logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Manu Chao - Bau...
frank_carter_an...

Keefman

Zonlicht/Zonnebrillen

Geschreven door

Onthou die naam van Keefman maar … Band die de Nekka night op stelten kan zetten met hun Nederlandstalig lied .. . Inderdaad het doet deugd om zo’n frisse bries te horen in het genre … Ohja, Keefman brengt lekker in het gehoor liggende Nederlandstalige poprock. Catchy complexloze gitaarpop, luchtig, innemend en teksten over de liefde en het leven. Ze houden het muzikaal ergens tussen The Scene, Spinvis, De Kreuners, Gorki en De Mens. En terecht wonnen ze vorig jaar de Nederpopprijs!
’Zonlicht/ Zonnebrillen’ is van dezelfde leest als hun eerder verschenen EP… even ontspannen, relaxt als gevoelig en pakkend … Keefman overtuigt opnieuw met 7 nummers, waarvan twee al eerder op de EP te horen waren. Eigenlijk kan je ‘Zonlicht/Zonnebrillen’ opvatten als een tweede EP. Deze gegevens terzijde hebben we te maken met afwisselend materiaal van energieke pop als “Uitbreker”, “Magere meisjes” en sfeervoller werk “Hier in dit Nederland” en “Tijd maakt wonden”.
Toetsen en een viooltje nemen soms een prominentere rol in en de samenzang tussen Tom Kets en Kim Hertogs is om van te snoepen en werkt zalvend.
Kortom, Vlaanderen Muzieklandschap wordt alvast kleurrijker door een groep als Keefman. Te koesteren dus!

Info op http:// www.myspace.com/keefmanmusic

Beordeling

The Fortunate Few

The Fortunate Few

Geschreven door

Het kwintet The Fortunate Few debuteert met gevarieerde sing/songwriterpop op hun EP. De vijf songs hebben een broeierige spanning, een zwoele groove en klinken innemend als bevreemdend mysterieus … Klankkleur door de puike arrangementen. De vocals van Jan-Pieter Delcour zijn nauw verwant aan Piet Goddaer van Ozark Henry en ook de bijdrages van zus Joke hebben hun meerwaarde.
Een afwisselende EP horen we van de band; ze trekken meteen de aandacht met de ritmes en de vibes van “Marillon” en “Sudden void”, zijn sfeervoller en gevoeliger op de subtiele “Saint-Peter’s Avenue” en “Scribble” en besluiten met een relaxte, luchtige en frisse versie van Bob Marley’s “High tide, low tide” die sing/songwriting en reggae kruist …
The Fortunate Few smaakt naar meer en kan een mooie toekomst tegemoet gaan. Duimen maar …

Info http://www.myspace.com/thefortunatefewspace 

Beordeling

Campus

Oh Comely

Geschreven door

Voor wie de Belgische hardcore-scène op de voet volgt, zal Campus zeker geen onbekende zijn.  Het verhaal van deze band uit Tessenderlo mag dan ook gezien zijn. Na hun debuutalbum ‘We are the Silence’ in 2008 speelde ze in nagenoeg ieder jeugdhuis, deden ze voorprogramma’s van verschillende grote bands en speelden ze bovendien op Groezrock en Pukkelpop. De band werd bij zijn eerste plaat vooral geroemd vanwege zijn originaliteit en  eigen karakter, iets wat niet zo vanzelfsprekend is in het hardcore-genre.
De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor dit tweede album. En terecht want Campus heeft met ‘Oh Comely’ een dijk van een plaat afgeleverd! Met hun mix van ietwat logge hardcore en postrock heeft de band duidelijk een eigen geluid. De plaat bevat tien nummers en begint grandioos met “Kings of Yore”, een zeer krachtig nummer met een fantastische melodie. Ook op andere nummers zoals “Anchors of Our Heritage”, “Whiteout” en “Inside All This Hope” horen we strakke riffs in combinatie met verfijnde en aanstekelijke geluiden. Een extra troef van de band is de strot van zanger Rik die het ene moment de ziel uit zijn lijf brult om op andere momenten voor cleane zanglijnen opteert. Een rustpunt op de plaat is “Swindler I” dat we aanraden aan ieder rechtgeaarde postrocker. Campus heeft met deze plaat de hoofdvogel afgeschoten en is absoluut klaar om door te stoten naar een groter (en buitenlands) publiek.

Beordeling

Gootch

Dirtbag Vol 1

Geschreven door

Bij het beluisteren van deze cd is het overduidelijk dat deze muzikanten uit Menen (een ander deel komt uit Zulte) maar één doel voor ogen hebben en dat is een rockplaat afleveren zonder enige vorm van moeilijkdoenerij.
Vertstand op nul dus en volop gas geven alhoewel je toch een beetje moet openstaan voor 80’s FM-hardrock want zo lijkt “Bad Choices” verdraaid veel op Foreigner, of zelfs Robert Palmer in zijn rockerige dagen. De vraag is natuurlijk of zoiets slecht is, zeker niet als je bij andere nummers ( “Satelitte City” is daar een mooi voorbeeld van) begint te denken aan Queens Of The Stone Age of Tool.
Wie zijn eisen niet te hoog stelt qua originele inbreng zal aan deze cd zeker een vette rockkluif hebben, want een nummer als “1000 Thieves” moet zonder enige twijfel de vroegere fans van Black Crowes kunnen bekoren.
Wie deze cd hoort, kan er niet omheen om te denken dat dit het soort band in staat moet zijn om een podium in vuur en vlam te zetten, en de liverecensie (cfr zie vroeger) lijkt dit alleen maar te bevestigen.
Het enige minpunt aan dit aardig debuut zijn weliswaar de teksten die soms iets te simpel overkomen want geef nu zelf toe, iets als “Come on baby, you can ride my horse” klinkt net iets te ordinair. Voor de rest geen klachten over de doodseerlijke rockplaat.

Beordeling

YEARN'd

Shadows and Dust EP

Geschreven door

YEARN’d is gecentraliseerd in de ruime regio van Tienen en is al 10 jaar in die streek een gevestigde waarde. Zo te horen houden ze er een stevige livereputatie op na …na talrijke verschijningen op compilatie CD’s, was de tijd rijp voor een EP, ‘Shadows and Dust’. Het kwintet brengt broeierige, spannende rocksongs die middenin het nummer krachtiger zijn of het tempo doen versnellen. Wat meteen raak is voor de live optredens. Minder verrassend en onschuldig klinken ze door het feit dat we al veel rockbands die broeierige intensiteit hebben zien aanhalen, wat niet betekent dat ze links mogen gelaten worden. De fris snedige aanpak siert hen op songs als “Party animal” en de titelsong. En op het afsluitende “Nightlife” (live) haalt men de ‘80’s artwaverock binnen van een Bauhaus. Leuke band, goede rock, het startschot voor een mooie toekomst? En de mini CD kan gratis gedownload worden via hun website …

INFO http://www.yearnd.com


Beordeling

Chris D. Smith

Words

Geschreven door

Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.

INFO op www.thechrisdsmithband.com

Beordeling

The New Industry

Lights on saturday

Geschreven door

Onlangs had ik een diepgaand gesprek met een Britse muzikant die hier in Brussel woont en me op het hart drukte dat de Belgische muziekscene één van de interessantste ter wereld is. Jammer genoeg heeft deze scene alleen af te rekenen met zowel communautaire beperkingen (het is niet zo simpel voor Vlaamse bands om optredens te versieren in Wallonië en omgekeerd) alsook het catastrofaal gebrek van de broodnodige persaandacht. Het lijkt inderdaad wel of dit één of ander scenario is dat weggerukt werd uit de Wetstraat want het zijn nu niet bepaald nieuwe problemen te noemen. In ieder geval zijn het wel deze problemen die je bij het horen van de debuutcd van The New Industry een dubbel gevoel bezorgen.
Er is enerzijds het gevoel van “wow, wat een plaat is dat!” maar anderzijds is er dat ander wrang gevoel waarbij je weet dat indien deze jonge wolven uit Liverpool zouden komen (en niet uit Hoogstraten zoals nu het geval is) dat zij dan onmiddellijk omgedoopt zouden worden als een soort van nieuwe Bloc Party en op die manier wereldwijd succes boeken.
Maar dit is en blijft België, en gelukkig voor The New Industry hebben zij toch reeds allerlei prijzen  kunnen versieren en konden ze ook Patrick Delabie (bekend van zijn werk met Confuse The Cat) strikken voor de productie van deze plaat.
Blijkbaar heeft Jan en alleman problemen met de omschrijving van hun muziek want : “is het nu postpunk of postrock, of gewoon indie”?
Een onbelangrijke en zelfs nutteloze vraag eens je opener “Sublety is an art” hoort want meteen herken je hier niet alleen het vakmanschap van deze nieuwe talenten maar ook dat zij het soort groep zijn dat perfect begrepen heeft waarom Editors tegenwoordig zo populair zijn. Niet dat ze Editors-klonen zouden zijn want daarvoor klinkt The New Industry net iets te fris en te origineel maar gewoonweg omdat zij de juiste ingrediënten weten uit te kiezen die nodig zijn voor pakkende indiesongs die je blijven volgen, nummers die je een uur nadien niet vergeten bent.
’Lights on Saturday’ is een plaat die alle aandacht verdient en zoals eerder gezegd, niet alleen hier in België.
Hou alvast maar de concertkalender op Musiczine in het oog want als deze mensen ergens in je buurt neerstrijken : gaan kijken, en nu naar de winkel!

INFO op
www.myspace.com/thenewindustrymusic of www.vi.be/thenewindustry

Beordeling

Too Tangled

The magic got killed

Geschreven door

Ze komen van Bornem maar verblijven in Gent, op het eerste zicht zijn ze een koppel en op het eerste gehoor klinkt het tamelijk dik in orde. Zo kan je dit duo kort samenvatten dat bestaat uit Roeland Vandemoortele en Eva Bruyaert.
Deze twee liepen elkaar al eerder tegen het lijf in hun vorig groepje Wild Turkey en blijkbaar moeten de muzikale vonken (alleen maar die?) goed overgesprongen zijn want de twee besloten om samen nieuwe muzikale wegen te bewandelen.
Too Tangled werd al door verschillende mensen de lucht ingeprezen ook al waren het meestal ook deze mensen die verwachtten dat Too Tangled op de trashrockbluestrein van groepen als Boss Hog ging springen. Dat doen ze weliswaar bij de eerste drie nummers maar meteen daarna merk je een echte koersverandering waarbij we Too Tangled leren kennen in verschillende gedaantes.
Hierdoor lijkt ‘The magic got killed’ soms op een onsamenhangende cd is maar het bewijst eigenlijk ook meteen dat Too Tangled gelukkig geen kopie geworden is van The Kills waarmee ze net iets teveel worden vergeleken. Soms loopt dat totaal fout af (zo was het niemendalletje “Give it back” beter op de cd weggelaten) en soms doet het smaken naar meer (titeltrack en afsluiter “The magic got killed” laat Eva schitteren als een soort van Belgische Courtney Love).
Door het onzuiver vuil geluid komt Too Tangled af en toe in de buurt van dat ander Antwerps koppel die een tiental jaar geleden de Vlaamse podia onveilig maakte, en dan hebben we het natuurlijk over De Bossen.
’The magic got killed’ is geen grootse cd geworden maar het is wel een prachtig visitekaartje geworden van een groep die in de toekomst wel voor kleine aardverschuivingen binnenin de Belgische muziekscene zou kunnen zorgen.
In het oog houden dus.

INFO op www.myspace.com/tootangled

Beordeling

Wan's

In a lifetime

Geschreven door

Bij het aanschouwen van dit cdhoesje zou je het niet zeggen maar achter Wan’s zit een essentieel stuk Belgische muziekgeschiedenis verborgen. We moeten teruggrijpen naar het begin van de jaren ’80 toen een electrogroepje Snowy Red genaamd, zijn opmars maakte in de alternatieve scene.
Tot op heden blijven hun clubkrakers als “Euroshima” of “Breakdown” als grondleggers van het minimal synthgenre gelden en wanneer u ooit zou overwegen om hun elpees op E-Bay af te schaffen, neemt u best een goed gevulde portemonnee ter hand want deze platen zijn nog steeds één van de duurste internationale collector item’s die je kan aantreffen.
Helaas sloeg het noodlot toe en moest zanger Micky Mike vroegtijdig zijn carrière stopzetten wegens gezondheidsreden en overleed vorig jaar.
De twee overige leden (Phil W en Champ X) vonden in Red Ced (ex-Temple Shade) een nieuwe zanger en na enkele demo’s is ‘In a lifetime’ het debuut geworden van deze Wan’s.
Het zou helemaal niet eerlijk zijn om deze band met Snowy Red te vergelijken. Eerst en vooral is dit twintig jaar later en blijft Wan’s een andere band maar toch hoor je overduidelijk dat deze mensen hun sporen verdiend hebben in de Belgische wavescene van de jaren ’80. Ook al staat de elektrische gitaar hier af en toe centraal zijn het de melancholische synths die het groepsgeluid overheersen en op sommige tracks (het magistrale “Stalker” of “Man Of God”) komen de herinneringen aan Poesie Noire, het jaren ’90 werk van Wire (“Modern Slave” klinkt alsof het gezongen is door Colin Newman) of The Arch terug naar boven.
Er zullen wel mensen zijn die dit een gedateerd geluid vinden maar iedereen die naar muziek luistert omdat het hem in de eerste plaats emotioneel raakt zal dit klein wavemeesterwerkje met genoegen omarmen.

INFO op www.myspace.com/wans2000

Beordeling

Viper Rosa

Viper Rosa

Geschreven door

Een heel bijzonder debuutplaatje is afkomstig van Viper Rosa. Het Oost-Vlaamse ‘outlaw’ kwintet verbaast met hun country/americana/tex-mex/rock, regelrecht uit Arizona of New Mexico, die een spannend, broeierig sfeertje opbouwen en een onheilspellend, dreigend geluid als rode draad hebben. Spooky wel, door een instrumentarium van gitaren, banjo, cello, contrabas en bezwerende drums, die door de vocals van Koen Gallet beklijven. De songs hebben een verdwaasd en apocalyptisch trekje. Enkele sprookjesachtige taferelen laten zonnestralen toe.
Kortom, Viper Rosa kan meteen aan de slag voor een soundtrack van Quentin Tarantino en David Lynch. Een gekbekkende Howe Gelb (Giant Sand), een innemende Calexico en een predikende Dave Eugene Edwards (Woven Hand) halen hen zeker in met open armen.
Maar al te graag nemen we het formaat van het cd doosje erbij. Het draagt bij tot de kwalitatieve kracht van hun materiaal …
 
Info op http://www.myspace.com/viperosa

Beordeling

Pagina 50 van 56