logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

mass_hysteria_a...
frank_carter_an...
Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 16 mei 2024 10:01

New Ground -single-

“New Ground” is na “Tell Me” de tweede song die Silent Presence loslaat op de wereld. Zo krijgen we steeds beter zicht op het universum van dit muzikale duo. Terwijl “Tell Me” over communicatie ging, gaat “New Ground” over nieuwe paden bewandelen en nieuwe wegen vinden. Ook muzikaal is dit een beetje een nieuwe weg. “Tell Me” was meer smooth en voluit dansbaar in de productie (toch voor de vleermuispopulatie), terwijl bij deze “New Ground” het verhaal, of noem het de boodschap, voorrang krijgt op het ritme. Minder verpakking, meer inhoud.
De synthpop op deze nieuwe single klinkt meer basic. Ruwer en kouder. De kille sound biedt een aangenaam contrast met de warme, vibrerende stem van Corina en met de hoop in de lyrics. De vocalen op deze single liggen iets verder van Siouxie en Marianne Faithful dan op de eerste single.
Voor een nieuwe band of project als Silent Presence was het makkelijk geweest om snel een kopie van het goed ontvangen “Tell Me” uit te brengen. Wim en Corina willen zich echter niet laten vastpinnen op één sound of één thema en dat verdient een dikke pluim. “New Ground” heeft wat meer luisterbeurten nodig om binnen te dringen, maar overtuigt zodra de lyrics helder worden.

https://www.youtube.com/watch?v=U8He79iiWuw

donderdag 16 mei 2024 09:58

Desinteresse -single-

“Desinteresse” is de nieuwe single van punkdichteres Nel en bassist/producer JP. Muzikaal staat dit opnieuw een stapje verder dan de EP ‘Honger’ van vorig jaar. De formule is nog dezelfde, maar daar wordt nu al het uiterste uitgeperst. En dan is het de vraag of dit duo zich niet te snel zal opbranden.
Muzikaal is “Desinteresse” pompende electroclash. Inhoudelijk klopt het plaatje wel. Nel heeft op een mooie manier een actueel thema aangesneden: het gebrek aan engagement in onze maatschappij. We klagen en zagen een eind weg op de socials, maar we doen er zelf niets aan. Nel heeft talent voor het aankaarten van heikele thema’s. Maar als je kijkt naar de plaats van de lyrics in deze energieke track, dan is het enige nieuwe element hier het korte ‘vraag en antwoord’ met (vermoeden we) JP en dat is wat mager als evolutie. Er had wat meer tijd en ruimte mogen gegeven worden aan die ‘tweede stem’, zowel letterlijk als figuurlijk.

N.E.L. & J.P brengen later dit jaar hun eerste full album uit.

https://www.youtube.com/watch?v=wFnNvIj4xco

 

 

donderdag 16 mei 2024 09:54

Gangsters

The Skadillacs is één van de betere of toch zeker één van de leukste skabands van Vlaanderen en na de singles “Bella Ciao” en “Pick It Up” hebben ze nu het full album ‘Gangsters’ uit.
Op ‘Gangsters’ staan enkel covers en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit album. De band zet de covers naar hun hand, maar we missen toch een eigen nummer dat de Skadillacs nog meer een eigen gezicht zou geven.
De covers die we krijgen, zijn dan wel om duimen en vingers van af te likken. De twee reeds in 2019 uitgebrachte singles zijn terecht toegevoegd aan dit album. “Bella Ciao” kent iedereen van het Netflix-kijkcijferkanon Casa de Papel en het ska-jasje past deze rebelse song perfect. “Pick It Up” is een leuke en welverdiende ode aan onze eigen Employees.
De albumopener is een verrassende cover: “Red Right Hand” van Nick Cave. Geen makkelijke klus om daar een ska-nummer van te maken, maar de Skadillacs wisten er wel raad mee. De dreiging van het origineel zit er nog in, maar het krijgt ook een swing/schwung die Nick Cave-fans er nooit zouden in verwacht hebben.
“Time Bomb” van Rancid is dan weer geen onverwachte keuze. Proper en netjes. Ook “King Kong Five” is een eerder logische keuze, omdat Mano Negra vaak flirtte met ska en rocksteady. Hier verslikken de Skadillacs zich misschien toch een beetje. We missen de hitsige vibe en het zweterige ritme van het origineel.  Live zal dit vast wel helemaal ‘werken’ voor de Skadillacs, maar de studio-opname ‘werkt’ voor mij niet.
Met drie geherinterpreteerde nummers is de Britse 2Tone-legende The Specials heel nadrukkelijk aanwezig op dit album. De bekendste, “Ghost Town” en “Gangsters”, kleven heel hard aan de originele versies en dat zal voor de ene respectvol zijn en voor een ander misschien een gemiste kans. “Wondering Now” is misschien net iets minder bekend, maar dit mellow ska-nummer krijgt hier een bijzonder knappe versie, met een mooi gebalanceerd evenwicht tussen de tragiek van de lyrics en het ‘zon-achter-de-wolken’-gehalte van de muziek.

donderdag 16 mei 2024 09:51

Midnight Fire -single-

Twee jaar na de EP ‘Visitations’ en bijna een jaar na de digitale single “Valley of Dreams” is de Belgische gothic rockband Velvet Mist terug met de nieuwe single Midnight Fire. Jonathan Verstrepen en Anton Mergaerts, het creatieve duo achter Velvet Mist, werkt aan een album dat binnenkort uitkomt.
Op basis van deze “Midnight Fire” wordt dat album iets om naar uit te kijken. Alles klinkt nog matuurder en organischer dan op de EP van 2022. Al maskeren de super-productie en het direct meezingbare refrein ook een beetje de clichés in de lyrics. Maar dat zien we makkelijk door de vingers. Wat een sound! Fields of the Nephilim-revisited.
https://www.youtube.com/watch?v=GQo2TvpDwgQ

Willem Vermandere - Vergeten wordt geschrapt uit het woordenboek

Willem Vermandere heeft al op honderden podia gestaan, maar tot enkele dagen geleden had hij nog geen concert gespeeld in het Concertgebouw in Brugge. Dat haalde de kranige 84-jarige in met een namiddagconcert.
Vermandere heeft een band met Brugge. Vijftig jaar geleden werd de clip van “Blanche En Zijn Peird” opgenomen in die stad. In die clip verkent Vermandere de historische stad vanuit een paardenkoets.
Willem werd in Brugge bijgestaan door zijn trouwe muzikanten - trawanten noemt hij ze zelf – Freddy Desmedt (klarinet, dwarsfluit, saxofoon en percussie), Pol Depoorter (gitaren en mandoline) en Bart Caron (contrabas).
Al had hij bij het aankondigen van de band wat moeite om de juiste naam bij de juiste persoon te vernoemen. Zijn geheugen liet hem nog een paar keer in de steek. Of hij speelde wat met dat gegeven, dat kan ook. Bij “Den Tjoolder” in het begin van de set draagt hij de band op om te herbeginnen nadat hij niet op tijd de woorden vindt van het laatste couplet, want “de mensen hebben betaald voor het volledige programma, niet voor de helft”.
Ook bij een lange anekdote over Heineken en Westvleteren geraakt hij de pointe kwijt en is het Freddy die als souffleur de redding brengt. Als dat de enige foutjes zijn van zo’n monument, dan zijn die eigenlijk het vermelden niet waard. Alles bij elkaar is hij nog heel goed bij stem en met de juiste bril en een paar spiekbriefjes lukt alles nog wel.
Maar misschien heeft het terugwijkende geheugen wel mee de setlist bepaald. Willem kiest voor heel wat ‘oude’ nummers. Wie zijn eerste album uitbracht in 1968 heeft natuurlijk een grote keuze. Het album ‘Laat Mie Maar Lopen’ uit 1981 is het beste vertegenwoordigd, met bovenop de titeltrack nog “Ik Plantte Ne Keer Patatten”, “Voor Marie-Louise” en “Geboorte”.
Er zit nog steeds veel ‘dash’ op de oude nummers en Vermandere neemt er geen genoegen mee om bepaalde nummers wat trager of korter te brengen. Wel geeft hij zijn tekst-geheugen af en toe eens pauze dankzij een instrumentaal nummer. De melodieën zitten misschien dieper in het brein gegroefd dan de woorden. Een drietal nummers leest hij voor als gedicht, zonder muzikale begeleiding.
De intro van “1.000 Soldaten” wordt geografisch uitgebreid van de Westhoek tot Oekraïne en Israël en Gaza. Voorts werd het Brugse publiek verwend met guitige versies van “Pierre De Beeste”, “Bric-a-Brac”, “Mijn Vlaanderenland”, “De Wind”, “Reintje”, “Moslims”, “Bange Blankeman” en “Priet Pret Prot”, elk met een leuk kort verhaaltje of woordje uitleg erbij. Voor de finale mag het publiek meezingen en -klappen met “Blanche En Zijn Peird” en “Laat Mie Maar Lopen”. De toegift bestond uit een instrumentaal nummer en “Voor Marie-Louise”.

We krijgen niet veel kansen meer om Willem Vermandere aan het werk te zien. We gunnen hem van ganser harte de rust die bij zijn leeftijd hoort. Maar telkens als hij nog wil optreden, moet de zaal vol zitten. Dat zijn we verplicht aan dit bescheiden genie dat kan toveren met melodie en woorden. Deze zomer staat Willem Vermandere nog op het podium van het Dranouter Festival. Dat wordt misschien nog ‘skoner’ dan in Brugge.

Organisatie: Show-Time ism Comedyshows

Skold’s Bridle Reign - death is nog lang niet dood in Kortrijk
Lokale Helden: Skold’s Bridle Reign + Chalice + Bèta
Muziekcentrum Track
Kortrijk
2024-04-27
Filip Van der Linden

Op Lokale Helden-dag zijn er op tal van plaatsen in Vlaanderen podia specifiek voor lokale bands. De stad Kortrijk deed vorige zaterdag extra hard zijn best door in muziekcentrum Track meer dan 50 Kortrijkse bands met een korte set te laten aantreden in volgens genre opgedeelde ruimtes. Daar stonden onder meer Ampul en Olav. waarover we een verslag schreven toen die onlangs in De Schakelbox in Waregem speelden. We hebben niet elk concert kunnen volgen, maar twee van die meer dan 50 concerten in Kortrijk, in wat normaal de theaterstudio is, hadden we met rood omcirkeld: de verrijzenis van Chalice en de nieuwe deathmetalband Skold’s Bridle Reign. We maakten er ook kennis met Bèta en die kennismaking beviel ons prima.

Bèta bestaat als band al sinds 2017 en heeft reeds twee albums (‘Bèta’ en ‘Panorama’) uitgebracht en toch is deze band nog niet eerder op onze radar gekomen. Bèta is misschien niet de volle 100% een metalband. Zelf gebruiken ze het etiket dark atmospheric groove rock, als mix van post-grunge en stoner, en bij de referenties zetten ze zichzelf in het rijtje van Linkin Park, Kyuss, Muse, A Perfect Circle, Alter Bridge en Tool. Wij zouden aan dat rijtje ook nog Rage Against The Machine, Amenra, Royal Blood en Black Rebel Motor Cycle Club willen toevoegen. Dat zijn heel wat invloeden, stijlen en genres bij elkaar, maar dit vijftal doet er in elke song zijn eigen ding mee.
De korte set in Kortrijk omvat nog een paar tracks van het meest recente album ‘Panorama’ (“Desert Suburb”, “Infected”, “Echoes Of A Heart Attack”, …) en het vorige album (“The Bitch Has A Name”, “Circus Freak”, “Wacko Lover”, “Luminal”, …) en ze openden met “Broken”, dat misschien wel een nieuw nummer is voor een volgend album. Wij genoten het hardst van “Circus Freak” en “Wacko Lover”, waarin zanger Joris en gitarist Jonas lekker voluit gingen, met (vooral bij Jonas) veel zichtbare emotie en spelplezier. En ze werkten zich helemaal in het zweet, wat niet zo moeilijk was gezien de binnentemperatuur opliep met zoveel publiek in de kleine theaterstudio. Bryan, de andere gitarist, had wat meer tijd nodig om te ontdooien voor het publiek. Het is pas tegen het einde van de korte set aan dat hij wat ‘los’ komt.
Bèta is een prima band met lekker heftige muziek en indrukwekkende songs. Zowel de band als de nummers zijn niet in één hokje te duwen en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit vijftal.

Chalice bestaat als band al meer dan 25 jaar en legde zowel in de bezetting als in de muziek een lange en meanderende weg af. Deze West-Vlaamse death/thrashband leek de coronapandemie zonder kleerscheuren te zullen doorstaan, maar post-covid trokken plots drie van de vijf bandleden de deur achter zich dicht. Eentje daarvan keerde alsnog terug, een andere werd vervangen door zijn voorganger in de band en met zanger Jarne kwam er ook nieuw bloed bij. Een zanger vervangen is altijd een delicate oefening voor een band. De vorige zanger hield het 17 jaar uit bij Chalice. Het was voor de fans en voor de band zelf toch wat afwachten of Jarne voor net zo veel vuurwerk zou zorgen als de vorige frontman van Chalice.
De korte Lokale Helden-set in Kortrijk was voor Chalice dus een beetje een try-out. Om de stressfactor nog wat op te drijven, stond Jarne’s voorganger Pieter in het publiek. En zelfs Tom, die in 2002 het album ‘Disentangled’ inzong bij Chalice, was (eerder toevallig) van de partij. Zowel Jarne als zanger als de 5.0-versie van Chalice kregen van Pieter en Tom de zegen. Chalice stond in Kortrijk met een enorme gretigheid en veel enthousiasme op het podium, meer dan met stress. Al zal die er ook wel geweest zijn. Niels was altijd al een beest achter zijn drumstel, maar in Kortrijk greep hij ook nog eens elke kans om het publiek nog wat meer op te hitsen. Ook voor Chris, Tim en Hans bracht het weerzien met het podium en de fans zichtbaar voldoening.
Voor de fans is de aanpassing niet zo groot. De nieuwe zanger gebruikt zijn stem net iets anders en heeft een ander timbre en bereik, maar hij klinkt bij momenten super agressief en toch nog prettig verstaanbaar. Als frontman heeft hij een hele sprong gemaakt ten opzichte van die keer toen we hem zagen met zijn vorige band Winter’s Wrath. Aan présence en panache heeft hij vandaag geen gebrek. De nieuwe nummers hebben opvallend meer punch dan wat we op het album ‘Ashes Of Hope’ te horen kregen. Ook de twee oude nummers in de set (“Dead Nation” en “Amongst The Damned”) kregen een extra scherpte mee en dat jasje zit hen perfect. Van de nieuwe tracks zijn ons vooral “Ambitious Submission” en “False Idols” (een opgestoken middelvinger naar al het slechte dat social media in een mens naar boven haalt) ons bijgebleven.
Leuk ook om te zien dat zo’n geroutineerde band voor een try-out nagedacht heeft over outfits, bindteksten en podiumlicht. Je krijgt bij het publiek en de aanwezige pers maar één kans voor een eerste indruk en daar zijn ze zich bij de wedergeboorte van Chalice wel van bewust. Dit schip heeft opnieuw de wind in de zeilen. De volgende stap zijn nieuwe studio-opnames en nog meer intense concerten.

Skold’s Bridle Reign was op de Lokale Helden-dag nog maar aan zijn derde concert toe. De bandnaam verwijst naar een middeleeuws marteltuig, een soort masker met een pijnlijk bijtstuk (bit) dat roddeltante’s moest verhinderen om nog te praten. Over de samenstelling van deze Belgische band valt alvast genoeg te vertellen. De stichters zijn Glen Herman (Dark Ages, Leng Tch’E) en Jan Vandekerckhove (Congress, Liar).  Die zaten al samen in Tyrant’s Kall, maar die band staat al even on hold. Beiden spelen ondertussen ook samen in de punkrockband Street Rock Rebels, maar in Skold’s Bridle Reign kunnen ze hun deathmetal-ei kwijt. Vandekerckhove trekt in het najaar op tournee voor de reünie van Congress. Als drummer voor Skold’s Bridle Reign werd Marino Kerkhove (ex-Caducity) aangeworven terwijl de zang gebracht wordt door Nick Vermote (Nocturnal Empire en Iron Maiden-tribute Flight 666 en nog wel meer bands).
Deze nieuwe band heeft nog geen officiële release uit, maar staat op de volgende Face Your Underground-verzamelaar. Muzikaal graven ze naar de begindagen of noem het hoogdagen van de deathmetal. Aan de agressie en tempowissels van die tijd voegen ze nog een pittige groove toe. En dan is er nog de indrukwekkende zanger Nick. Wat een strot en wat een podiumtijger. De deathmetal van dit viertal klinkt op het eerste gehoor heel klassiek, maar de energie die deze band er live in steekt, die is wel heel bijzonder. Laat ons hopen dat hun EP of album net zo hard knallen als de concerten. De nummers die voor ons zo al op dat debuut mogen staan, zijn “The Nameless” en “Mutation”.
Als cadeau voor de fans werd de set in Kortrijk afgesloten met een cover van “Beneath A Black Sky” van Six Feet Under.
Skold’s Bridle Reign, misschien niet de makkelijkste bandnaam om te onthouden, maar vast eentje die je nog vaak zal tegenkomen in de concertkalenders.

Organisatie: Muziekcentrum Track, Kortrijk

donderdag 18 april 2024 13:51

Be Who You Wanna Be

Na een dubbelalbum met Bob Dylan-covers komt Stef Kamil Carlens met nieuwe eigen muziek op ‘Be Who You Wanna Be’. Van The Gates of Eden, de begeleidingsband voor de Dylan-covers, houdt hij op dit album nog Rahmat Emonds (Vermin Twins) en Mirko Banovic (Arno) over, hoewel volgens het boekje Banovic slechts op drie nummers meedoet. In de ‘vaste’ band zitten voorts Alban Sarens (Sir Yes Sir), Nel Ponsaers (The Golden Glows), Maarten Moesen (Brzvlkll) en Jonas Meersmans (Codasinc). Voor de gastbijdrages zijn er dan nog meer Gates of Eden-collega’s: Thomas De Prins en Geert Hellings en de SKC-getrouwen Nicolas Rombouts en Jeroen Baert, aangevuld met Andres Fernandez van Proyecto Secreto. We vermelden ze graag allemaal, want Stef Kamil heeft een neus voor talent en weet als geen ander hoe elk van die artiesten in het grotere geheel zal passen.

Na enkele luisterbeurten mogen we stellen dat Nel Ponsaers en de twee blazers in het team van Carlens de spitsen zijn die mogen scoren, met Stef Kamil als een soort van altijd aanwezige speler-trainer die de lijnen uitzet en de voorzetten geeft die door de andere muzikanten tegen de netten worden geknald. Het is mooi dat een muzikaal genie als Stef Kamil Carlens zichzelf niet elke opgenomen seconde in de schijnwerpers wil zetten.
‘Be Who You Wanna Be’ wordt aangeprezen als een funky album. Denk dan niet aan stuiterende funk van Rick James of de space-funk van Jamrioquai. Het is eerder een soort van velvet funk zoals Prince dat kon. Voor Prince was die fluwelen funk vaak de verpakking voor expliciete erotiek, maar daar doet Stef Kamil niet aan. Al voelen we wel een ondertoon van authentieke universele liefde en on-cynisch geloof in de mensheid. Of dat is net de tegenstelling of gelijkenis die hij zoekt met een tweede muzikale held (van Carlens) die onderhuids aanwezig is op dit album: Serge Gainsbourg. Van beide helden covert Stef Kamil een nummer op dit album. De derde cover is er een van Dez Mona.
Met drie covers op een album-totaal van slechts acht nummers, zou je kunnen gaan denken in de richting van bloedarmoede. Niets is minder waar. De eigen nummers zijn super. Als geheel scoort dit nieuwe album net iets hoger dan ‘Making Sense Of’ en ‘Stuck In The Status Quo’.
De eerste single, “Walk On Red, Stop On Green”, is een oorwurm die in Vlaanderen jammer genoeg niet veel verder geraakt dan Radio 1. Het is ook zowat de ambassadeur van dit album: speels, lichtvoetig en schijnbaar heel eenvoudig. De lyrics zijn een lange opsomming van Carlens’ muzikale helden (met nogmaals een knipoog naar Prince) en van muziekinstrumenten. Stef Kamil is een instrumentenverzamelaar en bij elke song krijgt de koper niet enkel de uitvoerders en gastmuzikanten, maar ook heel gedetailleerd het merk en model van elk gebruikt instrument. Als dat telkens zo’n prachtige single oplevert als deze “Walk On Red, Stop On Green”, mag iedereen over zijn hobby’s zingen.
“Suspicion” van Dez Mona klinkt in deze SKC-versie als een instant Belpop-klassieker. “C'est Comment qu'on Freine” uit Alain Bashung's donkere album 'Play Blessures' uit 1982, met tekst van Serge Gainsbourg, heeft nooit eerder zo zwoel en hartstochtelijk geklonken.
“Love Me Like A Prayer” beschrijft een intense liefde, die ondanks het verstrijken van de tijd, en de turbulentie ervan, toch standhoudt. “Take A Little Time” is een lied over vriendschap.

Samengevat is ‘Be Who You Wanna Be’ een ode aan Stef Kamil’s liefde voor muziek. Elk van de acht songs van dit album is een parel op zich.

single Walk On Red, Stop On Green (Radio) -single- (musiczine.net)
live 2024 Stef Kamil Carlens & The Swoon - Funky ode aan vriendschap en non-conformisme (musiczine.net)

donderdag 18 april 2024 13:46

Emperor’s Hill, Pt 1 -single-

Cuberdon is een instrumentaal psychedelisch-progressief postrocktrio uit Leuven dat in 2022 zijn eerste EP uitbracht en in onze review waren wij daar toen best wel van onder de indruk.
Lees hier Cuberdon (musiczine.net)
Daar hebben de drie heren inmiddels een vervolg op. Die nieuwe EP komt er deze zomer aan, maar er is al een single (“Emperor’s Hill, Pt 1”) en die is nog een pak straffer dan wat we in 2022 te horen kregen.
De tracks op hun eerste EP hadden – net als het (Gentse) snoepje waarnaar de band vernoemd is – zowel een harde als een zachte kant en dat gaat ook op voor deze nieuwe single van bijna zeven minuten. Dit heeft minder het psychedelische en de stoner van de eerste EP. Het is bij momenten meer postmetal dan postrock en ze spelen subliem met de opbouw en met de intensiteitsgraad.
De vorige EP kwam uit als cassette en pas later als vinyl bij een Duits label.
Hopelijk moeten de vinyl-liefhebbers deze keer niet zo lang wachten om deze fijne muziek uit de klankkast te laten knallen.

https://www.youtube.com/watch?v=DTVmrdmXAD0&list=OLAK5uy_nHuTrpkm3V3d9ayO7pSKpS6mmAIxTfYhc

donderdag 18 april 2024 13:39

Beyond The Bells

Scavenger maakte als Belgische heavymetalband furore begin jaren ’80 van vorige eeuw, met als hoogtepunt het album ‘Battlefields’ in 1985. In 2018 was er een doorstart met nog enkele oorspronkelijke leden en nog wat later was er een bezetting zonder de oudgedienden. Maar de oudjes kijken wel nog mee over de schouders van de nieuwe Scavenger-lichting.
In de nieuwe bezetting was er in 2020 al de vinyl-single met “Backslider” en “Red Hot” als dubbele A-kant. Die twee nummers staan als bonus op het album ‘Beyond The Bells’, uitgebracht bij het Griekse No Remorse Records. Het moet gezegd dat dit nieuwe album in concept nauw aansluit op de classic heavy metal van ‘Battlefields’. Oldschool, maar zeker met een frisse, moderne speedmetal-toets.

Voor classic oldschool heavy metal ligt het tempo hoog op de meeste tracks. Verwacht geen gezapige midtempo-vullers (op “Hellfire” na misschien) of stroperige powerballads. Scavenger komt met het mes tussen de tanden en klinkt heel vastberaden. Zangeres Tine krijgt een glansrol als de nieuwe Kate (van Acid) of de nieuwe Doro (van Warlock), maar laat vooral horen dat ze in kracht en volume in dit genre haar gelijke niet kent in Vlaanderen. Uiteraard krijgen ook de gitaristen Kevin en Tim een pluim en dan doen we er meteen bassist Vincent en drummer Gabriel bij, want er is niemand die een steek laat vallen op ‘Beyond The Bells’. Sterke composities, degelijke lyrics, uistekend ingespeeld.
In deze nieuwe bezetting van Scavenger zit heel wat talent en ze hebben zich ook laten omringen met mensen die het beste uit een artiest kunnen halen. Bob Briessinck (mix) is een soldaat die al heel wat veldslagen heeft uitgevochten in de studio. De keuze voor Anton Mergaerts is opvallender. Hij heeft al mooie dingen laten horen met zijn band Cardinal, maar als producer is zijn curriculum groot maar kort (Cardinal, Dani Hart). Hij heeft ook zuinig wat synths toegevoegd aan de sound.

De lat ligt op dit album altijd heel hoog en is het moeilijk om die nummers aan te duiden die net iets boven de andere uitsteken. Mijn persoonlijke keuze om de uitstekende single “Black Witchery” op te volgen als mogelijke singles zijn “Streetfighter”, “Crystal Light” en “Nosferatu”.

https://www.youtube.com/watch?v=o8Sg1DytQuQ

donderdag 18 april 2024 13:34

Miauw

Sinds hun reünie is de productie van Asermoietuitkomt hoger dan die vroeger ooit geweest is, met bijna één album per jaar. Asermoietuitkomt dat is dialect voor Als Er Maar Iets Uit Komt. Het is de bandnaam van een herrezen Nederlandstalige punk/hardcoreband. Die ontstond in 1987 en speelde tot 1989 in elke club en café waar ze mochten. Het zijn genre- en generatiegenoten van het bekendere Belgian Asociality.
Eind 2020 werd Asermoietuitkomt heropgericht met nog twee van de vier originele leden en daar hoorde meteen een album bij: ‘Welle Zen Terug’. In 2022 volgde al het album ‘Onkruid Vergaat Niet’.
Van het derde album, ‘Miauw’, kregen we sinds vorig jaar reeds vier singles. Voor twee daarvan wist de band leuke gastrollen voor te strikken: Jeroen Camerlynck van Fleddy Melculy voor “Mijn Zin” en Lenny van The Priceduifkes voor “Oud IJzer”. Yorick De Graef van Mechels Laweit (voorheen Zombie Butterfly) zingt mee op “Te Druk”. Peggy Hartiel van coverband Gaz-Planché zingt mee op “Doe Dat Maar Zelf”, “De Ideale P.” en “De Poes”. Dat laatste nummer leverde ook de inspiratie voor de albumtitel ‘Miauw’.
Op het album staan alles samen veertien nummers en nog bonustracks. De eerste bonustrack is “De Vier Zwijntjes”, een parodie op “De Drie Biggetjes” van K3 die in 2022 al op YouTube verscheen. “Plastiek Enzo”, “Mijnen Dag”, “Geduld” en “Laat Mij Nu Gerust” verschenen op het album 'Welle Zen Terug' maar werden opnieuw opgenomen.

Heel wat (korte) nummers en heel wat gastzangers. Dat laatste is welkom, omdat de band voor elk nummer zowat dezelfde aanpak heeft in opbouw en ritme (op een intro en break na). Muzikaal is dit misschien eerder klassieke pretpunk en hardcore. In de lyrics zitten enkele leuke grappen en soms moet je die wat gaan zoeken. De humor doet wat denken aan die van Belgian Asociality en The Evil Pony’s. Goed gevonden is “De Ideale P.”. Dat is geen cover van “De Ideale Penis” van De Lama’s (Kloot Perwez, Peter Slabbynck, Mies Meulders, …). Waar dat nummer dan wel over gaat, wil ik hier nog niet verklappen.
De leukste nummers op ‘Miauw’ zijn “De Poes”, “Doet Dat Maar Zelf”, “De Schoen” en “Mama”.
‘Miauw’ is een plezant album en we hopen Asermoietuitkomt binnenkort eens live aan het werk te kunnen zien.

https://youtu.be/DZJP4RtulZs

 

Pagina 1 van 99