logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

cave_in_soulcru...
Paradise Lost

Tom Robinson

Tom Robinson - Glad to be grey

Geschreven door

Tom Robinson - Glad to be grey

Een driedaagse tournee door Vlaanderen als vervangende uitloper van wat een soort van jubileumconcert in het Casino van Oostende had moeten zijn. Dat nam Tom Robinson voor zijn rekening. De getalenteerde singer-songwriter en icoon van de Britse punk- en LGBTQ-gemeenschap zou zijn 70ste verjaardag vieren in het prestigieuze Casino, maar het werden op zijn 72ste passages langs Knokke-Heist, Leffinge en Vilvoorde. We pikten er voor dit concertverslag die van Leffinge uit, in de knusse, pluchen zetels van een zo goed als uitverkochte De Zwerver. Afgaand op de gemiddelde leeftijd in de zaal waren die zetels geen overbodige luxe, maar behalve dat ademde de hele avond de sfeer van de hoogdagen van de subversieve punk.

Tom Robinson had zijn vaste band meegebracht, met Lee Forsyth Griffiths als backing vocalist, Adam Philips op gitaar, Andy Treacey op drums en Jim Simmons op keyboards. Dat had het voordeel dat Tom enkel zong en bas speelde en niet zelf ook achter de toetsen moest plaatsnemen, wat hij vroeger wel al eens deed.
De avond werd op gang getrokken met een bombastische, fel rockende versie van “Winter of ’79”, met een snedige gitaarsolo van Philips. Niet het bekendste nummer van ‘Power In The Darkness’, het doorbraakalbum van de Tom Robinson Band in 1978, wel een vaste waarde in Tom’s liveset. Hij had bij dat eerste nummer moeite om in de geluidsmix boven de instrumenten uit te komen en je kreeg daardoor al wat medelijden. Wordt het zo’n avond? Toch meteen een enthousiast applaus.
Tweede in de set was “Ricky Don’t Lose That Number”, een cover van Steely Dan met een Roxy Music-aanpak, en daar zat de geluidsmix dan gelukkig wel goed. Hij zingt die cover al sinds 1984 en zo is die ook een beetje van hem geworden. Vandaar opnieuw naar het rockgeweld met “Grey Cortina” en een leuke uitdaging die Tom zichzelf had opgelegd. “Als je ouder wordt, ga je bijna automatisch ook je eigen nummers trager spelen. Vroeger speelden we “Grey Cortina” in minder dan 2 minuten. Zet jullie timers maar aan voor deze oude man.” Ik heb het niet tot op de seconde na gecontroleerd, maar toen de speelduur vanuit de zaal geroepen werd, repliceerde Tom met “not too bad for 72”.
Meezinger “Martin” hadden we niet zo vroeg in de set verwacht. Er waren best wel wat mensen in de zaal voor wie dit het eerste Tom Robinson-concert was en hen werd door de joviale meester zelve uitgelegd hoe en vooral ook waarom ze konden meebrullen. En dat deed de hele zaal. “Too Good To Be True” werd vervolgens opgedragen aan Danny Kustow, de mede-oprichter van de Tom Robsinon Band die een paar jaar geleden overleed. Adam Philips deed Kustow’s solo in die track alle eer aan.
“Mighty Sword Of Justice” was het enige nummer uit ‘Only The Now’, het voorlopig laatste studio-album van Tom Robinson uit 2016. Lee Forsyth Griffiths mocht dan één van zijn eigen nummers brengen (“Silence = Death”), misschien ook om Tom’s stem wat rust te gunnen.
Vertellen deed Robinson wel honderduit, met bindteksten die ik ondanks zijn veelvuldige eerdere passages in ons land nog niet eerder gehoord had. Zoals over de ontstaansgeschiedenis van hitsingle “War Baby”. Hoe de Tom Robinson Band uiteenviel na hun concerten op het toen nog dubbelfestival Torhout/Werchter. Hoe de Britse fiscus achter hem aan zat voor verschuldigde taksen op voorschotten die al lang opgesoupeerd waren en hoe het tweede album van de Tom Robinson en het eerste van ‘Sector 27’ flopten, waardoor hij zonder een stuiver op zak vluchtte naar Hamburg en alles verpatste wat hij had. Zijn laatste flightcases verkocht hij aan Eddy Grant – de twee hadden elkaar niet eens herkend – en die gaf de Brit het zetje dat hij nodig had: “you’ll come back”. Terwijl de muziekbusiness hem afgeschreven had, scoorde Tom Robinson (solo) daarop wereldwijd met “War Baby”, nota bene uitgebracht in eigen beheer. Voor hem is het daarom nog steeds een emotioneel beladen nummer.
Lee nam gelukkig een stuk zangpartij over. Later zou Tom vertellen dat hij nog steeds herstelt van een covid-longinfectie, opgelopen op een Brits festival toen iedereen dacht dat corona de wereld uit was. Meteen ook de reden waarom hij na het optreden de fans niet kwam groeten. Op zijn leeftijd moet je niet te veel risico’s nemen.
Het laatste nummer voor de pauze werd “Atmospherics (Listen To The Radio)”, de single die volgde op “War Baby” en die enkel in België en Nederland echt brokken maakte. Hier nam het publiek gewillig de ‘Oeh-Oehs’ over van de niet aanwezige Marsha Hunt.

Deel twee van de set, na de pauze dus, begon met een relatief lange uiteenzetting van Tom in het Nederlands. Allemaal korte zinnetjes die hij tijdens het touren door Vlaanderen en Nederland opgepikt heeft. Dat betoog eindigde met “en daarom ga ik nu een liedje in het Frans zingen”. Dat liedje was “Les Bourgeois” van Jacques Brel, dat hij eerder zelf vertaalde tot “Yuppie Scum”. Beide versies brengt hij doorgaans feilloos, maar in De Zwerver bleef hij halverwege haperen en zelfs na wat spieken op de gsm voor de lyrics ging het minder vlot dan anders. Speelt de leeftijd hem dan toch parten?
Tom Robinson vermijdt op zijn 72 een beetje de songs waarop hij hoge noten moet halen of noten lang moet aanhouden. “Spain” was een welkome uitzondering, met Lee als back-up. En weer een leuke anekdote: Het lied gaat over een gebroken hart dat hij in Griekenland opliep, maar Greece bekt niet zo goed als Spain.
Via de softrock van “Still Living You” ging het dan naar het luid meegebrulde gay-anthem “Glad To Be Gay”. Op die song smokkelt hij bij zowat elke tour nieuwe stukjes in de lyrics, maar deze keer beperkte hij zich tot de onvermijdelijke parodie op zichzelf: “I’m 72, I’m glad to be grey”.
De reguliere set werd afgesloten met nog twee felle, dampende rockers: “Up Against The Wall” en “2-4-6-8 Motorway”. Beperkte het publiek zich tot dan tot enthousiast applaus en meezingen en –klappen, dan veerde het voor deze songs recht uit de pluchen zeteltjes. Omdat het publiek het refrein van “2-4-6-8 …” bleef scanderen, maande Tom de andere muzikanten vriendelijk aan om die outro nog met een paar lengtes op te rekken.
Een bisronde kon dan natuurlijk niet uitblijven. Het eerste nummer werd opgedragen aan de inmiddels overleden Roger Christiaens, de Vlaming die jarenlang de vaste geluidsman en tourmanager was van Tom Robinson. Dat nummer was een cover van “Eenzaam Zonder Jou” van de Vlaamse schlager-koning Will Tura, integraal in het Nederlands gezongen. De laatste akkoorden in De Zwerver waren die van “Power In The Darkness”.

Een feest van herkenning dus in De Zwerver. Een kniesoor zal opmerken dat er een paar hits of vaste waarden uit de liveset ontbraken. “You Tattood Me” zal vocaal wel een uitdaging zijn op 72 en van ‘Only The Now’ hadden we misschien graag nog “The One” of “Don’t Jump Don’t Fall” gehoord, of nog passender: “Never Get Old”. De set had met nog een pauze en dan “Rum Thunderbird”, “Living In A Boom Time”, “Brits Come Rolling” of “Back In The Old Country” misschien zelfs een drieluik kunnen zijn, maar we willen Tom’s kaars misschien ook niet te snel opbranden.
In maart van volgend jaar komt hij nog eens naar België voor een korte tournee langs Evergem, Lokeren, Beveren, Turnhout, Herent en Pelt. U kan uw kelen alvast beginnen smeren.

Organisatie: Blue Sky Concerts (ism De Zwerver, Leffinge)

Black Mirrors, Botanique (Orangerie), Brussel op 18 november 2022 - Pics

Geschreven door

Black Mirrors, Botanique (Orangerie), Brussel op 18 november 2022 - Pics

BLACK MIRRORS’ new album entitled Tomorrow Will Be Without Us will strike like a bomb! To be released worldwide on November 4th 2022 via one of the world’s most renowned Rock labels Napalm Records, BLACK MIRRORS have crafted an absolute Rock diamond full of 90’s Rock & Pop influences of a level that we have been missing for who knows how long!

Together with the touch of the worldwide-acclaimed producer Alain Johannes (Eagles Of Death Metal, Queens Of The Stone Age, Arctic Monkeys, No Doubt,…), BLACK MIRRORS have given us perhaps one of Europe’s best Rock albums of the last decade! The Brussels-based 5-piece led by one of Belgium’s most talented vocalists and performers Marcella Di Troia, has completely reset the bar to unexpected heights and this new record is promising to leave its mark in today’s Rock scene worldwide!

SUPPORT ACT - The RG's (BE)

FOR FANS OF Truckfighters, All Them Witches, Kadavar, Graveyard, Radio Moscow

(Bron: Botanique, Brussel)

Neem gerust een kijkje naar de pics

Black Mirrors
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4497-black-mirrors-18-11-2022.html
The RG's
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4496-the-rg-s-18-11-2022.html

Org: Botanique, Brussel

Dreamcatcher, 013, Tilburg op 17 november 2022 - voorstelling

Geschreven door

Dreamcatcher, 013, Tilburg op 17 november 2022 - voorstelling

De K-pop groep Dreamcatcher is ooit begonnen als Minx. Ondertussen zijn er paar nieuwe bandleden bij en in deze bezetting zijn ze bezig aan hun wereldtournee [Apocalypse : Follow us].  De Europese poot van de tour kent 5 stops waaronder in Poppodium 013. Het concert flirtte met het bordje ‘uitverkocht!’
De fans, of beter gezegd The Imsonia, waren voor het concert al volop aan het inzingen en dat zingen zou pas stoppen na de laatste noot van hun Dreamcatchers.
Openen deden ze met “Vision” en het gaf al direct een staalkaart van wat volgen zou. Toffe choreografiën en popliedjes met een flinke beat. De danstrein raasde verder, geruggensteund door uitgekiende projecties. Fijn was het om te zien dat er toch ruimte was voor spontaniteit tijdens sommige nummers. De groepsleden zochten regelmatig contact met hun fans.  £
Halverwege was het tijd voor een spelletje waarbij elk groepslid een kort solomoment kreeg.
Na dit intermezzo werd het tempo iets opgevoerd. Er kwam wat meer rock in sluipen. De fans deden lustig mee en zwaaiden erop los met hun glowing sticks. Deze sticks hebben een bol met lampje in dat van kleur verandert op commando. Dit brengt niet alleen centjes in de toerkassa maar toch ook veell sfeer in de zaal.
Tijdens “Some Love” zwaaiden de groepsleden met de hartjesballonnen die hun fans meegebracht hadden voor hen.  Mooi !Na 2 bisnummers was het dan echt gedaan en zagen we toch vooral veel blije fans.
Het land van de Nederpop was deze avond toch ook een beetje het land van de k-pop! Een experience!

Setlist: VISION – MAISON – Because - Red Sun - Rainy Day - Jazz Bar - Poison Love - Odd Eye – Scream - Playground / Beauty Full / No Dot / Winter / Entrancing / For / Cherry (Real Miracle) (Solo Showcase) -
Break The Wall - Locked Inside a Door - Silent Night - Wind Blows – BOCA – Fairytale – Starlight - Some Love
Encore: Over the Sky - New Days

Org: 013, Tilburg

The Comet Is Coming

The Comet Is Coming - Zinderende elektro-jazz

Geschreven door

The Comet Is Coming - Zinderende elektro-jazz
Aéronef (Club)
Lille

Het trio The Comet Is Coming heeft met ‘Hyper Dimensional Epansion Beam’ alweer een bruisend nieuw album uit. Hun mix van jazz, elektro en psychedelica is uniek en op het podium groeit dit uit tot een uiterst explosieve en opwindende sensatie. Keyboardist Dan Leavers zorgt voor de immer pulserende beat, hij is degene die van The Comet Is Coming een dansbare en prikkelende beleving maakt. De uitblinker van deze band is echter de immer bedrijvige en virtuoze saxofonist Shabaka Hutchings, die ook actief is in de al even vernieuwende jazz acts Sons Of Kemet, Melt Yourself Down en Shabaka & The Ancestors. In een bijwijlen free-jazz achtige stijl volgt hij de beats van Dan Leavers en zorgt hij voor een opeenvolging van sax-huzarenstukjes zonder daarbij over de rooie te gaan.

Hun meestertrack “Summon The Fire” zit al vrij vroeg in de set, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee al hun beste pijlen hebben verschoten, want The Comet Is Coming wordt hierna alleen maar heter, spannender, hitsiger en dansbaarder. Dit via de meest opzwepende tracks als “Atomic Wave Dance”, “Angel Of Darkness” en “Pyramids”.
Tussen de zinderende beats en de magische saxsolo’s mag er ook al eens een drumsolo gedropt worden. Die komt van de fantastische Max Hallett, zo een typische jazz drummer, geen ego, wel een wonderbaarlijke stijl.
De sterkte van The Comet Is Coming zit hem in het feit dat de drie protagonisten elkaar perfect aanvoelen en mekaar voldoende ruimte geven terwijl de muziek steeds spannend en aanstekelijk blijft. Er is tijd voor uitspattingen, maar nooit vervalt men in freaky jampartijen die de vaart er zouden kunnen uit nemen.

Ruim meer dan anderhalf uur is het smullen van deze veelbewogen cocktail van jazz, funk, psychedelica en elektronica. Jazz kan al eens elitair en hautain klinken, maar dit hier is van de meest opwindende soort die we ooit hebben mogen meemaken.

Organisatie: Aéronef, Lille

The Chainsmokers

The Chainsmokers - Na de clubtour, klaar voor de festivalzomer!

Geschreven door

The Chainsmokers - na de clubtour, klaar voor de festivalzomer!

Bijna exact twee jaar na de oorspronkelijke datum , door de coronapandemie, was het dan eindelijk zo ver … het New Yorkse duo, The Chainsmokers kon eindelijk hun beloofde concert waarmaken in België. Wat oorspronkelijk in 2020 nog een ‘best of’ tournee moest zijn, is nu twee jaar later, een combinatie geworden met de voorstelling van hun 4e studio album ‘So Far So Good’.

… En alsof het zo moest zijn, bestaan ze net tien jaar. Reden genoeg voor een avondje vol leuke melodieën en opzwepende beats in Vorst Nationaal. "High" was de openingssong, een nummer van hun laatste nieuwe plaat en er volgden nog een vijftal nieuwe songs o.m. “Solo Mission”, “Testing”, “Riptide” en”iPad”; allemaal vocaal leuke songs die voorzien zijn met een nodig portie drama waarvan de oorzaak te vinden is van de minder leuke periode van de afgelopen twee jaar. Het is wel het juiste concept voor The Chainsmokers om drama en uitbundigheid te versmelten in hun live performance.
Na een wandeling in "Paris" volgde al snel "Don't Let Me Down" de samenwerking met zangeres Daya, waar het allemaal mee begon. Tussendoor klonk "Seven nation army” en Everytime We Touch”, van The White Stripes en Cascada respectievelijk door de boxen, letterlijk kleur gegeven van het nodig pyrotechnisch materiaal.
Matt McGuire, de drummer die de band vervoegde in 2017, blijkt een schot in de roos voor het duo, want er is sindsdien sprake van een band en niet meer van een DJ duo. Als je weet dat deze band 1/3 van hun award nominaties omzet in een overwinning, dan kan je zeggen dat Alexander ‘Alex’ Pall and Andrew ‘Drew’ Taggart van deze band een geoliede machine hebben gemaakt. De single "Something Just Like This" hebben ze samen met Coldplay uitgebracht; het is net als “Closer”, met de Amerikaanse zangeres Halsey, als met "Selfie" in de bis, het nummer waarmee het begon, een succesverhaal. Het zijn die vibes die je met een goed gevoel doen terugkeren van een concert, door de leuke melodieën, de pompende beats en een indrukwekkende show met lasers, vuur en CO² kanonnen.
Ook wanneer de minder sterke nummer werden gebracht werden, bleven ze overeind door een ander element waardoor het nooit verveelde.
The Chainsmokers zijn een beleving en tekenen voor een avond vol adrenaline; de energie van de band is verenigbaar met het publiek, een smeltkroes vol tevredenheid. The Chainsmokers is festivalmateriaal. Brussel was hun laatste halte van die langverwachte Europese tour, eentje die alle pijlen mocht verschieten, en daar kunnen we alleen maar blij om zijn …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4495-the-chainsmokers-17-11-2022.html?ltemid=0

Organisatie: Live Nation

Graspop 2023 - 15 t-m 18 juni 2023 - Nieuwe headliner voor Graspop Metal Meeting 2023 - Gojira!

Geschreven door

Graspop 2023 - 15 t-m 18 juni 2023 - Nieuwe headliner voor Graspop Metal Meeting 2023 - Gojira!

Franse pletwals headliner op vrijdag 16 juni 2023!
De affiche van Graspop Metal Meeting 2023 krijgt met de toevoeging van Gojira steeds meer vorm. De Franse pletwals sluit onze North Stage af op vrijdag 16 juni.
De Franse progressieve deathmetalband groeide de afgelopen jaren uit tot een van de vaandeldragers van het extreme metalgenre. Vorig jaar verscheen hun zevende studioalbum “Fortitude”, een plaat volgens het vertrouwde Gojira-recept: lyrics over de aarde en spiritualiteit, melodieuze gitaarlijnen en beukende drums. Hun achtste passage in Dessel wordt er een die je absoluut niet mag missen!

De ticketverkoop voor Graspop Metal Meeting 2023 start op zaterdag 26 november

Ook in 2023 zal GMM 4 dagen een ijzersterke affiche voorschotelen. Graspop Metal Meeting 2023 vindt plaats van 15 t.e.m. 18 juni. Voor de 26e keer zal de Stenehei in Dessel daveren op zijn grondvesten! Traditiegetrouw barst de affiche van de beste bands uit alle genres: van hardcore tot hardrock, van black metal tot thrash metal, van punk tot metalcore en nog veel meer. GMM 2023, het metalen hoogtepunt van het jaar waar iedere metalhead nu al naar aftelt.

Meer info via www.graspop.be
Stay metal, stay safe & take care

Marble sounds, Depot, Leuven op 15 november 2022 - Pics

Geschreven door

Marble sounds, Depot, Leuven op 15 november 2022 - Pics
Vertrouwde melancholie!  - Ook anno 2022 staat Marble Sounds garant voor meesterlijk opgebouwde songs die betoveren met virtuoze melodieën en klanken.
Met vier studioalbums, twee MIA-nominaties, meerdere televisieoptredens en YouTube-successen met miljoenen views (‘Good Occasions’, ‘The Time to Sleep’) is Marble Sounds intussen een gevestigde waarde in de Belgische muziekscene. Bij het grote publiek gooiden ze hoge ogen dankzij hun diverse passages in de clubs , festivals, een tour door China én de grijsgedraaide radiohit ‘Leave the Light On’.
Marble Sounds heeft een nieuw album. 'Quiet', 'Never Leave My Heart' en ‘Axolotl’ omsluiten één gemeenschappelijke omschrijving. Beloftevol.

(bron: Depot, Leuven)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Yurt
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4494-yurt-15-11-2022.html
Marble sounds
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4493-marble-sounds-15-11-2022.html

Org: Depot, Leuven

Oorpool

Nature Boy -single-

Geschreven door

Na een reeks Spotify-singles in het Nederlands (“De Vlucht”!) en covers van Doe Maar en Noordkaap waagt Oorpool zich aan het Engels. “Nature Boy” is een cover van Nick Cave en die kreeg een catchy, uptempo synthwavejasje. De Oorpool-stem klinkt in het Engels nog net iets warmer en roestbruiner dan in het Nederlands. Misschien niet zoveel patine/doorrookt als Nick Cave zelve, maar bijzonder aangenaam. Jammer dat het kwikke tempo (nog twee tellen sneller dan het origineel) weinig plaats laat om vol van die stem te genieten.
Voor durf krijgt Oorpool alle punten, want je moet ballen hebben om dit op deze manier aan te pakken. Met nog een paar keer sleutelen aan het tempo en aan de plaats van de vocalen in de geluidsmix zou dit wel eens onvergetelijk kunnen geweest zijn.
Oorpool klinkt leuk in het Engels en ze kennen hun klassiekers, maar ik zou het Nederlands misschien toch niet te snel overboord gooien.

https://open.spotify.com/album/4d1xUAflF3qSmcHU49jYFc

Belgica Erotica

Oversexed Belgian New Beat -The Full Album-

Geschreven door

Van Belgica Erotica kregen we eerder reeds een paar knappe singles en EP’s voorgeschoteld. Kort na de single van oktober (“Test One, test Two, Test-Icle”) is er nu al een full album. Wie daarbij rekende op een ‘Best Of’ van het reeds uitgebrachte materiaal is er aan voor de moeite. ‘Oversexed Belgian New Beat’ bevat tien niet eerder uitgebrachte tracks.

Het album opent sterk met “Latex Lovers”. Die klinkt een beetje als basic- of proto-new beat, zoals de eerdere releases van Belgica Erotica, maar deze track heeft wel het leuke dat de verschillende ritmes het mooi van elkaar overnemen. Het bouwt netjes voort op de erfenis van Serge Ramaekers en co. En een beetje een onderhuidse erotische uitstraling. Een klassieker eigenlijk, nauwelijks te onderscheiden van wat er in de jaren ’90 uitgebracht werd.
Maar niet alle tracks zijn zo sterk. “Fully Horny” en “Intercourse Without A Pause” tonen dat je met dezelfde ingrediënten niet altijd een overheerlijk gerecht op tafel zet. Gelukkig schiet Belgica Erotica nog een paar keer goed raak op dit album: “Instru-mental Oversexed” is een toptrack, net als “Lust Behind Corners” en “Adult Entertainment Served Here”. Maar hier zit het erotische toch vooral in de songtitels en de schaarse lyrics en minder in de muziek.
Het dreigende “Hard Spanking” neigt wat naar EBM, maar dat had nog harder uitgespeeld kunnen worden. Met zo’n songtitel missen we toch een sample van een zweepslag en van een paar korte kreetjes (we proberen wat mee te gaan in de fantasie van Belgica Erotica). In de plaats daarvan krijgen we een catchy Oosterse vibe die van ver wat doet denken aan “China Town” van Nux Nemo.
Geduld wordt – toch vaak – beloond en dat geldt hier zeker voor wie de moeite neemt om het album volledig te beluisteren. Afsluiter “Nocturnal Bizarre” is een volledig instrumentale track die nog sterker is dan de openingstrack “Latex Lovers”.

En hier dekt de vlag de lading. Het klinkt allemaal heel nachtelijk en bizar op een ietwat exotische manier, drijvend op geile beats en melodieën. Een remix zou die pluspunten nog kunnen uitvergroten.

Electro/Dance
Oversexed Belgian New Beat -The Full Album-
Belgica Erotica

https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/oversexed-belgian-new-beat-the-full-album

Jethro Tull

Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk

Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk  
Koninklijk Circus - Kursaal
Brussel - Oostende
2022-11-14 + 15
Filip Gheysen en Johan Meurisse

Een icoon in de progressive sound is zondermeer Jethro Tull, het alter ego van Ian Anderson. De Schot is de vaste weerkerende waarde. Eventjes voor het concert werden we schoolgewijs even geduid wat dit genre omvatte alsook welke belangvolle , invloedrijke bands in en met het genre te maken hadden , als o.m. Yes, Marillion, Rush, Mike Oldfield , Focus, Moody Blues of meer naar het heden toe Porcupine tree, Opeth en Dream Theater .
In die sound van Jethro Tull worden de elementen van de stijl  naar een hoger niveau getild en zijn retro, hardrock, blues, folk , klassiek , symfonie, soundscapes diep geworteld; hier worden melodie en ongewone, complexe constructies vol verrassende ,soms onverwachtse tempowissels met een alledaagse, maatschappijkritische, filosofische blik , met een zeker  relativeringsvermogen en fijngevoeligheid gecombineerd.
Het unieke dwarsfluitwerk met één been gekruist is en blijft het handelsmerk van Anderson . We werden 2x een uur lang ondergedompeld in die muzikale wereld , een fijne tocht van 67 tot nu, zeerzeker nu dat er na twintig jaar een nieuwe plaat verscheen, ‘The zealot game’ , waarvan vanavond een paar nummers zich goed konden nestelen in de rij sterke nummers en het rijkelijk gevulde oeuvre .
Al zijn de vocals meer verteltrant geworden, de danspasjes iets soberder, strammer, onvaster, we kregen hier een staaltje van mans meesterlijke flute spel , alsook de goed op elkaar ingespeelde muzikanten , die voldoende ruimte kregen om hun talent , kunde en vindingrijkheid te laten horen in de rits sfeervolle , bezwerende groovy (mooi uitgediepte) nummers die het publiek (op leeftijd) moeiteloos wisten in te nemen; ze werden steeds op een warm , welgemeend applaus onthaald. De spacey, kleurrijke projecties, clips , retrovisuals boden een meerwaarde.
Voor de minder goede Tull-kenners , neem alvast “Aqualung”, “Locomotive breath” , “Dharma for one” en “Bourrée” eens onder loep.
(Johan)

Een overzicht van de twee sets ‘Prog Years’, de voorbije dagen in het KC, Brussel en Kursaal, Oostende lees je hier

Jethro Tull - The Prog Years - Een muzikale dwarsdoorsnede van Ian Andersons werk 

Met “For a Thousand Mothers” en “Love Story” maakt de band een denderende entree. De band speelt professioneel en de dwarsfluit van Anderson is nog altijd flitsend als een eekhoorn die in het Engelse woud langs de eiken op en neer rent. De man heeft al driekwart van een eeuw op zijn teller en staat er nog altijd. Alleen zijn stem heeft wat te lijden onder de jaren. Mocht dit iemand verwonderen, laatst hoorden we Joni Mitchell ook zeggen dat ze nu een alt heeft i.p.v. een tenor en dan lukken die oude nummers niet zo goed meer.

De tour is getiteld THE PROG YEARS en van “Living in the Past” krijgen we een progversie met het orgel in de hoofdrol. Vintage beelden uit Top Of The Pops, Bob Kennedy, Vietnam en Neil Armstrong in een caleidoscoop flitsen voorbij. Het oog wil ook wat! We zien (niet voor het laatst deze avond) ook een royaal behaarde Anderson uit de seventies.
“Hunt by Numbers” is opgedragen aan Andersons Pussycat die "unlike Joe who is a vegan" (een sneer naar de drummer) vogeltjes de kop afbijt. Meteen maakt de frontman het weer goed met de drummer die in “Dharma for One” een drumsolo mag ten beste geven zoals in de tijd van de dinosaurussen. Hoeveel drummers heeft Jethro Tull intussen gehad? 127? Nee dat is overdreven, het waren er nog maar 43. De drumsolo mét cowbell (!) zorgt voor enthousiaste kreetjes in de zaal en een reuzeapplaus. "Not too much, he might play another one."
“The Clasp” gaat over deze tijd waarin mensen langs elkaar heen leven zonder echt contact te maken terwijl onze leiders op tv elkaar een ongemeende handdruk geven. We zien beelden van Trump, Merkel, Obama... die handjes schudden met Poetin.
De nieuwe plaat ‘The Zealot Gene’ moet ook de nodige aandacht krijgen: “Mine Is the Mountain” gaat over "The interventionist God, The one you pray to when you want to... have something!" Een lik fijne kritiek op de gelovigen die komen bedelen bij hun god. Anderson zingt de titel met falsetstem en drukt daarbij telkens een pedaal in. In “Black Sunday” (uit 1980) is een prominente rol weggelegd voor de gitarist als zanger. Hij is waarschijnlijk jonger dan de song en speelt een gitaarsolo rug aan rug met de dwarsfluit.
Vlak voor de pauze krijgen we nog een monument uit de geschiedenis van Tull dat 300 jaar terugkeert in de tijd: “Bourrée” van Johann Sebastian Bach. Geflankeerd door David Goodyear op bas, zet Anderson heel snel in met een barokorgel dat de progrock eer aandoet. Maar dan wordt het publiek bediend met de originele stapmaat wat resulteert in een meeklapper tot de jazzmaten het ritme verstoren en de klappers (gelukkig) de handjes weer stilhouden. En zoals op de iconische logo van de groep: Ian kan het nog op 1 been!

Na de pauze gaat er meteen een nieuw muntje in de jukebox voor “Too Old to Rock 'n' Roll, Too Young to Die”. Met beelden van zijn jongere zelf geschminkt als oude man (die er ouder uitziet dan hij nu is) brengt Anderson glamrock van de bovenste plank. Een interview op de website van de groep leert ons dat het nummer niet gaat over een oude rocker, maar wel “over de cyclische modeveranderingen in pop- en rockmuziek. Vrij voorspellend voor 1975 eigenlijk, gezien de eindeloze recycling van muzikale invloeden uit de jaren 60 en 70 die tegenwoordig de hitlijsten vullen.”
“The Zealot Gene,” titelsong van de nieuwe plaat gaat opnieuw de maatschappijkritische kant uit. Het gaat over Trump of welk populist dan ook die aan de macht wil blijven dankzij het gebruik van sociale media: like-follow-share!
Met de “Pavane” van Gabriel Fauré krijgen we een tweede stukje klassiek overgoten met een rocksausje. Misschien hoorde Anderson dit ooit in de ‘progjaren’ van Thijs van Leer die naast Focus ook de klassieke toer op ging?
Ook “Mrs Tibbets” is een nieuw nummer dat verwijst naar de moeder van Paul Tibbets, de piloot van de Enola Gay die in 1945 de atoombom op Hiroshima liet vallen. Besluit volgens Anderson: "She better kept her pants on"
Voor we aan de bisnummers toe zijn krijgen we nog twee klassiekers: “Songs From the Wood” en “Aqualung”. Het eerste wordt opnieuw ondersteund met beelden van ondermeer de platendraaier in de jaarringen van een boomstam die we ook op de platenhoes terugvinden. Ook oude beelden van lang vervlogen versies worden synchroon meegezongen zodat het bijna playback lijkt! Bij “Aqualung” helemaal geen beelden wat alle ruimte geeft voor improvisatie. Er wordt dan ook gefreewheeld op de fluit en orgel dat het een lust is. Pas na enkele minuten komt deze 50-jarige monsterhit echt op gang. Naast een machtige gitaarsolo krijgen we ook een stuk luchtgitaar op de fluit.
Het bisnummer kon niets anders dan “Locomotive Breath” zijn. Misschien te hoog gegrepen voor de stem maar voor de rest een energieke versie van deze classic hit.
Op de tonen van “The Dambusters March” verlaten we het Koninklijk Circus en marcheren we terug naar het station.

Nee, we zagen niet meer de band Jethro Tull die we kennen van de oude vinylplaten. Maar van wie zijn ook alweer de wijze woorden "Ne zanger is een groep"? Ian Anderson is Jethro Tull, hoeveel drummers of gitaristen of andere er ook worden ingeruild.
(Filip)

Setlist:
for a thousand mothers – love story – living in the past – hunt by numbers – dharma for one – clasp – mine is the mountain – black Sunday – bourrée (classic)
too old to rock’n’roll, too young to die – the zealot gene – pavane (xmas album) , mrs tibbets, songs from the wood, aqualung – locomtovie breath – the dambusters march (outtro)

Organisatie: Greenhouse Talent (ism o.m. Kursaal Oostende)

Pagina 3 van 823