logo_musiczine_nl

Wilde Westen, Kortrijk - events

Wilde Westen, Kortrijk - events Concerten 2024 Introducing: Blender - De zomerse muzikale mix in Kortrijk Deze zomer brengen Schouwburg Kortrijk en Wilde Westen een uitzonderlijke muzikale ervaring naar de Bolwerksite in Kortrijk. Blender is de nieuwe zomerse…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Kim Wilde - 11/...
Jane's Addictio...

Sara Salvérius

Sara Salvérius & strijkkwartet Sun*Sun*Sun - Pendulum – Intens verbonden in uitersten

Geschreven door

Sara Salvérius & strijkkwartet Sun*Sun*Sun - Pendulum – Intens verbonden in uitersten


Accordeon speelster Sara Salvérius kon vorig jaar in Ha Concerts te Gent nog bekoren met haar toch wel zeer intens accordeon spel; toen als duo met de al even grote virtuoze Aino Peltooma. Lees gerust .
 
Voor haar nieuwste project 'Pendulum' gaat ze een samenwerking aan met het strijkkwartet 'Sun*Sun*Sun, met haar echtgenoot, vioolbouwer Pieter Goossens die speciaal voor dit project deze strijkinstrumenten heeft gebouwd.
In een zeer goed gevulde Sint-Remiguskerk, Ternat werd een voortdurende verbinding gemaakt van uitersten, waarbij de slinger - het Pendulum, van links naar rechts sloeg. 'Pendulum’ is dan ook een zoektocht waarbij Sara Salvérius & het strijkkwartet deze uitersten opzocht.

In de kerk zorgde Sara Salvérius & strijkkwartet Sun*Sun*Sun (****) ervoor dat die slinger naar de positieve kant draaide. Dat was al vanaf “And So it Begins” het geval. Haar bindteksten tussen de songs door waren  gezapig, grappig, zelfs redelijk lang en hoedanook erg accuraat. Ze bedankte iedereen in de kerk uitvoerig en was vol lof sprak over haar man, haar kwartet en de entourage rond haar. Eén voor één virtuozen . Haar betoverend, melancholisch accordeonspel, deed ons vaak wegdromen. De klankentapijtjes van het strijkerskwartet waren pakkend. Toen de strijkers het alleen overnamen, klonk het erg emotioneel.
Prachtsongs waren alvast “Pendulum”, “Mother’s song” en “Aurora”. Wat een gelukzaligheid, Sara en haar kwartet hebben ons bijna twee uur lang  in de ban gehouden, door die veelzijdige aanpak.
Ze wisten een boeiend verhaal te vertellen, een verhaal dat over Sara zelf kon gaan, haar medespelers of entourage, maar ook over iedereen die in de kerk aanwezig was. Songs als “Red Choral” en “Trapped in Sight” balanceerden tussen weemoed en vrolijkheid.
Na elke song was er een luid applaus. Op het eind veerde iedereen recht. “Ray Of Light” bezorgde ons een krop in de keel.
Sara Salvérius & strijkkwartet Sun*Sun*Sun kwamen even terug met de bis “Happy Songé, en titelsong bol positieve energie …

Muziek kan bijzonder helend werken. Sara Salvérius & het strijkkwartet Sun*Sun*Sun hebben ons diep geraakt en verbonden uitersten, goed genoeg om de slinger in positie vibes te doen omslaan …

Setlist: And So it Begins //Stratocumulus//Merode//Pendulum//Mothers' Song//In the Mean Time//Aurora//Januari 21//Red Choral//Trapped in Sight//Ray of Light//Happy Song

Pics homepag @Bart Vanoutrive

Organisatie: CC De Ploter, Ternat

De Zwerver, Leffinge – events + Leffingeleuren 2024 – namen

Geschreven door

De Zwerver, Leffinge – events + Leffingeleuren 2024 – namen

Concertreeks

Vrijdag 24 mei, 20u30
BRUTUS + Sugarbunny
Zaal De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
26 euro vvk, 29 euro add, 23 euro Z-pas
nieuwe datum/uitverkocht
Met een unieke mix van post-rock, hardcore, prog-rock en metal walst Brutus de internationale progressieve rock- en metalscene al enkele jaren plat. Het eigenzinnige powertrio bestaat uit zingende drummer Stefanie Mannaerts, gitarist Stijn Vanhoegaerden en bassist Peter Mulders. Ten tijde van hun debuutalbum Burst (2017) speelden ze een eerste headline show in De Zwerver en opvolger Nest uit 2019 stelden ze dat jaar voor op Leffingeleuren.
Na uitgebreide tours in zowel Europa als Noord-Amerika, vaak samen met gelijkgestemde bands als Cult Of Luna, Russian Circles, Chelsea Wolfe, Converge of zelfs Deftones hebben ze een haast onverwoestbare live-reputatie opgebouwd. Met nieuw album Unison Life (2022) touren ze opnieuw door Europa en de U.S.A. in clubs en op festivals. Live gaat de band er als een huis. Verwacht je aan een stevige en energetische set met meesterlijke baslijnen, etherische postrock en een hoog hardcore/punk-gehalte.
Op vraag van Stefanie Mannaerts opent Sugarbunny voor Brutus in De Zwerver. Naast Hannah Vandenbussche (singer) waarmee Stefanie ook in Rumours zit bestaat de band uit Mirko Banovic (bass), Jasper Morel (guitar) en Joris Casier (drums). Hun eerste single 'Sun' vind je op Spotify.

Zaterdag 01 juni 2024
THE BEATNUTS + Dj Iron + Dj Storm
The Beatnuts, het legendarisch old skool hiphop duo uit Queens, New York, trekt ter ere van hun dertigjarig debuutalbum ‘Street Level’ door Europa en doet daarbij ook i.s.m. Hussle De Zwerver aan!
The Beatnuts waren de enige latino leden van hiphopcollectief Native Tongues. Ze staan gekend voor hun veelvuldig gebruik van samples uit de jazz - en later ook Latijns-Amerikaanse muziek - en expliciete party lyrics. Hun bekendste hits zijn 'Se Acabo' (feat. Method Man), ‘Off the Books’, ‘Watch Out Now’ en ‘No Escapin’ This’.
Aanvang: 21:00
Locatie: De Zwerver, Leffinge

Woensdag 05 juni 2024
ETRAN DE L'AÏR + TARTIT
We presenteren samen met De Grote Post een avond vol heerlijk pulserende desert blues voor fans van Tinariwen, Mdou Moctar en Bombino.
"De gitaren dansen steeds wilder rond elkaar en laten zo een onvermijdelijke trance intreden".
Aanvang: 20:00
Locatie: De Grote Post, Oostende

Woensdag 26 Juni 2024
FRONT 242 (try-out)
Eerder dit jaar kondigde de legendarische band Front 242 zijn afscheid van de podia aan. Niet zonder eerst nog eens uitgebreid de baan op te gaan natuurlijk. Net voor de zomer komt de band voor het eerst naar Leffinge. Ze houden er een try-out om hun festival-set op punt te zetten.
Front 242 is zonder twijfel één van de grootste en belangrijkste Belgische bands ooit.
Aanvang: 21:00
Locatie: De Zwerver

Zaterdag 29 juni, 21u00
MILLIONAIRE try-out
De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
25 euro vvk, 28 euro add, 22 euro Z-pas
Enige try-out voor de troepen van Tim Vanhamel die een select aantal festivals doen deze zomer.
Vier platen bracht Millionaire intussen uit, de laatste was 'APPLZ ≠ APPLZ' die nogal ongelukkig uitkwam op 13 maart 2020, dag van de eerste lockdown. Intussen werkt Tim volop aan nieuwe songs en bereikte ons ook het heel opvallende en heuglijke nieuws dat de fenomenale debuutplaat van de band, 'Outside The Simian Flock' uit 2001, deze zomer eindelijk en voor het eerst op vinyl uitkomt!
Millionaires tweede album 'Paradisiac' werd geproduced door Josh Homme van Queens Of The Stone Age. Nadien speelde Millionaire nog supports voor hen maar ook voor Foo Fighters en Muse, die hen ook vaak als een grote invloed citeerden. Josh Homme vroeg Tim daarna ook nog voor zijn hobbyproject The Eagles Of Death Metal waarmee ze samen één plaat maakten ('Death By Sexy' in 2006).
In 2008 bracht Tim onder zijn eigen naam 'Welcome To The Blue House' uit. In 2009 zat hij in Disko Drunkards, met The Glimmers, waarmee hij ook een plaat uitbracht en op Leffingeleuren stond. In 2010 volgde een plaat ('Grandchildren Of The Revolution') met Broken Glass Heroes, een band die hij samen met Pascal Deweze oprichtte. Hij richtte ook nog de band Eat Lions op. Daarna speelde hij bij Magnus en The Hickey Underworld.
In 2017 kwam er dan toch een derde Millionaire plaat 'Sciencing', twaalf jaar na 'Paradisiac'.
Naast alle reeds opgenoemde bands mogen we niet vergeten dat Tim ook ooit een eerste bandje had, Sister Poo Poo. Daarna belandde hij bij Evil Superstars waarmee hij twee platen maakte. Toen die band ophield te bestaan ging hij op tour met dEUS tijdens de 'Ideal Crash' tour. En momenteel heeft hij nog een electronisch dub-project Comité Hypnotisé waarmee hij ook al twee platen maakte.
Ware het niet dat hij nog zo jong was, we zouden bijna gaan pleiten voor een lifetime achievement award!

Woensdag 31 juli, 20u00
WINE LIPS (can) + Crackups
De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
17 euro vvk, 20 euro add, 15 euro Z-pas
psychrock, album release, exclusief
Onlangs kwam de vierde plaat van de Canadese psychrock band Wine Lips uit, 'Super Mega Ultra', perfecte adjectieven om hun zinderende psychrock te omschrijven. Opgericht in Toronto in 2015 is het sindsdien een hele rit geweest met vier albums en een niet bij te houden aantal tournees die hun live- reputatie hebben gevestigd. Vorig jaar waren ze nog dé revelatie op Sjockfestival en Iggy Pop outte zich al als fan. Exclusieve Belgische show!
ffo. OSees; King Gizzard
Musiczine: "(...) het Canadese vierspan groeide uit tot dé revelatie van Sjock. (...) Een adembenemende mix van garagerock, psychedelica en punk gestut door een onontkoombare drive zorgde meteen voor een uitzinnige moshpit."
CRACKUPS komen na een break van een jaar of 4 opnieuw bijeen. Eind dit jaar releasen ze hun derde album, in augustus spelen ze Pukkelpop, maar eerst spelen ze nog in De Zwerver!
CRACKUPS was altijd al een band van extremen: waanzinnig snel, strak, ongemeen luid,
maar met een scherp gevoel voor melodie en oor voor detail. De eerste single uit de nieuwe plaat, 'Sgt. Haze', windt er geen doekjes om. Nog altijd is het vruchteloos en tot ieders opluchting zoeken naar de handrem. Rechttoe rechtaan en geen geheimen. Geïnspireerd door een platenkast die van hun ouders zou kunnen zijn, Black Flag en Devo meets Viagra Boys en Warmduscher.

Donderdag 24 oktober 2024
MARUJA + support
Maruja heeft een unieke plaats ingenomen binnen de muziekwereld, waarbij hun dynamische mix van postpunk, jazz en noise en intense live optredens hen tot één van de spannendste nieuwe acts maakt.
Ze komen hun nieuwe EP ‘Connla’s Well’ komen voorstellen in Kaap.
Aanvang: 20:30
Locatie: Kaap, Oostende

Zaterdag 26 oktober 2024, 21u00
BRLRS
De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
16 euro vvk, 19 euro add, 13 euro Z-pas
Album release, + support en after-party.
Drie maal is scheepsrecht.
BRLRS uit Oostende komt voor de derde keer met een eigen show naar De Zwerver, wie er de vorige keren bij was weet dat dit feestje niet te missen is. En er is een extra reden, het viertal komt zijn eerste volwaardige full-album voorstellen. Nadat ze eerste hun EP "Aspirin" voorstelden en nadien met de vrienden van Seagulls hun afscheid kwamen vieren wordt dit weeral een legendarische avond.
BRLRS staat garant voor een mix van punkrock, garage en hier en daar wat metal- of bluesinvloeden, alles waar luide gitaren centraal staan met andere woorden. Leden zijn nog steeds David Ponette (Gitaar), Olivier Verniers (Gitaar, Stem), David Oto'o Samba (Bas) en Bruno Piers (Drum).

Dinsdag 26 november, 20u00
CHUCK PROPHET (us) + support
De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
23 euro vvk, 27 euro add, 20 euro Z-pas
rootsrock, americana
In oktober komt de vijftiende soloplaat uit van Chuck Prophet, de opvolger van het onvolprezen 'Bobby Fuller Died For Your Sins' (2017) en het al even sterke 'No Other Love' (2020). De voormalige Green On Red gitarist zou deze plaat in 2022 in De Zwerver komen voorstellen, maar toen gooide zijn gezondheid roet in het eten. Chuck Prophet kreeg kanker wat hem gans 2022 aan de kant hield. Intussen werd hij gelukkig genezen verklaard.Chuck Prophet werd in 1984 als 21-jarige bij Green On Red ingelijfd. Wat volgde waren acht wilde jaren met evenveel platen en waanzinnig veel shows. De band was één van de belangrijkste exponenten van de zogenaamde Paisley Underground, samen met The Dream Syndicate en The Long Ryders. In 1992 stopte Green On Red maar nadien kwamen ze kortstondig opnieuw samen voor onder meer een zinderend concert in de N9 in Eeklo (2006). Green On Red lag mee aan de basis van de (alt.)country- en rootsrock revival die in de USA van de jaren 90 ontstond, met bands als Wilco, The Jayhawks, My Morning Jacket, Ryan Adam en Lambchop als bekende exponenten. Zelf hebben ze nooit onder stoelen of banken gestoken waar ze de mosterd vandaan haalden, The Band, Neil Young, Bob Dylan, verder moet je het niet gaan zoeken.Chuck Prophet en band staat garant voor een topshow in de stijl van Tom Petty and The Heartbreakers of The Jayhawks met subliem gitaarwerk dat doet denken aan het beste van Keith Richards.

2025
Het grootste nieuws is ongetwijfeld de aangekondigde clubtour van de Kortrijkse vaandeldragers van de H8000 hardcore scene, CONGRESS (18 jan 2025)
Zaterdag 18 januari 2025, 20u00
CONGRESS + Heaver + more tba
De Zwerver, Dorpsstraat 95, 8432 Leffinge
23 euro vvk, 27 euro add, 20 euro Z-pas
hardcore, H8000
Grote verrassing een paar maand geleden toen Ieper Hardcore Fest voor hun 30e editie de comeback van Congress aankondigde. De tickets vlogen de deur uit wat alleen maar bevestigde wat iedereen al wist, de fans zaten te wachten op concerten van de vaandeldragers van de H8000 hardcore scene. In januari komen ze naar De Zwerver, waar ze zo'n twintig jaar geleden te zien waren tijdens dat ander festival Goodlife Fest, georganiseerd door hun label Goodlife Records.
Congress werd gevormd in de koude winter van 1993, toen de muzikale underground in België op een laag pitje draaide. Vier totaal verschillende personages met uiteenlopende muzikale achtergronden bundelden hun krachten. 'Euridium', hun eerste 7", sloeg in als een bom op de scene. Maar toen het debuutalbum 'Blackened Persistance' in 1995 werd uitgebracht, werd het nog groter. Tours en festivals volgden, de scene (H8000) bloeide op. Hoeveel bands zouden opgericht zijn na het zien van een Congress show? Tijdens  de jaren 90 bracht de band legendarische albums uit ('The Other Cheek' in 1996 en 'Angry With The Sun' in 1998), wat hun toppositie in de Europese metal/hardcore scene verzekerde. Helaas viel aan het begin van het nieuwe millennium de oorspronkelijke line-up uiteen en in 2006 stopte de band. De erfenis van Congress blijft tot op de dag van vandaag voortleven en nu is de band klaar om een clubtournee te maken om de gloriejaren van de jaren 90 te herdenken. At last the silence is broken, Anger and distortion forever!
Openingsact is HEAVER, een vierkoppige Oostendse band die de grenzen tussen punkmetal en post-blackened-hardcore wil verkennen. Authentiek, ambitieus en compromisloos, vastbesloten om hun unieke geluid wereldwijd te laten horen. De leden hebben hun strepen verdiend in gerenommeerde acts zoals Maudlin, DRS, The Affect Heuristic, en meer. Gewapend met ervaring, een gedeelde visie, en een DIY-ethos, evolueert HEAVER tot een machine die elke uitdaging met creativiteit en vastberadenheid aangaat.

Leffingeleuren - 47e editie: 13-14-15 sept 2024

12 nieuwe namen voor Leffingeleuren
Met Mclusky halen we een legendarische Britse band naar Leffinge. Het post-hardcore trio rond Andrew 'Falco' Falkous die we ook kennen van Future Of The Left, stond al jaren heel hoog op ons verlanglijstje. Ook uit de UK hebben we nog een drietal bands die van ver of dichtbij onder de postpunkvlag vallen: Snapped Ankles, Beige Banquet en Talk Show. De indiefolkband Tapir! is op dat vlak een volstrekt buitenbeentje.
Nederland levert drie afgevaardigden, allen volstrekt unieke bands die een eigen stijl wisten te ontwikkelen. Bob Uit Zuid mengt nineties sounds met scherpe raps. Op zijn nieuwste plaat 'Heilig' staat een duet met Zwangere Guy. Collignon brengt Portugese exotiek in een uiterst dansbaar jasje. Dorpsstraat 3 houdt dan weer het midden tussen De Kift, De Ambassade en Altin Gün.
Verder presenteren we uitstekende americana van de indrukwekkende zangeres Cat Clyde uit Canada. Dame Area zorgt voor een waanzinnige live dance-act, tussen Crystal Castles en Underworld in. Cool Sorcery uit Brazilië mengt synthpunk met garagerock en bedroom pop. Bad Bangs tenslotte komt uit één van onze favoriete muzieklanden, Australë. Zij brengen garage- en psychrock in het spoor van Sunfruits en The Murlocs.
Mclusky (uk) Snapped Ankles (uk) Beige Banquet (uk) Talk Show (uk) Tapir! (uk) Bob Uit Zuid (nl) Dorpsstraat 3 (nl) Collignon (nl) Cat Clyde (can) Dame Area (es) Cool Sorcery (br) Bad Bangs (au)
De eerste elf bands die werden aangekondigd waren: Suuns (can), Omni (us), Snõõper (us), Rendez Vous (fr), Strand Of Oaks (us), Wombo (us), Prison Affair (es), Dylan Leblanc (us), King Hannah (uk), The Grogans (au), Deeper (us)
www.leffingeleurenfestival.be
www.leffingeleuren.be


Wacken Battle 2024 - Belgische Wacken Battle werd gewonnen door Poseydon

Geschreven door

Wacken Battle 2024 - Belgische Wacken Battle werd gewonnen door Poseydon
Wacken Battle 2024
Poseydon + Decision + Barrel Smoke + Painted Scars + Titans + Piron + HellForged + Astrant
De Volkskring
Kruisem
2024-05-25
Filip Van der Linden

Death/thrashmetalband Poseydon won de Belgische Wacken Battle en mag binnen enkele weken naar Wacken Open Air, naast onder meer Amon Amarth, Brutus, Objector, Heidevolk en Inherited, de winnaar van de Nederlandse versie van deze bandbattle.
Poseydon is een mooie opvolger voor Objector, Primal Creation, Speed Queen, Powerstroke, Carrion en Evil Invaders.

De Wacken Battle is voor heel wat Belgische bands een kans op een felbegeerde podiumplaats op het grootste en/of belangrijkste metalfestival ter wereld. Poseydon kan straks Wacken afvinken op de bucketlist. Elke andere band in de finale kwam hen na de lang aanslepende puntentelling feliciteren met de overwinning. Een sportief gebaar en dat was tekenend voor de hele avond: meedoen leek belangrijker dan winnen en de sfeer was altijd opperbest.
Ook leuk was dat Objector voltallig aanwezig was. Deze Belgische winnaar van 2023 kon vorig jaar niet op Wacken spelen door een onweer-inferno, maar krijgt dit jaar een herkansing.
Wat voor de start van de finale opviel: opnieuw geen stoner- of postmetalband bij de finalisten. Toch twee genres waarin ons land internationaal uitblinkt. Er zat wel minstens één stonerband in de halve finale, wat er toch op wijst dat ook die bands interesse hebben in deze bandbattle. Maar dit is niet enkel een wedstrijd tussen bands, maar ook tussen genres en misschien zelfs regio’s. Vier van de finalisten hadden een band met Aalst, wat toch opmerkelijk is voor een stad die niet echt bekend staat als de metalhoofdstad van België.

Er stonden liefst acht Belgische bands in deze finale. De opener was Decision. Deze overwegend West-Vlaamse band mixt thrash, heavy metal en hardrock tot songs met een pittig tempo. De inspiratie daarvoor vinden ze onder meer bij Volbeat, Three Doors Down, In Flames, Godsmack en Avenged Sevenfold. Decision doet het doorgaans goed in bandbattles en wist op relatief korte tijd al een mooie aanhang op te bouwen. Hun klein leger aan fans zorgde in Zingem meteen voor heel wat sfeer. Zanger Bert imponeert niet enkel met zijn postuur maar ook met het volume van zijn stem. De band had duidelijk goed nagedacht over de act op het podium, de bindteksten en de manier van interageren met het publiek en dat had alvast de vakjury meteen opgemerkt. Decision werd door de eigen fans getrakteerd op een moshpit en daarmee lag de lat al van bij aanvang hoog voor de volgende bands in deze wedstrijf.
Leuke set, prima band, goede songs met refreinen met een hoog meebrulgehalte. Het nummer dat het langste bleef hangen in ons geheugen was “Playground”.

Barrel Smoke brengt hardrock met een hoog octaan- en testosterongehalte. Denk aan Motörhead meets Peter Pan Speedrock (of de herrezen Killbots). Deze Limburgse band bracht al een EP en een full album uit en ze hebben al bescheiden internationale succesjes geboekt. Een tweede full album staat in de steigers.  Gitarist Tom won reeds in 2017 deze bandbattle, toen als lid van Speed Queen. Hij kent dus het klappen van de zweep. Zanger Ricky van Barrel Smoke had bij de start van hun korte set een paar probleempjes met een microfoonkabel die steeds los kwam, maar hij kon dat oplossen zonder de set stil te leggen en ook dat wordt gewaardeerd door de vakjury. Net als Decision had ook deze band een plan uitgewerkt voor de act op het podium en de interactie met het publiek. Niet dat het een ingestudeerde choreagrafie was, maar je merkte dat ze erover nagedacht hadden en ook dat levert altijd wat extra puntjes op. Tijdens “Maniac” – geen cover van Michael Sembello’s hit uit Flashdance – loopt Ricky het publiek in en dat levert meteen enthousiaste reacties op. Nochtans stond Barrel Smoke – in schril contrast met Decision – met heel weinig eigen fans in de Volkskring. Dat ze dan toch de hele zaal het ritme konden laten meeklappen en enkele refreinen meebrullen, zijn pluimen die ze bij Barrel Smoke zeker op hun hoed mogen steken. Geen Wacken voor Barrel Smoke, maar deze band zal ook op eigen kracht doorbreken in het buitenland.

Painted Scars is een Oost-Vlaamse hardrock/heavymetalband die pas in de lente van vorig jaar opgericht werd en met een paar bekende namen. Kevin zat eerder in Circle Unbroken, Yannick kan je kennen van King’s Summit en Bram heeft een verleden bij Mojo’s Venue. Zangeres Hyacien doet visueel wat denken aan Marieke, de zangeres van het vroegere Circle Unbroken. En ze kan net als haar collega een publiek op sleeptouw nemen met haar zang, en ook door een beetje uit te dagen. Painted Scars is een interessante band, met veel talent, goede songs en een sterke frontvrouw. Ook hier zagen we opnieuw een band met een plan voor de act en de publieksinteractie en daar kunnen we alleen maar blij om zijn. Painted Scars is het soort band dat voor heel wat bezoekers van Wacken een leuke ontdekking zou geweest zijn, maar helaas strandde deze band op de tweede plaats.
Maar niet getreurd: in augustus organiseren ze hun eigen Scarfest en nadien staan ze nog op Devil’s Rock For An Angel in Ieper en op Metal Babes & Queens in Bree. En er komt binnenkort een EP uit van Painted Scars. Als “Knock Knock” daar op staat, kan die song uitgroeien tot een live-klassieker voor deze band. En zo hebben ze er nog wel een paar.

Titans (uit het Waasland) omschrijft zichzelf als een heavy melodic band, maar wij houden het op metalic hardcore: veel energie en veel woede. Ze vinden naar eigen zeggen inspiratie bij onder meer Counterparts, Misery Signals en Stick To Your Guns. De band bestaat al even en ze hebben al een paar releases uit. De energie en het gebeuk van op het podium slaat over op het enthousiaste publiek en dat zorgt voor een moshpit en twee keer een pittige wall of death. Titans is een prima band. Misschien niet echt vernieuwend, maar dat hoeft ook helemaal niet in het genre dat ze voor zichzelf afgebakend hebben.

Piron (uit de omgeving van Aalst) zit met hun melodic hardcore inzake genre dicht tegen Titans aan, maar toonde in de Volkskring niet hetzelfde niveau van entertainment. Hun Dendercore kwam hard en agressief binnen, maar behalve bij de eigen fans maakte dat weinig los bij het publiek. In een kleinere zaal en zonder het wedstrijd-gegeven zal dit vast de band zijn die de avond memorabel maakt, maar in deze setting ‘werkte’ de formule niet. Respect voor deze band omdat ze geen toegevingen gedaan hebben om wat meer zieltjes voor zich te kunnen winnen.

HellForged (met connecties in Aalst) heeft nog niet zo heel veel concerten gedaan, maar er wordt wel al vaak over de band gepraat. HellForged had het enige keyboard mee van deze wedstrijdavond. De aandachtsmagneet is evenwel zangeres Linda Redmane, maar ook de andere bandleden hebben zich in een leuk pak gehesen dat doet denken aan Facts. Niet elke metalfan wordt blij van dergelijke themagebonden verkleedpartijen, maar zoals HellForged het aanpakt, kan het nog wel. Hun synthdriven metal komt op deze bandbattle wat braaf over omdat de gitaren ver achteraan zitten in de mix, terwijl de synths net heel prominent aanwezig zijn.
Deze band brengt een leuke set, waarbij de vrouwelijke leadvocalen tegenwerk krijgen van mannelijke grunts van bassist Joni. De andere bandleden hebben nog wat groeimarge om vlot en enthousiast een publiek te entertainen, maar de intentie is er al wel. Linda Redmane staat met veel naturel op het podium en neemt het publiek vlot mee op sleeptouw. Het ritme meeklappen, meezingen, een wall of death, dat gebeurde allemaal heel spontaan. Als derde in de eindstand heeft HellForged niet gewonnen, maar zich als band wel op de kaart gezet. Ze eindigden ook al in de finale van de battle voor het Nederlandse Femme-festival en op de lange termijn zullen ze van al dat harde werk in bandbattles de vruchten kunnen gaan plukken.
Ook HellForged broedt op een nieuwe release en op termijn zou deze band misschien wel eens de Visions of Atlantis of de nieuwe Cathubodua van de Lage Landen kunnen worden. Leukste nummer in de korte set van deze band was Get Your Game On.

Astrant was een beetje de vreemde eend in de bijt op deze avond: keurig nette jongelui met cleane vocalen en luide gitaren. Een stevige rockband met degelijke songs, maar misschien niet het soort band dat je naar Wacken wil sturen. Nochtans deed deze band hard zijn best om in de smaak te vallen bij publiek en vakjury, maar het was een op voorhand verloren strijd: te braaf en te netjes voor Wacken. Maar leuk dat ze het geprobeerd hebben en dat ze zo ver geraakt zijn.

Poseydon, de uiteindelijke winnaar, mocht als laatste aantreden. Deze band bestaat sinds 1992 en was daarmee de ouderdomsdeken in deze wedstrijd.  Poseydon-bassist Jeroen moest met zijn andere band Thorium op dezelfde avond aantreden op het Kraken Metal Fest in het Brusselse en daarom mocht Dominique van Everglow invallen.
Poseydon bracht een heel degelijke en energieke set met thrash en death. Ondanks de invallende bassist speelde deze band met het vertrouwen van de grote dagen. Deze band heeft al wat diepe dalen en hoge toppen overleefd en alles wat er nu nog bijkomt, is gewoon meegenomen.
Toch was de ontlading groot toen zaterdagnacht het verdict viel dat Poseydon naar Wacken mag. Mogen spelen op het belangrijkste metalfestival komt op een heel interessant moment voor deze band: ze hebben alweer nummers klaar om een EP te gaan opnemen, er staat een korte tournee in Spanje op het programma en in Nederland mag Poseydon alvast op twee kleinere festivals gaan spelen.

Het is moeilijk te duiden waar precies Poseydon het verschil maakte met de andere finalisten. Misschien was het wel de spontaniteit waarmee ze op het podium stonden. Hun concert in deze finale leek als twee druppels water op hoe ze spelen als er ‘niets’ op het spel staat. Maar het was ook weer niet dat ze hun korte set routineus hebben afgehaspeld. Ze wisten verdomd goed wat er op het spel stond. Poseydon is een mooie en terechte winnaar en ze hebben deze overwinning zeker niet gestolen.

Wacken Battles als deze worden elk jaar in verschillende landen georganiseerd. Omdat de podiumcapaciteit op het Duitse festival niet onbeperkt is, moet elk land na een aantal jaren een jaar ‘pauzeren’. Voor België komt die pauze in 2025. Daarom werkte organisator Racing Thunder Promotions een nieuwe formule uit. In 2025 zijn er verschillende voorrondes, waaruit dan vier finalisten worden gekozen. In 2026 zijn er dan opnieuw voorrondes waaruit nog eens vier finalisten worden gekozen. In 2026 is er dan ook de finale om de winnaar aan te duiden die België mag vertegenwoordigen op Wacken Open Air. Of die finale opnieuw in De Volkskring georganiseerd kan worden, staat niet vast. Er zijn plannen om het gebouw te slopen/renoveren/vervangen en mogelijk wijkt de finale dan uit naar een andere locatie.

Organisatie: VZW RTP (Racing Thunder Promotions)

Flat Earth Society

Flat Earth Society – Ze brengen heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop

Geschreven door

Flat Earth Society – Ze brengen heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop

De bezieler en de programmatorische duizendpoot Piet Breda neemt afscheid van de dagelijkse werking van De Casino, maar zoals hij ooit startte met de crème de la crème van de Belgische jazzwereld te programmeren in De Spiegel vzw, zal hij nu ook eindigen met een Belgische jazztopper. 
In het kader van dat nakende afscheid bij De Casino, organiseerde Piet Breda een slotconcert met een gratis show van Flat Earth Society.
We hadden hierover reeds een fijne babbel, lees gerust  ...
We waren uiteraard aanwezig op het concert zelf en ruim anderhalf uur met deze band heden, verleden en de toekomst van jazz in een notendop geserveerd.

Belgische jazz talenten samen op het podium samen zorgt voor vuurwerk … Zeg nu zelf, David Bovée (elektrische gitaar, zang & electronix), Peter Vermeersch (klarinet, zang & electronix), Mirko Banovic (elektrische bas), Kristof Roseeuw (contrabas), Peter Vandenberghe (keyboard en piano), Gert-Jan Dreessen (drums), Wim Segers (percussie en zang), Benjamin Boutreur (altsax), Michel Mast (tenorsax), Martí Melià (tenorsax), Bruno Vansina (baritonsax en fluit), Berlinde Deman (tuba en zang), Bart Maris (trompet), Pauline Leblond (trompet en zang), Peter Delannoye (trombone) en Marc Meeuwissen (trombone) … Eén voor één meesters die van een speciaal hout gesneden zijn. Het fijne aan Flat Earth Society (*****) is dat ze na ongeveer twintig jaar zichzelf nog steeds blijven heruitvinden, met een enorme speelsheid van gretige jonge wolven, het siert hen. 

Een uitverkocht De Casino kreeg een golvende, groovende, aanstekelijke, dansbare jazzsound te horen van het brede instrumentarium, die kleur kreeg door de blazers en het percussiewerk. Verder tekenden de mannelijke als vrouwelijke zangpartijen die soulvol als funky aanvoelden. Wat een magie. Hier viel muzikaal nogal wat te beleven dus. Elkeen kwam in de spotlights, o.m. de sax- en trompetspelers die vooraan een solo kwamen spelen. Hoedanook elke schakel, elk instrument had z’n belangvolle waarde
Het publiek reageerde uitbundig op al die prikkeling, heupwiegde of maakte een danspasje. Verder was het ook gewoon ingetogen genieten, naast de feestelijke stemming.
De diverse aanpak sierde. Hij kreeg hier het perfecte -verdiende- afscheidsfeestje. Een bloedstollende finale en bis volgde door een Flat Earth Society , die net als z’n programmator het boeiende karakter van jazz onderstreepte.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6073-flat-earth-society-25-05-2024.html?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Brutus, Hippotraktor, CC Nova, Eke-Nazareth op 25 mei 2024 – Pics

Geschreven door

Brutus, Hippotraktor, CC Nova, Eke-Nazareth op 25 mei 2024 – Pics

Brutus is het Belgische godenkind binnen de progressieve rock- en metalscene. Met een unieke mix van post-rock, hardcore, prog-rock en metal walst ze de muziekwereld al enkele jaren plat. Powertrio en gouden combinatie achter Brutus is zingende drummer Stefanie Mannaerts, gitarist Stijn Vanhoegaerden en bassist Peter Mulders. Hun debuutalbum Burst (2017) en opvolger Nest (2019) werden overstelpt met superlatieven door media in binnen- en buitenland.
Na uitgebreide tours in zowel Europa als Noord-Amerika hebben ze een haast onverwoestbare live-reputatie opgebouwd. Met hun laatste album Unison Life (2022) tourden ze dit jaar door de U.S.A., speelden ze op maar liefst 26 festivals en doorkruisten ze dit najaar met hun clubtour Europa en de U.K. Verwacht je live aan een stevige en energetische set met meesterlijke baslijnen, etherische postrock en een hoog hardcore/punk-gehalte. Stefanie neemt je met haar duizelingwekkende stem mee doorheen melodieuze en staalharde lyrics. Straffe kost!

Met hun mix van prog-, post- en sludge metal wisten de heren van Hippotraktor uit Mechelen de aandacht te trekken van het toonaangevende Berlijnse label Pelagic Records. Die brachten in oktober 2021 debuut ‘Meridian’ uit. Met ervaring bij bands als Psychonaut, Before He Shot Her en L’itch zetten de leden een sfeervolle, technisch uitdagende en gevarieerde set neer. Geschikt voor fans van Meshuggah, Baroness, The Ocean en Gojira. In juni ’24 verschijnt hun nieuwe album.

In 2004 zijn ze klein begonnen, maar ondertussen is Bulls On Parade een gevestigde waarde geworden en worden ze zelfs de nummer 1 Rage Against The Machine tribute van Europa genoemd. Want met dezelfde rauwe energie en agressie van Zack de la Rocha en co brengen ze dan ook nummers die aankomen als een uppercut en amper te onderscheiden zijn van het origineel. Maar wees gewaarschuwd: Bulls on Parade is regelmatig verantwoordelijk voor de hospitalisatie van overenthousiaste dertigers en veertigers die zichzelf opnieuw rebelse tieners op een Rage Against The Machine-concert wanen…

Neem gerust een kijkje naar de pics

Brutus
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6076-brutus-25-05-2024.html

Hippotraktor
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6075-hippotraktor-25-05-2024.html

Org: Popallure

Benson Boone, Trix, Antwerpen op 23 mei 2024 – Pics

Geschreven door

Benson Boone, Trix, Antwerpen op 23 mei 2024 – Pics

Wat heb jij al gedaan voor je 21ste verjaardag? Singer-songwriter Benson Boone haalde bijvoorbeeld al meer dan 1,7 miljard streams! Een revelatie dus … Hij komt met onder andere zijn monsterhit "In The Stars" naar Trix in Antwerpen!
De liedjes van Benson Boone lijken recht uit zijn persoonlijke dagboek te komen. Met zijn intieme teksten en fragiele stem laat hij fans diep in zijn ziel kijken. Zijn geprezen debuut-EP 'Walk Me Home...', met hits als "In The Stars" en "GHOST TOWN", bleek dan ook meteen een schot in de roos. Met noteringen in de Billboard Hot 100 en een erkenning als MTV's Global PUSH Artist is Benson Boone heel goed bezig!
Recent bracht hij nog zijn nieuwste single 'Beautiful Things' uit. Het onderschrijft de sterkte van zijn debuutalbum.
Benson Boone raakt meer harten dan ooit tevoren …
(bron: Live Nation)

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6070-benson-boone-23-05-2024.html?ltemid=0

Org: Live Nation

Alvaro Soler, De Roma, Antwerpen op 23 mei 2024 – Pics

Geschreven door

Alvaro Soler, De Roma, Antwerpen op 23 mei 2024 – Pics
Avaro Soler is op dit moment een van de grootste Latin-artiesten in Europa. Zijn zomerse sound ligt ergens tussen gepassioneerde emotie en direct pakkende pop. Niet alleen schrijft en zingt hij alle nummers zelf, maar hij bespeelt ook verschillende instrumenten en co-produceert elke track.
Álvaro presenteert nu een nieuwe versie van zijn persoonlijke, moderne interpretatie van Latijns-Amerikaanse pop.
(bron: De Roma, A’pen)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Alvaro Soler
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6072-alvaro-soler-23-05-2024.html
Kelvin Jones
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6071-kelvin-jones-23-05-2024.html

Org: De Roma, Antwerpen (ism Gracia Live)

Antwerp Metal Fest 2024 – Wat een uppercuts

Geschreven door

Antwerp Metal Fest 2024 – Wat een uppercuts
Antwerp Metal Fest 2024
Fort Merksem
Merksem
2024-05-18
Erik Vandamme

Na al die regen van de laatste dagen en maanden was het bang afwachten voor het Antwerp Metal Fest 2024, één van de gezelligste outdoor metalfestivals in Vlaanderen. Oef , het was opvallend droog. Een beetje regen viel er tijdens het optreden van Wiegedood, maar dat heeft ervoor gezorgd dat de donkere magie die deze band uitstraalt nog beter tot zijn recht kwam.
Op deze zaterdag was er echter veel te beleven natuurlijk. We kregen een pak muzikale uppercuts, mooi met dit wisselende weer, dat alle kleuren van de regenboog verpakte …

Cathubodua (main)
Voor een band als Cathubodua (****) die beter tot zijn recht komt in een donkere omgeving, was het moeilijk om in de namiddag bij een licht zonnetje dat door de wolken scheen, op te treden. Toch slaagde de band er met brio in voor een duistere walm, binnen een folklore kader; je voelde hun muzikale klauwen. Sara's vocals deden ons naar adem happen, en we waren onder de indruk van het betoverende vioolspel. Het zorgde voor een prikkeling. Het was echter vooral dat totaalpakket van milde botsingen van donker en licht dat ervoor zorgde dat Cathubodua ons ook bij klaarlichte dag kon onderdompelen in donkere gedachten.

STAB (core)
De eerste uppercut 'in the face' bezorgde HC band STAB (****1/2)  ons op de Core stage.  Hun set zette de tent in vuur en vlam. Ze hadden wel even de tijd nodig, maar goed warm gedraaid, ging de band tekeer als een wilde meute op dat podium. STAB kreeg het publiek volledig mee en ging naar een wervelende finale.
Trouwens, die HC en thrash bands op Antwerp Metal Fest overtuigden probleemloos.

Verwilderd (main)
Wij herinneren ons het optreden van Verwilderd (****) vorig jaar oktober in de Asgaard (Gentbrugge) … "We werden bedwelmd, verdoofd en ondersteund door rauwe vocals. Het verhaal is spannend. Dit was de puurste duisternis, een fantastische trip uit een dor sprookjesbos”, schreven we.
Het is echter heel moeilijk om diezelfde sfeer te creëren op een podium op klaarlichte dag. En toch … de band, met geverfde gezichten en een tak als microfoon, slaagde in zijn opzet. De temperatuur steeg. Op die manier wist Verwilderd het publiek moeiteloos te overtuigen. Knappe set met duistere folklore . Sterk.

Moments  (core)
Tijd voor een meer melodieuze aanpak van HC met Moments (****). Moments stond heel energiek te spelen en entertainde het publiek. Ze drukten het gaspedaal in en dienden mokerslagen toe binnen een melodieus kader.

Fractured Insanity  (main)
Fractured Insanity (****) is al vele jaren een favoriet. De band is inmiddels flink aan gegroeid , en stond ondertussen op Alcatraz Metal Fest. In wat vernieuwde line up wisten ze ons eerder al van de sokken te blazen. Lees gerust ...
Op het Antwerp Metal Fest bouwde de band, door een niet aflatend werkethiek, een ondoordringbare geluidsmuur op. Wat een pletwals. De imposante frontman met bulderende stem, deed ons trillen en porde het publiek telkens aan. Muzikaal messcherpe riffs en verbluffende drum salvo's. Fractured Insanity straalde , ondanks zijn pure donkere klank, een ongelofelijke positieve energie uit. De muzikanten voelden elkaar perfect aan. Wat een bom!

Beyond The Styx (core)
De Franse band Beyond The Styx (*****) opende de poorten van de Hel op de Core Stage. Als een alles vernietigende pletwals ging de band tekeer. De sonische aanval op je onderbuik, gebracht door een ontzagwekkende fusie van typische HC, zorgde voor een verpletterende, donkere sound. Schitterend gewoonweg.

Schizophrenia (main)
Schizophrenia (****) is inmiddels een bekende naam in het thrashmetal wereldje. Deze band heeft ons nog nooit ontgoocheld. Ondanks de routineuze set, zagen we een gedreven, energieke band. We kregen enkele lekkere, pittige moshpits. Missie geslaagd in deze thrashmetal sound !

Nervosa  (core)
Normaal gesproken stond  Nervosa (*****) op het afgelaste Miracle Metal Meeting in Deinze , maar werd in laatste instantie aan de line up toegevoegd. Een schot in de roos bleek. De Braziliaanse band heeft de laatste tijd enkele wijzigingen in de line up doorgemaakt. Wij hadden hen al aan het werk gezien , maar nog steeds hebben ze ons niet volledig omvergeblazen. Maar op AMF waren we wel sterk onder de indruk.
Momenteel voelt een optreden van Nervosa aan als een krachtige sonische aanval die doorspekt is met hints naar Sodom, Kreator en Destruction. De band heeft een nieuwe adem gevonden, met iedereen op dezelfde golflengte, die elkaar aanport. Er was de niet aflatende interactie met het publiek. Een speelsheid die hen siert. Moeiteloos ging het naar een wervelende finale. Sterk.

Wiegedood (main)
Wiegedood (****) intrigeert op intense wijze onze donkere ziel. De laatste jaren klinken ze iets breder, gevarieerder wat we horen op 'There's Alwasy Blood at the end of the road'. Tja, het klinkt zelfs toegankelijker. Live klinken ze ook op diezelfde lijn van hun kenmerkende donkere ranzigheid en een zonnig, toegankelijk, zelfs psychedelisch aanvoelend kantje. Door de regenbuien in een priemend zonnetje, kwam een regenboog tevoorschijn, wat zorgde voor een gevoel van ‘kermis in de hel’, iets wat hen muzikaal evenzeer tekent.

Prowl (core)
Op de Canadese HC band  Prowl (*****) zagen e een meute dansende, moshende HC fans, met crowdsurfing en cirkelpits tot gevolg. De band  brengt een soort korrelige, messcherpe, vernietigende sound met een dosis duisternis. Wat een opwinding, alsof een orkaan door de tente woedde. Hier genoot iedereen van deze set.

Misery Index (main)
De Amerikaanse Death/Thrash metal band Misery Index (****) zette op zijn beurt de mainstage in vuur en vlam, door hun gedreven set van aanstekelijke riffs en een charismatische frontman, die met z’n rauwe vocals een meerwaarde bood. Muzikaal niet direct origineel , maar door hun gretigheid overtuigend.

Slagter (core)
We sloten de avond af met een portie Slayer op de Core stage, onder de naam Slagter (****); trouwens, een collectief top muzikanten die de sound en de songs van Slayer nieuw   leven inbliezen, op speels, gedreven wijze, zelfs uniek, met respect voor het originele vanSlayer. De muziek van onze thrash metal helden werd geëerd; een perfecte afsluiter van een wederom boeiende editie van Antwerp Metal Fest.

De editie van 2025 gaat trouwens door op zaterdag 17 mei 2025 https://www.facebook.com/AntwerpMetalFest  
Be there, het is een must, na zo’n geslaagde editie vanavond!

Organisatie: Antwerp Metal Fest

Mould

Mould - Een band waar we het laatste nog niet van gehoord hebben

Geschreven door

Mould - Een band waar we het laatste nog niet van gehoord hebben
Fire Down Below + Mould + Columbarium

De Nederlandse band Mould stelde vorige zaterdag zijn debuutalbum ‘Pull & Repulsion’ voor in De Pit in Terneuzen (Nl). De band bestaat al enkele jaren, maar met het album – waar ze jaren aan gewerkt hebben tot elke song goed zat – zetten ze zichzelf nu heel duidelijk op de kaart van ‘all things slow & heavy’. Voor deze releaseshow hadden ze de Belgische bands Columbarium en Fire Down Below uitgenodigd.

Columbarium mocht openen en deed dat met veel allure. De vorige keer dat we deze Belgische doommetalband aan het werk zagen, was op hun eigen Carousel of Doom-avond in Waregem. De carousel of muzikale kermismolen bestond uit drie podiumplekken van drie bands, die elk om de beurt een eigen nummer spelen en het publiek dat in het midden rondjes draait om alles te volgen. Een gedurfd concept en zeker een avond waar nog lang over gepraat zal worden.
In De Pit ging het er een heel stuk conventioneler aan toe: gewoon een leuke set met doom als hoofdbrok en dan nog een paar uitstapjes naar andere genres.
Vijf tracks kwamen uit het album ‘The Morbidious One’ en de zesde track op de setlist, “Longing And Regre”t, was een nieuw nummer voor de opvolger van dat album. Dat nieuwe album is al voor zowat de helft klaar. Het Belgische viertal verkeert in bloedvorm en het is nu zaak om die lijn door te trekken. “Longing And Regret” is alvast een goede aanzet daartoe. Columbarium was een prima opwarmer in De Pit en zowel de band als het publiek hebben ervan genoten.

Nu de zaal al wat op temperatuur was, mocht Mould overnemen. Er staan bij Mould vooral ervaren muzikanten op het podium en De Pit is vertrouwd terrein en dat merk je meteen. Het is dan ook gewoon jammer dat de start van het eerste nummer de mist in gaat omdat Jeska’s microfoonkabel losgekomen is. Maar daarna gaat er gelukkig niets meer verkeerd.
Het album ‘Pull & Repulsion’ – uitgebracht door het Belgische Polderrecords - werd integraal en in volgorde gebracht voor een volgelopen zaal met enthousiaste fans die smullen van de sludge en doom. Aan de setlist werd zelfs al een nieuw nummer toegevoegd. Deze “Sulphur” is overigens één van de meest intense tracks van de set. Op “Abort”, de laatste track van het album, zingt de dochter van gitarist Mark en frontvrouw Jeska een stukje mee en dat mag ze op het concert in De Pit nog eens overdoen. De twee tracks die op het album al konden bekoren, zijn ook live toppers: “To Control The Sky” en “Age of Obsidian”. Het publiek vroeg nog beleefd om een toegift, maar die kwam er niet.
Jeska is een leuke ontdekking als frontvrouw. Met een paar eenvoudige handgebaren neemt ze haar publiek op sleeptouw. Aangename vocalen, leuke bindteksten, staat heel matuur, een beetje mysterieus en met vertrouwen op een podium, … Dat laatste geldt trouwens voor zowat de hele band, met vooral Koen (bas) en Mark die met volle teugen staan te genieten. Enkel gitarist Juriën heeft nog best wat groeimarge inzake podium-attitude, maar zijn solo’s brengt hij wel vlekkeloos. Mould’s enthousiasme slaat over op het publiek en deze band lijkt daarmee helemaal klaar voor grotere feestjes als Desertfest, Dunk!fest of ArcTanGent.

De Belgische stoners van Fire Down Below mochten in Terneuzen aantreden als headliner en maakte die nominatie helemaal waar. Hun album ‘Low Desert Surf Club’ opende internationaal heel wat deuren, naar onder meer Duitsland (op Ripplefest) en Nederland (op Into The Void), en binnenkort kunnen ze daar nog een tweede keer Alcatraz in Kortrijk en hun eerste concert in de Verenigde Staten (op Planet Desert Rock Weekend) aan toe voegen.
De set van het Gentse viertal in Terneuzen bestond uit een paar klassiekers  en veel nummers uit ‘Low Desert Surf Club’. Na “Red Giant” en “Ingnition” uit hun vorige album ‘Hymn Of The Cosmic Man’ volgden “Cocaine Hippo”, “Airwolf”, “Surf Queen”, “California” en “Mantra” uit het recente album. Bij California klapte het publiek spontaan het ritme mee en werd het refrein meegebruld. De vorige keren dat we Fire Down Below live zagen, werd bij “Dashboard Jesus” een extra drum in het publiek gezet waarop bassist Bert dan als extra drummer tekeer gaat. Deze keer bleven Bert en de extra drum op het podium en dat is toch een net iets andere beleving. Frontman Jeroen maakt dat goed door bij setafsluiter “The Last Cowboy” het publiek in te wandelen voor een wijdbeens gebrachte gitaarsolo.

De drie bands brachten in De Pit elk een interessante set voor een enthousiast publiek. Van Columbarium en Fire Down Below konden we dat vooraf al een beetje voorspellen, van Mould zijn we nu zeker dat ook die band een blijvertje is.

Organisatie: De Pit, Terneuzen

The Black Crowes

The Black Crowes - Straffe kraaien boven Brussel

Geschreven door

The Black Crowes - Straffe kraaien boven Brussel

Jim Jones is een ouwe rot in garagerockland, al sedert de jaren 90 maakt hij de meest vettige garagerock, eerst met de underground bands Thee Hypnotics en Black Moses, later met zijn eigen combo’s Jim Jones Revue, Jim Jones & The Righteous Mind en tenslotte Jim Jones All Stars.
Hij is trouwens een ouwe gekende van The Black Crowes, de derde plaat van Thee Hypnotics ‘The Very Crystal Speed Machine’ werd geproduced door Chris Robinson. Niet zomaar toeval dus dat Jim Jones hier nu als support act van The Crowes komt opdagen.
Met zijn All Stars voegt hij heel wat schwung toe aan zijn vuile rock’n’roll, en dat dankzij een lekker swingende band met onder meer twee saxofoonspelers. De All Stars laten met deze aanpak de songs een flink stuk zwieren en rollen, er zit met name heel wat vuur in bruisende rockers als “Parchman Farm” en “Troglodyte”. Zelfs “Run Run Run” van The Velvet Underground wordt in de swingpan gedraaid, en het klinkt prima. Stevige opwarmer, het publiek is klaargestoomd.

Na hun zeer gesmaakte doortocht eind 2022 in de Lotto Arena, waar ze ‘Shake Your Money Maker” integraal speelden, wisten we het al, The Black Crowes zijn weer helemaal alive and kicking. Met de stomende nieuwe plaat ‘Hapiness Bastards’ hebben ze daar nu een joekel van een uitroepteken bijgezet. Dit album is even sterk als die eerste twee fenomenale platen uit de jaren negentig, en dit is te merken in hun wervelende liveshow waar de nieuwe songs trots staan te schitteren tussen een hoop klassiekers.
Bij de meeste bands van hun generatie zakt de live show telkenmale ineen als er nieuwe nummers bovengehaald worden, maar bij The Black Crowes blijft de spanningsboog immer strak omdat die songs gewoon even vinnig en krachtig zijn.
Een stomend “Bedside Manners” steekt al onmiddellijk de lont aan het vuur en een geweldig rockend “Dirty Cold Sun” creëert een opwinding waar The Stones de laatste 20 jaar alleen maar konden van dromen.
Met de ultra hete rock’n’roll van “Thick and Thin” en de furie van “Twice As Hard” worden twee uiterst vitale oudjes van stal gehaald en die klinken feller dan ooit. Het nieuwe en overheerlijke “Cross Your Fingers” pakt naadloos de draad over, een heerlijke song met een bluesy intro die overgaat in een onsterfelijke riff, hier zit klasse en buskruit in.
“Thorn In My Pride” is vanavond de enige song die een lange jam uitvoering meekrijgt, en dat is net als vorig jaar in de Lotto Arena wederom een bruisend hoogtepunt waarop Chris Robinson een borrelend potje mondharmonica speelt en waarin broertje Rich zijn slide gitaar naar wonderlijke hoogtes stuurt. De bijzonder kwieke Chris Robinson is trouwens gans de avond ook bijzonder goed bij stem, zijn rauwe soulvolle vocals zijn snediger dan ooit. De Soulsong “Oh Josephine” wordt zo naar een hoger niveau getild, op de plaat ‘Warpaint’ (2008) is dit maar een matig ding, maar live schittert het door de uitmuntende zanger en bovendien mondt het uit in een spetterende gitaarapotheose. De soul blijft nog langer in de lucht hangen met de onvermijdelijke en immer splijtende Otis Redding cover “Hard To Handle” en met een wondermooi “She Talks To Angels”.
The Black Crowes worden dan nog eens geruggesteund door twee bevallige en diep gedecolleteerde backgroundzangeressen die het geheel er nog wat soulvoller en warmer op maken. 
Enkel bij “Soul Singing” blijven we een beetje op onze honger zitten. Niet omdat de song hier slecht gespeeld wordt, verre van, maar omdat we weten stiekem hopen dat The Black Crowes “Soul Singing” hier alweer zouden laten ontsporen in een hemelse jam zoals de versie op het fantastische live album ‘Freak’n’Roll into The Fog’, wat ze helaas niet doen. Geen nood, het is de flitsende nieuweling “Flesh Wound” die het tempo opschroeft om uiteindelijk te landen in een extatische finale met de kleppers “Jealous Again” en “Remedy”, kanjers die hier in hun volle glorie neergezet worden en de AB compleet uit zijn dak laten gaan.

The Black Crowes stappen er uit met een potje onvervalste en retestrakke rock’n’roll, Chuck Berry’s “Carol”. Er uitgaan met een knal, heet dat.

Organisatie: Live Nation

Pagina 11 van 891