logo_musiczine_nl

Wilde Westen, Kortrijk - events

Wilde Westen, Kortrijk - events Concerten 2024 01 + 02 + 03-02 Brihang@Départ (supports: Deadbeat Larry, Alois & VLB) 02-02 Into the open: Liesbeth Gruwez, Voetvolk 08-02 Powerplant, Coaur à l’index (ism The Pit’s) 15-02 Ghostwoman 21 t-m 25-02 Festival…

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Depeche Mode - ...
Depeche Mode - ...

Isadore

Isadore EP

Geschreven door

Isadore een kwartet van rond het Leuvense heeft hun eerste EP uit. Zes kwalitatieve nummers die te situeren zijn binnen een indiepoprockend concept . Het zijn sfeervolle , broeierige songs, die opvallen door het (bluesy)  tintelend gitaarspel en de indringende, hemelse vocals van Joanne Van Bastelaere . “Come again” en “Empty cases” helpen je op weg , die eindigt met het intense, spannende, overtuigende “Crystal ball” .
Waren ze ooit begonnen als een vrouwelijk akoestisch duo (met Freya Dasseville) , dan is er nu als band een knipoog naar Heather Nova, Indigo Girls, Tegan & Sara, Warpaint , Haim of First aid kit, wat mooi meegenomen is . Een pop ontluikend gevoel ervaren we …
Info op http://vi.be/isadore  

Beordeling

Nile On Wax

Bell dogs

Geschreven door


Vreemde eenden in de bijt zijn soms het interessants. Of hebben het meest te vertellen. Het Brusselse Nile On Wax is, muzikaal gezien, zo’n vreemde eend. Dit instrumentale trio bestaat uit een viool, bas en drum. Met ‘Bell Dogs’ zijn ze toe aan hun derde release. Hierop verkennen ze nieuwe terreinen tussen postrock, psychedelica en cinematografische muziek. Dat laatste zorgde ervoor dat er twee tracks uit hun vorig album ‘Freaks’ gebruikt werden voor “My Amercia” van Hal Hartley.
Zes tracks krijgen we gaande van anderhalve minuut tot ruim twaalf minuten. “Rhapsody” opent met bas (David Christophe) , wat percussie (Elie Rabinovitch) en voorzichtig opkomende viool (Catherine Graindorge). Het bouwt langzaam op tot een soort van climax. Het klinkt filmisch en dromerig. Beelden flitsen voorbij bij het beluisteren. Op “Liquid Birds” is er een grotere rol voor de percussie weggelegd maar uiteindelijk staat de muziek van alle drie ten dienste van het geheel. “Nightride” bezit meer een donkere sfeer en de koortsigheid van het nachtleven. Het is opvallend wat een rijke klankkleuren ze ontwikkelen met een beperkt aantal instrumenten.
Dit is postrock zoals Mogwai ze ook maakt maar op een geheel eigen manier en met totaal andere instrumenten. Toch zit er een gelijkaardige vibe in. Ik kan hier alleen maar positief over zijn. Wat een plaatje.

Beordeling

Albert s Bastards

Albert’s Bastards

Geschreven door

Pop/Rock
Albert’s Bastards
Albert’s Bastards
Eigen Beheer
02-11-2017
Filip Van Der Linden

Albert’s Bastards brengt bluesy hardrock of harde bluesrock, dat hangt er een beetje vanaf hoe je hun eerste EP wil catalogiseren. De stem van zanger-gitarist Steve Gillespie zou kunnen doorgaan voor die van zowel Bon Scott als Brian Johnson, zodat de vergelijking met AC/DC voor de hand ligt. Maar dat zou misschien te makkelijk zijn en daarom kiezen ze voor een eigen geluid, dat meer in de lijn ligt van de klassieke up-tempo hardrock.
In de vijf songs op vind je heel wat thema’s terug die je wel vaker hoort in dit genre, zowel inzake de muziek als in de teksten. De vrouw als verleidster, daar kan je in de hardrock nauwelijks omheen, en daarover gaan dan ook “Southern Voodoo” en “Devil’s Disguise”. Dat laatste is het enige nummer waarin Albert’s Bastards het gaspedaal niet helemaal indrukt, zodat er ruimte is voor een knappe gitaarsolo van Kevin Labbeke.
Ook bij wat er gebeurt als de klok 69 slaat (“Clock Struck 69”), moet er waarschijnlijk geen tekening gemaakt worden. Op “Never Too Old” geeft Steve een inkijk in zijn jeugd. Toen werd hem voorgehouden dat hij het nooit zou maken als rockster, maar dat heeft hem alleen maar nog meer gemotiveerd om ervoor te gaan.
Een knap debuut dat laat horen dat er ook in België nog toekomst zit in op de blues gestoelde hardrock.

Beordeling

Hell-O-Tiki

Hell-O-Tiki

Geschreven door

Hell-O-Tiki is een instrumentale surfrockband uit Aarlen. Ze doen het bewust zonder platenlabel en zelfs zonder boekingskantoor, maar het lukt ze alvast wel om in zowat elk Europees land op tournee te gaan. Live pimpen ze hun aanstekelijke surfrock nog met skelet-gewaden, lucho-maskers en danseressen.
Hell-O-Tiki heeft zopas een nieuw album uit, de opvolger van ‘Tiki Twister’ uit 2015 en alweer het vierde album sinds de start van de band in 2009. Op dit album krijg je opnieuw heerlijk thrashy garage-style surfrock in de lijn van Speedball Jr, Los Straitjackets, Thee Andrew Surfers en Dick Dale. De reverb staat centraal en die wordt soms subtiel ondersteund door wat coole synths.  Het tempo ligt doorgaans hoog en je mist op geen enkel moment een zanger of zangeres.
De hoogtepunten op dit vierde album zijn “Interceptor”, “Truc de l’espace” en “The Ever-Living”. Ze brengen ook een bijna onherkenbare versie van “Holiday in Cambodia” van de Amerikaanse punkband Dead Kennedys, waarbij ze de song uitgekleed hebben tot zijn muzikale essentie. Eerder gingen ze reeds aan de haal met “Kids in America” van Kim Wilde, “Video Killed The Radio Star” van The Buggles en “One Step Beyond” van Madness. Kan je bijna allemaal terugvinden op het internet.
Het is eigenlijk de synthese van waar deze band voor staat: ze nemen hun muziek serieus, maar er mag al eens een vette knipoog bij.

Beordeling

The Prospects

A Woman Wants to be Loved (EP)

Geschreven door

Pop/Rock
A Woman Wants to be Loved (single)
The Prospects
Fons Records
2017-11-02
Wim Guillemyn

“What is Tomorrow”, de single uit hun vorig album, was StuBru single van de week en stond zes weken in de Afrekening. Tevens was het de thema song van het programma ‘Groene Vingers’. In plaats van doorslagjes van deze succesvolle single te maken heeft men zich enkele jaartjes teruggetrokken om zich te bezinnen en herbronnen. Met als resultaat een nieuw album en deze nieuwe single.
Op “A Woman Wants to be Loved” heeft men het rockpad wat verlaten en krijgt men soulvolle vocals, hip hop beats en een vette baslijn. Het refrein is terug catchy en het zou mij verbazen mocht deze single het niet goed doen in de Afrekening. Een aanrader.

Beordeling

Ellen Steegen

Keep On Going (EP)

Geschreven door

Pop/Rock
Keep On Going (single)
Ellen Steegen
Fons Record
2017-11-02
Wim Guillemyn

Ellen, een Tongerense jonge deerne, was nog maar net de schoolbanken ontgroeid toen ze in 2015 de zilveren plak op het Limburgse rock-concours Limbomania behaalde. Een gevolg hiervan was dat ze een residncy in de Muziekodroom kreeg. Gedurende dat verblijf kende ze een productieve periode waar ze van profiteerde om songs te creëren en klaar te stomen voor opnames in de Fons studio. Zo ontstond haar debuut EP ‘Upstairs’. Uit deze EP komt haar recentste single “Keep on Going”. Haar stem trekt hier de aandacht. Het klinkt bij momenten wat fragiel en ijl maar toch heeft ze best wel een sterke stem waarmee ze verschillende kanten op kan. Muzikaal zou ik het liedje ergens tussen indie en pop plaatsen. Het is een luchtige en vlotte single met een herkenbaar refreintje geworden. Benieuwd hoe dit alles live klinkt. Live en voor de opnames van deze EP heeft ze trouwens een heuse band rond zich verzameld. Ellen Steegen is dus een band en geen éénmansproject.

Beordeling

Wagonman

Wagonman met Blaastaal - Again

Geschreven door

Luc Waegeman (Lucce W) is Wagonman en samen met Bert Blaastaal Lezy hebben ze terug met hun projectje een release gemaakt. Luc Waegeman was vroeger ook coördinator en programmator van de Kinky Star in Gent (waar veel jong en onbekend talent, nog steeds, hun kans krijgen).
De tracks werden terug live opgenomen tijdens een sessie op Radio Centraal (Antwerpen) begin 2017. “Kabouterleesplankje” is de openingstrack en de eerste single uit dit zeven tracks tellende album. Het vertrekt vanuit een groove aangestuurd door een brommende bas en overstuurde synths. Je hoort een lerares woordjes uitspreken waar nu en dan een beetje mee gespeeld wordt. Op “Kut Peeters” wordt met verse en reverse van een spoken-word performance gespeeld. De synths geven het geheel een vreemde sfeer mee. De track is mooi opgebouwd. Dit procedé wordt in de overige tracks herhaald. We kunnen stellen dat we spoken words in de vorm van samples krijgen waar mee geknipt en geplakt werd. De muziek is voornamelijk electro waar duchtig mee werd gespeeld. Dat levert een aantal leuke momenten op. Het zorgt ervoor dat het toch de moeite loont om dit te ontdekken. Een boodschap moet je er niet achter zoeken. Het is vooral spelerlei, absurditeit (iets waar we wel voor te vinden zijn) en een dosis gekte gegoten in zeven tracks. Eigenlijk zes want nummer zeven is een nawoordje. Denk aan Arbeid Adelt of Jonas Geirnaert maar dan in overdrive.
Enkel verkrijgbaar als cassette en digitaal. Een curiositeit.

Beordeling

A Slice of Life

A Slice of Life (EP)

Geschreven door

A Slice of Life is het project van o.a. Dirk Vreys (zanger bij The Cure tribute band The Obscure) en Guy Wilssens (gitarist bij Perverted By Language). Het begon in 2016 toen ze online begonnen samenwerken. Guy Wilssens had nummers liggen waar hij stem op wou en Dirk wilde daar wel aan meewerken. Er werd volk gezocht om een echte band te vormen en een aantal songs werden daarna in de Trix opgenomen. Dit voornamelijk om een visitekaartje te hebben en optredens te scoren.
De songs zijn dus hoofdzakelijk het werk van Dirk en Guy alhoewel het de bedoeling is om in de toekomst met de hele band nummers te maken. Op deze EP krijgen we postpunk en darkwave met een flinke portie jaren 80 invloeden. The Cure, Red Zebra en Joy Division zijn hier en daar aanwezig. Niet echt vernieuwend dus maar dat is geen erg want de songs zijn vermakelijk en onderhoudend.
Vijf tracks. Er wordt van start gegaan met “Panic Attack”. Een heerlijke en donkere track dat de overgang van punk naar wave begin jaren 80 doet herleven. Het refrein doet een beetje aan John Lydon denken. “Sorrow” is een traag opgebouwde song over de beslommeringen van een tiener. “Feel Like Crazy” bevat als rode draad een mompelende en ronkende bas. The Cure is nooit ver weg hier. Op “The Marionette” gaan ze verder op die ingeslagen weg met een breiwerk van gitaren doorheen de song geweven. “Restless Gods” gaat wat weg van hun grote voorbeeld en ze brengen invloeden van David Bowie en Peter Slabbinck in hun muziek. Fijne song.
A Slice of Life is een visitekaartje en een fijn startpunt voor een bandje dat potentie bezit om postpunk te doen herleven. We kijken uit naar meer.

Beordeling

Far

Salute

Geschreven door

Pop/Rock
Salute
Fär
Circuits/Consouling Sounds
2017-10-12
Wim Guillemyn

Dit is het debuut van het Belgische duo Fär bestaande uit Ann-Sofie De Meyer (vocals en samples) en Tim De Gieter (synth, beats en productie). De muziek is een mix van alternatieve pop en indie/electro op een bedje van zware en donkere bassen. Hun zelf getitelde demo van begin dit jaar zorgde voor de nodige beroering en resulteerde uiteindelijk in de opname van dit debuut album.
Voor de rest is er weinig geweten over de jonge band. Maar één ding staat vast dat de muziek wel aanspreekt. Tien tracks bevat ‘Salute’ die ons meenemen naar een donkere en vervreemde wereld. Om toch wat name-dropping te doen: je kan het bij momenten wat vergelijken met een pop versie van The Knife. Electronics en beats onder een ferme vrouwenstem. Ze lieten eerder al “Shot”, “Hands” en “Last Straw” op ons los. Nu is het de beurt aan “Epicaricacy” dat eveneens onrust en een spooky sfeer uitstraalt. Allen zijn terug te vinden op ‘Salute’. De teksten zijn donker en samen met het timbre van De Meyer haar stem wordt die sfeer van een apocalyptische onderwereld helemaal versterkt.
Dit is een sterk debuut. Live schijnen ze ook de moeite te zijn. Als je ze wil leren kennen: ze komen op 1 november de AB opwarmen. Verkrijgbaar op cd en lp via Circuits.

Beordeling

Danny Blue And The Old Socks

Backyard Days -2-

Geschreven door

Pop/Rock
Backyard Days
Danny Blue And The Old Socks
Starman Records
2017-09-28
Filip Van Der Linden
Danny Blue and the Old Socks is een nieuwe band uit Antwerpen. Het zijn vier jonge snaken met een goed gevoel voor humor en een nog betere muzikale smaak.
De inspiratie voor hun debuut-EP ‘Backyard Days’ vonden ze naar eigen zeggen o.m. bij Mac Demarco, Hockey Dad, Surf Curse,  Skeggs en The Growlers. Zelf zouden we daar graag Band of Horses, DadaWaves, Tame Impala en The Allah-Las aan toevoegen als referentiepunten. Of Eels of The Glücks op een wel heel zonnig moment van de dag, na een paar aperitiefjes.
Danny Blue and the Old Socks houdt muzikaal ergens het midden tussen lo-fi, garage en psych. Zo komen ze uit bij dromerige, onbeschaamd zomerse en bij momenten dansbare retro-pop met veel positieve energie. “King Of The Trashcan” is de catchy single van deze EP, maar ook “Be With Me” of “Belgian Venice” hebben genoeg troeven om single-waardig te zijn.
Deze EP roept spontaan herinneringen op aan vrolijke zomermomenten en wordt zo de ideale soundtrack bij de schaarse zonnige dagen van de herfst en de winter.
http://vi.be/dannyblueandtheoldsocks

Beordeling

Pagina 21 van 56