat kan tellen ... Waarna het aan Roger Taylor is om “These Are The Days Of Our Lives” in te zetten, begeleid door oude beelden van de hele band (inclusief de vroegere bassist John Deacon, waar zou die inmiddels uithangen trouwens ...)
De show is inmiddels al een flink stuk over de helft heen, met “Radio Gaga” en  vervolgens het meesterwerk “Bohemian Rhapsody” wordt er een eerste keer afscheid genomen, maar we willen meer en dat wordt ook luidkeels gescandeerd. En we worden beloond, daar heb je Freddie weer in beeld, hij zweept de zaal nog wat meer op met zijn ‘Ay-Oh ...  Ay-Oh’ om dan te verdwijnen met een een lachende 'fuck you' ..
Dit wordt vervolgd met hoe kan het ook anders  “We Will Rock You” en “We Are The Champions”... zowaar kampioenen zijn het zeker. Wat een streling voor oor, oog en andere zintuigen was me dat. Op de tonen van “Heroes”, van alweer een andere held, verlaten we de zaal ... anyway the wind blows.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/2805-queen-15-07-2022.html
Organisatie: Next-Step

Pagina 9 van 813