Earth - Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

Al van in de jaren '90 is Earth één van die bepalende bands in instrumentale psychedelische postrock en dronemetal, opgericht in Olympia, Washington onder gitarist Dylan Carlson. De band was aanvankelijk actief tussen 1989 en 1997. Hun debuut uit 1993 wordt gezien als een baanbrekend werk binnen het genre.
In de jaren 2000 keerde Earth terug, met Adrienne Davies op drums. De sound evolueerde deels maar bestaat nog steeds uit logge, trage voortslepende soundscapes soms naar een climax toe, die vaak de kaap van 10 minuten overschrijden.
We zagen Earth in de Club Wintercircus in Gent. De trip was er eentje van een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken

De muzikale roes begon al met het duo Nataša Grujovi & Steve Moore (****), twee multi-instrumentalisten die op intieme wijze het publiek weten te boeien. Nataša Grujovi & Steve Moore slagen erin het publiek stil te krijgen. Hun langgerekte hypnotiserende, bedwelmende, zachtmoedige set was een mooi klankentapijt, die ons naar adem deed happen.

Earth (****) was hier beduidend luidruchtiger. De totaalbeleving is hier belangrijk. We horen monotone, rituele en spirituele soundcapes/drones van drum, gitaar aangevuld met o.m.  een trombone. Innerlijk genot en intens beleven dus. Songs als een “Scalphunter’s Blue” - aangekondigd als een nieuwe song – “Miami Morning coming Home” en “Engine of Ruin” passen perfect in dit muzikaal plaatje.
We hoorden verbluffende riffs van Dylan Carlson, verpletterend oorstrelend mooi, samen met het drumwerk van Adrienne Davis. De sound werd iets breder door de andere muzikanten. Het is ook fijn dat het publiek geregeld, al dan niet met een kwinkslag werd aangesproken, maar in de grote lijnen liet  EARTH dus vooral de muziek voor zich spreken.
Traag opbouwend naar een zekere climax toe, een epische sound creëren die net niet zorgt voor het overschrijden van geluidsnormen,  en daarnaast net niet te stil klinkt.
Lang uitgesponnen songs als “Junkyard Priest” en het duo “Raiford (The Felon Wind)/The Dry Lake” voelen heel intens als breekbaar aan. Net de grote sterkte van Earth trouwens. Songs die weten te raken door het monotoon, repetitief opbouwende, spannende karakter. Je laten meeslepen in dit muzikaal verhaal is de boodschap.
Verder kregen we nog prachtige parels als “Misunderstood/Impossible Dreams” waarmee ze de regulaire set afsloten. “The Bees made honey in the Lion Skull” werd toegevoegd. Mooi emotievol meeslepend.

De muziek van Earth moet je niet enkel horen, maar ook voelen, verstild en drone-gewijs oorverdovend. Muziek die diep raakt en tot de verbeelding spreekt, balancerend tussen de harde realiteit en de fantasie.
Een neverending muzikale roes om niet meer uit te ontwaken!

Setlist: Scalphunter’s Blues - Miami Morning Coming Down - Engine of Ruin - Miami Morning Coming Down II (Shine) - Junkyard Priest - An Inquest Concerning Teeth - Raiford (The Felon Wind) / The Dry Lake - Misunderstood / California and Other Impossible Dreams Encore: The Bees Made Honey in the Lion's Skull

Organisatie: Democrazy, Gent

The Sound of The Belgian Underground 2026 – Stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!
The Sound of The Belgian Underground 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-01-30
Erik Vandamme

We zijn in ons landje rotverwend van Belgische talenten en parels op kleine, middelgrote en grote festivals. Ook zijn er festivals die compleet Belgisch kleuren, zoals The Sound of the Belgian Underground.
In die tien jaar waren er vijf edities in de AB en was er zelfs eentje in de Botanique (2025). The Sound of the Belgian Underground was nu terug in de AB. Het werd een stevig avondje met een hoek af … Op puur Belgische wijze!

Rimov Rimov (****) (AB Box) - "Hun sound is een mix van ongewone hiphop, avant-folk, zelfgemaakte synths en inventieve storytelling, en hun tracks zijn zowel intiem als surrealistisch en onvoorspelbaar speels" lezen we in de bio.
Semi-sentimenteel, semi-experimenteel én semi-dansbaar ging Rimov Rimov tekeer op het podium. Ze waren te zien met deels geverfde gezichten, en er was een breed uiteenlopend instrumentarium, waaronder flute, gitaar en drums.
Met enorm wat charisma dompelden ze ons in melancholie en uitbundigheid.
'' Experimenteren met emoties, met een traan en een vreugdedans”, schreven we. Wat dan ook de rode draad was doorheen dit concert.

Sinaas (****) (AB Foyer) - In de AB Foyer - gewoon de bar naast de grote zaal - stond op het kleine podium Sinaas in opvallende kledij. Er was de zangeres met een grote, rooskleurig cowboy hoed. De in het frans gezongen teksten, de wulpse muziek en het licht Oosters tintje deden ons zweven. Te zeemzoetiger klonk het gelukkig niet, wel lekker aanstekelijk en inwerkend op de dansspieren. Een beetje speelse levensvreugde dus.

Oï Les Ox (****) (AB Box) - Helemaal alleen op het grote podium , met de keys om haar heen, probeerde Oï Les Ox het publiek eveneens  te doen zweven. Aude Van Wyller heeft een warme, zalvende stem. In een poëtische context, zorgde ze dan ook voor een fijn moment van 'zen'. Ze is geïnteresseerd in poëzie en muziek en hanteert vele ruimtes om haar muziek te lanceren, zoals op trappen, in amfitheaters, concertzalen, tuinen, enz. Delicate elektronische soundscapes vormen de rode draad.
Oi Les Ox boeide het publiek door haar keys en stem. Een hartverwarmende aanpak die ons wist mee te voeren.

Maya Dhondt (*****) (AB Voyer) - Een publiekstrekker bleek ze wel te zijn. Maya houdt van een beetje theater, ze kwam gesluierd op het podium, zet zich achter haar piano enwist ons kippenvel te bezorgen. Een getalenteerde dame alvast, want na enkele songs tekent ze voor een zekere 'rave' in de voyer; de dansspieren worden aangesproken. Het klinkt ergens tussen een donker bevreemdend taferelen en een wulpse danspas, met filmpjes die worden vertoond op een klein schermpje vooraan. Een filmische concertbeleving dus.
Het lichte experimenteren met klank en beeld, en de complexiteit ombuigen naar toegankelijkheid siert. Een avontuurlijke, boeiende trip zondermeer.

Leïla Alice (*****) (AB Box) - En toen zagen we een muzikale engel uit de hemel neerdalen. Leïla Alice stond in AB Box helemaal alleen op het podium, in een soort ballet dans pakje, met haar gezicht zilverkleurig geverfd, de spots enkel op haar gericht. Het had iets sacraals. Met een onaards klinkende stem kon ze het publiek hypnotiseren. De zaal werd er zelfs doodstil van.
De integrerende performance had iets onwerelds mooi. Al zingend paradeerde ze doorheen het publiek; het was wat spookachtig, angstvallig zelfs. De performance bood een zekere gemoedsrust. Ze landde uiteindelijk op een klein podia net voor de PA waar ze met haar mooie stem, iedereen compleet liet verdrinken in haar mooie ogen. Indrukwekkend met een grote 'I' !

Abel Ghekiere (*****) (AB Club) - We haasten ons naar de AB Club waar onze persoonlijke 'headliner' zou aantreden. Abel Ghekiere  zorgde vorig jaar nog voor één van dé optredens van het jaar op het BRDCST festival in de AB (in de kerk) én in De Casino, Sint-Niklaas.
De multi-instrumentalist haalt zijn inspiratie uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Grenzen worden verlegd.
Hij laat zich goed omringen, door muzikanten met diezelfde levendige ingesteldheid. Van intimiteit naar een naar wervelend dansfeestje, een stilte die verpletterend aanvoelt.
"Emoties, verbonden met het leven, kunnen in een mensenleven wel best uiteenlopend zijn. De confrontatie daarmee, en hoe daarmee om te gaan, Abel Ghekiere doet het op meesterlijke wijze uit de doeken, en troont het publiek mee naar zijn eigen verdriet , vreugde en pijn.", schreven we nog over zijn optreden in De Casino. Weemoed en feestelijkheid waren de rode draad.
Prachtig slot van een boeiende avond, met een hoekje af, deze Abel Ghekiere!

Anal Pompidou (***) (AB Box) - In de AB Box pikten we nog een stukje mee van de 'cabaret' show van Anal Pompidou  die letterlijk in ontblote kont stond op te treden, ahw met veel 'shit, shit, shit'; hij maakte allerlei grapjes over 'anaal en andere gein’. Het publiek smulde erwel van, het moet niet altijd serieus zijn in het leven. Platvloers interessant, maar niet voor iedereen.

Na middernacht stonden nog enkele DJ acts in de AB Box als Maraschino, Jhayance, Akano Toto, Soft:machina, LOV b2b NMSS die tot in de vroege uurtjes de danslustigen  bekoorden.
Wij doken ook de nacht in, echter huiswaarts. We hadden een boeiende avond achter de kiezen van wat leeft in de Belgische 'underground'.

Organisatie:  Different Class ism Ancinne Belgique, Brussel

Ras Double D & the Dub Family - Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken

Ras Double D & the Dub Family staan garant voor een heus roots reggae feestje en brengen daarbij een mengeling van dub poetry, spoken word en protestsongs op een bedje van original reggae smaakvol met een vleugje ska of een snuifje dancehall. Ras Double D & the Dub Family mag dan een vrij jonge band zijn, ze hebben al heel wat watertjes doorzwommen. Hierbij etaleren zij een eigenzinnige kijk op wat er rondom hen gebeurt, met een maatschappijkritische blik.
Omschreven als 'dub poetry' zorgde Ras Double D & the Dub Family eind vorig jaar in de Casino, Sint-Niklaas nog voor een niet aflatende stroom van reggae vuurwerk.
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101105-maanzaad-een-muzikale-diversiteit Daarbij declameerde de beweeglijke en sympathieke frontman teksten die je tot nadenken aanzetten. De band gaat heel uitgekiend en krachtdadig tewerk, waardoor elke liefhebber van het genre op zijn wenken werd bediend.
We spraken af tijdens een repetitie van de band, om er wat dieper op in te gaan. We spraken ook over de ambities en de toekomstplannen.

Hoe is het idee ontstaan? Wat was de insteek?
Dirk Dekeyser:  Ik begon aan mijn reggaeavontuur eind jaren '80 als bassist bij One2Waziru. Na verloop van tijd kwamen er ook backing vocals bij en begon ik ook eigen teksten te schrijven. Begin jaren ’90 ben ik in contact gekomen met Mustafa en Nordine op een optreden van hun toenmalige band Sunscape. Er was direct een goede klik en we zijn contact blijven houden ook al gingen we muzikaal nog onze eigen weg. Tijdens de corona periode ben ik dan nog intensiever gaan luisteren naar dub poets zoals Oku Onuora, Mutabaruka, LKJ en Benjamin Zepheniah. Hun stijl van ‘message delivery’ sprak me zo aan, dat ik hier zelf mee naar buiten  wou komen, liefst met een eigen band. Op het einde van deze quarantaineperiode kwam ik terug in nauwer contact met de Ketami broers, die op dat moment samen werkten met de Jamaicaanse zanger Kologne. Spontaan hebben we toen even gejammed waarna hij voorstelde om elke keer als hij optrad mij als special guest één poem te laten declameren. Dit hebben we enkele jaren gedaan. Ondertussen probeerde ik nog steeds een eigen band samen te stellen. Drummer Mustafa en keyboardspeler Abby sprongen direct mee aan boord, bassist Luc vonden we via een advertentie en gitarist Bart kwamen we tegen op de laatste editie van Festivital. Zo zijn we dan beginnen repeteren wat direct vlot ging, maar we voelden allemaal dat we nog iets misten. Toen Nordin ook eens kwam mee repeteren met percussie en live mix vielen plots alle puzzelstukjes op hun plaats. Ras Double D & the Dub Family was geboren.

Wat is het grote verschil tussen toen en nu? Buiten de digitalisering en invloed van sociale media wellicht…
Muziek spelen is in al die jaren niet veranderd, maar de omstandigheden wel.
In de jaren '80 had je nog veel jeugdhuizen die regelmatig optredens organiseerden en schoten de festivals als paddenstoelen uit de grond. Eén optreden bracht een ander teweeg en er was ook veel mond aan mond reclame. Ergens in de loop van de jaren '90 kwam dan het fenomeen van de soundsystems enorm op en stilaan kregen die meer speelgelegenheid. Dit in combinatie met het wegvallen van sigarettenmerken als sponsor van veel evenementen, maakten dat live bands van diverse genres het veel moeilijker kregen om aan optredens te raken. Het wegvallen van de lokale radio's had ook zijn invloed op de nodige aandacht voor lokale of minder bekende live artiesten. In onze steeds veranderende wereld, waarin het internet en sociale media steeds belangrijker worden, maken het voor ons “oude rotten” niet gemakkelijker.

In de Casino had ik het gevoel alsof jullie al 20 jaar samen spelen …
We hebben allemaal afzonderlijk al heel wat jaren ervaring bij diverse bands, elke week repteren we en dat werpt zijn vruchten af. We zijn heel intensief bezig met dit project en zijn streng voor ons zelf. Het is onze hobby, maar proberen wel zo professioneel mogelijk te werken. Optreden voor 50 man of voor 5000 mag geen verschil uitmaken, mensen betalen om ons te zien en te horen dus moet er altijd kwaliteit geleverd worden.

IUk heb het gevoel dat de scene hier in ons land altijd wel beetje underground ‘niche’ is gebleven …
Reggae zal wel nooit een groot genre worden omdat het van nature vrij rebels is. Commerciële hits worden wel op de radio gedraaid, iedereen kent Bob Marley of UB40… maar daar blijft het ook bij.  Jammer, maar ook Underground muziek heeft zijn plaats en zijn publiek.

Dub Poetry is dan eigenlijk eerder een niche in een niche …
Klopt helemaal, het is een sub genre binnen de reggae. Het klinkt zowel muzikaal als tekstueel zwaarder, behandelt meestal de moeilijkere thema's en de teksten worden eerder gedeclameerd dan gezongen.

Wat ik wel spijtig vind, Bob Marley is al gestorven sinds 1981, maar die boodschap moet nog steeds gebracht worden blijkbaar?
Reggae is en blijft muziek van de onderdrukten, van hen die aan de zijkant staan. Zolang de manier van aan politiek doen niet verandert , zal er nood zijn aan rebelse artiesten die deze zaken blijven aan de kaak stellen.
Michael Manley, voormalig  premier van Jamaica zei ooit, ‘Music is a tremendous force for change... and the true force lies with the people!'. Veel mensen luisteren niet echt meer naar de teksten, willen enkel dansen op een leuk ritme. Wij willen natuurlijk dat de mensen kunnen dansen op onze muziek, maar willen met onze teksten wel aanzetten tot nadenken.
Het zijn  niet altijd zware teksten, er zijn ook luchtigere teksten, maar elk nummer bevat een boodschap.

Dus dat is de definitie van ‘Dub Poetry’ - ‘teksten vertellen, en daar muziek rond brengen die erbij past’?
Het is niet onze bedoeling om prekerig of belerend over te komen, we hebben de waarheid niet in pacht. Een dubdichter kijkt gewoon naar het leven rondom zich en zingt of spreekt over wat hij ziet of voelt, vanuit een buikgevoel. De muziek wordt op een manier gebracht die deze teksten ondersteunen en accentueren. Tekst en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden  in een natuurlijke symbiose.

Waar komt de inspiratie van die teksten vandaan?
Dirk: die inspiratie komt uit dagdagelijkse dingen die ik meemaak of tegen kom. Ik kan gewoonweg niet stoppen met schrijven. Soms over de meest absurde dingen, dan weer een frustratie. Uit het leven gegrepen. Ik waardeer iemand als Guido Belcanto: hij kan een volledig nummer ‘lullen’ en dan “boem” komt het tot de harde realiteit.

Wat ik ook opmerkte in de Casino… Binnen die context is de inbreng van de muzikanten toch minstens even belangrijk?
Klopt helemaal. Ik schrijf dan wel alle teksten, maar iedereen in de band heeft zijn inbreng.
De ene keer kom ik met een tekst en zoeken we bijpassende muziek, de andere keer komt één van de bandleden met een idee, een riff of een akkoordenschema waar we op voortborduren. Ook de andere bandleden mogen gerust met een eigen tekst afkomen, zoals onze naam al zegt: wij zijn een muzikale familie. Ieder lid is evenveel waard.

De vraag die ik me vaak stel, wat is reggae tegenwoordig, want het genre heeft heel wat evoluties doorgemaakt ondertussen …
Ach weet je, muziek evolueert constant, net als mensen constant evolueren. Dan kan je twee kanten op: ofwel mee evolueren of rebels vasthouden aan je idealen. De oorspronkelijke rootsreggae heeft voor velen plaats gemaakt voor dancehall, ragga en zelfs hip hop. Dit komt voornamelijk omdat deze genres iets meer airplay krijgen. Zelfs in Jamaica hoor je op de radio tegenwoordig meer hip hop en R&B dan roots reggae. Ook de groten als Marley, Burning Spear of Culture komen niet meer aan bod. In Europa is de oude reggae uit de jaren ’70 & ’80 wel nog populair, maar doordat de media dit grotendeels links laat liggen lijkt het inderdaad alsof reggae ten dode opgeschreven is.

Hip hop zit toch een beetje in hetzelfde vaarwater als reggae, nee?
Bij hip hop draait het volgens ons toch teveel om bling bling en mooie vrouwen, hoewel hun teksten vaak heel vrouwonvriendelijk zijn. Dat ligt mijlenver af van wat reggae betekend. Roots reggae is conscious music, muziek met een boodschap dit in tegenstelling tot dancehall of ragga.

Er was in de Casino toch wat publiek komen opdagen, maar een grote massa naar reggae bewegen, behalve misschien voor een festival als Reggae Geel, lijkt moeilijk. Heb je er persoonlijk een verklaring voor?
Ik denk dat men daar toch wel een vertekend beeld van heeft. De grote massa zal wel nooit naar een reggae optreden of festival komen, maar reggae heeft wel een ruim en trouw publiek. Ook in andere genres zijn niet alle artiesten even grote publiekstrekkers.
Ik denk dat vooral het financiële plaatje voor sommige organisatoren reden is om geen reggae te programmeren, niet commercieel genoeg.Als je ziet dat zelfs een festival als Reggae Geel bands gaat programmeren zoals Arsenal of Arrested development. Zonder afbreuk te doen aan deze bands, maar ze hebben geen plaats op een reggaefestival. Je trekt er ook een ander publiek mee aan. Reggae Geel moet gewoon Reggae blijven. Dan zou ik het liever zien dat er meer Belgische, Nederlandse of minder gekende bands aan bod komen.

Het is voor Belgische bands sowieso moeilijker om boven dat maaiveld uit te kijken, voor reggae nog moeilijker, wellicht zijn grote podia niet direct jullie ambitie?
We gaan geen nee zeggen als we grote podia mogen doen,  maar je moet kansen krijgen. Voor ons blijft het contact met het publiek het belangrijkste, hoe groot of klein de organisatie ook is. Dus hierbij een warme oproep naar organisatoren toe.

Voor dit interview hadden jullie al iets laten vallen van ‘nieuwe nummers’. Is dat het doel voor nu? Iets nieuw uitbrengen binnenkort?
Eigenlijk werken we constant aan nieuwe nummers, maar ik begrijp waar je naartoe wil. Voor een muzikant is het belangrijk dat zijn/haar muziek gehoord wordt want daar komen optredens van. Als beginnende band zit je in een vicieuze cirkel, je wordt niet gedraaid op de radio omdat je geen platenwerk hebt.  En als je geen platenwerk hebt, is het ook moeilijk om optredens te boeken. Vroeger had je nog vrije radio’s die nog alternatieve programma’s. Die zijn zo goed als allemaal weg, en de openbare radio’s zitten in een format. Er is nog weinig plaats voor alternatieve muziek, en dan heb ik het niet alleen over reggae. En daar knelt het schoentje. Om erkenning te krijgen moet je ‘iets kunnen voorschotelen’ en daarom is van tijd tot tijd een single uitbrengen belangrijk. maar we moeten het kostenplaatje dus bekijken … en zien dan verder.  We zijn volop aan het informeren over het kostenplaatje, om een eventuele single uit te brengen? Dat is een optie. En verder dit jaar misschien een soort ‘live LP’.

Er zijn ook minder clubs waar je als ‘beginnende band’ kunt optreden …
Dat is een tijdje zo geweest, maar stilaan zien we toch verbetering. Er komen geleidelijk aan weer meer muziekcafés en er blijft natuurlijk het clubcircuit.
We merken wel een zekere verschuiving: waar men vroeger regelmatig een live act aanbood, zien we meer en meer Dj's verschijnen. Ook in de reggaescene is dat zo: elk weekend kan je wel kiezen uit enkele dub of soundevenementen.

En wat is dan jullie motivatie om toch vol te houden?
De liefde voor muziek, en het contact met het publiek. Als je ziet dat de mensen zich amuseren tijdens het optreden geeft dat enorm veel voldoening.

Wat zijn de verdere plannen voor het nieuwe jaar, volgt er ook iets als platenwerk?
Liefst zo veel mogelijk optreden natuurlijk. Er zijn al enkele contacten lopende maar details volgen nog.

Het uiteindelijke doel is wereld overheersing, toch? Wat is het uiteindelijke ‘einddoel’ met deze band, of ben je daar niet echt mee bezig?
Op onze leeftijd de wereld veroveren ???  Laat ons eerlijk zijn regelmatig kunnen optreden in eigen land of Nederland zou mooi meegenomen zijn. We hebben geen glazen bol, maar blijven wel met de voeten op de grond. Optreden in andere landen lijkt ons absoluut wel leuk meegenomen, maar je mag niet vergeten dat we geen beroepsmuzikanten zijn. We hebben ook nog een dagtaak  waardoor op tournee gaan geen evidentie is.

Bedankt voor de fijne babbel, ik hoop jullie spoedig nog eens terug te zien voor een wervelend reggae feestje, met een boodschap …

Epinikion – Op ons nieuw album proberen we eerder een balans van rauwheid en melodie te brengen

De Nederlandse formatie Epinikion is al van 2020 bezig. De band werd gevormd door Robert Tangerman en Renate de Boer. In eerste instantie was de insteek van het project een Rock opera album uitbrengen. Later groeide het uit tot een heuse ‘Epic symfonische rock band’ met zangeres Kimberley Jongen, Maarten Jungschläger op lead gitaar en Rutger Klijn op bas. In 2024 maakte Michal Gis op drum, de band compleet.
Ondertussen bracht Epinikion hun debuut ' Inquisition' uit, dat overal goed werd ontvangen. Op het festival ‘Unholy Aliance’ (2024 ) in Kortrijk zagen we een band die typische symfonische metal speelt, met vrouwelijke vocals, en een soort rock opera creëert op het podium, die tot de verbeelding spreekt. Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert. Een fantasieprikkelende set, die talrijke beelden oproept.
De band heeft niet stil gezeten, begin februari kwam een nieuwe plaat uit, ‘The force of nature’. We horen hier een iets meer melodieuze aanpak met een opera insteek in de vocals.
Met Renate de Boer (keyboards) en Robert Tangerman ( gitaar) hadden we een babbel, blikten we terug naar het verleden en kijken we uit naar de toekomst.

De band is begonnen als een rock opera en uitgegroeid tot een volwaardige band. Hoe is het in zijn werk gegaan?
Het is niet zo dat er eerst een rock opera was en dan een band. Het is gewoon hoe we begonnen zijn met dit project. we waren toen onbekend en hebben dit met ons twee - Renate en Robert - gemaakt.

In 2022 had je me nog gecontacteerd op Fb voor wat promotionele hulp. Hielpen de tips?
Dat heeft zeker geholpen , om op die manier die bepaalde plekken en zalen aan te spreken…

Is er niet een beetje een overaanbod aan symfonische bands, waardoor het voor jullie moeilijker is om ‘aan bod te komen’?
Ik denk dat er zeker geen overaanbod is, en zal zeker niet in België en Nederland. Althans niet binnen die manier waarop wij het aanpakken. Op die wijze is het  dan ook lastig om mensen te vinden die daar willen in investeren, net omdat er dus  te weinig aanbod is in de Benelux voor wat wij doen. buiten die Benelux wordt het pas interessant..

Je zei ‘mijn verleden als topsporter helpt ook om door te zetten’. Kun je er wat meer over vertellen?
Doorzettingsvermogen is inherent aan topsport, opgeven is geen optie. Dat is ook het geval geweest bij het opstarten van onze band, zowel Robert als ik hebben heel hard doorgeploegd om deze band van de grond te krijgen, ook al zat het soms ontzettend tegen. We zijn  volhardend gebleven en daarom zijn we op het punt gekomen waar we nu staan.

Jullie debuut ‘Inquisition’ werd goed ontvangen; heeft het deuren geopend?
Zeker heeft ‘Inquisition’ ons de eerste stap opgeleverd naar aandacht. Zo kwamen we natuurlijk een beetje in de picture, vooral omdat de reacties zeer positief waren. Dat was niet alleen leuk maar is ook een motivatie om verder door te pakken.

Ik heb jullie live gezien in 2024, op ‘An Unholy Aliance’ in Kortrijk:’Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project zo mogelijk nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert’. Is dit het soort shows dat jullie wensen te brengen?
Dat was zeker onze bedoeling zo een sfeer te creëren, we zijn blij dat het toen al werd  opgemerkt. Ook al was het met de minimale middelen die we toen ter beschikking hadden, dat is dus heel fijn om te horen.

Hoe was 2025 voor jullie echt?
Het jaar 2025 heeft vooral in het teken gestaan het opnemen van het nieuwe album. We hebben ook heel wat optredens gedaan, en merken dat dit steeds beter en beter gaat. Omdat we als band nu al een tijdje bij elkaar zijn, en steeds beter op elkaar ingespeeld. 2025 was dus een soort groei naar een nieuwe fase in onze carrière als band. Voor de release binnen twee weken hebben we ook ingezet op meer licht en rook.

En nu is er de nieuwe plaat, met een single/EP. In vergelijking met het debuut, dat veel rauwer klonk, is deze melodieuzer van aard. Klopt het?
Robert: Er is eerder een balans tussen het rauwe en het melodieuze kantje dat naar boven komt nu. De drie singles die nu zijn uitgebracht zijn wel wat melodieuzer. Hoewel de middelste single toch ook wel echt rauw klinkt. Op het album staan wel wat meer rauwe nummers, het is dus eerder de balans die we hebben opgezocht tussen die twee..
Renate: we hebben ook gekozen om een iets hardere lijn te trekken, die meer expressie geeft. Het sprookjesachtige van het eerste album , waarbij het orkest op de voorgrond stond is er niet meer . We wilden dus eerder die balans op zoeken tussen beide in, zoals Robert zegt, op deze nieuwe plaat.

Er is ook de focus op een hogere opera stem. Klopt het?
Op het eerste album hadden we (onder andere) een zanger, en kon er meer worden uitgekozen wie wat zong. Ofwel mannelijk ofwel vrouwelijke vocalen. Laura Guldemond van de Burning  Witches  heeft ook een liedje ingezongen, maar die heeft geen operastem, maar heeft dat evengoed  prachtig gedaan. Nu hebben we maar één zangeres en dat is Kimberley. En die heeft een uiteenlopend stembereik. Ze kan zowel cleane, als grunt of operaachtige zingen. Ze heeft daar ook een aandeel in, in wat ze precies wil zingen op dit of ander songs. Als ze een andere route wil kiezen, dan mag zij dat. Daardoor komt die ‘focus’ iets meer daarop.

Wat is volgens jullie het grote verschil tussen het nieuwe werk en het debuut?
Robert: Zoals voorheen is gezegd, op de vorige plaat lag de focus op het orkest en diende gitaar als ondersteuning. Dat is op sommige momenten steeds zo, maar soms is het ook andersom en primeren de gitaren net iets meer. De productie van deze plaat is ook veel beter dan de vorige, dat is ook wel een groot verschil.
Renate: deze plaat bevat een iets meer volwassen sound dan de vorige. Het feit dat we het compacter wilden maken, en de hoofdlijn uitvergroten speelt daarbij ook een rol. Onze producer heeft die subtiliteiten en hoofdlijnen heel mooi weten te verbinden. En we hebben alles op onze eigen wijze een mooi plekje kunnen geven op deze nieuwe plaat.

De EP is een beetje de rode draad van hoe de nieuwe plaat ‘The Force of Nature’ klinkt …
Er komen zeker nog andere verassende wendingen op voor, we maken heel veel verschillende liedjes die hebben allemaal hun eigen sound, hun eigen identiteit. Dus die EP is maar een klein tipje van de sluier van hoe de plaat echt klinkt. Het kan echt alle kanten op.

‘De kracht van de natuur’ is het verhaal dat  schuilt op het nieuwe werk? Is het een soort ‘concept plaat’?
Renate: binnen het eerste album zat eerder een verhalenlijn omdat het een rockopera is. Nu is er eerder een thema, en dat is ‘the force of nature’ de kracht van de natuur. En al die onderwerpen over die natuur komen erin voor, maar een echte verhalenlijn zit er zeker niet in.
Robert: het is niet zo dat de songs aan elkaar geknoopt zijn, ze staan elk op zich, maar gaan wel allemaal over datzelfde thema.. dat vat het beetje samen.

Na een succesvol debuut, is er nu die  tweede ‘moeilijke’? Nee?
Renate: Nee, als je een debuut album schrijft en dat geldt voor iedereen dan ben je zoekende, je moet nog veel leren. Leren om samen te werken, welke sound we echt willen. Dat was op deze tweede dus niet het geval. En dan hebben we het nog niet over de technische ontwikkeling die Robert heeft doorgemaakt;.. en dat hoor je dus ook aan het eindresultaat ,
Robert: we konden nu ook veel meer samen dingen doen en schrijven, net omdat we allemaal wat meer op elkaar zijn ingespeeld ondertussen. De drummer gaat naar de drumpartijen kijken, de bassist naar de bas partijen. En ook de zangeres doet haar inbreng, waardoor we deze keer niet alles ‘met ons twee’ moesten doen.

Zijn er groeimogelijkheden?
We hebben na de eerste geleerd, waardoor we deze tweede hebben kunnen maken. We gaan nooit stoppen met leren. Er zitten dus zeker groeimogelijkheden in deze band. We zijn leergierig, luister naar adviezen. Dus ja..

Wat zijn de verwachtingen van deze tweede plaat?
Renate: dat is een moeilijke, we hopen alleen dat hij goed valt. Bij fans, bij pers.. het is koffiedik kijken. Er komen al heel wat mooie reviews binnen  van recensenten die alle songs op het album al hebben gekregen . Met zelfs een tien op tien , dus dat is veelbelovend. Het enthousiasme is dus zeker wel hoog voor deze nieuwe release hebben we de indruk.
Robert: ik denk dat je nooit ‘verwachtingen’ kan hebben, je kunt enkel hopen dat mensen het waarderen en naar waarde schatten. We hopen daarmee dan ook de volgende stap te kunnen maken, maar vooral in kwantiteit en kwaliteit.

En wat is de volgende stap dan?
Nog meer platen maken, leuke festivals kunnen spelen. Wat meer bereik te krijgen. Richting het buitenland, Duitsland bijvoorbeeld. Dat soort dingen dus…

Over die scene van het  genre Epica, After Forever, Whitin Temptation … Ik krijg de indruk dat de ‘gouden jaren’ een beetje ‘voorbij zijn’. Voorheen waren er zelfs heuse festivals rond die scene. Nu minder. Heeft het ook invloed gehad op jullie als band?
In Benelux is er gewoon veel meer animo voor het hardere en extremere werk. Terwijl Symfonische metal niet zo goed in de markt ligt hier. Je hebt natuurlijk Epica of Whitin Temptation maar dan heb je het over de bovenste laag daarvan. Al wat daaronder ligt, zoals wij, wordt zo goed als genegeerd. Het gat qua aandacht tussen de grote bands en alles daaronder is enorm groot.  De middenlaag daarvan krijgt in bijvoorbeeld Zuid-Amerika wel aandacht. Hier dus niet, daar ligt dus wel het verschil. We blijven wat zitten in die underground…

Op zich is er niets mis aan de ‘underground’? Je kan een soort ‘club circuit’ uitbouwen als band?
Robert: Dat klopt, maar met wat wij willen met dat bombastische en die licht/rook productie dat het gewoonweg heel moeilijk is om op kleine podia te staan. Dat theatrale waar wij voor gaan, als je dat wil neer zetten heb je gewoonweg grotere podia nodig. De mogelijkheden in een club circuit zijn daar eerder minimaal. Om zo een show te kunnen brengen die past bij onze muziek.
Renate: Het is leuk om mee te maken dat heel klein, maar we hebben nu licht, we hebben dingen die maken dat we ‘groter’ kunnen uitpakken. Waardoor een ‘iets groter podium’ van pas zou kunnen komen. We worden gelukkig wel gezien, en mogen in april al op een iets groter podium, Bibelot  festival aantreden.. de bal is wel aan het rollen.

Het loopt dus nu wel goed …
Renate: dat mag ook wel, we steken hier veel tijd in. Nacht en dag zijn we hiermee bezig met dit project. Het mag zijn vruchten gaan afwerpen. Door hard werken, komt er gelukkig wel iets op gang.

Wat zijn de verdere plannen voor 2026?
Het promoten van de nieuwe plaat is een beetje de rode draad doorheen 2026. 6 februari is er onze release show in Breda, de week daarna zijn er enkele shows in Tsjechië en Polen. In april in Kortrijk. Maart in Den Haag. In Mei Ragnarokd Verder zijn er zeker nog plannen…

Is jullie doel tot nu toe bereikt? Wat zijn de muzikale ambities verder?
Nee, zeker al geen podia zoals dat, waar je totaal geen contact hebt met je fans. Ik denk er nooit echt over na. Het is fijn om er over te hebben natuurlijk. Een podia zoals in Kortrijk, dat heeft zeker zijn charme. Maar zo een enorme arena dus niet. De iets grotere clubs zoals AB of zo, dat dan weer wel. Dus ja, dat is zeker een ambitie die wat meer middelgrote podia…

Pics @Vanessa Housieaux

Bedankt voor de fijne babbel, ik hoop jullie in België te zien dit jaar.. wel opletten voor het Belgische bier, want de Nederlanders kunnen er niet zo goed tegen, …

hahaha, das waar!

Dead Serious - We willen vooral bevestigen dat we terug zijn, dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd!

Een potje Oost-Vlaamse, Belgische thrash metal geschiedenis kregen we van de uit Zele afkomstige band Dead Serious, opgericht in 1987 en die zijn laatste liveconcert in 1993 speelde.
Hun stijl kan worden omschreven als old-school 'Bay Area-style' thrash, die doet denken aan legendes als Anthrax en Exodus. Humor was altijd een integraal aspect van hun muziek, teksten en imago.
Eind 2025 vierde de band zijn comeback, in een overvol Café t’ Verdriet in Zele. Lees gerust  https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/100919-dead-serious-een-unieke-beleving-na-meer-dan-32-jaar-een-terugkeer-langs-de-grote-poort .
Ondertussen kwamen ze op tv in het programma ‘Vrede op Aarde’, en zijn er vele clubconcerten bij gekomen. Bovendien staan ze deze zomer op Alcatraz Metal Fest. Het gaat zodanig snel waardoor we, met alle respect, niet de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025 vonden, maar eerder die van Dead Serious.
We hadden een fijne babbel met de band erover, met de vraag: Is het niet te snel gegaan? En wat is er 32 jaar geleden echt ‘verkeerd’ gelopen? Plus enkele andere zaken naar de toekomst toe, want dit smaakt toch naar meer …

2025 was een topjaar … Op korte tijd dat jullie weer zijn begonnen, hebben jullie al een enorme weg afgelegd, zelfs op de TV geraakt ? Had je het verwacht?
In de eerste plaats, 2025 was vooral een werkjaar, we hebben heel het jaar naar dat moment toegewerkt voor die try-out in Zele. En we plukken daar nu de vruchten van. We hadden wel niet verwacht dat het zo een sneeuwbal effect zou zijn geweest, en dat we nu al werden geboekt voor Alcatraz Metal Fest deze zomer al helemaal niet. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar deze positieve reacties van alle hoeken en kanten? Dat was wel heel onverwacht , ja.

Hebben jullie er een verklaring voor hoe het komt dat het zo snel is gegaan? De sterke promotie?
We zijn volle gas gegaan, sowieso. Maar er is ook een stukje nostalgie. Veel mensen zijn op zoek naar authentieke zaken en dingen van vroeger. De nieuwsgierigheid , in de trend van ‘we hebben die mannen ooit nog live gezien’ of net ‘we hebben die mannen helaas nog nooit live gezien’ dat speelde ook mee.

Dan gaat het voornamelijk toch over die try-out, jullie speelden een thuismatch. Intussen waren er al enkele cluboptredens gedaan  … Van de DVG in Kortrijk, de Elpee in Deinze tot de Asgaard in Gentbrugge. En nu op Alcatraz …
Die club concerten is een beetje een gevolg, maar Alcatraz hadden we echt niet verwacht. Nu, Mario is een fan van ons geweest, blijkbaar. In de tijd toen Filip nog dingen organiseerde in de Alcatraz in Gent heeft Dead Serious er eens opgetreden. In de jaren ’80. Als je gaat op de reacties nu daarop hebben blijkbaar zowat 3000 mensen of zo ons gezien toen, in die kleine club (haha) maar in elk geval, dat we er in die tijd hebben gespeeld? Het zal zeker een rol hebben gespeeld, zodat we nu op Alcatraz Metal Fest staan.

Je kan relativeren dat reeds veel mensen jullie zagen, maar heeft het ook een rol gespeeld?
Wat ook belangrijk is, we zijn dingen beginnen posten op sociale media na repetities en zo.  En dat we ons tonen als een nieuwe versie van Dead Serious, naar die sociale media toe. Dat we het echt menen .. en dat ook laten zien?  Er komt daar ook heel veel reactie op. De impact van sociale media is dus ook heel belangrijk. Je kunt door iets te posten op bijvoorbeeld Facebook enorm veel mensen bereiken, dus moet je dat onderhouden. Dat doen we dus ook, We vinden dat heel belangrijk. En ook dit zal dus een rol hebben gespeelt. waardoor mensen ons au serieux nemen. En die vier optredens die we ondertussen hebben gedaan, hebben bevestigd wat we op die sociale media maanden hebben beweerd. De reacties daarop waren subliem !


Iedereen vond (en dat is zeker terecht) de comeback van K3 het belangrijkste moment van 2025, ik vond jullie terugkeer echter het meest memorabele moment, mee eens?
(haha) Eén keer in het sportpaleis mogen staan is al goed genoeg hoor. Als special gast  bij K3. Kijk.. elk optreden doen we ons best, zijn er die eendjes die rondvliegen en zo, en maken er een waar feestje van. We wilden vooral bevestigen dat we terug zijn en willen bewerkstelling dat mensen blijven terugkomen. Als dat lukt, zijn we in onze opzet geslaagd.

Kunnen we stellen dat het 32 jaar geleden daar net is misgelopen, want het is niet enkel het overlijden van Marc wat heeft gezorgd dat jullie de handdoek in de ring hebben gegooid toen?
Jan Schepens: ik ben nu pas nieuw, maar wat ik gezien en gehoord heb uit die tijd ging het bij Dead Serious vooral om de draak te steken met die al te bands die te au serieux deden. We doen ook nu nog zotte dingen, maar we moeten de grens bewaken tussen wanneer is het grappig en wanneer is het een karikatuur daarvan. Waar het nu op aankomt, we zijn nog altijd los en leutig, maar als het erop aankomt hebben we de focus om het goed te doen. Ik weet niet, maar de verhalen die ik hoorde: die grens werd overschreden.
Jan Van Der Poorten: het is zeker onze insteek geweest om anno 2025 nog steeds plezier te hebben in wat we doen, maar het moet ook goed zijn wat we doen. Daar hebben we naartoe gewerkt. Als het au serieux moet zijn dan is dat ook zo. Maar we  hebben toen ook niet de erkenning gekregen die we verdienden, dat heeft toch ook een rol gespeeld… het heeft niet veel gescheeld, maar de interesse was er helaas te weinig . We kregen de kans gewoonweg niet. We hebben ook een paar dingen geweigerd, en wellicht hebben we daardoor daarna de kans niet meer echt gekregen. Voor niets spelen wilden we niet echt doen.. Er zijn dus wel meer dingen die hebben meegespeeld.

Je zou haast stellen dat het vroeger moeilijker was, maar er zijn nu veel meer bands, maar minder plaatsen om te spelen dan vroeger. En ook zijn er veel festivals die het moeilijker hebben …
Dat overaanbod is zeker een feit, veel bands willen per se elke week ergens optreden. Het zijn daardoor ook vaak steeds dezelfde bands die je op een affiche ziet staan, terwijl er inderdaad minder locaties zijn dan vroeger. Daardoor maken mensen keuzes, en dan valt de ticketverkoop soms tegen, of net niet als je geluk hebt en een gevarieerde affiche durft aanbieden.

Ik kom even terug op die TV in ‘Vrede op Aarde’. Hoe is het in zijn werk gegaan? Dankzij de connectie tussen Karen en Armand?
Puur toeval. Sommige mensen rond Woestijnvis zijn daarop uit gekomen, als een soort ‘kerstverhaal’. En kwamen zo bij ons terecht, en zo is die bal aan het rollen gegaan. Dus niet door die connectie van Karen. Want ze viel uit de lucht, op de VRT zijn ze daar later op terecht gekomen, en hebben dat gebruikt. Maar alles berust dus op ‘puur toeval’ , in ons voordeel. We hebben nooit echt te weten gekomen hoe dit echt is gekomen. Het blijft een verrassing.

Heeft het TV optreden ‘deuren geopend’?
We hebben heel veel reacties gekregen, en merken wel dat ons verhaal open getrokken is naar heel Vlaanderen ondertussen, op dat vlak heeft het zeker deuren geopend. We worden ook spontaan gecontacteerd door mensen die ons willen boeken voor optredens. We moeten er niet voor smeken, we krijgen ze zelf. Onze agenda staat ondertussen heel vol. Kijk, als band doe je het via een booker of doe je het zelf. Als je dat zelf doet moet je veel mails sturen, veel via sociale media en zo. en we hebben geluk gehad met dat TV optreden…

En waarom niet met een booker?
We hebben veel bookers weten starten, en er al even veel weten opgeven. Als band moet je vaak bijna dingen gaan doen waar je niet 100% achterstaat, en dat willen we op dit moment een beetje vermijden. Eerst groeien op onze eigen manier. En als die stap hogerop moet gezet worden? Buitenland bijvoorbeeld? Dan kunnen we er eens over spreken, maar dan zal het zijn om in deftige clubs te gaan spelen …

Die ambitie voor het buitenland is er dus zeker?
Ja, een mooi festival of voorprogramma voor een band in het buitenland zeker en vast. Ook niet om daar in een kelder voor 10 man en een paardekop te gaan spelen. Uiteindelijk is Dead Serious in bijvoorbeeld Duitsland niet onbekend. En als we daar kunnen optreden, zeker en vast! Maar het moet beetje de moeite zijn.
Xavier Weekers: Wat interesse uit buitenland betreft, als je onze streaming ziet op Spotify en vanwaar de interesses komen? Spanje, Kroatië, Australië… Dan hebben we overal fans, zelfs tot in Japan. Meer nog, Japan is een redelijke afzetmarkt.

Trouwens, van Karen wist ik al dat ze een brede smaak heeft, en dus ook van metal houdt. Kan het voor jullie deuren openen? Een optreden met K3? (hmhm)
Met andere woorden, kan het feit dat Karen jullie kent deuren openen?
Dat lijkt weinig realistisch omdat zij ook gebonden is aan bepaalde regels die ze moet volgen. Natuurlijk, ooit heeft Brusselmans eens iets gepost in de jaren ’90 over Channel Zero ‘als beste band van de wereld’, hij was fan. Als Karen eens die foto van op Vrede Op Aarde eens moest posten op haar eigen Sociale media?  Waarbij ze aangeeft dat ‘Dead Serious’ de beste metal band ter wereld is’ Dat zou kunnen helpen.

Ik was op de try-out in Zele. Na 32 jaar terug samen op het podium, wat doet dat met een mens? Voelden jullie de aanwezigheid van Armand en Mark? Ik wel eigenlijk (al klinkt dat raar)
Wij voelden het in ieder geval wel zo aan, dat was gewoon raar, die songs na 32 jaar voor de eerste keer terug live te mogen spelen. Het was alsof ze ergens in die ruimte aanwezig waren, en dat voelde goed.

Hoe waren de reacties, o.m. ook van zijn dochter en anderen. En van andere familieleden die aanwezig waren?
De dochter van Armand zei achteraf dat ze het zo aanvoelde, dat ze na een tijd het gevoel had dat ze haar pa terug zag en hoorde. Dat was kippenvel hoor, toen ze dat zei.

Voor dit interview lieten jullie al iets vallen over een single. Het is dus de bedoeling om met nieuw platenwerk voor de dag te komen?
Op redelijk korte termijn. We gaan die Dead Serious nummers uit begin jaren ’90 wel nog blijven spelen. Dat is het pakket waarmee we op de baan gaan. Maar langzaam gaan nieuwe nummers inpassen, en de oudere nummers in een nieuw kleedje steken. Nochtans stralen die heel wat kwaliteit uit, we blijven erbij, we kregen toen de erkenning niet die we nu wel krijgen..

Maar gaat het nu dan niet een beetje te snel?
Nee, zeker en vast niet. Op een moment dat je voelt dat het begint  te slabbakken is dat het moment om met ‘iets nieuw’ te gaan komen. Kijk naar Cyclone? Die hebben onlangs pas een nieuw werk gebracht, maar ze hebben een comeback gebouwd rond hun oude nummers. Tot een punt was gekomen dat het tijd werd voor dat iets nieuw. Wij werken dus zeker aan nieuw materiaal , dat we als de tijd het uitwijst langzaam aan zullen uitbrengen.

Wat betreft het nieuw materiaal, ben je niet een beetje bang dat de mensen het niet zo goed zullen ontvangen? Want tenslotte zijn de meeste mensen komen kijken door die ‘nostalgie uit de jaren ‘90’?
Daarom moeten we erop toezien dat nieuw materiaal nog steeds in de geest ligt van wie Dead Serious echt is. We moeten erop toezien, trouwens in Elpee Deinze hadden we een nieuwere song in de set verstopt, waarop de reactie kwam ‘dat was een goede song’. We moeten erop toezien, we zijn Dead Serious en het moet Dead Serious blijven. We gaan niet plots een hele andere kant uitgaan, dat mag een dijk van een nummer zijn maar als het niet in de lijn van Dead Serious ligt, dan wordt het verticaal geklasseerd. Simpel.

Het valt me op dat veel bands eerst beginnen met singles, vooraleer ze een album uitbrengen. Is het een strategie die jullie ook volgen? En waarom?
Door van tijd tot tijd een single uit te brengen, blijf je in de schijnwerper staan. Een cd of LP uitbrengen, dan moet het aantrekkelijk zijn, een afgewerkt product. Dus is het interessanter een single te lanceren, tot de tijd daarvoor rijp is.

Als ik het goed begrijp gaan jullie er compleet voor… Maar sommige van jullie spelen nog bij andere bands. Valt het allemaal nog te combineren met de andere projecten?
William Lawson: Promise Down is nu volop bezig met release shows voor te bereiden, het gaat allemaal heel snel nu. En het is ook heel druk, zeker en vast. Het gaat gewoonweg om de juiste en goede afspraken te maken. “comunication is the key’’. Het gaat over ‘first come first served’ alles is natuurlijk met een korrel zout te gaan nemen. Als we met de ene of de andere de kans krijgen een groot podia te staan? Het is te nemen of te geven he …
Jan Van Der Poorten: Dat is bij Cult of Scarecrow ook, een goed planning maken …  goede afspraken maken…

Wat is de echte ambitie met Dead Serious? Want zoals ik zei, jullie voornaamste doel is nu al bereikt … Jullie staan op Alcatraz Metal Fest!
Dat was ons eerste doel ja, maar niet ons laatste! We willen dus terug nieuwe nummers, misschien een gans album uitbrengen, andere festivals doen in België, naar het buitenland gaan spelen, touren, enz. Lukt het, prachtig! Lukt het niet, jammer maar we zullen toch geprobeerd hebben.

Pics homepag @Peter Vangelder

Heel veel succes in het nieuwe jaar, hopelijk tot binnenkort ergens.

Brussels Jazz Festival 2026 - Tortoise – Muzikale virtuositeit als kunstvorm
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-24
Erik Vandamme

De laatste avond van Brussels Jazz Festival was al lang uitverkocht. En het had allemaal te maken met die ene naam op de affiche: Tortoise (****). Hoewel deze legendarische band eerder te vinden is binnen de post rock, zijn er binnen hun muziek heel wat jazz vibes. De band mag al een brok nostalgie zijn, in 2025 verscheen een nieuwe plaat, 'Touch'. Ze kijken bewust vooruit en in hun set krijgen we de klemtoon op het nieuwste werk. In een overvolle Flagey kregen we negentig minuten lang een muzikale virtuositeit tot een kunstvorm verweven, vurig, gedreven, meeslepend, gevarieerd.
"De nummers op Touch, het eerste nieuwe album van Tortoise in negen jaar, zijn drama's zonder woorden. Ze zijn zorgvuldig samengesteld en gemixed om een vertrouwd gevoel te versterken: een duidelijk filmisch gevoel van onbehagen" lezen we in de bio. Het is inderdaad het onderliggende gevoel dat overheerste. Een filmisch, fantasieprikkelende set, die tot de verbeelding spreekt. Tortoise zijn multi-instrumentalisten, die hun virtuositeit onderstrepen. De percussie, de drums en de gitaarlijntjes zijn kleurrijk, gevarieerd. De toevoeging van elektronica en synths vormen een meerwaarde. Wat een ingenieuze kruisbestuiving.
Songs als “Night Gang”, “Vexations” en “Layered  Presence” - van de nieuwe plaat - klinken spannend, puur, robuust als hun ouder materiaal. Mooi doordacht met de indruk van routineus. Het contact met het publiek was mimimaal, enkel eventjes een handgebaar in het begin en op het eind.
De muziek sprak voor zich, bedwelmend, hypnotiserend die tot een  'zen' gevoel leiden.
Bij Tortoise primeert het totaalpakket in instrumentatie. Twee drums staan heel strategisch vooraan, de muzikanten dwarrelen eromheen en wisselen moeiteloos.
Die avontuurlijke multi-aanpak intrigeerde en maakte er een bijzondere filmische totaalbeleving van. Een perfecte afsluiter van 9 dagen Brussels Jazz …

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Tom Skinner – Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-23
Erik Vandamme

We geven toe, toen we de naam Tom Skinner (****) zagen verschijnen in het programma boekje, ging er ergens een belletje rinkelen. Later opzoekwerk bracht ons bij de formatie Sons of Kemet, de band die hij in 2011 samen met onder meer Shabaka Hutchings oprichtte. Bovendien was hij ook actief bij de band The Smile met Radiohead's Thom Yorke en Jonny Greenwood. Ook als solo artiest heeft hij ruimschoots zijn sporen verdiend. Nu kwam hij zijn nieuwste plaat voorstellen 'Kaleidoscopic Visons'. Zijn eigenzinnige aanpak, primeert op deze plaat. Deels instrumentaal, deels vocaal, weet hij grenzen te verleggen.

Hoewel Tom in het midden zit met zijn drumstel, en hij de meeste aandacht opeist met zijn bijzondere drumskills, is de samenvloei met de andere instrumentalisten wat dit optreden zo intrigerend, boeiend maakt. Tom Herbert zijn zwevende baslijntjes, de verbluffende tenorsax van Chelsea Carmichael en Robert Stillman vormen een heel grote meerwaarde. Kareem Dayes’ cello is al even magisch. Verder opvallend in de band de pianist Jonathan Geyevu die eveneens met poken drum komt spelen naar Tom zelf, die de geluidsmuur haast doorbreken.
Op de integere, intieme momenten horen we z’n warme, bevreemdend mooie stem. Kortom, Tom Skinner is van vele markten thuis, en hij zorgt met de anderen voor een mooi samenspel bol van verrassende wendingen. Ook al durft het even mis te gaan , het wordt telkens mooi opgevangen.
Het is een balanceren in intimiteit, experimenteren met klanken, het gaspedaal indrukken, buiten de comfortzone treden van de jazz enz. Die verschillende wendingen behouden een muzikaal spanningsveld en intrigeren op alle vlak.
De bijzondere drum skills van Tom Skinner  en het samenspel met de anderen tekenen een avontuurlijke aanpak.
Muzikaal bochtenwerk in het jazzy drumspel … Ergens tussen free jazz, experiment en improvisatie. Een bijna onwereldse sound, die niet echt in een chaotische brij verzandt. Het talentvolle gezelschap rond en met Tom siert. Wat een muzikale versmelting rond de drum wizard Tom Skinner. Buitengewoon, verrassend mooi!

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 -  Milena Casado  + Isaiah Collier - Trompet en saxofoon tsunami's
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-22
Erik Vandamme

Met in Studio 1  Milena Casado en in Studio 4 Isaiah Collier stonden op deze frisse donderdagavond, twee artiesten met een warm hart. De ene liet haar trompetgeschal horen, de andere zorgde voor een ware wervelstorm aan Saxofoonklanken.
Het werden twee shows met een verhaal, vuurwerk en energiebommetjes. Mooi.

De trompettist en componiste Milena Casado (****) palmt langzaam maar zeker de jazzwereld in, met optredens op Montreal Jazz Festival, North Sea Jazz Festival en in Carnegie Hall. Eerder kreeg ze lof voor haar werk met jazzgrootheden als Terri Lyne Carrington, Vijay Iyer en Aaron Parks, nu debuteert ze met een eigen soloplaat, 'Reflection Of Another Self'. Een heel persoonlijke plaat die ze ook in Flagey kwam voorstellen.
We vroegen ons luidop af of de lofbetuigingen vanuit de scene, niet wat overdreven zijn, maar na haar performance voorspellen ook wij haar een gouden toekomst.
Milena Casado vertelt niet alleen een heel persoonlijk verhaal, ze betrekt het publiek er ook in en dat siert haar. Ze port de aanwezigen aan, en polst in een soort vragen naar wat hen bezighoudt. Ze past haar muzikaal pad ook aan, en haar boodschap van hoop komt dan ook echt binnen.
Het trompet geschal, maar ook de muzikale omlijsting van haar mede muzikanten, bezorgen ons koude rillingen. Echter, voelen we vooral positieve energie, om in deze donkere tijden waarin we leven steeds dat lichtje aan de tunnel te kunnen blijven zien.
We hebben de boodschap die ze bracht in woord en klank begrepen, en aan het warme applaus dat ze ontving, iedereen in de zaal trouwens. ''Rusteloos en een tikketje revolutionair'', zei Lies Steppe in haar toespraak vooraf. Dat was ook de rode draad van Milena Casado haar fijn concert.

Verkondigde Milena Casado op een kordate als zachtaardige manier haar mening, dan ging saxofonist Isaiah Collier (****) tekeer als een furieuze losgeslagen punk. Isaiah verlegt als saxofonist hier de grens. Een Non-stop sax tsunami van meer dan een uur kregen we hier.
In eerste instantie stond hij als enige saxofonist op het podium, en later met twee. Ze porden elkander aan, duwden en trokken en gingen een muzikaal gevecht aan.
Ze vulden elkaar aan. Uitspattingen van langer dan een kwartier aan verpulverende saxklanken gierden door de zaal.
We zouden haast vergeten dat er nog andere muzikanten op dat podium stonden. Nochtans boden de bas, drums en piano voldoende weerwerk en vormden ze een enorme meerwaarde.
Mooi lvast die opeenvolgende saxofoon wervelstormen. Onaards wat Isaiah Collier en zijn compagnon hier brachten. Maar ook wat langdradig na een tijdje. Maar net de intensiteit ving dit op.
Isaiah Collier wist met zijn hele band en extra saxofonist ware sax uppercuts te bieden.

Een indrukwekkende avond, zonder meer. Een avond van trompet en saxofoon tsunami ’s deed Flagey op zijn grondvesten daveren.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi Trio Brass & Bow - Een magi-e-straal concert
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-21
Erik Vandamme

Als resident van dienst mocht pianist Wajdi Riahi drie projecten voorstellen.
Op 16 januari was dat Riahi, Blake, Juki? & Sumbry
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Stéphane Galland - Kanda + Riahi, Blake, Juki? & Sumbry – Een oneindige speelsheid en improvisatie als sluitstuk
Op zondag 18 januari stond hij solo op het grote podium van Flagey
Lees gerust Brussels Jazz Festival 2026 - Wajdi Riahi - Zijn troefkaarten solo
En nu deze avond stond hij er met zijn vertrouwde trio, Wajdi Riahi, piano - Basile Rahola, contrabas -Pierre Hurty, drums met aanvulling van trompettist  Jean-Paul Estiévenart en het strijkerskwartet van Brussels Philharmonic, d.i. Adèle Viret, cello - Elke Wynants, cello - Emmanuel Tondus, cello - Karel Stylaerts, cello.
Onder de muzikale noemer Wajdi Riahi Trio Brass & Bow (*****)  zorgde dit gezelschap voor een 'magi-e-'straal, emotioneel beladen en hypnotiserend mooi optreden, nu al 'één van de optredens van het jaar'.

Als trio vullen de drie tenoren elkander niet zomaar aan, er is een bepaalde band tussen die drie. Een wisselwerking tussen gelijkgestemden,  eentje van een uitzonderlijk kaliber.
In het begin van de set toonden ze wat dat oplevert. Een avontuurlijke trip, waarbij de grenzen worden verlegd. Geruggesteund door een betoverende trompetklank van tenor Jean-Paul Estiévenart, lieten we ons wegvoeren en konden we wegdromen.
Echter, eens aangevuld door het cello kwartet, ontstond er iets unieks van zachts, intiems naar een forsere klank, waardoor we bedwelmd raakten door zoveel schoonheid en weerbarstigheid. We voelden ons wegglijden naar een heel andere wereld.
Er hing hier magie in de lucht. Een van die magische momenten bleek toen Basile Rahola zijn groovy , warme contrabasklank liet samenvloeien met de drumpartijen van Pierre Hurty. De zacht strelende drumvellen vulden perfect de contrabas aan.
Wat een verrassende wendingen maakten we mee. Er viel steeds iets te beleven. We genoten er optimaal van. Wat een emoties borrelden op.
We kregen een krop in de keel toen Riahi alleen aan zijn piano, zijn vocals etaleerde met enkel die toegevoegde cello. Schoonheid binnen een verstilde sfeer, het voelde haast spiritueel aan.
Riahi stelde iedereen voor aan het publiek, met veel liefde en respect. We kregen nog een wervelende finale waarbij elk van de instrumentalisten hun onaardse virtuositeit tentoonspreidden. Alles kwam terug mooi samen in een rollercoaster van een bedwelmende klankenpracht.
We hadden hier een hemelse pracht van klank, een samenspel, de zin en speelsheid in improvisatie en avontuur, die een magi-e-straal concert tekenden door de instrumentalisten en Riahi zelf.
Mooi dus wat Wajdi Riahi Trio Brass & Bow ons meer dan een uur lang brachten.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2026 - Matoka's last & first - Spannende set in klank en beeld
Brussels Jazz Festival 2026
Flagey
Brussel
2026-01-20
Erik Vandamme

In samenwerking met het Koninklijk Conservatorium Brussel presenteerde Flagey voor de tweede keer de 'Toots Thielemans Award.' Een vakkundige jury bekroont de meest beloftevolle student van de jazzafdeling met een geldprijs en een liveoptreden in een professionele setting. Het conservatorium wil op die manier jong jazztalent stimuleren en de basis leggen voor hun verdere carrière.
Winnaar van deze editie was Matoka, een Brusselse muzikant die in zijn project de fysieke energie van elektronische dancemuziek wil vertalen naar de jazz. Onder de naam Matoka's last & first (****) trad hij op in een goed gevulde Studio 4.
We vroegen ons wat hen zo bijzonder maakte, waardoor ze deze prestigieuze wedstrijd hebben gewonnen …

Een opvallend jong publiek was in grote getale aanwezig. Vermoedelijk ook heel wat mede studenten en vrienden. Na enkele toespraken van mensen rond de organisatie van 'Toots Thielemans Award' en Koninklijk Conservatorium Brussel kreeg bezieler van het project Yarno Matoka nog een prijs overhandigd, onder luid applaus. Het werd ons vrij snel duidelijk, Matoka's last & First speelde hier een ware thuismatch.
Wat we kregen bleek dan ook veel meer dan een doorsnee jazz concert. Enerzijds is er die piano virtuositeit van Yarno zelf, die - vooral op de intieme momenten - liet zien en horen wat voor een gepassioneerde en talentvol pianist hij wel is. Hemelse klanken, met een lichtjes mysterieuze zweem eraan verbonden, bracht hij. Een tweede opvallendheid was de opstelling van de band, ze stonden in een soort boog naast elkaar opgesteld, waardoor niemand echt op de voorgrond stond, maar iedereen een even belangrijke plaats toebedeeld kreeg. Het derde interessante punt, de verlichting. Verplaatsbare mozaïeken die door mensen met kennis van zaken, werden verplaatst naargelang de sfeer binnen de sound ook veranderde. Een meerwaarde binnen een spannend geheel.
De muzikanten waarmee Yarno zich laat omringen zijn eveneens uitzonderlijke instrumentalisten. We waren onder de indruk van hoe de klarinet/fluit klanken van Lucia Pires mooi samen vloeide met de magistrale altosaxofoon van Elly Brouckmans. Geruggesteund door de groovy klinkende bas gitaar van Zé Almeida en het diverse, brede drumwerk van Umberto Odone.
Het vloeide allemaal mooi samen in een muzikale wervelstorm. En dat dan nog met de mooie synth klanktapijtjes van Victor Maillard.
Om maar te zeggen, elk van deze muzikanten lieten in de soli wel horen hoezeer ze hun instrumenten onder de knie hebben, eens alles samenvloeide ontstond er een apotheose van een bijna onaards mooi allooi.
Improviserend, lichtjes experimenterend, verlaat Matoka's last & first geregeld de comfortzone van wat jazz te bieden heeft, maar bleef de basis ervan wel trouw. Spelenderwijs, avontuurlijk werden grenzen afgetast. Er zijn nog groeimogelijkheden geven ze toe. Maar hier lieten ze ons met verstomming achter. Een terecht staande ovatie.
We zagen hier in de ruimschoots negentig minuten de toekomst van de Brusselse jazz voorbij komen. En we vermoeden stiekem dat er nog andere topmuzikanten in en rond het Brusselse zijn. Als ze allemaal in die verlengde zijn van deze talentvolle formatie, dan ziet de toekomst binnen die jazzscene er veelbelovend uit.
Het smaakte in elk geval naar meer … Dit was een mooie, kleurrijke combinatie van klank en beeld. Schitterend dus.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel