Default Image

Even voorstellen - Emeli Sandé - How were we to know

Even voorstellen - Emeli Sandé - How were we to know EMELI SANDÉ, NEW ALBUM 'HOW WERE WE TO KNOW' TO BE RELEASED ON 17TH NOVEMBER 2023 FEATURING THE NEW SINGLE 'THERE FOR YOU' https://www.youtube.com/watch?v=CQty6EPHa54 Emeli Sandé will release her sublime…

logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Madrugada - 08/...
Madrugada - 08/...

Graspop Metal Meeting 2023 - Terug een bloedhete editie!

Geschreven door

Graspop Metal Meeting 2023 - Terug een bloedhete editie!
Graspop Metal Meeting 2023
Festivalterrein
Dessel
2023-06-15 t-m 2023-06-18
Frederik Lambrecht

Musiczine mocht opnieuw verslag uitbrengen van het grootste metal festival in de Benelux. Een editie in vernieuwd concept waarbij de jetons plaats maakten voor skullies, alles digitaal op een QR-code moest opgeladen worden – in het begin helaas een beetje problemen om skullies op te laten, maar dit werd redelijk vlot rechtgezet, een Jupiler Stage die ruimer werd gemaakt, uitverkocht voor de volle 4 dagen met 220.000 bezoekers en ruim 150 bands op de diverse podia verdeeld over verschillende stijlen.
Een meer dan geslaagde editie, en volgens de organisatoren het beste sinds het ontstaan van Graspop Metal Meeting.
Hieronder het relaas van deze 4-daagse met de tofste en vriendelijkste toeschouwers een festival maar kan bedenken.

donderdag 15 juni 2023 - Marduk snauwt, Cradle of Filth gromt en Axl Rose is de gebeten hond

Na de nodige check-ins en opladen van de skullies gingen we stapvoets richting de Marquee. De groovende chicks van Butcher Babies trapten hun Europese tour af op de weide van Graspop…een degelijke brunch met knappe verschijningen die menig man doen blozen. Gelukkig spelen ze ook deftige muziek en zijn ze onbevreesd in het inpakken van hun publiek. Ze lieten het publiek helaas ook veel meezingen in hun plaats, maar de leute was er niet minder om. De mix van groove en metalcore was dan ook een mooie aftrap vandaag.

Tom Morello – voor diegenen die hem niet kennen: gitarist van de rockband Rage Against the Machine en Audioslave. Gekleed in een wit hem met rode pet kwam hij het podium opgelopen om te starten met ‘One Man Revolution’ – direct een cover van zijn vorige band The Nightwatchman – tevens zijn bijnaam in de scene. En de aanwezigen waren direct mee om te dansen in het zonnetje. De handen en voeten gingen in de lucht bij de gitaarmedley van Rage Against the Machine nummers (dus enkel de riffs waren hoorbaar), maar bij iedereen klonken de solo’s als tijdloze herinneringen! Er kwamen verschillende covers op ons af, maar het typische “tapping” geluid van zijn gitaar in ieder nummer was herkenbaar tot aan het einde van de weide. Toen hij ook nog Slash op het podium toverde tijdens ‘Interstate 80’ kon het voor de meesten niet meer stuk, en neem daar dan nog de cover ‘Killing in the Name’ erbij en je weet dat we een leuke set achter de kiezen hadden.

Stel je voor, bijna 30 graden buiten en dan sta je opeens te kijken naar een Zweeds black metal machine die gewoon de Marquee aan diggelen slaat! De lichtman zorgde voor de sfeer en dirigeerde de boel aaneen, de verschroeiende riffs gingen door merg en been en doordat er voldoende variatie te bekennen was kon iedereen tevreden gesteld worden. Deze Zweden waren enige tijd geleden nog in een relletje verwikkeld doordat hun bassist de verkeerde beweging in een dronken bui richtte naar het publiek en zonder pardon uit de band werd gezet, maar daar was vandaag niks van aan te merken. Nummers ‘Wolves’ en ‘With Satan and Victorious Weapons’ sloten de boel in stijl af. Marduk deed ons eventjes de hitte buiten vergeten.

Op de South stage was Papa Roach geprogrammeerd, de nu-metal band die een echte live-reputatie heeft. Aftrappen deden ze met het minder bekende ‘Kill the Noise’ waarna teruggekeerd werd naar de nostalgische topdagen van deze Amerikanen. Buiten enkel covers of flarden ervan:  ‘Firestarter’ (Prodigy), ‘Lullaby’ (The Cure) en een hiphop nummer (mij niet direct gekend helaas) bleef de drive erin en ging het pleziergehalte in de hoogte met de klassiekers ‘Between Angels and Insects’ en het onvermijdelijke ‘Last Resorts’ die luidkeels meegebruld werden.

Dorst zeg je? Ik had hetzelfde gedacht en slenterde richting de Jupiler stage waar Agnostic Front klaarstond. Hardcore met punkinvloeden die je laten mee springen in een golf van familiewaarden om hun eigen woorden te gebruiken. Drie kwartier tijd kregen deze jongens maar om hun setje af te werken, dus veel poespas was er niet te vinden in hun lijstje. Oprichters Roger Miret en Vinnie Stigma hebben ook al enkele jaartjes op de teller en soms was dit wel merkbaar, maar het publiek was het roerend eens om dit door de vingers te zien en vonden het fantastisch om vocaal af en toe over te nemen en mee te moshen op ‘Gotta Go’! Was dit muzikaal een toppertje? Neen, bijlange niet, maar de sfeer die op de dansvloer gecreëerd werd maakte dit dus wel een goed optreden die bleef nazinderen.

Niet direct mijn stijl, maar aangezien deze band heel weinig in onze contreien te zien is wou ik toch eens gaan kijken. Symphony X is de naam en ze maken muziek in de progressieve power metal stijl. Gitaar technisch heel sterk, maar vocaal gezien echt niet mijn meug, waardoor het enthousiasme vlug verbrokkelde in desinteresse. Anderen vonden dit dan wel heel speciaal als ik de commentaren hoor, maar ik wou deze band toch vermelden om aan te tonen dat elke genre op Graspop aan bod kan komen, waarbij bovengenoemde band één ervan is. Sorry fans indien ik niet meega in jullie idolatrie.

Terwijl Ghost op één van de hoofdpodia te zien was kon ik gelukkig richting de Jupiler stage afzakken waar Sick of it All stond te popelen om hun fans te zien verbroederen. In feite kan je hun set van vorig jaar op Alcatraz erbij nemen, want veel verschil zat er niet op. Dit klinkt misschien negatief, maar niks is minder waar, want dit was opnieuw een leuk optreden waarbij de circlepits en crowdsurfers van links naar rechts opdoken. ‘Injustice System’, ‘Machette’, … alles klonk lekker opgefokt en vol van adrenaline. Altijd een feestje met de gebroeders Koller! Bam!

Cradle of Filth ging wat later van start dan de headliner vandaag, maar ik besloot toch om eerst Dani Filth aan het werk te zien vooraleer ik mij richting hoofdpodium begaf. En wat een optreden was me dat! De frontman perste alle stijlen van zang uit zijn schriele lijf, maar het klonk zo venijnig en scary as hell. De intro begon te spelen, het volk werd lichtjes opgefokt en geil gemaakt en Dani – gewaad in zwarte kap – klom gestaag de trappen op. En toen begon het…’Heaven Torn Asunder’ ontwaakte het gif en de demonen, ‘Cruelty Brought thee Orchids’, ‘The Principle of Evil Made Flesh’, …alles perfect uitgevoerd in een symfonisch black metal jasje.
En ze gingen door op hun elan, de warmte werd geabsorbeerd door de aanwezigen, maar toen begon de dame van de keyboards – Zoe Marie Federoff – ook nog eens mee te zingen met haar engelengeluid, waardoor de temperatuur nog enkele graden hoger ging. Afsluiten deden ze in stijl met de toppers ‘Her Ghost in the Fog’ en ‘From the Cradle to Enslave’. De set bestond uit goeie nummers waarbij diverse albums aan bod kwamen – maar het werd vooral goed uitgevoerd. Ook duimen omhoog voor het perfecte geluid! De Marquee werd voor deze eerste dag dus met stijl afgesloten!

En toen ging ik gaan kijken naar de aangeduide topact van deze donderdag genaamd Guns ’n Roses. En hoe dichter ik naderde, hoe valser de stem klonk. En hoe dichter ik kwam, hoe meer volk ik – terecht – zag afdruipen. Als je dan moet nagaan dat de show in totaal 3uur duurde, dan weet je dat dit een vorm van marteling was spijtig genoeg. Dat oudere bands niet meer in bloedvorm zijn dat moet altijd ingecalculeerd worden, maar dit was om medelijden mee te krijgen. Nochtans stonden er een reeks sterke nummer op de setlist: ‘Estranged’, ‘Welcome to the Jungle’, ‘Live and Let Die’, ‘You Could be Mine’, ‘Civil War’ en afsluiters ‘Paradise City’ en ‘Nighttrain’. Slash en zijn medemuzikanten konden zelfs de boel niet rechttrekken. Ooit was dit een sterke band met uitstraling en metier, helaas was daar vandaag weinig van te merken. Spijtig!

vrijdag 16 juni 2023 - daglicht bij Behemoth is not done, Amon Amarth splijt de zee open, Machine Head, Hatebreed en Crowbar doen het uitstekend maar niks kan tippen aan Gojira!

Eerste band op mijn lijstje: Pro-Pain. Weinig kans dat ik niet present ben als ze in België op het podium staan, helaas heb ik wel de eerste 2 nummers moeten missen omdat iedereen rond de middag blijkbaar op de bus wil kruipen hehe. Van een nieuwe plaat heb ik voorlopig nog niks vernomen, dus teren op het oude werk was de rode draad doorheen het optreden. Maar als je ooit al een show hebt gezien van deze Amerikaanse band, dan weet je dat je er niet bekaaid vanaf komt 
Gary trok van leer en zijn metgezellen deden duchtig mee om volgende toppers uit de boxen te schallen: ‘Un-American’, obligatoir gevolgd door ‘Neocon’, het heftige ‘Voice of Rebellion’, ‘Gone Fishing’ waarbij een moshpit hand in hand gaat, ‘In for the Kill’ en afsluiter ‘Make War (not Love)’. Opnieuw een goed optreden zoals ik verwacht had. Vuistje!

Een stukje moeten inboeten van Crowbar door voorgaande band, maar de baardmannen lokten alvast ook veel volk naar de Marquee. Sludge metal van de bovenste plank, een strot om jaloers op te zijn en perfecte songwriting als je het mij vraagt. Wat wel opmerkelijk was dat vooral de rode lichten de Marquee oplichtten, maar dat is bijzaak. De gitaren sloopten de boel en nummers als ‘All I Had (I gave), ‘Planets Collide’, ‘I Feel the Burning Sun’ en het heftige ‘Like Broken Glass’ stonden garant voor klasse. Slopen kunnen ze als de beste, diverse emoties zit verscholen in hun muziek, en ook vandaag stond er dus geen maat op. Topshow!

Noem een Rock ’n Roll band? Dan staat Airbourne ook ergens als antwoord  vermeld in de quizvragen. De Australiërs weten als geen ander hoe ze moeten rocken en staan live meer dan hun mannetje. De nekspieren gaan gedwee mee als ze beginnen aan hun liedjes en op het podium spat de energie ervan af! Zoals altijd worden er verschillende blikjes bier geopend door deze op frontman Joel O’Keeffe zijn hoofd open te slaan, en werd het alarm afgekondigd door aan een soort draaimechanisme te draaien door een bandlid. De link met AC/DC is nooit ver zoek, dus als je ‘Too Much, Too Young, Too Fast’ hoort spelen, ben je direct mee met de vibe. They keep Running Wild, jaja, ook tussen het publiek was de zanger te vinden 

“Born to Bleed, Fighting to Succeed” is alvast één slagzin van Hatebreed, en dit jaar stonden ze op de North stage van Graspop. Jamey Jasta zag er anders uit met een baard en lang haar – dus niet in de stijl dewelke ik mij herinner, maar het was dan ook alweer een tijdje geleden dat ik hem live zag presteren. Meebrullen, vuisten in de lucht en stampen op de grond waren verplichte elementen, terwijl vooraan het podium de lange haren heen en weer vlogen. Een show gevuld met meezingers zoals het deze band betaamt: ‘Live For This’, ‘Perseverance’, ‘A Call For Blood’ die nog altijd mijn bloed doen koken, ‘Destroy Everything’ die wat uitgerekt werd, maar waarbij ze wel een ganse weide mee lieten brullen en afsluiter ‘I Will Be Heard’ die de hand op de borst deden kloppen. Klasse mannen.

Behemoth volgde erna, en toch denk ik dat ze in het donker meer tot hun recht komen. Geschminkt stonden ze paraat en vuur werd veelvuldig uit het podium ontbrand. Nergal is het enigste originele lid sinds hun ontstaan en regelt dus ook alles inclusief dresscode dewelke sporadisch werd gewijzigd…denk maar aan de zwarte mijter die hij opeens op zijn hoofd had. ‘Blow Your Trumpets Gabriel’ en ‘Ov Fire and the Void’ kregen het meeste repliek, maar globaal gezien een minder optreden volgens mijn oordeel. Maar zoals gezegd, een Black metal band van zo’n niveau zou het zonlicht niet moeten ondergaan…

En toen was het tijd om de hoorns in de lucht te steken met de op Viking beruste melodische Death metal van Amon Amarth. Een headliner in wording, daar zullen velen mij niet bij tegenspreken, en ondertussen kennen ze de kneepjes van het vak om het publiek waar voor hun geld te geven. Een spontane workout door het publiek te laten roeien op ‘Put your Back into the Oar’ was amusant om te zien op de schermen en aan deze oproep werd massaal gehoor gegeven, ‘The Way of Vikings’ waarbij twee Vikings elkaars schilden proberen kapot slaan belichaamde het strijdgevoel en deden deze show aangenaam verder gaan. De twee grote ridders die op het podium stonden toonden aan dat deze Zweden aan alle facetten denken om de show naar een hoger niveau te tillen. De zware strot van zanger Johan Hegg klonk stoer en massief en meer dan terecht mocht hij een biertje drinken uit zijn immense hoorn, waarbij hij iedereen bedankte en schol uitsprak. Afsluiten werd gedaan met ‘Twilight of the Gods’. Het publiek was uitzinnig tijdens dit optreden, en dan weet je dat je net naar een goede show hebt gekeken. Ze hebben nu al het Walhalla verdiend!

Misschien wel de beste band van de laatste jaren mocht nu optreden…en ze komen uit het buurland Frankrijk. Gojira is de naam en noteer maar dat ze volgend jaar de boel afsluiten, zo’n zalige set en prestatie die ze hebben neergezet. Begonnen in 2001 en jaarlijks groter en bekender geworden met krachtige muziek die dan live ook nog eens retestrak klinkt. Weinig bands gegeven om zo snedig uit de hoek te komen en mensen uit verschillende muzieksmaken aan te spreken. De gebroeders Duplantier – toch wel de tandem van deze band – hebben een monster gecreëerd die geschiedenis zal schrijven en in het geheugen gegrift zal zijn tot lang na hun dood. De eerste keer dat ganse de weide uit zijn dak ging was bij ‘Stranded’ (wat een nummer is dit toch!), gevolgd door ‘Flying Wales’, het uiterst progressieve ‘Grind’ en toegiften ‘Silvera’ (die riffs krijg je niet uit je hoofd) en afsluiter ‘the Gift of Guilt’. Achter de band was ook veel te zien op de schermen waardoor het visueel ook genieten was, en dit dus in zijn totaliteit een machtig optreden maakte…waarschijnlijk het beste van deze Graspop editie.

Robb Flynn en zijn Machine Head mochten de vrijdag afsluiten en ook dit was een heel goed optreden, beter dan ik voor ogen had. Aftrappen deden ze met ‘Imperium’ van het album ‘Through the Ashes of Empires’ gevolgd door het oudere werk getiteld ‘Ten Ton Hammer’ (en ik kende het nog vanbuiten na al die jaren hoera). Hij was zichtbaar klaar om een vette show neer te zetten en deed dit dan ook met overtuiging en een sterke stem. ‘Aesthetics of Hate’ werd opgedragen aan zijn broeder Dimebag, gevolgd door het sterke ‘Old’. Op de achtergrond minder videoprojecties in vergelijking met Gojira, maar dat boeide in feite op dit moment niet. Terug naar het oudere werk met ‘From this Day’, gevolgd door meezinger ‘Davidian’ en zo was deze goeie show al bijna op zijn einde. Het publiek had al een ganse dag in de warmte moeten vertoeven, maar dit was niet merkbaar aan de meute die met z’n allen mee sprongen op de gitaar- en drumriffs van MH! Als afsluitend nummer hadden ze gekozen voor ‘Halo’, maar hiervoor had ik toch voor een andere nummer geopteerd. Soit, hopelijk ziet Robb Flynn in dat festivals toch nog leuke ervaringen zijn voor de band zelf en zien we ze de volgende jaar wat meer op het podium. En dat ze het nog kunnen, was vandaag gebleken. Top.

zaterdag 17 juni 2023 - Slipknot kijkt niet achterom en Pantera eert Dimebag en Vinnie Paul op positieve wijze

Het leek wel of er op zaterdag nog meer volk aanwezig was, waardoor het veel aanschuiven was. Ik ging de Belgische band Schizophrenia gaan aanmoedigen in de Marquee. Voorlopig nog maar 1 studio album op hun conto getiteld ‘Recollection of the Insane’, maar met veel lovende reacties. De combinatie van Thrash en Death metal klinkt zoals in de goeie oude dagen toen de ene na de andere thrash band opdook in de metal scene en deze mannen brengen dit gevoel met gemak terug. Veel rook, sporadische moshpits maar gelukkig wel een deel headbangers. Lekker setje.

Cyclone stond ook in de grote tent en had voldoende aan hun albums ‘Inferior to None’ en ‘Brutal Destruction’ om de aanwezigen te doen zweten. Toppers waren ‘In the Grip of Evil’, ‘Paralysed’, het snelle ‘Fall Under His Command’ en ‘Fighting the Fatal’ die live minder goed aan de dag kwam dan op plaat. Al bij al een meer dan degelijk optreden van deze oude speed metal knarren die nog altijd hun mannetje staan.

De Zweden van In Flames zijn niet makkelijk in een hokje de plaatsen, zo spelen ze soms een portie metalcore, dan melodische Death metal, Groove, …noem maar op…maar alles samen smaakt dit toch zo lekker. En ook deze mannen waren in form, ook al brandde de zon op ons kieten. Met zijn sneakers aan was frontman Anders Friden redelijk actief op het podium en had hij veel contact met zijn publiek.  Er werd heftig mee gesprongen tijdens ‘Only for the Weak’, maar er werd ook geput uit hun recentste album die in februari dit jaar werd uitgebracht (Forgone). Het oudere werk kwam minder aan bod, zoals bv de plaat ‘Whoracle’, gelukkig speelden ze wel ‘Behind Space’ van hun debuutplaat. Een goeie show die veel volk lokte.

En we bleven rond de mainstages hangen om een uurtje Architects te bekijken. Deze Britse metalcore band werd  opgericht na de jaren 2000 en kon nu al een plekje veroveren op het grootste toneel.  Ik ken bands die er alvast langer over doen. Een redelijk jonge band die ook al veel te kampen had met bezettingswijzingen, maar de laatste tijd toch een vaste basis kunnen behouden. Nu, metalcore dus…maar dan de moderne variant in mijn ogen. Veel jong volk die stond te trappelen voor een zo dicht mogelijke plaats vooraan. De mix tussen grunts en cleane vocals is niet geheel mijn smaak, maar de energie die overgebracht werd door zowel band als fans werkte aanstekelijk. Qua nummers was ik niet zo gekend met deze band, en toen iemand mee kwam brullen nam ik inlichtingen bij mijn buur die kon vertellen dat het de zanger van Parkway Drive (Winston McCall) betrof. Ok, iets bijgeleerd dus. Dus zoals gezegd, energieke show met uitstraling!

Tijd voor wat afwisseling, want op de North Stage was het tijd voor wat Amerikaanse Punk rock van Rancid. Deze mannen gaan ook al een tijdje mee (1991) en hebben ook al wat hitjes neergepend, die zo goed als allen de revue passeerden: ‘Fall Back Down’, ‘Rejected’ en ‘Time Bomb’ om maar een trio te noemen. Catchy riffs, snedig gitaarwerk en doeltreffend gitaarwerk die de heupen deden zwieren. Geestig om te zien alvast, maar zal spijtig genoeg niet blijven hangen voor ondergetekende. Een primeur trouwens dat ze op Graspop stonden.

En toen, tja, toen was het tijd voor Pantera…ik was nerveus en nieuwsgierig tegelijkertijd, want wat kon deze band nu voorstellen zonder Dimebag en Vinnie Paul. En toen viel mijn mond enigszins open toen ik de strot van Phil Anselmo hoorde…waarschijnlijk het beste wat ik in jaren van hem heb gehoord. Oké, fysiek zet hij geen stap teveel, hij heeft zelfs een kauwgom in zijn mond waarop hij tijdens de conversatie luid op staat te sjieken, maar qua stemgeluid zong hij uit volle borst, luid en duidelijk. Instrumentaal weten de vervangers (Zak Wylde en Charlie Benante) wel raad met het spelen van deze muziek, en zou dit bij Rex Brown nog altijd moeten aanvoelen als het rijden met een fiets. Er werd meermaals respect betoond aan Dimbag en Vinnie – waaronder bij nummer ‘Strength Beyond Strength’ en enkele video’s van vroegere tijden. ‘Suicide Note PtII’ was ook een stamp in de onderbuik, net zoals ‘Fucking Hostile’ die een dosis moshpits opleverde. ‘This Love’ klonk in mijn opinie wat minder, maar het leukste was toch de ontlading bij ‘Walk’ (gans de weide was volgens mij mee aan het brullen) en de start van ‘Cowboys from Hell’. Heel goed optreden, maar als je de oude garde hoort mompelen, dan zijn ze toch nog altijd blij dat ze deze band in hun prille begin aan werk hebben kunnen zien. Niettemin, ik was meer dan blij verrast!

Bay Area Thrash met Testament is altijd mooi meegenomen, zo ook op Graspop, waar ze weliswaar dit jaar een plekje kregen in de Marquee. Vakkundige show die vlot voorbij ging, maar zonder noemenswaardig verrassingen. Een setlist zonder franjes, dus komt de sleur als je ze de laatste jaren al meermaals hebt gezien er een beetje in. Maar ja, ik dans nog altijd mee op ‘Into the Pit’, ‘Over the Wall’, ‘Practice What You Preach’ en ‘the New Order’.

De gemaskerde meute van Slipknot mocht de stekker eruit trekken voor deze zaterdag (tenzij je nog de tribute bands of DJ Carl) wou uitchecken. Hommeles in de bende blijkbaar als je de nieuwsberichten mag lezen, waarbij beslist werd om de samenwerking met Craig Jones (aka 133 of the Silent One) direct stop te zetten. Ook Clown moest dit optreden (en wss voor een langere periode) forfait geven aangezien hij naar zijn familie is teruggereisd. Blijkbaar zouden gezondheidsproblemen van zijn vrouw de reden zijn. Soit, dit gezegd zijnde, de show van Slipknot was opnieuw tot in de puntjes voorbereid, en zanger Corey Taylor raasde als vanouds.
Topper ‘Psychosocial’ stond al redelijk vroeg in setlist, gevolgd door ‘The Devil in I’ die het podium in lichterlaaie zetten (wat een mooie uitvinding toch dat pyrotechnische materiaal), ietwat later gevolgd door de hit ‘Wait and Bleed’. De maskers vielen niet af bij deze band, integendeel, ze klonken nog hongerig en schreeuwden meermaals dat ze altijd graag in Dessel aanwezig zijn met dit fantastisch publiek. Iedereen had dan wel een rustpauze verdiend, waardoor men wat op zijn hurk mocht zitten, totdat het startschot om te springen gegeven was. Afsluiten deden ze met ‘Duality’ en ‘Spit it Out’. Trouwens ook een noemenswaardige vermelding van ‘People=Shit’, want geeft nu toch…der zitten toch rotte appels tussen haha. Het einde van de set was dus aangebroken en de terugtocht richting tent of andere slaapgelegenheid kon beginnen. Tenzij je uiteraard nog dorst had en wou bekomen van deze goeie afsluiter.

zondag 18 juni 2023 - Carnation brengt op zijn eentje old school Death metal, Anti-Flag zit in met zijn publiek, Hellmut en Lorna Shore tonen aan dat de Metal Dome dit jaar te klein was

Bij aankomst op de weide was het weliswaar overtrokken en een beetje aan het regenen…halleluja want een beetje verfrissing was welkom. Starten deed ik met Kissin’ Dynamite, een Duitse Heavy metal band. De zang van Hannes Braun was een schot in de roos en een verademing om te aanhoren, zijn tattoo van Eddie op zijn borst geeft hem volgens mij de juiste inspiratie haha.
Niet zo heel gekend voor mij persoonlijk, maar wat ik hoorde kon ik zeker appreciëren, en vooral dan om er opnieuw een beetje in te komen. Openen deden ze met ‘No One Dies a Virgin’, helaas zijn daar volgens mij nog geen studies naar gedaan. En ‘I Will Be King’ bleef ook hangen, ook al was het maar omdat hij toen de kleren van de kerstman aantrok. Amusant!

Volgende aan de beurt stond ook op de mainstage, Elegant Weapons, een zelfverklaarde “supergroep”, helaas vond ik het een beetje saai en hautain. De line-up bestond uit Richie Faulkner, Scott Travis, Rex Brown (die we gisteren nog aan het werk zagen) en zanger Ronnie Romero die bij Rainbow en MSG ook al mocht opdraven. In mei dit jaar hebben ze hun debuut album uitgebracht getiteld ‘Horns for a Halo’, maar zoals gezegd niks speciaals in mijn ogen. Op naar het volgende…

Terwijl Skid Row zijn intrede maakte verplaatste ik mij richting de Marquee om de Belgische Death metal band Carnation te bekijken. Death metal in de oude stijl met een mooie link naar Entombed en andere legendes uit de scene. Maar ze hebben ook een eigen identiteit die staat als een huis. Geen overbevolking in de Marquee, dus konden we met ons gemak onze armen en benen in de lucht zwieren, en onze nekspieren de sound laten ondergaan. Nummer ‘Cursed Mortality’ werd voor de eerste keer live aan de man gebracht, waarbij zanger Simon Duson in het begin en in een tussenstuk een redelijk cleane stem gebruikte….gelukkig is het zo’n nummer waar de snelheid opnieuw in naar boven komt en hij terug in zijn natuurlijke habitat mag zingen. Een verpletterende sound en dito performance, ik heb hen nog nooit anders gezien, dus petje af! En ze bleven de zaal slopen met onder ander ‘Iron Discipline’, ‘Necromancer’, ‘Sepulcher of Alteration’ en ‘Fathomless Depths’ die deze indrukwekkende set afsloten. Weinig Death metal op de affiche, dus ik was meer dan blij dat deze Belgen paraat stonden.

Dirkschneider mocht ook opnieuw afkomen om vooral zijn Accept klassiekers aan de man te brengen…klein van gestalte, groots van stem, alleen kwam het vandaag niet altijd goed uit zijn microfoon. ‘Princess of the Dawn’ werden traditiegetrouw wat uitgemolken, maar voor de rest niks nieuws onder de zon bij deze man. Gezellig is misschien het correcte woord.

Hop, opnieuw richting Marquee alwaar Insomnium aan de beurt was. Melodische Death metal die redelijk log klinkt, alleen kregen ze te kampen met elektriciteit problemen. Deze werd rap verholpen en ze konden probleemloos hun set verder afwerken. Ik weet niet precies aan wat het lag, maar het kon mij niet direct bij de les houden. Nochtans een goeie band op platen, maar live klonk het mij niet allemaal even overtuigend. Het kan niet altijd een voltreffer zijn.

Terwijl het drummen was voor Hellmut Lotti in de Metal Dome (blijkbaar meer liefhebbers dan men dacht) stond ik te wachten op Lionheart op de Jupiler stage. Deze band heeft redelijk wat vergelijk met Cro-Mags en wordt gecatalogeerd onder de noemer beatdown hardcore. Voor mij dus hardcore met extra breaks en een band die een energieke fan basis nodig heeft om goed tot zijn recht te komen. Gelukkig voor hen ontbrak het publiek niet, ook al stond een deel tussen de 2 podia door zijdelings te speuren naar een glimp van Helmut Lotti. Leuk en attractief, en vooraan in de pit was het puffen blijkbaar.

In de Metal Dome stond Voivod geprogrammeerd, deze progressieve technische Thrash gaat al mee sinds de jaren 80 en is van plan om volgende maand een nieuw album los te laten…helaas maar met 1 nieuw nummer en de rest re-recordings. De fakkels op de achtergrond van de stage kregen een video van vuur aangemeten, en dat is ook iets wat ontbrak bij de bandleden. Openen deden ze met ‘Killing Technology’, waarschijnlijk het beste album uit hun discografie. Enkel ‘Rebel Robot’ bleef bij mij nog hangen, voor de rest helaas niet veel soeps waardoor ik nog een stuk Anti-Flag heb aanschouwd.

Anti-Flag, daar zat tenminste schwung in…crowdsurfers kwamen aangevlogen per dozijn waardoor de band af en toe zelfs de muziek stillegde om de mensen erop te wijzen dat ze zorg moeten dragen voor elkaar. Toch een 3-tal keren dat de muziek werd stilgelegd omdat men dacht dat iemand zich bezeerd had. Jamais vu op een festival dat daar zoveel rekening mee werd gehouden door een band. Maar de sfeer zat er duidelijk in en werd nog groter met de medley van covers bestaande uit  ‘Should I Stay or Should I go’, ‘God save the Queen’, ‘If the Kids are United’ en ‘Blitzkrieg Bop’. Het publiek ging nog éénmaal los op deze Punk rock band, want in het nabijgelegen podium begon de massa al toe te komen.

Primeur op Graspop, deathcore met gelijkenissen tussen Suicide Silence en aspecten van Aborted, en dit dus voor de eerste keer op Desselse bodem. Had ik al verteld dat er veel volk stond bij Hellmut? Well, bij Lorna Shore was dit evenredig…gelukkig zag je daar sporadisch mensen uit de Dome kruipen voor enerzijds frisse lucht ofwel dat het te hard was voor hun oortjes. Niettemin kon ik nog net binnen, want als je buiten stond hoorde je de soundcheck vanop de Jupiler stage wat toch storend was. Track ‘Sun//Eater’ trapte de show af, de temperatuur steeg en de lichamen zweefden boven de duizenden handen om dichter bij het podium te geraken. ‘To the Hellfire’ was een ander topnummer die de boel op stelten zette en afsluiten deden ze met het drieluik ‘Pain Remains’. Wat een strot heeft die zanger was mijn eerste gedacht…en wat een toeloop om deze Amerikanen te aanschouwen. Gelukkig voor hen klonken ze live goed, want als ik moet afgaan op de albums zelf dan klinkt het toch allemaal wat minder vet en bombastisch.

De laatste rechte lijn van Graspop editie 2023 ging van start, en op de North stage was het eerst de beurt aan Mötley Crüe. Al vele verhalen gingen de ronde over het al dan niet live-performen van Vince Neil, playbacken met andere woorden. Tgohja, zoals vroeger zal je ze helaas niet meer tegenkomen, daarvoor hebben ze al teveel jaren achter de boeg, soms gaat het gewoon over het enthousiasme en showgehalte dat een band uitstraalt. In 2009 vond ik ze heel matig presteren, vandaag vond ik het in feite wel meer dan geslaagd. Het optreden begon met een nieuwsuitzending die meedeelde dat er een wereldwijde verschuiving van mensen gestart was om de band aan het werk te zien. Eenmaal de reporter zijn bericht had afgelezen trapten ze af met ‘Wild Side’, aansluitend met ‘Shout at the Devil’. Twee knappe dames kwamen het podium vervoegen om schaars gekleed mee te zingen en dansen op de rockmuziek. Bij ‘Looks that Kill’ kwam een robotachtige dame (type samoerai met zwaard) op het groot scherm tevoorschijn waarna er promotie werd gemaakt over de film ‘The Dirt’ met bijpassende soundtrack. Prachtige film trouwens, mocht je tijd over hebben, checken die handel!
De ene hit na de andere volgden met telkens op de grote schermen de live beelden van de artiesten, maar dan meestal ook zwart/wit en wazig zodat niet alles te zien was. Zet ze maar op een rijtje en ga uit je dak: ‘Dr. Feelgood’ (met tocht van de slang richting het kruis op de schermen verwijzend naar de albumhoes), ‘Girls, Girls, Girls’ (met de prachtige dames die sensueel dansten) en afsluiter ‘Kickstart My Heart’ die het feestje eindigden. Ook prachtig waren de laserstralen die door de regenval een extra dimensie kregen. Nostalgie kwam bij de oude rockers boven drijven – uiteraard met de nodige bedenkingen op de achtergrond. Maar ik vond het een geslaagd optreden die smaakte naar meer. Hun “World Tour” belooft dus voor de landen waar ze nog moeten spelen.

Kreator maakte de brug tussen de twee oude bands en mocht hun plan trekken in de Marquee. Duitse degelijkheid, meer kan je niet zeggen als je Kreator hoort spelen. Een geoliede machine die weet welke knopjes ze moeten aansteken om iedereen uit zijn dak te krijgen. Ik ben fan van het oudere werk, dus was ik blij met ‘People of the Lie’, ‘Betrayer’, (it’s time for the) ‘Flag of Hate’, en de banger ‘Pleasure to Kill’. Ook ‘Violent Revolution’ geeft mij altijd een glimlach op mijn gezicht, dus was het optreden alvast geslaagd.

Graspop editie 2023 werd afgesloten met Def Leppard. Samen met Mötley Crüe zijn ze samen op wereldtour en ook hier in Dessel mochten ze afsluiten. Deze band heeft mij nog maar weinig kunnen bekoren, en ook dit jaar konden ze mij niet overtuigen. Ik vrees dat dit meer te maken heeft met mijn eigen smaak dan met hun performance. ‘Heroes’ van Bowie schalde uit de boxen en gestaag kwamen ze het podium op. Gehuld in een rode jacket maakte zanger Joe Elliot zijn intrede met ‘Take What You Want’. Nummer ‘Animal’ werd gespeeld met beelden van een gigantische kermis op het hoofdscherm en bij ‘Pour Some Sugar on Me’ zongen de gitaristen gezapig mee. En zoals het een grote band permitteert moest ook een extra drumsolo ingelast worden en werd het nummer ‘Hysteria’ een beetje uitgebreider dan normaal het geval is. Overal gezien was het nog cava, maar op zich was ik wel content dat het vuurwerk bovenuit de mainstages afgevuurd werden want het was een lange en vooral warme vierdaagse.

En zo kwam er een eind aan editie 2023 met een gevarieerde affiche die zorgde voor een totale uitverkoop van het festival.
De data voor volgend jaar zijn ook al bekend, waarbij er opnieuw 4 dagen ingepland worden en dit van 20 tot 23 juni 2024. Wij zijn er graag opnieuw bij! Thanks Graspop!

Meer info op www.graspop.be

Line Up:
- Donderdag:  Agnostic Front, Alter Bridge, Arch Enemy, As I Lay Dying, At the Gates, Beast in Black, Bizkit Park, Butcher Babies, Cancer Bats, Carpenter Brut, Cradle of Filth, End, Epica, Escape the Fate, Evergrey, Ghost, Guns ‘n Roses, Haken, Made in Purple, Mammoth WVH, Marduk, Molybaron, Motionless in White, My Dying Bride, Orbit Culture, Papa Roach, SepticFlesh, Sick of it All, Spiritbox, Stray from the Path, Symphony X, The Raven Age, the Winery Dogs, Tom Morello, Unearth
- Vrijdag: ACinDC, Airbourne, Amon Amarth, Any Given Day, Asking Alexandria, Behemoth, Black Mirrors, Blackgold, Blind Channel, Clutch, Crowbar, Delain, Disturbed, Fatal Move, Fever 333, Finntroll, Gojira, Hatebreed, Heidevolk, Hollywood Undead, Ice Nine Kills, Landmvrks, Legion of Doom, Loathe, Machine Head, Meshuggah, Municipal Waste, Orange Goblin, Palaye Royale, Planet of Zeus, Present Danger, Pro-Pain, The Amity Affliction, The Answer, The Slayer Coverband, Thundermother, VV, Vanaheim, Watain
- Zaterdag: Antimatter, Architects, Bulls on Parade, Cane Hill, Code Orange, Cyclone, Danko Jones, Dark Angel, Eivor, Halestorm, Heriot, I Prevail, In Flames, Infected Rain,  Korpiklaani, Legion of the Damned, Less then Jake, Life of Agony, Mimi Barks, Noctem, Nothing More, Oceans, Pablo Honey,  Pantera, Parkway Drive, Rancid, Schizophrenia, Skindred, Sleep Token, Slipknot, Soen, Suicidal Angels, Solstafir, Testament, The Chats, The Ghost Inside, The Menzingers, Vended
- Zondag: Anti-Flag, Avatar, Billy Talent, Bloodywood, Carnation, Chelsea Grin, Deathstars, Def Leppard, Dieth, Dirkschneider, Eclipse, Elegant Weapons, Eluveitie, Enter Shakira, Generation Sex, Greg Puciato, Hellmut Lotti Goes Metal, Hippotraktor, Hollywood Vampires, Insomnium, Katatonia, Kissin’ Dynamite, Kreator, Lionheart, Lorna Shore, Monster Magnet, Mötley Crüe, Paledust, Polaris, Skid Row, Stand Atlantic, The Halo Effect, the Luka State, Three Days Grace, Voivod

Organisatie: GMM, Dessel

Pinkpop 2023 - van vrijdag 16 juni 2023 t-m zondag 18 juni 2023 - Pics

Geschreven door

Pinkpop 2023 - van vrijdag 16 juni 2023 t-m zondag 18 juni 2023 - Pics

Sinds 1990 staat Pinkpop in het Groot Guinness Book Of Records als het oudste onafgebroken georganiseerde popfestival. De eerste editie vond plaats op 18 mei 1970 in Geleen. Na zeventien edities op die locatie, verplaatste het festival zich eenmalig naar Baarlo, waarna het vanaf 1988 definitief neerstreek op evenemententerrein Megaland in Landgraaf.
In 2019 vierde Pinkpop daar haar 50e verjaardag.
De 52e editie van Pinkpop vindt plaats op vrijdag 16, zaterdag 17 en zondag 18 juni 2023 en was opnieuw uitermate geslaagd te noemen.

Programma Pinkpop 2023
Vrijdag 16 juni: P!NK, Editors, The War On Drugs, Niall Horan, The Lumineers, Ellie Goulding, Frenna Deluxe, Electric Callboy, The Hu, Altin Gün, Picture This, The Haunted Youth, Maisie Peters, Bente, Goldkimono, Nova Twins, Trousdale, ADF Samski, Lauren Sanderson, MADOUX
Zaterdag 17 juni: Robbie Williams, Queens of the Stone Age, The Script, The Black Keys, Hollywood Vampires, Disturbed, RONDÉ, Xavier Rudd, Kevin & The Animals, Daði Freyr, Tove Lo, The Driver Era, Go_A, Zwangere Guy, DeWolff, Prins S. en De Geit, blackwave.,The Jordan, SONS, Hot Milk, The Big Moon
Zondag 18 juni: Red Hot Chili Peppers, Machine Gun Kelly, OneRepublic, Goldband, Tom Odell, Tash Sultana, DI-RECT, Warpaint, Nathaniel Rateliff & The Night Sweats, Nielson, DMA's, Donnie, I Prevail, GAYLE, Only The Poets, Dylan, The Lathums, Brutus, Upsahl, Orange Skyline, Robin Kester

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4942-pinkpop-2023.html?Itemid=0

www.pinkpop.nl

Org: Pinkpop

TW Classic 2023 - Bruce The Boss - Er is er maar Eén The Boss

Geschreven door

TW Classic 2023 - Bruce The Boss - Er is er maar Eén The Boss
TW Classic 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-18
Vincent Govaert

Net na de hoog aangeschreven concertenreeks op TW Classic 2022 met o.m. Nick Cave & The Bad Seeds, Florence & The Machine en Placebo kondigen de organisatoren aan dat Bruce Springsteen en zijn The E Street Band de volgende editie op zondag 18 juni zal afsluiten. In een mum van tijd was dit uitverkocht zonder nog te weten wie verder de line-up zou vervolledigen. En dit waren  Triggerfinger, Jack Johnson en Simply Red die ook afzakten naar het Festivalpark in Werchter!

Een overzicht
Triggerfinger (16:00-16:55) speelden nog twee afscheidsconcerten afgelopen weekend in de AB mét hun bassist Lange Polle - zie verslag Triggerfinger - In vuur en vlam (musiczine.net) maar nu zonder Monsieur Paul Van Bruystegem, die de groep na 22 bruisende jaren verliet. Op TW Classic krijgen Ruben Block en Mario Goossens het gezelschap van Geoffrey Burton op bas; hij draaide op gitaar al mee in de uitverkochte AB concerten.
Strak, rauw, goed kunnen we zeggen, maar iedereen weet dat zo’n TW Classic openen geen makkie is. Een setlist van 11 nummers met daaronder “All This Dancin’ Around”, “Colossus”, “By Absence of the Sun”, is goed maar de mensen rond mij vroegen zich af waarom “I Follow Rivers” niet gespeeld werd … Het zal wel hun een leven lang achtervolgen en blijkbaar weet nog niet iedereen dat dit een cover is van Lykke Li. “Man down” ( van Rihanna) werd dan weer ook in de AB gespeeld, echter waarschijnlijk ter ere van Monsieur Paul.

Jack Johnson (17:40-18:55) - Met een heerlijk ‘vooravondzonnetje’ genieten we ondertussen al redelijk talrijk van surf/Hawaï-songs als daar zijn, “Banana Pancakes”, “Upside Down” en “Better Together”. Op zijn jongste album ‘Meet The Moonlight’ (2022) gaat hij op zoek naar geluk in moeilijke tijden. Aan zijn, volgens enkele omstaanders heel fraai en mooi glimlachend gezicht te zien, liggen moeilijke tijden achter hem. Als we onszelf erop betrappen ‘who needs a hart when a hart can be broken’ mee te zingen, horen we voor het eerst Tina Turner vandaag, dat komt later nog eens en neen, niet bij the Boss.
Met de voetjes in het zachte zand ergens in een leuke strandbar zal dit ongetwijfeld ook heerlijk klinken.

Simply Red (19:50-21:05) is een leuke verrassing tussen enerzijds het rauwe Triggerfinger en straks het pure Rock and Roll van The Boss. De Britse Mick Hucknall is een begrip en brengt al jaren een combinatie van pop, soul, reggae en vooral een hele boel meezingers. “Thrill Me”, “Holding back the Years”, “Money’s too tight …”  enz. Op zijn Europese tournee zijn we in Werchter ideaal gesitueerd tussen Denemarken en Kroatië waar ze ervoor en erna staan. Afsluiten doet Mick en band met “Nutbush City Limits” van Ike & Tina Turner, dit uiteraard als eerbetoon aan mevrouw Tina zaliger (eerder dan voor Ike!).
Verslag Sportpaleis eind 2022 Simply Red - Simply Fabulous (musiczine.net)

De nieuwe wereldtournee van Bruce Springsteen and The E Street Band (22:00-00:48) is gestart. In februari tot midden april dit jaar waren ze in Noord Amerika onderweg. Vanaf vrijdag 28 april startte de Europese Tour en vanaf midden augustus gaat de Tour in Amerika gewoon weer verder.
73 ? Hoezo 73, The Boss is blijkbaar op het toppunt van zijn energie. Uit de recentste ‘Only the strong survive’ komen vele songs, én met een totaal van bijna 30 nummers zullen we zijn volledige oeuvre horen en zien voorbij komen. Alle recente shows waren nog steeds lang, en spatten uiteen van energie, emotie en plezier.
Sinds 2013 en 2016 mogen we gelukkig nog eens genieten van deze grote meneer! Hopelijk is dit het niet, maar waarschijnlijk wel, de laatste keer ooit.

Reviews
2013  - TW Classic 2013 - Bruce Springsteen –– The Boss brengt een uitverkocht Werchter in vervoering (musiczine.net)
2016 -  TW Classic 2016 - The boss beslist (musiczine.net)

Helemaal op tijd start onze grote held, en al na enkele eerste ‘opwarm-nummers’ spreekt hij ons toe, neen, eigenlijk lijkt hij een beetje ontdaan. Met zijn guitige dichtgeknoopte oogjes vraagt hij :”hey, is there anybody awake here?” . Voor de rest van de avond doet iedereen alles wat meneer de Boss vraagt. Iedereen juicht, zwaait (hele nummers lang), zingt en springt. Al jaren spelen ze een wondermooie versie van the Commodores “Nightshift” voor “Mary’s Place” en na “Kitty’s Back”.
Voor slechts de tweede keer in deze Europese tour hebben wij eer “The River” te beleven na “My Hometown”. Hij wandelt tussen zijn zo geliefde publiek, hij schudt iedereen de hand in het passeren en iedereen wil kost wat kost zijn/haar Idool, God, Baas aanraken …
Ondertussen passeren “Because the Night” van Patty Smith en “Wrecking Ball”, “The Rising” en “Badlands”.
Met nog 1 nummer te gaan nemen we even goed adem en gaan we de laatste rechte eind in. Het valt op dat The Boss niet 1 keer drinkt, niet 1 keer van kledij wisselt, geen enkele handdoek benut. Blijkbaar leeft hij met een streng regime en eet hij nooit meer na 16uur. Het is eraan te zien, die man is helemaal in topvorm ! 
Met “Born in the USA” en “Born to Run” zijn we herboren en klaar voor de echte finale. “Glory Days” doet ons de schrik krijgen dat het bijna voorbij is. Hij laat ons weten dat ouder worden ook inhoudt, dat er meer ‘gisterens’ zijn en meer ‘goodbyes’ en dan beginnen we een laatste keer te dansen in het donker. Bij het voorlaatste “Tenth Avenue Freeze-Out” zien we beelden van zowel Danny Frederici als de nonkel van huidig saxofonist Clarence Clemons ofwel ‘the big man’
Na een emotioneel afscheid van de groep, waar hun Baas hen 1 voor 1 persoonlijk bedankt bij het aftreden, blijft er nog een mooie lange en intense knuffel over voor neef Jake Clemons, die sinds de dood van zijn nonkel de saxofoon-taak voor zijn rekening neemt. Er wordt door beiden naar de hemel gewezen en weg zijn ze allemaal, o neen niet allemaal …”I’ll see You in my Dreams” wordt helemaal alleen door Bruce Springsteen gebracht als afsluiter en dan stapt hij naar achter … en weg is The Boss.
Bedankt en we zullen u zeker in onze dromen zien en horen …

Organisatie: Live Nation - TW Classic - Rock Werchter

Graspop 2023 - 15 t-m 18 juni 2023 - Overweldigende editie van een uitverkochte Graspop

Geschreven door

Graspop 2023 - 15 t-m 18 juni 2023 - Overweldigende editie van een uitverkochte Graspop

Opnieuw een geslaagde editie met 220.000 bezoekers en ruim 150 acts
Met nog een stevig avondprogramma te gaan – waaronder Hollywood Vampires, Mötley Crüe en Def Leppard op de main stages en Kreator, Billy Talent en Monster Magnet in/op respectievelijk de Marquee, Jupiler Stage en Metal Dome – blikt de organisatie alvast terug op een opnieuw zeer geslaagde en uitverkochte editie.

Verdeeld over vier dagen trokken 220.000 bezoekers naar het festivalterrein in Dessel. Het festival bood opnieuw een gevarieerde line-up aan met internationale top acts en helden van eigen bodem. Ruim 150 acts brachten op het dubbel hoofdpodium (Main Stage North en South), op de Jupiler Stage – dit jaar vergroot – en in de Marquee, Metal Dome en Classic Rock Café-tenten geweldige performances en goede muziek. Het publiek genoot. De sfeer was uitgelaten.

Van de 150 bands waren er 63 voor het eerst te gast op het festival. De kaart van de nieuwe lichting wordt volop getrokken. Graspop Metal Meeting biedt de nieuwe generatie graag kansen om te groeien. Zo bewezen Ghost, Gojira en Parkway Drive terechte en overtuigende afsluiters op de main stage te zijn. Klaar om de groten der aarde de komende jaren als headliner te vervangen.

Meest verrassende nieuwkomer dit jaar: Hellmut Lotti Goes Metal. De Belgische zanger die miljoenen platen verkocht met zijn klassiek oeuvre verraste iedereen met zijn set van metal classics in de Metal Dome.

Ook dit jaar van de partij: de zon en zomerse temperaturen. De adviezen om publiek en medewerkers doorheen de warmte te loodsen, werden goed opgevolgd. Hydrateren, smeren, zich beschermen tegen de zon, regelmatig schaduw opzoeken en zorgen voor elkaar. Gratis drinkbaar water was ter beschikking aan de sanitaire blokken. Een vernevelingssysteem aan de main stages en Jupiler Stage verkoelde de lucht boven het publiek in het eerste deel voor de podia.

Nieuw dit jaar was het cashless betaalsysteem. Het publiek werd vooraf en tijdens het festival uitvoerig geïnformeerd. Bij de opstart kende het cashless betalen enkele kinderziektes en technische problemen die zo snel als mogelijk verholpen werden. De organisatie neemt alle ontvangen feedback ter harte, zal grondig evalueren en bijschaven naar volgend jaar.

Graspop Metal Meeting wenst alle vrijwilligers, verenigingen en overheidsdiensten te bedanken voor hun bijdrage en vlekkeloze samenwerking. De allergrootste dankuwel gaat uit naar de vele trouwe én nieuwe festivalgangers. GMM koestert zijn uniek publiek.

Het festival sluit straks af met een groots slotvuurwerk en onthult dan ook de data van de 27ste editie die van 20 tem 23 juni 2024 plaatsvindt in Dessel. De ticketverkoop en eerste namen volgen in het najaar.

Stay metal, stay safe & take care.

www.graspop.be

Werchter Boutique 2023 - Dans, theater en roze kitsch … met een boodschap!

Geschreven door

Werchter Boutique 2023 - Dans, theater en roze kitsch … met een boodschap!
Werchter Boutique 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-17
Erik Vandamme

De aankondiging van P!NK als headliner op Werchter Boutique, was reden genoeg om een gat in de lucht te springen. Als er één artieste is die de perfecte brug bouwt tussen rock en pop is zij het wel. Ze doet haar ding vanuit een enorm buikgevoel en trok ons bij eerdere passages al compleet over de streep. Werchter Boutique was vooral een totaalbeleving. De popliefhebber werd op zijn wenken bediend. Een dag vol aangename verassingen en wendingen met een klasse volle P!NK die zorgde voor het ultieme vuurwerk.

Een festival openen is  een haast onmogelijke opgave, de meeste mensen zaten trouwens NOG vast in een file om parking te zoeken, of spijbelden naar de info standjes of drankstandjes voor een eerste versnapering.
De Nederlandse artieste/zangeres S10 (****) laat dit niet aan haar hart komen. Ze nam deel aan het Eurovisiesongfestival in Turijn en ze gaf een soloshow in het Amsterdamse AFAS Live voor 6.000 fans. Ze kent de klappen van de zweep ondertussen en entertaint de aanwezigen. “Maria” en haar hit “De Diepte” zijn aanstekelijke nummers en ze krijgt moeiteloos de handen op elkaar. De muzikanten halen uit met enkele verbluffende solo’s in het rock gehalte. Haar stem is breekbaar, hartverscheurend.
We hadden hier een zeer gevarieerde set met een zangeres die binnen de pop nog hoge ogen kan scoren.

Het bedeesde meisje dat we ooit in de AB zagen optreden, heeft vele metamorfoses ondergaan en is een zelfverzekerde jonge vrouw geworden met het hart op de juiste plaats. We hebben het over Selah Sue (*****). Er komen veel emoties naar boven bij Selah Sue, die steeds open is geweest over haar mentale toestand.
We kregen een zeer gevarieerde set, waarbij de verschillende kanten van haar boven kwamen. Het wondermooie “Raggamuffin'” zat al vrij vroeg in de set, ze kreeg het publiek compleet mee. Haar soulvolle stem kan soms erg beladen zijn, zoals op het pakkende “All the way down”; ze wisselt het moeiteloos af met dansbare songs, waarbij een streepje rap kan worden toegevoegd. Selah Sue heeft een sterk charisma om iedereen overslag te krijgen.  Selah Sue heeft haar demonen onder controle; het gevoelig kantje is gebleven, maar er staat een ijzersterke vrouw op het podium die weet wat ze wil. Wat een krachtige uitstraling, emotievol, innemend als dynamisch, extravert. Afsluiter "This World" onderstreept het nogmaals. Klasse dame, zonder meer!

Over het Nederlandse fenomeen Goldband (****) is al veel gezegd, zowel in positieve als negatieve zin. Toen de heren optraden op het Brusselse festival Core, schreven we: 'Goldband weet waarmee ze bezig zijn. De band maakt gebruik van doorsnee clichés om hun publiek te bekoren, en komen met zowat alles weg, vol overgave en vanuit het buikgevoel. Straight from the heart.. Zin in een feestje, zonder scrupules, dan moet je bij Goldband zijn.'
De handjes gingen op Werchter Boutique al vanaf de tunes op elkaar. De band trekt een klein uur lang alle registers open voor een denderend feestje, op typische Nederlandse wijze uiteraard. Toegegeven, deze jongens weten verdomd wat ze doen! Er valt puur muzikaal geen speld tussen te krijgen, de fijne riffs en beats klinken lekker. Vocaal is alles ook in orde. Goldband is echter een bende entertainers, die iedere zuurpruim aan het lachen brengen. Zoals de clown in het circus dat doet, met de nodige acrobatische kunsten, zo pakt Goldband op meesterlijk wijze  een volledige weide moeiteloos in.

Ellie Goulding (***) is een talentvolle performster die alles in zich heeft om een grote popster te worden. Ellie Goulding deed op Werchter Boutique zeker haar uiterste best, maar compleet overtuigen kon ze helaas niet. Ook al profileert ze zich als een ware diva, de weinige interactie met het publiek en de nogal filter dunne songs, hadden onvoldoende overtuigingskracht.
Ellie stelde haar nieuwe album 'Higher Than Heaven' voor, en bracht in het begin van haar set vooral nummers eruit, wat deels risicovol was op een festival als dit. Ze viel dan ook een beetje door de mand. Gelukkig herpakte Goulding zich in het tweede deel door haar instant hits te spelen, die konden rekenen op herkenningsapplaus. “I Need You Love” en “Burn” zorgden ervoor dat de handjes op elkaar gingen. 
Goed in zaal, beetje te mager voor een groots festival.

In entertaintaining leek OneRepublic (***1/2) grootmeesters te zijn, al is dat vooral te danken aan de charismatische frontman Ryan Tedder. Een spervuur aan hits passeerden en konden rekenen op een sterke respons.
De lange bindteksten en de grappige kwinkslagen maakten dat je gezwind mee gaat in het verhaal. In de instrumentatie wist OneRepublic ook voldoende te intrigeren. We waren diep onder de indruk van de viool partijen in de set. Maar de alom vertegenwoordigde Tedder trekt de meeste aandacht naar zich toe. We kregen een vrij theatrale show. Een absoluut hoogtepunt bleek "Stop and Stare", een song die uit volle borst werd meegebruld door duizenden kelen. Kippenvelmuziek.
OneRepublic is een hit machine die op veilig speelt, de tonnen spelplezier had zijn uitwerking op een steeds uitzinniger publiek. OneRepublic was het perfecte voorproefje van de 'Summer Carinval' van P!NK

Toch was iedereen gefocust op P!NK (*****) op dit festival! Het werd een theatrale show vol roze kitsch; ze zette de weide in vuur en vlam. “Get the party Started” was een sterke opeingsparty.  Er hing magie in de lucht, later ook vuurwerk ... Dans, theater en muziek gaan  hand in hand samen bij P!NK. Een subtiele boodschap is steeds aanwezig, zoals het prachtige “Raise your Glas'' - '' So raise your glass if you are wrong” - “In all the right ways''. Kippenvelmoment.
Ze is omringd van muzikanten en dansers die de set sterk ondersteunen. Naast de feestelijke stemming was er trouwens ook tijd voor ingetogen schoonheid, o.m. de Bob Dylan cover “Make You feel My Love”, waarbij P!NK zelf achter de piano plaats nam. Hartverwarmend.
Een ander pakkend mooi moment was toen dochter Willow op het podium gehaald werd om het lieflijke nummertje "Cover Me In Sunshine" mee te zingen. De hits volgden elkaar in een razend tempo op en worden met de nodige roze kitsch visueel ingekleed.
Daarnaast is P!NK ook een volleerde acrobate. Wat een show.
Die circa twee uur vertier zijn dan ook in oogwenk voorbij. Uiteraard waren er enkele dipjes zoals op “Kids in Love” en “When I get there”, de aandacht verslapte even, maar P!NK speelde er handig op in, om het tij te doen keren.
Het nodige vuurwerk, meer dans en acrobatie brengt ‘de roze circusact’ in een denderende finale met “Blow me (one last kiss)” en “Never gonna nog dance”. Gevolgd door een bisronde waarbij P!NK over de hoofden van de uitzinnige massa onder haar vloog, terwijl vuurwerk en confetti de lucht werd in geknald.
P!NK is een artieste  moeiteloos theater, dan en muziek met elkaar verbindt. Een schitterende finale op Werchter Boutique. Dit was een prachtig slot van een magische avond

Act I :  Intro Montage //Get the Party Started //Raise Your Glass //Who Knew //Just Like a Pill //Try //What About Us (Dance remix) ///
Act II //Heartbeat //Turbulence //U + Ur Hand
(Piano interlude) //Make You Feel My Love  (Bob Dylan cover) // Just Give Me a Reason //F**kin' Perfect //Just Like Fire (includes elements of "… more )  Act III: Please Don't Leave Me // Cover Me in Sunshine (with Willow Sage Hart) // Kids in Love //When I Get There // I Am Here Play Video // Irrelevant ///
Act IV : Smoke (Interlude) // No Ordinary Love (Sade cover) (extended outro) //Runaway //Are You Gonna Fall? (Spoken word interlude) TRUSTFALL //Blow Me (One Last Kiss) //Never Gonna Not Dance Again ///
Encore ///Last Call //So What

Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter

The Cult

The Cult - Punchy masterclass in afgestofte klassiekers

Geschreven door

The Cult - Punchy masterclass in afgestofte klassiekers

Tja, daar sta je dan als band met ruim vier decennia op de teller: artistiek niets meer te bewijzen, én steeds meer beseffend dat de overgebleven fans toch vooral naar je shows afzakken voor a trip down memory lane. Met het nieuwe album ‘Under the Midnight Sun’ ondernam het naar de States uitgeweken Engelse (goth)rock instituut The Cult vorig jaar toch een moedige poging om dat platgetreden pad te verlaten. Moedig, maar helaas ook wat halfslachtig: een paar puike singles die knipogen naar hun jaren ’80 heyday, maar evenzeer behoorlijk wat filler materiaal dat zelfs doorwinterde adepten naar de ‘Skip’ functie doen grijpen. De aankondiging dat er na 10 jaar eindelijk nog eens een nieuwe Cult tournee mét Belgische halte zat aan te komen deed die kritiek echter snel verstommen.

Ter aftrap van de drie weken durende Europese ‘Under the Midnight Sun’ tour sloeg het Cult circus afgelopen woensdag haar tenten op in een bloedhete AB. Bij het vastleggen van de ‘nieuwe’ setlist trekken kernleden Ian Astbury en Billy Duffy duidelijk de kaart van de veilige keuzes, hier en daar gekruid met een paar creatieve uitspattingen. Voortgestuwd door het furieuze “Rise” uit het bijna-metal album ‘Beyond Good and Evil’ (’01) schoot de band uit de startblokken met een splijtende demarrage. Nooit vies van Het Grote Gebaar of een ferme brok symboliek slingerde The Cult meteen een niet mis te verstaan statement de zaal in: ook in het post-pandemische tijdperk willen de veteranen volop blijven meedraaien in het dolle rock-’n-roll wereldje. Astbury’s bariton klonk in het prille begin van de set nog als een verkouden misthoorn, maar dat euvel werd snel rechtgezet vanaf “Sun King” wiens funky baslijn heerlijk heen en weer kaatste over een legioen ja-knikkende 40-plussers. De charismatische frontman was qua bindteksten trouwens opvallend kort van stof, wat zijn makkers alle ruimte gunde om met een rotvaart door hun impressionante back catalogue te denderen.
Het pleit in het voordeel van The Cult anno 2023 dat ze blijven puzzelen aan inventieve twists om platgespeelde nummers toch fris te houden. Zo kwam tijdens het eerste meezingmoment “Sweet Soul Sister” ineens een flard van The Doors klassieker “L.A. Woman” bovendrijven. Er is veel verloren gegaan tijdens de corona pandemie, maar Astbury’s fascinatie voor Jim Morrison zit voorgoed in ’s mans met een bandana omklemde brein gebeiteld. Ook de door wah-wah gitaar voortgestuwde non-album single “The Witch” pronkte in Brussel op de shortlist met hoogtepunten. Dichter bij de psychedelische groove van de ‘Madchester sound’ dan dit is de band niet meer geraakt. Het beste nummer dat Primal Scream nooit heeft gemaakt? Check!
Het was zonder meer opvallend dat er over het uitgangbord van de nieuwe tour, ‘Under The Midnight Sun’, maar met weinig woorden werd gerept. Met amper twee stuks waren de nummers vanop dat nieuwe album erg dun gezaaid: zouden Astbury & co dan toch recensies lezen? Het dreigende “Vendatta X” was gebouwd op een naar Depeche Mode lonkend industrial synthpop fundament, een gewaagde én geslaagde combinatie die we niet zagen aankomen. Aan de andere kant van het spectrum verscheen “Mirror”, een vrij futloze brok gitaarrock die we nu al vergeten zijn.
Op het moment dat meestergitarist Billy Duffy zijn iconische Gretsch White Falcon laat aanrukken weten de fans van het eerste uur dat er een paar 80ies gothrock classics zitten aan te komen. De band gunt zichzelf nog steeds een nostalgische terugblik naar hun turbulente begindagen door elke avond de ruim 40 jaar oude debuutsingle “Spiritwalker” uit de (Southern) Death Cult periode in de set gooien. Uit doorbraak album ‘Love’ (’85) was een halve noot van de evergreens “Rain” en “She Sells Sanctuary” genoeg voor het AB publiek om over te schakelen naar collectieve extase modus. De zelfverklaarde indie guitar hero Duffy maakte echter het meeste indruk op “Phoenix”, waar de withete riffs en licks een huilende Astbury vergezelden op zijn imaginaire trip richting vagevuur en wedergeboorte.

De uitgebreide bloemlezing uit dat andere opus magnum, ‘Electric’ (’87), mondde tijdens de korte bisronde uit in de dubbele uppercut “Peace Dog” en de Stones rip-off “Love Removal Machine”.
Met een krappe vijf kwartier op de planken leek de groep zich wat te willen sparen voor het komende Europese avontuur, maar het bleek wel meer dan voldoende om de dikke stoflaag die zich 10 jaar lang had opgehoopt op de back catalogue van The Cult met één punchy performance weg te blazen.

Organisatie: Gracia Live

Tenacious D

Tenacious D - Een collectieve zangstonde

Geschreven door

Tenacious D - Een collectieve zangstonde

Hoewel Graspop pas op donderdag zijn poorten openzwaaide voor het betere metalgeweld, moesten fans van het zwaardere genre dinsdag niet op hun honger blijven zitten. Niet enkel speelde KISS die dag in Paleis 12, enkele kilometers verder gaf Tenacious D van jetje in een broeierig en uitverkocht Vorst Nationaal.
Toegegeven, de deuntjes van de comedy rockband kunnen we bij momenten bezwaarlijk als metal beschouwen, toch wordt de band in de armen gesloten door de community.

In de zaal dan ook veel zwarte T-shirts en vooral mannen rond hun veertigste, die dus jonge kerels waren toen Tenacious D in 2001 hun gelijknamig debuut ‘Tenacious D’ de wereld instuurde. De band rond Kyle Gass en filmster Jack Black was in 2020 voor het laatst te gast in een uitverkocht Vorst Nationaal en liet ook nu weer een verpletterende indruk na.

Als opwarmertje (in een al hete tent) kregen we Steel Beans voorgeschoteld. Hoewel de naam anders doet vermoeden, was de psychedelische bluesrock van Jeremy DeBardi licht verteerbaar en werd zijn set goed gesmaakt door het reeds aanwezige volk. Wat opvallend is, is dat Steel Beans een eenmansproject is. Dat betekent dat DeBardi zowel de zang en het drum- en gitaarwerk voor zijn rekening nam. Als men in de toekomst dus zegt dat enkel vrouwen kunnen multitasken, volstaan volgende twee woorden als repliek: “Steel Beans”. Vooral Molotov Cocktail Lounge kon ons uitermate bekoren en deed bij momenten denken aan The White Stripes.

Met een kwartiertje vertraging was het dan tijd voor ‘The Greatest Band in the World’, of dat is toch hoe Tenacious D zichzelf omschrijft. Een goed bebaarde Jack Black uitgedost in een vlammende outfit en een eerder casual geklede Kyle Gass begroetten hun fans en bewapenden zich vervolgens met hun akoestische gitaren alvorens de set af te trappen. Dat de heren niet van plan waren om rustig naar een hoogtepunt toe te werken, werd duidelijk toen “Kickapoo” ingezet werd als opener. Dat de song, waarbij oorspronkelijk wijlen Dio en Meatloaf ook even hun zegje doen, een van de populairste nummers van ‘the D’ is, bewees de collectieve zangstonde die spontaan uitbrak. Een zangstonde die quasi niet meer stil viel tot het doek figuurlijk viel. Ongelofelijk om zien en horen hoe het publiek de teksten, en soms zelfs bindteksten, noot voor noot kon meezingen.
Na enkele nummers viel het Jack Black op dat ondertussen de eerste hittegolf van het jaar België aan het verschroeien was. “Shit, it’s hot in Brussels”, schreeuwde de acteur en probeerde tevergeefs zijn pens af te koelen door te wapperen met zijn shirt. Desalniettemin boette Tenacious D tijdens de ganse set niet in aan energie en vuurde de ene na de andere oorwurm richting publiek. Vooral “The Metal”, “Beelzeboss (The Final Showdown)” en slotnummer “Fuck Her Gently” deden het kwik in de thermometer nog wat extra stijgen.
Grappen en grollen konden natuurlijk ook niet ontbreken tijdens een optreden van een comedy rockband. De ganse set was dan ook doorspekt met doldwaze sketches en moppen. Zo was er bijvoorbeeld de nieuwe vuurwerkverantwoordelijke Biffy Pyro die er niet in slaagde om op het juiste moment vuurwerk af te steken en daarom steeds op zijn donder kreeg van Black: “You press that damn button when we demand pyro!” Slechts op het einde, en na enkele bemoedigende woorden van Black en Gass, slaagde onze vriend erin de gaskraantjes volledig, en op het juiste moment, open te draaien.
Ook de sax-a-boom, lees: een plastieken kindersaxofoon, was opnieuw van de partij. Een trotse Black probeerde te bewijzen dat hij nog steeds een feestje kon bouwen met het niemendal, waarop Gass hem overtrof met een uit de kluiten gewassen, stoffen versie ervan en Baker Street van Gerry Rafferty inzette. “The Max-a-boom”, riep Gass trots, waarop Biffy een vuurstraal lanceerde en Black vervolgens pisnijdig over het podium sakkerde.

In iets minder dan anderhalf uur kreeg Vorst een gevarieerde en ludieke set, waarbij het stevigere werk afgewisseld werd met de zachtere klassiekers en de nieuwe hits “Videogames” en “Wicked Game” (cover Chris Isaak).
Geheel vernieuwend was Tenacious D echter niet, maar dit deerde niet. De gekende feestformule en de meezingers zorgden opnieuw voor de nodige ambiance en vertier. En laat ons eerlijk zijn, dat is toch waarom we zo houden van deze band. Keep on rockin’, D!

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4982-tenacious-d-13-06-2023.html?Itemid=0

Organisatie: Live Nation

Best Kept Secret Festival 2023, van 9 t-m 11 juni 2023 - Pics

Geschreven door

Best Kept Secret Festival 2023, van 9 t-m 11 juni 2023 - Pics

Best Kept Secret Festival 2023 - Safaripark Beekse Bergen, Hilvarenbeek, Netherlands
Al voor de negende keer trekken fans van alternatieve muziek naar de Beekse Bergen, waar het festival Best Kept Secret al lang geen geheimen meer kent. Op een prachtig terrein aan een groot meer speelden ook dit jaar weer tientallen acts uit de meest verschillende genres met maar één doel voor ogen: het hart van muziekfans sneller laten slaan.

Line-up: The 1975, Interpol, Röyksopp, Aphex Twin, Unknown Mortal Orchestra, Kurt Vile, Alvvays, Peach Pit, Alex G, Japanese Breakfast, and more…

Verder o.m. The Mars Volta, Kevin Morby, Julia Jacklin, Caroline Polachek, Tinariwen, Black Country, New Road, The Voidz, The Comet Is Coming, Hermanos Gutierrez, Oumou Sangare, Joey Valence & Brae, Nation of Language, Charlotte Adigéry & Bolis Pupul, PONGO, Somebody’s Child, Sylvie Kreusch, Terzij De Horde, MICH (NL), Juma Iking, The Robots Are Coming, Marathon (NL), Tom Maas, Venue

Wél een festival met één van de beste alternatieve acts, een uitstekende food line-up en misschien wel het mooiste festivalterrein van Nederland, surplus met dit weer een pak stof en die tropische temperaturen

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4902-best-kept-secret-2023.html?Itemid=0

Org: Best Kept Secret

Triggerfinger

Triggerfinger - In vuur en vlam

Geschreven door

Triggerfinger - In vuur en vlam

Voor het verhaal van Triggerfinger (*****) gaan we ongeveer 25 jaar terug in de tijd, 1998 sloeg hun live performance in als een bom, de verdienste van drie muzikanten van wereldklasse: de charismatische frontman Ruben Block, de duivelse drummer Mario Goosens en Monsieur Paul, Lange Polle (Paul Van Bruystegem) die in 2003 de band vervoegde, en een blok graniet is op bas. De blindelingse afstemming en de speelsheid zorgden ervoor dat een optreden van Triggerfinger een beleving is die in je geheugen gegrift staat. Na al hun live performances worden we nog steeds even hard omver geblazen.
In een overvolle AB kwam Triggerfinger afscheid nemen van Lange Polle, die na twintig jaar de stekker er uit trekt om zich op andere projecten te concentreren. De band zal nu worden aangevuld door een andere muzikale grootheid, man-van-alle-kunstjes, Geoffrey Burton. Twee avonden lang zetten zij de AB in vuur en vlam.

In de categorie 'mogelijke opvolgers van Triggerfinger staan veel talentvolle bands aan de deur te bonken. Eén daarvan is Peuk (*****) die nu het voorprogramma van Triggerfinger speelden. Het trio bestaat uit jonge, talentvolle muzikanten die graag het gaspedaal diep indrukken en een ondoordringbare geluidsmuur weten op te bouwen. Ook in de AB voelde je de dosis adrenalinestoten. Ondanks de weinige interactie, laat dit trio z’n technische sterkte horen. Een kolkende, verschroeiende live set van zo’n half uur was meer dan voldoende om ons probleemloos te overtuigen

Triggerfinger trekt vanaf de eerste twee songs “I'm coming for You” en “First Taste” alle registers open. We zijn vertrokken voor een rollercoaster, een spervuur aan riffs en drumwerk, er is de niet-aflatende charismatische houding van Ruben die na zovele jaren nog steeds als een jonge wolf op dat podium staat. Hij is één met z’n publiek. Het helse tempo kon Triggerfinger niet steeds aanhouden. En dat hoefde ook niet. Op “By Absence of the Sun” mocht Lange Polle in de schijnwerpers staan, hij bewees nog maar eens wat voor een uitzonderlijk bassist hij wel is. Een lang, daverend applaus volgde.
“Flesh Tight” is een magisch zwoel, groovy nummer; de temperatuur steeg naar een kookpunt. “Black Panic” klonk verschroeiend. Triggerfinger deed de zaal ontploffen met een salvo strakke songs. wat stopte met “Is it”. Polle was zichtbaar geëmotioneerd. Iedereen droeg de man op handen.
In de bis volgde nog een mooi “Camaro”  en ”Man Down”, die warme Rihanna cover. Wat een portie rock-'n-roll kregen we hier.

Triggerfinger zette een overvol AB in vuur en vlam, al 25 jaar lang. Het verhaal van Triggerfinger is nog niet voorbij, en met Burton hebben ze een sterke opvolger van Polle. Duimen verder voor deze band.

Setlist: I'm Coming for You//First Taste//Let It Ride//Short Term Memory Love//By Absence of the//Sun//Perfect Match//Flesh Tight//Halfway Town//Lines//And There She Was, Lying in Wait//Black Panic//On My Knees//Colossus//All This Dancin' Around//Is It///BIS: Camaro//Man Down (Rihanna-cover)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4939-triggerfinger-10-06-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation

John Fogerty

John Fogerty - Nostalgische avond vol fullforce Amerikaanse rootspop

Geschreven door

John Fogerty - Nostalgische avond vol fullforce Amerikaanse rootspop

De Europese run van John Fogerty loopt ten einde na Dublin, Manchester, Londen, enkele shows in Frankrijk, Noorwegen, twee keer Zweden en dan deze laatste twee shows in Antwerpen donderdagavond, en Grolloo (Nederland) op vrijdag voor het internationale bluesfestival!
Vanaf juni 2023 gaan John Fogerty en C° verder vieren in Amerika. Deze oertypische Amerikaanse CCR-man is duidelijk zijn (gekleurde) wilde haren nog niet kwijt.
Wat is er eigenlijk te vieren? Wel, zo’n 50 jaar geleden is John Fogerty door een louche platenmaatschappij zijn rechten verloren op zijn eigen nummers en die van CCR en nog maar onlangs in januari van dit jaar heeft hij eindelijk zijn rechten terug. Dit is natuurlijk een reden om te vieren en wij mogen van geluk spreken … we kunnen hier nu bij zijn …

Iets na acht komen de zonen van John met hun groepje Hearty Hear spelen, zelf voelen ze zich een ongelofelijke sensatie live volgens hun site, maar in het echt is het gezellig, een beetje achtergrondmuziek binnen de rootssound, te horen in dezelfde stijl als straks, maar echt goed was dit niet.

Klokslag 21u start een filmpje met een levensoverzicht van John Fogerty. Zo blijkt dat hij 8 jaar oud was als hij zijn eerste nummer maakte. Het is wel echt Amerikaans hoe dit filmpje is samengesteld maar ach het past bij de gehele avond.
Plots horen we van John, ik heb nu mijn nummers terug ‘And I’m going to sing every single one of them’, en dat doen ze ook, we zijn vertrokken voor een mooie nostalgische avond.
Er is volgens mij een gelijkenis met ABBA, The Beatles en CCR, ze bestonden allemaal niet echt lang maar maakten topnummers!
We vliegen erin met “Bad Moon Rising”, “Up Around the Bend”, “Green River”, “Born on the Bayou”, en een heel mooi met saxofoon meegespeelde “Rock and Roll Girls”.
Voor een hele avond leuks zijn we vertrokken: ‘How are you doing out there’ roept hij helemaal mooi naar ons toe, en er volgt een heel verhaal over zijn ‘The man & his guitar’;
Al meerdere jaren horen we dit maar het is een prachtig verhaal: zijn vrouw heeft dit voor elkaar gebracht, na meer dan 50 jaar heeft ze zijn originele versie (waar hij ooit mee op Woodstock speelde) teruggevonden, gekocht en onder de kerstboom gelegd. Als je dit verhaal hoort is het nog meer Amerikaanser dan het al kan zijn.
En dan volgt er tussen de nummers “Who’ll stop the Rain”, “Lookin’ Out My Back Door” en “Run Through the Jungle” het volgende : ‘Kennen jullie Eric, Jef en Jimmy ?’Het blijkt over Clapton, Beck, Page te gaan die goeie vrienden zijn (waren) en dezelfde gitaren gebruiken.
Fogerty heeft een volgend verhaal klaar … Celebration is meer dan gewoon vieren … Hij heeft na een scheiding, na door een hond gebeten te zijn en na het stoppen van CCR bizarre jaren gehad. Maar had John zijn vrouw niet tegengekomen 32 jaar geleden, dan was hij er al lang niet meer; die 32 jaren, het is als 32 dagen; de tijd vliegt als je plezier hebt.
“Joy of my life” was op zich een mooi ode aan zijn vrouw, erg goed gevonden, maar miste hier muzikaal nu net wat punch. We kregen dan “Fight Fire”, “It Came out of the Sky” en “Keep on Chooglin”, samen met een echte evergreen: “Have You ever seen the Rain”, kort weliswaar, maar heel herkenbaar en mooi.
Ik zag jonge dames met hun net iets te oude partners, maar nadien had ik pas door hoe heerlijk die dochters hun jong bejaarde papa’s meebrachten en genoten van die wonderschone rootsrock!
Het brengt ons tot “Fortunate Son”, alvorens we een hoteltafeltje zien op het podium met een grote fles Leffe. Zo wil hij samen met ons zijn winst op zijn eigen nummers vieren en … samen er één op drinken!
Er volgt een kleine pauze, “Proud Mary” kwam eraan, de song, zijn eigen parel, die hij meerdere malen opdroeg aan Tina Turner de laatste weken. Een mooi overtuigend eerbetoon.

Fogerty en band zijn uitermate tevreden van de Europese Tour en ze zijn nu klaar voor alweer een Amerikaans luik. Dit was vrolijke, goeie rootspop voor een vol Antwerps Sportpaleis.

Organisatie: Gracia Live

Pagina 11 van 850