logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Paradise Lost
Wet Leg

Little Kim

Little Kim - Het voelt al wat onwennig als ik eens niet in het Nederlands zing

Geschreven door

Little Kim - Het voelt al wat onwennig als ik eens niet in het Nederlands zing

Little Kim maakt met haar album ‘Moederland’ haar solo-debuut en dat gaat niet onopgemerkt voorbij. Musiczine polste via een interview met Kimberly Claeys naar de totstandkoming van dat album en dat leverde een leuk in interessant gesprek op.

‘Moederland’ heeft een beetje de euforische vibe van ‘eindelijk, corona is voorbij’, maar het album is een stuk eerder ontstaan?
Kimberly Claeys: “Zoals wel voor meer artiesten zal gelden was het begin van de viruspandemie een plotse stop in al mijn muzikale activiteiten. Ik was begonnen als zangeres bij folkband Kadril en had net hun Spaanse productie Paloma Dorada ingestudeerd om op tournee te trekken en plots viel alles weg. Met mijn andere band, Little Kim & The Alley Apple 3, hadden we even daarvoor beslist om na het derde album een sabbatjaar in te lassen om ons wat te herbronnen over het vervolgtraject voor die western swingband. Waar ik naast mijn werk en gezin doorgaans een drukke muzikale agenda heb, viel ik nu copleet stil en dat gaf tijd om na te denken. Op de vraag wat ik nog wilde bereiken op muzikaal gebied was er maar één antwoord: een eigen album.

Je verkeert op dat album in goed gezelschap: Bruno Deneckere, Lieven Tavernier, Guido Belcanto, …
KC: ‘Moederland’ is een beetje het foto-album waarin ik terugblader naar mijn muzikale pad. Wat vaststond was dat ik zeker zou samenwerken met enkele mensen die ik ken van de jamsessies in de Missy Sippi in Gent, iets waar ik hard van hou. Met Lieven Tavernier heb ik samengewerkt voor Franse versies van zijn songs. Er doen een paar mensen mee met een Kadril-connectie, … We hebben lang gezocht en geprobeerd om van een Alley Apple 3-song een goede vertaling te maken, maar daar waren we uiteindelijk niet tevreden genoeg over om die op het album te zetten. Guido Belcanto ken ik dan weer al heel lang. Hij vroeg mij indertijd als vervangster van An Pierlé om live zijn duet “Toverdrank” te brengen, de vertaling van “Summer Wine”. Daarna vroeg hij me om mee te werken op een paar van zijn volgende albums. De keuze van mensen om mee samen te werken verliep eigenlijk heel organisch. Alles wees zichzelf uit.

Guido Belcanto is niet alleen tekstleverancier op ‘Moederland’, maar is ook producer. Had je geen schrik dat hij te hard zijn stempel op jouw album zou drukken?
KC: Ik stond figuurlijk al met één been in een zelf geboekte studio voor opnames toen Guido mij opbelde en voorstelde dat hij producer zou zijn en dat we zouden gaan opnemen met Het Broederschap, zijn vaste begeleidingsband, in de studio van Nicolas Rombouts, de producer van zijn laatste albums. Dat was een aanbod dat ik niet kon afslaan. Van die beslissing heb ik zeker geen spijt, want hij en zijn team hebben ‘Moederland’ naar een next level kunnen brengen. Alle beslissingen zijn overigens in gemoedelijk overleg genomen en ik sta achter elke punt en komma. En bij twijfel kan ik altijd bij mijn man terecht voor onafhankelijk advies. In wezen ben ik een ‘goestendoener’ die zich niet makkelijk laat leiden. Ooit stond er een volledig team klaar om mij als jong meisje te kneden tot een zingend en playbackend dance-poppetje, maar zelfs toen al voelde ik dat ik alleen mijn eigen ding kan doen als ik gelukkig wil zijn. Guido is overigens zelf ook iemand die gewoon zijn goesting doet. Heel wat mensen vinden dat je songs van de grote Bob Dylan niet zomaar mag coveren, maar wat hij doet met zijn vertalingen van “Don’t Think Twice” en “If You See Her, Say Hello” is gewoon fenomenaal.

Hoe komt het dat er geen enkele eigen song op het album staat?
KC: Het klopt dat ik zelf geen credit als tekstschrijver heb op ‘Moederland’, maar het album staat vol met songs die voor mij vertaald of geschreven werden of die mij op het lijf geschreven zijn. En ik had zeker wel inbreng in de teksten en vertalingen. Aan een aantal teksten hebben we met z’n allen heel lang gesleuteld tot ze helemaal goed zaten voor mij. Als je met zo’n gerenommeerde mensen kan samenwerken, moet je toch gewoon niet twijfelen.

‘Moederland’ is volledig in het Nederlands. Ook een voor de hand liggende keuze?
KC: Op concerten van Guido Belcanto zong ik al wel in het Nederlands, maar het duurde tot mijn eerste concerten met Kadril vooraleer ik besefte dat ik een volledig concert kon ‘dragen’ in het Nederlands. Dat voelde echt aan als thuiskomen en nu voelt het zelfs al wat onwennig als ik eens niet meer in het Nederlands zing. Om het ‘foto-abum’ van mijn muzikale verleden compleet te hebben was ik eerst van plan om voor ‘Moederland’ toch één song in het Frans op te nemen. Omdat ook dat is wie ik ben. Live ga ik de set wel aanvullen met een paar songs in het Frans of Engels, maar met enkel songs in Nederlands vormt het album – op dat vlak – één mooi geheel. Het is voor de muziekliefhebbers misschien al wat moeilijk dat er zoveel genres op mijn album staan.

Inzake genres gaat het inderdaad een paar richtingen uit: country, folk, roots, americana, het betere levenslied, …
KC: ‘Moederland’ is ontstaan als een behoefte en dus niet met een groot masterplan of een onwrikbare premisse waarvan ik ben uitgegaan. Het is ik en mijn songs en ik heb vooral de muziek gevolgd naar waar ze mij bracht. Ik ben opgegroeid met de platen van Dolly Parton, Linda Ronstadt, Emmylou Harris, Willy Nelson, Johnny Cash, Kenny Rogers, … en ik heb nog altijd een grote liefde voor country. Van Shania Twain heb ik vaak en met veel plezier covers gezongen. Die liefde voor country zullen mensen zeker terughoren in mijn muziek. Van daar is het maar een kleine stap naar de andere genres. We hebben geprobeerd om alles mooi aan elkaar te smelten en ik hoor dat dat goed gelukt is.

Het uitbrengen van een solo-album had het moment kunnen zijn voor een nieuwe artiestennaam.
KC: Dat is ter sprake gekomen. Als ik dat had willen doen, was dit album het beste moment. Er is inderdaad die Amerikaanse rapster Lil Kim en Little Kim klinkt misschien wat te Engels-Amerikaans voor iemand die een Nederlandstalig album uitbrengt, maar dit is het album dat toont wie ik ben als artiest en dan kan ik toch maar moeilijk mijn eigen artiestennaam verloochenen.

Je zal ‘Moederland’ promoten met optredens. Zal dat makkelijk te combineren zijn met je andere muzikale projecten?
KC: De agenda voor de promotie van dit eigen album begint aardig vol te lopen en ik hoop natuurlijk dat er nog heel veel concerten kunnen bijkomen zodat ik van de zaalconcerten naadloos kan overstappen naar de zomerfestivals. Een drukke agenda heb ik altijd al vlot kunnen managen en ik verwacht niet dat het zo druk wordt dat ik Kadril zou moeten opgeven. Ik hoop echt dat ik als frontvrouw mag oud worden met hen. Met de Alley Apple 3 hebben we intussen ook opnieuw contact en ook daar begint het te kriebelen. We hebben met die band een mooi traject afgelegd in binnen- en buitenland en dat verhaal is misschien nog niet helemaal verteld, maar voorlopig zijn er nog geen plannen. We zien wel wat de toekomst brengt. Eerst wil ik vooral voluit genieten van alle songs van mijn eigen album.

Wie niet ontgoocheld wil worden, kan maar beter zijn idolen nooit ontmoeten. Of toch?
KC: Van Eva De Roovere – trouwens één van mijn voorgangsters bij Kadril - ben ik al 20 jaar fan. Van toen ze na haar jaren bij Kadril ‘De Jager’ uitbracht. Ik was dan ook superenthousiast toen ze “Weeskind” samen met mij wou inzingen. Van het moment dat we samen in de studio stonden te zingen was er een klik, en een warm contact. De verzustering van onze stemmen maken die toch wel sombere tekst net iets minder triest.

“Moederland”, oorspronkelijk van Nathalie Merchant, is als lied over de oorlog plots weer brandend actueel en confronterend en staat in contrast of net in evenwicht met de lichtvoetigheid van “Neem Maar Mee”.
KC: Dat spelen met contrasten vind ik heerlijk. De ernst en de dramatiek van nummers als “Moederland”, “Weeskind” of “In April” die verbonden worden door lichtvoetige nummers als “Laura” of “De Tweede Kus”. Nog mooier is het als je de twee kan combineren, zoals in “Neem Maar Mee” met Lieven Tavernier die daarin een ‘tweede’ laag legt over de droefnis als je beseft dat je afscheid neemt van je jeugd. Ook leuk is gewoon al het vervangen van het standpunt in vertalingen, door ‘mannenliedjes’ te zingen als vrouw. Dat geeft soms een heel andere dimensie aan teksten. En je kan de grootste brok ellende die liedjesteksten soms zijn heel vaak compenseren met een vrolijke melodie. Een gebroken hart geneest makkelijker met glitters en een grote roze strik errond. Dat is ook een vorm van zelfrelativering: het is maar dat en het leven gaat verder. En zelfrelativering zit ook in verschillende nummers op dit album. In “Koningin Van Eén Avond” steek ik zelfs de draak met mijn eigen ambitie. Ik ben niet beginnen zingen om mezelf op de radio te kunnen horen of beroemd te worden. Dit album, deze songs, daar sta ik helemaal achter en ik aanvaard gretig alles wat ‘Moederland’ mij brengt.

Voor de releaseshow van ‘Moederland’ moet je op donderdag 10 november in het Leietheater in Deinze zijn.
Meer optredens vind je op www.littlekim.be

Pics homepag @Jan Verzelen

De review van ‘Moederland’ kan je nog eens nalezen op https://musiczine.net/nl/chroniques/item/87937-moederland.html

The Vintage Caravan

The Vintage Caravan - Oldskool hardrock feestje op z’n best!

Geschreven door

The Vintage Caravan - Oldskool hardrock feestje op z’n best!

"The Vintage Caravan is het levende bewijs dat je met onbeschaamde retro hardrock kan scoren. Misschien niet het meest populaire of sexy genre, maar dat zal ons worst wezen, want hier kunnen wij 100% van genieten.", schreef Musiczine eerder over het optreden in de Grand Mix, Tourcoing … Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
De band is op tournee om hun plaat van 2021, 'Monument', voor te stellen.

The Vintage Caravan - Ze hebben al verschillende locaties aangedaan, en hielden hier nog halt in o.m. Alcatraz Metal Meeting in 2021,  .
De AB Club was compleet uitverkocht. Het intieme kader van een concertzaal was mooi meegenomen. Hun krachtige sound, hun aanstekelijke muziek komt hier sterk tot z’n recht.
Anderhalf uur werden we ondergedompeld in een oldskool hardrockfeestje van oud en nieuw(er) materiaal.
De jaren 70 zijn onmiskenbaar, het resulteert in lange gitaar of drum solo's die adrenalinestoten bevatten. Ze maken de brug met het hier en nu, het klinkt eigentijds en daarbovenop krijgen we nog een dosis charisma; het zorgt voor een fijne, overtuigende set.
De combinatie intrigeert. Iedereen kan , mag headbangen en mag de vuist in de lucht steken; de songs worden prompt ook meegezongen .
Iedereen werd spontaan, losweg meegesleept in het muzikale verhaal van de IJslanders! Een sfeervolle, rockende retro avond. Wat een muzikale wervelstorm!

Setlist
Whispers //Crystallized //Reflections //Innerverse //Forgotten //Can't Get You Off My//Mind //Reset //Cocaine Sally //Hell //Babylon //On the Run //Expand Your Mind //Clarity  ENCORE: Midnight Meditation

Het gebeurt niet vaak dat de support een even sterke impact heeft als het hoofdprogramma Volcanova, eveneens uit IJsland, bestaat uit drie sterke muzikanten die ook de zang op zich nemen. De zang van de drummer sprong het meest in het oog.
We werden overstelpt van messcherpe riffs en lekkere drumsalvo's. Ze spelen stoner, hardrock en doom. Volcanova drukte het gaspedaal meteen in en ze straalden enorm veel charisma en spelplezier uit. Het publiek hield ervan.
Kortom , we hadden hier een band van drie muzikanten die perfect wisten een publiek te entertainen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Walter Trout, De Casino, Sint-Niklaas op 23 oktober 2022 - Pics

Geschreven door

Walter Trout, De Casino, Sint-Niklaas op 23 oktober 2022 - Pics

De carrière van Walter Trout leest een beetje zoals een suspense-roman. De blueslegende ging van grootse successen naar benevelde drugsperiodes en een niertransplantatie die hij amper overleefde.
Maar kijk, de grootmeester staat al meer dan 50 jaar op een podium, onder andere met The Bluesbreakers (de band van John Mayall), Canned Heat, Big Mama Thornton en John Lee Hooker.
‘Ordinary Madness’ is het 27ste album van de gitarist, maar nog steeds verdiept hij zich verder in blues, americana en rock.

Walter Trout is a blues magician, as he proves again on his latest record ‘Ordinary Madness’.

(Bron: De Casino, Sint-Niklaas)

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4419-walter-trout-23-10-2022.html?Itemid=0

Org: De Casino, Sint-Niklaas

TV Priest

TV Priest - Vloeken in de Church of England

Geschreven door

TV Priest - Vloeken in de Church of England
TV Priest

Mede dankzij Brexit zit de recente muziekgeschiedenis opgescheept met een resem grimmige post-punk bandjes die intussen vlotjes de weg hebben gevonden naar de mainstream. In de slipstream van populaire wegvoorbereiders genre Idles, Fontaines D.C. en Shame kwam begin vorig jaar ook het Londense kwartet TV Priest aangewaaid met de schromelijk onderbelichte debuutschijf ‘Uppers’. Amper anderhalf jaar later is daar al ‘de moeilijke tweede’ ‘My Other People’ waarvoor de band tot zijn eigen verbazing opnieuw onderdak vond bij de iconische grunge/indie platenstal Sub Pop. Geen idee of ze écht op zoek zijn naar een groot publiek, maar geen nood, wij vonden in de 4AD precies de juiste mensenmaat om dit stelletje getalenteerde Engelsen een heuse post-punk matinee aan de Kleine Dijk te zien afsluiten.

Bij zijn eerste performance op een Belgisch podium liet weinig of niets vermoeden dat frontman Charlie Drinkwater één van de interessantste post-punk bandjes van het moment aanvoert. Met zijn loszittend maatpak en blik op oneindig laat hij zich immers gemakkelijk verwarren met een verstrooide docent Engelse literatuur die amper beseft dat er studenten in het auditorium zitten. Wat we wel zeker weten is dat de opper-Priest in zijn teksten maar wat graag uitpakt met gebalde one-liners.  In opener “Bury Me in My Shoes” is het al meteen raak: ‘Life only comes in flashes of greatness’ stuiterde als een mantra heen en weer tussen een brutaal bonkende ritmesectie en een krassende staccato gitaar. Tijdens “It Was a Gift” kroop Drinkwater in de huid van de kritische historicus en vloekt hij herhaaldelijk ‘And I read about it, so it must be true’ alsof hij zich wou excuseren voor de minder fraaie pagina’s uit de Engelse geschiedenisboeken. Die excuses kwamen er even later ook daadwerkelijk met het stomende oudje “This Island” dat smalend werd opgedragen aan ‘our stupid little island’. En onvermijdelijk moest ook Boris ‘partygate’ Johnson er even later aan geloven tijdens “Lifesize”.
In tegenstelling tot hun debuut probeert TV Priest op hun jongste worp ‘My Other People’ zich meer dan eens uit het strakke post-punk keurslijf te wringen door tempo’s te drukken en met hard-zacht contrasten te experimenteren. Dé uitdaging is echter om nuance en subtiliteit in een live set binnen te smokkelen die voor het grootste deel uit louter sturm und drang materiaal bestaat. Dat lukte erg aardig met “One Easy Thing” waar de slaapdronken crooner in Drinkwater zich over zijn post-corona toekomst bezon tegen een achtergrond van een rafelige Gang Of Four riff. Het melancholische rustpunt “Limehouse Cut”, één van onze persoonlijke favorieten op het nieuwe album, ging daarentegen jammerlijk de mist in. Zonder de strijkers en met een overdosis aan schel gitaargepingel werd het nummer van alle weemoed gestript en bleef er enkel een mislukt experiment over.
Met het opzwepende “It Was Beautiful” revancheerde het Londense kwartet zich vrijwel onmiddellijk, maar tijdens het laatste kwartier sloeg de stemming toch wat om. Drinkwater deed maar weinig moeite meer om echt te vloeken of zelfs maar oogcontact te maken met het schaarse publiek, en ook muzikaal ebden spanning en variatie langzaam weg. De band kwam na een uurtje niet meer terug, en dat was niets minder dan jammer gezien de puike catalogus die de heren op minder dan drie jaar bij elkaar hebben gespeeld.
Met grote afwezigen zoals “Decoration” en “The Big Curve” in het achterhoofd trokken we dus met een lichtjes onvoldaan gevoel het onweer boven West-Vlaanderen tegemoet.
On the bright side: wie deze band na een maandje touren een herkansing gunt kan op 20 november terecht in de Witloof Bar van Le Botanique.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Even voorstellen - Promising singer, Barbi Nádas shares astonishing debut video

Geschreven door

Even voorstellen - Promising singer, Barbi Nádas shares astonishing debut video

About ‘Overthink’
“This catchy song has a deep background story. At first, only my friends told me that I was overthinking everything, and then my doctor traced my physical symptoms back to this. I wanted to write a song about it. It did not turn out well. My producer said I can do better than that. That's when I started digging deep within myself. I bled my heart out on paper when I wrote that I still think about my dad when I overthink something. He has been living in another dimension for eight years now. This is what the music video symbolizes, and even though it didn't start out that way, that's what the song is about. Art creates itself, and you can't lie in music. Admitting my problem for myself helped me to overcome it. I hope that I can help others too. Life is to enjoy not to suffer” – said Barbi Nádas about the writing process

About Barbi Nádas
I owe my courage to singing. When we are singing, we cannot be afraid. During singing, the liberated brain is unable to create feelings of fear. I’ve been singing since I was five, so I can say I’ve never been afraid of anything in my life. Even though I became the drummer of my first teen band and later got the role of Lambchops, the savage drummer girl in the Hungarian Operetta Theater’s performance “Fame” I still sang more — because I never wanted to be afraid. I was fourteen when I first really experienced the spotlight in a cover band, with which we played everything from old Hungarian hits to Deep Purple, but I could only really find myself by singing my originals. After watching the movie “Amy Winehouse Story” I started to write my originals and sing myself even braver. With my first acapella recordings on my phone, my journey led to Krisztián Burai, a famous music producer in Hungary, and our first song together was born, followed by a featuring that has already been seen by one and a half million people on YouTube. I felt like I wanted to speak in a way that was understandable to even more and more, so in 2018, at the Berklee 5 Weeks Summer Performance Program, I decided to write and sing in English as well. I am currently working on my EP, I can't wait to sing the songs live, because I can boldly dream by singing.

video: https://youtu.be/OH9jLUnCyzc

Soulcrusher 2022, Doornroosje, Nijmegen op 21 en 22 oktober 2022 - Pics

Geschreven door

Soulcrusher 2022, Doornroosje, Nijmegen op 21 en 22 oktober 2022 - Pics

Le festival a effectué une fois de plus un sans faute, tant du point de vue de la programmation que de l'organisation.
Soldout pour sa plus grande journée du samedi, les amateurs de doom, sludge et black metal se sont bousculés aux portes du Doornroosje pour assister au Soulcrusher.

On retiendra de cette édition les prestations de Envy, groupe de post-rock originaire de Tokyo, mais aussi et surtout de Gaerea, Ihsahn ou encore Bossk.
Le point culminant du festival ayant évidemment été Amenra, le groupe proposant comme à l'accoutumée un concert intense et poignant.

Mais le festival n'est pas exceptionnel que pour son line-up, mais aussi pour les plats proposés - Le Soulcrusher prend le parti de ne proposer que de la nourriture végétarienne ou vegan.
L'occasion de découvrir des ingrédients moins connus (dont leur traditionnel jackfruit) au détour des concerts.

Retrouvez ici toutes nos photos du festival Soulcrusher 2022 https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4426-soulcrusher-2022.html

Org: Soulcrusher

TroyFest 2022 - Fields Of Troy definitief uitgezwaaid!

Geschreven door

TroyFest 2022 - Fields Of Troy definitief uitgezwaaid!
Troyfest 2022
Club de B
Torhout
2022-10-22
Erik Vandamme

Fields Of Troy gooit, na circa twaalf jaar aan de Belgische metal top, de handdoek. Dat wou de band op zijn eigen festival uitbundig vieren met een laatste knaller van een optreden, We zakten af naar Torhout, het gezellige Club de B was heel goed gevuld voor dit afscheidsfeestje. Fields Of Troy brachten voor de gelegenheid enkele bevriende bands mee, ook al was dit min of meer een uitgestelde affiche van 2020/2021 toen door de corona tijden alles werd afgelast. Wij genoten vanaf de eerste tot de laatste band met volle teugen, een afscheidsfeest met een knal van formaat? Dat werd het dus zeker en vast!

De avond werd geopend door het politie corps. Althans de leden van Cops On Coke waren getooid in een politie uniform. Een bandje draaide een pop / techno song als de band op het podium kwam. Eens de gitaren omgord vuurde Cops On Coke echter vlijmscherpe vuurpijlen af die als een mokerslag in je gezicht ontploffen. Ondanks dat de energie alle hoeken van de zaal uitstraalt, voelen we toch dat er veel meer in zit dan er nu al uitkomt. Geef deze band de nodige podium kansen, en met deze bijzonder integrerende set, waarbij aankleding, humor en een spervuur aan demonische klanken en vocalen hand in hand is dat een kwestie van tijd eer ze de wereld veroveren.

Dat energieke en vuurkrachtige zou nog wel een paar keer terugkeren op deze boeiende avond. “Alles wat het genre zo mooi maakt, vind je namelijk terug op deze schijf. Duisternis die je tot waanzin drijft, ingetogen momenten die je een krop in de keel bezorgen. Verschroeiende riffs die als een bot mes in je vlees snijden. Of het doen ontstaan van een feestelijke stemming. Het keert allemaal terug op dit bijzonder tot de verbeelding sprekend debuut” schreven we in 2018/2019 nog over ‘Melancholia’, van Lethal Injury dat zette de band ook live in de verf bij hun cd release in Oostende in diezelfde periode.. Ondertussen is Lethal Injury volwassen geworden en dus ook gegroeid in hun kunnen, maar zijn hun speelsheid gelukkig niet kwijt gespeeld, integendeel. Het spelen met uiteenlopende emoties blijft dus ook anno 2022 nog steeds overeind staan en dat zorgt voor bom aan vreugde taferelen, of net koude rillingen die je confronteren met duistere gedachten kronkels.

Ook Lost Baron balanceert voortdurend tussen dat uitdelen van mokerslagen en, door middel van eerder gestroomlijnde tot melodieuze vocalen en riffs, de aanhoorder rustmomenten aan bieden. Waren onze verwachtingen wat hoog gespannen? Het kan, maar Lost Baron kwam op TroyFest ons iets te routineus over, en dit ondanks een donkere gewaarwording die ons even tot een punt van lichte waanzin bracht. We hebben ze in het verleden echter veel intensiever gezien en gehoord. Een donkere brij die zou moeten zorgen voor een intensieve totaalbeleving die aan de ribben kleeft schotelt Lost Baron dus nog steeds voor maar om één of andere reden bleef de mayonaise niet plakken. waardoor we deze keer helaas lichtjes op onze honger bleven zitten. Jammer.

Temptations For The Weak wist ons deze zomer op Frietrock nog compleet, maar dan ook compleet omver te blazen. De band heeft trouwens een schitterend nieuwe plaat uit ‘Fallen from the Stars’ waar ze hun eigen grenzen niet aftasten, maar compleet verleggen. Dat is de grote verdienste van de hele band, laat dit duidelijk zijn, maar het aantrekken van frontman Jadran Beauprez is op allerlei vlakken een schot in de roos. De imposante uitstraling op – en naast het podium – een aangeboren charisma waardoor hij zijn publiek moeiteloos inpakt en een stem als een kanon waardoor de mensen wat naar achteren gaan staan zo hard blaast hij je omver. Na het optreden vertelde Jadran dat hij al een paar weken stemproblemen heeft, het viel ons wel op dat sommige bandleden enkele zanglijnen overnamen, dat zorgde zelfs voor een extra meerwaarde binnen het geheel. Maar zelfs bij een minder sterk stembereik blaast de band ons volledig van de sokken. Wat een wervelstorm aan energiebommen die in je gezicht ontploffen en ons compleet verweest achter laten schotelt Temptations For The Weak ons voor! Anno 2022 is deze band duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts.. indrukwekkend!

Carrion is uitgegroeid tot één van de meest toonaangevende death metal gerelateerde bands die ons landje rijk is. Toen we de band onlangs op Zingem Beeft aan het werk zagen, bleven we ondanks die ferme uppercut die ze weer uitdeelden, lichtjes op onze honger zitten. Carrion had dus nog iets goed te maken, en deed dat met volle overgave. Elk van de bandleden straalde zoveel spelplezier uit, zodat je er zelf gelukkig van werd. Uiteraard binnen die typische duistere omkadering, het is niet zo dat Carrion nu plots liefelijke pop liedjes brengt over bloemetjes en bijtjes. Maar het feit dat we weer die solide band op dat podium zagen staan, waarbij iedereen diezelfde kant uitkijkt, stemt ons vreugdevol. Carrion drukt dat gaspedaal zowel vocaal als instrumentaal voortdurend in, waardoor het dak van Club de B er meermaals afgaat, klasse! En nu vol verwachting uitzien naar die nieuwe plaat…

De hoogtepunten blijven zich opstapelen, Fields Of Troy speelt hier een thuismatch, want plots stond het zaaltje vol tot ver naar achter, dat was voorheen en daarna niet echt het geval. De band wilde in schoonheid afscheid nemen, en haalde alles, maar dan ook alles, uit de kast om hun fans dat ultieme afscheidsfeestje te bezorgen. De grote sterkte van Fields Of Troy is het vocaal en muzikaal voortdurende spelen met emoties, en daardoor snaren raken op de meest gevoelige plekken. Soms worden daarbij registers open getrokken, vaak laaien die emoties zodanig op dat de bewegelijke frontman zijn publiek letterlijk gaat opzoeken. Op het einde van de set gaat hij zelfs gewoon op de boxen staan, gaat over tot een potje stagediven. Zijn fans vangen hem op en dragen hem door de zaal terug naar het podium. Maar ook de bandleden stralen emoties en spelplezier uit, en doen meer dan hun duid in het zakje. We zagen op TroyFest die Fields Of Troy waardoor we ooit super-fan zijn geworden nog eenmaal schitteren in al hun pracht en praal… en zijn zeer benieuwd naar de projecten waar de top muzikanten zich gaan aan laven in de toekomst. De puntjes werden compleet op de ‘i’ gezet, het publiek genoot en pinkte een traantje weg .. bedankt voor die mooie jaren Fields Of Troy!

Bear verstaat de kunst om metalcore / hardcore gerelateerde muziek, binnen die chaotische brij, zodanig melodieus te laten klinken dat we vrij subtiel toch enige structuur menen te herkennen. Maar door de bewegelijkheid, en het omver stampen van menig heilig huisje wordt de aandacht eerder gevestigd op de ravage die ontstaat na de doortocht van de Beer. Plots stond er wel veel minder publiek in de zaal voor Bear. Nochtans levert deze band steeds een chaotische show af, waarbij het publiek letterlijk wordt betrokken en muziekinstrumenten, waaronder het drumstel, sneuvelen. De in het wit geklede bandleden zijn natuurlijk één voor één topmuzikanten, die hun instrumenten furieus bespelen. De brulboei van dienst, schreeuw zijn longen gor, maar elk beetje energie dat er nog overschiet, wordt gebruikt om daken er te doen afvliegen. Haast letterlijk!

Het contrast met afsluiter Thurisaz kon niet groter zijn, niet dat het er plots rustig en relax aan toe gaat. Ook Thurisaz haalt een pletwals boven, al is dat eerder een intensief alternatief gedrenkt in doom elementen die je rillingen bezorgen. Toen we de band medio 2005 live zagen op Vlamrock (As) waren we zodanig van de kaart, dat we als een heel ander mens de zaal verlaten. Ook nu bespeelt Thurisaz de meest donkere gedachten in ons onderbewustzijn op een doordachte en intensieve wijze, waardoor je met de krop in de keel hevig staat te headbangen. Thurisaz is wat ons betreft, één van de meest onderschatte Belgische bands die er bestaan, de manier waarop ze op TroyFest een publiek tot hogere sferen kunnen brengen binnen die bijzonder duistere omkadering? Daar slagen maar weinig zogenaamde gerenommeerde bands binnen hun genre echt in. Thurisaz heeft steeds de grenzen van doom gerelateerde muziek afgetaste, verlegd en durft buiten de lijntjes daarvan te kleuren zonder gezichtsverlies te lijden. Dat was in het verleden zo, dat zetten ze op TroyFest mooi in de gitzwarte verf.

Met speciale dank aan Fields Of Troy en Nick Verduynslager (+ Musika.be)

Organisatie: Troyfrest

The Dream Syndicate

The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet

Geschreven door

The Dream Syndicate - Debuutplaat heeft na 40 jaar nog niets aan frisheid ingeboet

Steve Wynn blijft een graag geziene gast in onze contreien. Nadat hij eerder dit jaar in De Zwerver solo te bewonderen was mocht hij dit keer met The Dream Syndicate opdraven. Dat is de band waarmee hij in de jaren '80 deel uitmaakte van de Paisley Underground, een muziekstroming, ontstaan in Californië, die klassieke gitaarrock combineerde met de energie van prille garagerock of punk.
Dankzij enkele uitstekende platen werd The Dream Syndicate al snel één van de boegbeelden maar net zoals de meeste andere bands van die beweging was de groep geen lang leven beschoren. In 1989 was het sprookje voorbij maar na talloze andere projecten floot Steve Wynn in 2012 The Dream Syndicate opnieuw bijeen en intussen zijn ze nu reeds langer samen dan in de originele bezetting.

The Dream Syndicate had twee uitstekende redenen voor deze tour: een nieuwe plaat, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ en de veertigste verjaardag van hun debuut ‘The days of wine and roses’.
Ze verschenen met zijn vieren (Steve Wynn, gitarist Jason Victor, bassist Mark Walton en drummer van het eerste uur Dennis Duck) op het podium, nieuwste lid en toetsenist Chris Cacavas (Green On Red) was er niet bij.
Het werd verre van een blitzstart, openingsnummer "Bullet holes" klonk eerder als een sof. Maar meteen daarna werd met "Out of my head" het een en ander rechtgezet en klonk The Dream Syndicate zoals ze hoort te klinken dankzij een stevige song, strak gebracht en voorzien van een eerste, explosieve gitaareruptie van Jason Victor.
Dit leek de echte start te worden van een stomend concertje maar helaas diende er ook een nieuwe plaat voorgesteld te worden wat de vaart in de set aanzienlijk belemmerde.
De Zwerver mag dan al ter promotie een mandje vol lovende recensies bij elkaar gesprokkeld hebben, ‘Ultraviolet battle hymns and true confessions’ kan ik bezwaarlijk een goeie plaat noemen. Een stap in de goede richting na het onverteerbare ‘The universe inside’, dat wel. Er werd opnieuw gekozen voor compactere songs maar die bleken helaas op een enkele uitzondering na nog steeds mijlenver verwijderd van hun werk in de jaren tachtig. Het eerste nummer dat ze hieruit presenteerden, "Damian",  kon ik eigenlijk best wel smaken maar dat kwam vooral door het gitaarloopje dat geleend leek bij "Satisfied fool", een wonderlijke song van Nathaniel Mayer die maar blijft roteren in mijn denkbeeldige jukebox. Ook "Trying to get over", vintage Dream Syndicate voorzien van een venijnige gitaar stond terecht op de setlist maar dat kon minder makkelijk gezegd worden van het slaapverwekkende "Hard to say goodbye" of het suikeren "Every time you came around".
Het waren enkele moeilijke momenten maar eenmaal hier doorheen geworsteld werden we beloond met een ronduit magistrale versie van "How did I find myself here?", titeltrack van de eerste plaat na de reünie en ook de enige ‘nieuwe’ die naast het oudere werk niet verbleekt. Het werd een uitgesponnen en zinderend gitaarepos waarin Wynn en Victor jongensachtig, dicht bij elkaar duelleerden wat onvermijdelijk deed denken aan Crazy Horse. "Glide" van diezelfde plaat uit 2017 werd de afsluiter van de eerste set waarin de songkeuze niet altijd even gelukkig was. Zo werd het garagerockachtige "Straight lines", één van de betere nummers op hun laatste schromelijk over het hoofd gezien.

Na de pauze volgde een tijdreis (dixit Steve Wynn) waarin ‘The days of wine and roses’ integraal en in exact dezelfde volgorde als op plaat vertolkt werd. Het contrast met het eerste deel van de avond was groot. Hier geen slappe momenten, dit bleef vanaf de eerste noten van "Tell me when it's over" tot de laatste van de titeltrack even opwindend.
De plaat bleek na veertig jaar niets aan frisheid te hebben ingeboet. Het leek wel, wanneer we de ogen even sloten uiteraard, alsof er een stel jonge honden op het podium stond die nog alles te bewijzen had. Wat klonk dit snedig en energiek! Aan wervelende gitaren geen gebrek terwijl de songs zonder moeite pal overeind bleven.
Meer nog dan op vinyl hoorde je in die subliem rammelende sound invloeden van The Velvet Underground. Het New Yorkse kwartet was zeker niet alleen een bron van inspiratie voor hun naam (een pre Velvet Underground project van John Cale met La Monte Young) waardoor ze eigenlijk atypisch klonken voor de Paisley Underground waarvan de meeste groepen hun inspiratie vonden bij de Westcoast psychedelica.
‘The days of wine and roses’ is zo'n plaat die een groep maar één keer kan maken en in de meeste gevallen gaat het dan om het debuut, net als hier dus als we even die eerste EP buiten beschouwing laten. Iets van dit kaliber komt er uiteraard nooit meer maar ik prijs me gelukkig dat ik deze buitenkans om dit live mee te maken niet heb laten liggen.
Alsof dit alles niet genoeg was trakteerde de band ons nog op een toetje dat bestond uit twee heerlijke Dream Syndicate klassiekers: "Still holding on to you" en "Boston".

Na een ietwat teleurstellende passage enkele jaren geleden in de 4AD lijkt het vuur van weleer teruggevonden.

Pics homepag @Chris Sikich

Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge

Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Muse headliner zaterdag 1 juli

Geschreven door

Rock Werchter 2023 - 29 juni t-m 2 juli 2023 - Muse headliner zaterdag 1 juli

De geruchtenmolen draaide al even op volle toeren. Maar nu is het voor echt en helemaal officieel: Muse staat op zaterdag 1 juli op Rock Werchter in het kader van hun Will Of The People 2023 European Tour. Muse is één van de beste live bands ter wereld. Steeds weer pakken ze uit met baanbrekende shows en daar zal hun komende passage geen uitzondering op zijn. Met bombastische rock en verbluffend visueel spektakel zullen ze moeiteloos de weide inpakken.  Rock Werchter 2023 vindt plaats in het Festivalpark in Werchter van donderdag 29 juni tot zondag 2 juli. Eerder aangekondigd: Stromae voor donderdag 29 juni en Arctic Monkeys voor zondag 2 juli. De ticketverkoop start op zaterdag 29 oktober om 10 uur.

Wie zich net wat eerder van een festivalticket voor Rock Werchter 2023 wil verzekeren, kan zich registreren voor een presale via rockwerchter.be. Meer namen voor Rock Werchter worden binnenkort bekendgemaakt. Blijf up-to-date via rockwerchter.be.

Matt Bellamy, Dominic Howard en Chris Wolstenholme vormen sinds 1994 het powertrio Muse. Negen studioalbums hebben ze tot op heden uitgebracht. Het aantal verkochte albums staat op 30 miljoen. Jongste album Will of the People debuteerde in meerdere landen, waaronder thuisland Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Italië op één. Ook bij ons positioneerde het album zich meteen comfortabel in de hoogste regionen – op #2 in Vlaanderen, op #1 in Wallonië. Muse is een absolute topper. In de prijzenkast: twee Grammy Awards, een American Music Award, vijf MTV Europe Music Awards, twee Brit Awards, elf NME Awards en zeven Q Awards. Muse en Rock Werchter gaan ‘way back’. De Britten waren er voor het eerst in 2000. Ze zijn uitgegroeid tot ware publieksfavorieten.

Over Rock Werchter: Vier dagen, vier podia. De grootste headliners, jonge wolven, felle rockers, straffe singer-songwriters, verse ontdekkingen. Rock Werchter programmeert met grote overtuiging over alle genres heen. Het grootste muziekfestival van België vindt in 2023 plaats van donderdag 29 juni tot en met zondag 2 juli. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse. De omstandigheden uitmuntend. Het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.

Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be

Charles, Ancienne Belgique, Brussel op 20 oktober 2022 - Pics

Geschreven door

Charles, Ancienne Belgique, Brussel op 20oktober 2022 - Pics

Charles - Charlotte Foret - beter bekend als Charles - wijdde haar tienerjaren aan de piano en haar voorliefde voor popmuziek. Beetje bij beetje schaafde ze haar stem bij, met dank aan verschillende solo- en groepsprojecten. Na haar overwinning in The Voice Belgique klonk het "Vanaf nu is muziek mijn leven". Nu zien we Charles aan het werk in het intieme kader van de Ancienne Belgique in Brussel!

https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4418-charles-20-10-22.html

https://www.musiczine.net/fr/component/phocagallery/category/4418-charles-20-10-22.html


Org: Live Nation

Pagina 8 van 823