logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
Editors - Paasp...
Johan Meurisse

Johan Meurisse

donderdag 15 mei 2008 03:00

Hello, Voyager

’Hello Voyager’ is een niet-alledaagse plaat; verschillende luisterbeurten zijn nodig opdat de cd niet te zwaar op de maag zou blijven liggen. De songs zijn teder, bezwerend, ruig en noisy.
Evangelista is de nieuwe band rondom de zangeres/songschrijfster Carla Bozulich die al met The Geraldine Fibbers, medio de jaren ’90, in de belangstelling kwam. ‘Lost somewhere between the earth & my home’ was de meest opvallende plaat, een combinatie van rock, country, blues, folk en indiepunk, waarbij Bozulich vocaal nogal sterk kon uithalen.
Evangelista gaat alvast een stapje verder: avontuurlijk materiaal, diverse tempowisselingen, onverwachtse wendingen, een dosis experiment en noise zijn de muzikale ingrediënten, gekruid door Bozulichs aparte stem. Vocaal wringt ze zich in allerlei bochten (van een warme, hartverscheurende tot een krijsende zang). Opener “Winds of St. Anne” zet de toon. Het instrumentale “For the l’Il dudes” is de aanloop naar een schitterende finale: “The frozen dress”, “Paper kitten” en de titelsong, die ons onderdompelen in de mystieke gedachtekronkels van Bozulich, die met leden van Silver Mt Zion de cd opnam.
Verbijsterende avantgarde plaat!

dinsdag 13 mei 2008 03:00

Maandacht & Wim Opbrouck TV Tunes KN2

Wim Opbrouck en Maandacht sloegen voor de tweede maal de handen in elkaar voor de productie van de TV Tunes. De eerste keer was het genieten van de bewerkingen in onze prille kindertijd.
KN2 was een muzikale roadmovie van bekende en minder bekende tv tunes, en Opbrouck’s préhistorie van (muzikale) nieuwsfeiten.
Iedereen genoot van de nostalgie, waarbij Opbrouck en Reuman, de twee spilfiguren van de productie, op ontspannende, leuke en humoristische wijze anderhalf uur lang met hun muzikale ideetjes het publiek in hun greep hielden.
Origineel en spitsvondig hoe zij met hun band grossierden in het roemrijke verleden van de jaren ’80. Een greep:
De tune van Sport Xtra time (“Peaches” - The Stranglers) opende, en het ging van het wijsje van het Nieuws en de invloed die het wel kon hebben op de huidige techno, naar Knight rider, The A team, die werden gelinkt aan Mega Mindy. Of zoals bij The little house on the prairie aan Faithless “God is a dj”.
We hoorden en zagen de inventiviteit van Opbrouck en de zijnen in The muppet show, The Flinstones, Happy days en Avro’s Toppop; ze koppelden er o.a. “Karma chameleon” en “The way to your heart” aan. Verder waren er de Love boat stories , een klassiek gepeelde Black Beauty en de fijn gevonden melodietjes van Mash en Ghostbusters. Finalereeks in deze show was de trilogie Dallas, Dynasty en Falcon crest.
Telkens gaven ze er een ludieke wending aan en staken ze vaart in de show. The pin up club en een gevat “I don’t wanna grow up” van Tom Waits mocht de avond definitief besluiten . En niet te vergeten, als rode draad van deze KN2 fungeerde Skippy the bush kangoeroe.
KN2 is een sterke familie aanrader waarbij Papa onze oogjes en snaveltjes nog niet meteen dicht en toe kreeg …

Organisatie: De Zwerver, Leffinge

donderdag 08 mei 2008 03:00

The Ladies’ Second Song

De drie dames van Laïs, Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix, gaven de Vlaamse folkmuziek een verfrissende injectie met hun engelenstemmen. De ‘Documenta Box’ sluit een eerste hoofdstuk af .
Er is sprake van een breder geluid door banjo, gitaar, cello, toetsen, computerbeats en pedaaleffects. Elko Blijweert en Bjorn Eriksson zijn een grote aanwinst voor het hernieuwde geluid. Behouden blijft de folky inslag en de zangpartijen.
Ze bewandelen het pad van de freefolk en de teksten, van dichters als Yeats en Verlaine, zijn welig viertier , aangevuld met enkele songs van Jorunn.
Een zwaan symboliseert naast de drie dames in trouwjurk schoonheid, liefde en vrijheid. De verkennende stijl brengt doordachte pop (“Agamemnon” en “Joskesong”), romantische Värttinapracht (“Ni vandaag”, “The woodlands”, “A hymne” en “Witte bij”), doch de dosis durf en experiment brengt een grimmig, verbeten, grauwe sound als op “Sudden blow”, “Iten –sortilegium” en “Mirror mirror”. Op “Serenade Portugaise” horen we de sterke vrouwelijke samenzang. Ze wisselen Nederlands-, Engels- en Franstalig gezongen nummers af!
Laïs is tot veel in staat op de nieuwe cd, maar of het allemaal even goed wordt verteerd als vroeger is een andere zaak …

Het Britse Tunng, onder het songschrijversduo Mike Lindsay en Sam Genders, is al toe aan de derde cd en brengt fijne, rustig voortkabbelende, semi-akoestische gitaarpop (gegroeid uit de ‘new acoustic movement’, remember Turin Brakes, Kings of Convenience en ergens in een ver verleden Donovan en Simon & Garfunkel), (free)folk, knisperende elektronica en soundscapes.
Een toegankelijk relaxt geluid, ondersteund door een prachtige samenzang.
De vorige keer dat we de band live zagen (MaZ, Brugge), klonken ze sfeervol en dromerig, en deden ze hun concept van folkelektronica band alle eer aan!

Vanavond speelde de band, intussen al aangevuld met een zangeres, een speelse, broeierige, groovy set; de elektronica en de geluidjes kwamen op het voorplan, net als de ongewone instrumenten klarinet en melodica; een warm, zwoel sfeertje creëerden ze, en het was aangenaam vertoeven in hun gezelschap.  Hun subtiele pop, de ideale cocktail tussen droom en werkelijkheid, kreeg meer push en elan.
Ze putten uit hun drie cd’s waarbij het nieuwe materiaal pas in het tweede deel van de set aan bod kwam. Ze zetten de songs kracht bij door een fors klinkende gitaartokkel en elektronicableeps.
De leuke bende vatte aan met “People folk” en “Bodies”, die al meteen ondergedompeld werden in de geluidenwereld van Cocorosie. Rustig, ongecompliceerd en onbevangen zetten ze de lijn door met “Take” en “Beautiful & light”. De sad stories van “Jenny again” en “Sweet William”, verhalen over vermoord worden en een moord begaan, waren beklijvende, intieme akoestische songs. Een grappige Slayer/Metallica geïnspireerde gitaarpartij, hoorden we op het instrumentale “Soup”.
De groep verhoogde het tempo en liet de instrumenten en de samenzang meer doorklinken. De songs van het recente ‘Good Arrows’, die op plaat innemend zijn, “Arms”, “Bricks” en “Bullets” kwamen sterk uit de verf; de band breidde er nog een apotheose aan met “Engine room”, prachtig opgebouwd, mooi uitgesponnen en met stevige beats om de oren.

Tunng verraste met hun huiskamermuziek muziek, die live voller en breder was. En onverwachts een sterke indruk naliet!

Supports waren het Britse This is the kit en Cafeneon, uit Brussel afkomstig.
This is the kit valt te situeren binnen de freefolk van Jana Hunter en Alele Diane. Melancholische, ingetogen en ingehouden popsongs met een folky ondertoon, ondersteund door de emotievolle, frêle zang van Kate Stables en de backing vocals van Jesse Vernon. Het duo wisselde diverse malen van instrument. Een sobere aanpak en een gezellig onstuimig enthousiast setje. Niet schokkend of verrassend maar leuk en sympathiek.
Het Brusselse kwintet Cafeneon haalde de mosterd uit de electro, dub en psychedelica om hun rock kleur te geven. Hun afwisselend broeierig materiaal en de combinatie rauwe zang van Rodolphe Coster en de zweverige zang van Catherine Brevers (iets mee van Stereolab) werden door onze Franstalige vrienden op handen gedragen. Een gevarieerde, rommelige, smaakvolle set. Hun debuutcd verschijnt eerstdaags …

Organisatie : Botanique Brussel ikv Les Nuits Bota 2008

dinsdag 15 april 2008 03:00

Belgisch poparchief op Rock Waregem 2008

Rock Waregem lichtte voor z’n programmering de sluier op van enkele gerenommeerde bands in het Belgisch poplandschap, nl. Belgian Asociality, binnen de prettig gestoorde rammelende pretpunk, Red Zebra binnen de ‘80’s waverock en De Kreuners van de ‘80’s Belgenpop, die na dertig jaar nog even fris gezwind overeind staan. En als internationaal artiest kwam John Watts, frontman van het vroegere Fischer Z, die 25 jaar terug verfrissende rock speelde met een politiek geladen boodschap. Kortom, voer voor ‘nostalg-neuten’ en een spannende kennismakingsronde voor het jonge publiek, om te achterhalen waar  huidige bandjes de mosterd vandaan halen!
 
Belgian Asociality, de ‘enfants terribles’ van de Vlaamstalige pop, onder spil Marc Vosté, speelden een klein uur met korte, krachtige en opzwepende songs, bol van humoristische en cynische no-nonsense teksten. Een hoog, strak tempo van leuke songs en entertainment! Het publiek was ’s namiddags meteen wakker! Twee nieuwe songs hoorden we, maar de langverwachte opvolger van ‘Wakker Worde’ is nog steeds niet klaar …
Red Zebra was  een voorname exponent va de ‘80’s wave rock, en met de heropleving van deze sound komt deze West Vlaamse band opnieuw in de spotlights. Ze wisselden oud met nieuw werk af, waarbij de oude songs gebeiteld staan in ons geheugen: “Ultimate stranger”, “Art of conversation” en “I can’t live in a living room”. Ere wie ere toekomt, want ook Joy Divsion en The Sound kregen een krans om het hoofd met overtuigende versies van “Transmission” en “Winning”. De nieuwe songs waren directer met “Too far west”, “Don’t put your head on a bucket” en “John Wayne …”.
John Watts Fischer Z was één van de spraakmakers van de arty rock begin jaren ’80. Wie dacht werk te horen van de drie memorabele platen ‘Word salad’, ‘Going deaf for a living’ en ‘Red skies over paradise’ was eraan voor de moeite.
John Watts kan grillig zijn en bood saai vakmanschap uit z’n soloplaten. Enkel op het eind werd met “Marliese” even teruggrepen naar de sprankelende ’80’s gitaarpop!
De Kreuners: Walter Grootaers en de zijnen bestaan dertig jaar en in de aanloop naar hun feest in oktober te A’pen, gaven ze het startschot te Waregem; een avant-première van hun showcase. Grootaerts is een entertainer, een publiekslieveling en kan als geen ander z’n fans betrekken bij de rocksongs.
Een rijkelijk gevuld repertoire, een hecht spelende band (Van Eycken, Pelemans en Crabbé) en een afwisseling tussen opwindende en sfeervolle songs: “Nee oh nee”, “Het regent meer dan vroeger”, “Layla” en recenter “Meisje, meisje” en “Pinguïns in Texas” gingen moeiteloos in elkaar over en werden sterk onthaald. De rock’n’roll spirit bleef behouden. Een préhistorie hoorden we nog met o.a. de meezingers “Ik dans wel met mezelf”, “Verliefd op Chris Lomme”, “Ik wil je”,  “Zij heeft stijl” en “Nu of nooit”. De aanzet naar de Vlaamse concertpodia is gezet …

Organisatie: Rock Waregem

Arsenal onder het duo Hendrik Willemyns- John Roan, heeft drie jaar op zich laten wachten om de opvolger van ‘Outsides’ los te laten. Hun multi-culturele sound en hun opwindende live optredens deden ons met spanning uitkijken naar het try-out concert van de pas verschenen cd ‘Lotuk’. Al wekenlang werden we bestormd met die catchy groovy popsong, titelsong én uitgangsbord van de cd.
Voor de cd kwamen opnieuw een resem gasten, waaronder John Garcia (vroegere Kyuss, nu Hermano spil), Grant Hart (ex Husker Dü), Mike Ladds, Marino Vitalino Dos Santos, het jonge geweld Cortney Tidwell en Shawn Smith, aan wie ze “The day brings” (enkel op piano!) speelden in de bis, meteen ook het rustigste nummer van de avond. We hopen alvast enkele gastvocalisten te begroeten als Arsenal te zien zal zijn tijdens hun festivaltour.

Vanavond was Arsenal er met de vaste backing vocaliste Leonie Gysel, die erin slaagde de songs kleurrijker te maken.Tijdens deze try-out wou de groep goed gewapend zijn om als één van de trekpleisters te fungeren op de grootse podia! Gedurende een goed uur speelden ze een gevarieerde set, waarbij we van het ene naar het andere sfeertje werden gedropt; een smeltkroes van exotische, dansbare pop tot een meer strakke, directe aanpak. De nieuwe songs zaten mooi verdeeld binnen het gekende materiaal van de twee vorige cd’s ‘Oyebo Soul’ en ‘Outsides’.
De groep trok meteen de aandacht met twee nieuwe sterke songs “Turn me loose” en “Estupendo”, aanstekelijke zuiderse poprock, pulserende beats en een warme samenzang. “Switch” en “The coming” zetten aan tot heupwiegen, dansen of heen en weer gezwaai met de armen. De temperatuur steeg in de nokvolle Racing. Waarbij Arsenal van wal stak met “Lotuk”, “E gun” en “Either”, frisse, zomerse, zwoele, kleurrijke songs die de stemmenpracht Roan – Gysel ondersteunde. Een hoogtepunt! “Not a man” was de meeste directe rocksong binnen het Arsenal concept.
Het optreden ging naar een schitterende finale met “Personne ne bouge”, die duidelijk overeind bleef zonder de raps van Baloji, het nieuwe “Selvagem”, een in te lijsten dansbaar nummer en “Saudade”, in tussentijd een klassieker geworden.
Het sterke onthaal van het enthousiaste publiek gaf drie songs in de bis, nl. het opzwepende en ophitsende “Mr Doorman” en “A volta”, vooraf ingeleid door een intieme “The day brings”, hun Satchel/Smith eerbetoon.

Arsenal speelde een overtuigend concertje en bracht een eigen unieke zonnige cocktail om z’n publiek te boeien! Tot deze zomer!

Organisatie: VZW de Wanhoop, Gavere


donderdag 01 mei 2008 03:00

The President of the LSD Golfclub

Hooverphonic vierde vorig jaar z’n tienjarig bestaan met de ‘Electric Hoover tour’, en blikte terug naar het debuut ‘a new stereophonic sound spectacular’, toen onder  de naam Hoover uitgebracht. Het was de aanzet van het nieuwe album ‘The President of the LSD Golfclub, onder de spil Callier/Geerts. De plaat onderscheidt zich van de fijn uitgebalanceerde , soms rijkelijk georkestreerde trippop van de voorbije cd’s.
’60’s gitaarrock’n’roll, ‘70s psychedelicatoetsen, ‘80’s wave en een diepe bas staan voorop, gedragen door de hemels breekbare, ijle, betoverende doch soms ook onheilspellende en betoverende stem van Geike Arnaert.
De plaat heeft een poppy dromerige en een filmisch bevreemdende, dreigende sound.
Een sfeervolle, soms donkere aanpak is te horen op “Circles”, “The eclipse song”, “Billie” en “Strictly out of phase”. Op “50 watt” en “Gentle storm”  zingt Callier mee. “Expedition Impossible” en “Black marble tiles” klinken zijn regelrechte songs voor een soundtrack van een fatalistisch romantiek/suspensefilm. En opener “Stranger” en  afsluiter “Bohemian daughter” kruiden deze sound nog meer!
Hooverphonic vond zichzelf opnieuw uit, een nieuw geluid dat er terecht mag zijn.

donderdag 01 mei 2008 03:00

Dig, Lazarus, Dig !!!

In 2004 kwam Cave aandraven met ‘Abattoir Blues / The lyre of Orpheus’, een dubbel meesterwerk, die een vruchtbare creatieve periode inluidde. De afwisselende plaat bevatte broeierig, gedreven als ingetogen en innemend songmateriaal. Die lijn zet hij met z’n Bad Seeds alvast door op ‘Dig, Lazarus, Dig!!!’. Tussendoor onderstreepte hij z’n songkwaliteit op Grinderman, die nauw aan de weirdo rauwe zompige psychorock’n’roll blues sound van z’n vroegere Birthday Party leunde.
De nieuwe plaat laat een goede, frisse indruk na van broeierige, aanstekelijke rocksongs, die mooi uitgewerkt zijn. Cave, in z’n declamerende praatzangstijl, creëert telkens een apart sfeertje, gepast en gevat ingenomen door z’n Bad Seeds.
”Albert goes West” en “Lie down here & be my girl” zijn de rockers op de plaat. En in “Today’s land”, “We call upon the author” en afsluiter “More news from nowhere” overheersen de toetsen. “Night of the lotus eaters” is de meest avontuurlijke song en kan meteen op de laatste plaat worden gezet van Blixa’s Einstürzende Neubauten. De groove zit “em in de titelsong en de overige nummers hebben een spannende opbouw, wat doet besluiten dat de aandacht behouden blijft op de elf songs.
Cave’s songwriterschap en de muzikale sterkte van z’n begeleidingsband worden optimaal onderstreept; nogmaals een bewijs dat Cave en z’n Cave-ianen op scherp staan en bijzonder relevant zijn voor de popmuziek.

donderdag 01 mei 2008 03:00

Ill Seen Ill Sung

Timesbold staat al vijf jaar garant voor verzorgde melancholische americanapop. Spil Jason Merritt spant samen met Bonnie ‘Prince’ Billy en Dave Eugene Edwards de kroon binnen deze muzikale stijl. Dit is intens broeierige muziek, kleur gegeven door een instrumentarium als akoestische gitaar, banjo, steel pedal, zingende zaag, piano, toetsen, strijkers, xylofoon en een softe percussie. Dertien songs, gedrenkt in weemoed. Ingetogen materiaal waarvan “Takeaway” “Mama”, “Recover ring” en het afsluitende “Far to strange”door de sobere aanpak beklijven. Tweemaal klinkt Timesbold iets krachtiger: “Any lethal storm” en “Fencepost”.
De plaat getuigt van een enorm bekwaam en groots singer/songschrijver, die Timesbold heeft als groep en Whip onderhoudt als soloproject. Overtuigend Duyster-voer!

donderdag 24 april 2008 03:00

In the future (2)

De Canadese band was met hun debuut drie jaar terug aan ons voorbij gegaan, maar vorig jaar waren we sterk onder de indruk van hun optreden, die de tweede cd ‘In the future’ voorafging.
Black Mountain intrigeerde door die mixmax van retrorock, stoner, ’70’s psychedelica, americana en postrock, waarbij sprake is van begeesterende gitarsoli, een bezwerende, zweverige zang en bedwelmende toetsen.
De groep laveert ergens tussen Black Sabbath, Led Zeppelin, Pavlov’s Dog, Hawkwind en Pink Floyd.
Live klinkt de band adembenemend en overweldigend, op plaat gematigder. Het zijn net de lange, soms uitgesponnen, songs die overtuigen en al die verschillende stijlen samenpersen: “Tyrants”, “Wucan”, “Queens will play” en “Bright lights”; niet-van-deze-wereld muziek, dynamisch, slepend en opbouwend met onverwachtse wendingen.
De andere songs zitten melodieuzer in elkaar, waarbij de band de klemtoon legt op americana en stoner. De zang van Stephen McBean en Amber Webber past mooi in het plaatje van deze hippe alternatieve band.

Pagina 276 van 298