logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Filip Van der Linden

Filip Van der Linden

donderdag 13 oktober 2022 11:04

Diary Of The Shadow

De redders van de alt.country komen zowaar uit Griekenland. Thee Holy Strangers bouwen voort op de erfenis van Cowboy Junkies, Low, Giant Sand en Calexico.
Ze betoveren met tweestemmige zang in dezelfde traditie als the Jayhawks, ze beginnen bij americana en gaan van daar tot net waar stoner zou beginnen, maar passeren wel langs de psychedelische blues van King Gizzard. Het is geen alt.country volgens het boekje, maar het heeft er wel de look & feel van. En als Grieken kunnen ze het zich makkelijk permitteren om eens buiten de lijntjes te kleuren, bv. door nog zuinig wat piano of een muzikale zaag toe te voegen.
Ze hebben niet het strakke, gepolijste, afgelikte van de Amerikaanse voorbeelden uit de opsomming. Er zit nog een charmant los en ruw kantje aan Thee Holy Strangers, zoals we dat ook al hoorden bij hun Nederlandse genre-genoten van Nighthawker en de veel te vroeg ter ziele gegane Prodigal Sons.
Hun “Fire In The Woods” is geen cover van de hit van onze Wolf Banes, maar is hier het Magnus Opus van “Diary Of The Shadow”. Het is niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het nummer waar alles in samen komt. De opbouw gaat tergend traag en zelfs de afsluitende gitaarsolo in de outro lijkt in een slow motion-modus te zijn opgenomen. “Words” start met dezelfde  traagheid, maar een heel stuk voorbij komt er dan een aangename versnelling met een weergaloze gitaarpartij.
“A Star Is A Star” is vrolijk en roept herinneringen op aan “I’d Run Away With You” van The Jayhawks. “The Lotus Song” heeft smooth galopperende drums. Zo valt voor elke track wel iets positiefs te zeggen. Missers of vullers heeft dit album niet.
Internationale klasse!

https://theeholystrangers.bandcamp.com/album/diary-of-the-shadow

donderdag 06 oktober 2022 18:00

Bokkerijders EP

Bokkerijders is een nieuwe metalband die een heavy thrash ‘n’ roll-blend van blackmetal brengen. Dit Belgische trio mag je niet verwarren met het Russische Bokkenrijders dat net één letter meer heeft in de bandnaam. Bokkerijders doet iets leuk met de sound van Aura Noir, Turbonegro, Darkthrone’s Hate Them en het drumwerk van Fenriz. De leden van Bokkerijders hebben hun sporen verdiend bij o.m. Ordigort, Bones, Ishtembashtock, Witch Trail, Caducity, Chalice en Kuar Nhial.

De eerste worp van Bokkerijders komt uit op slechts 50 exemplaren van een cassette en digitaal, maar wist wel meteen onze aandacht te vatten. Met vier tracks en een klein half uurtje muziek zit dit ergens tussen een EP en een album in.
“Antikosmic Void Principle” is de opener. De drummer gaat als een bezetene tekeer, maar houdt het net en superstrak. Bovenop die drums komen gitaren die meer naar de thrash en garage gaan, maar dit recept smaakt meteen naar meer. De grunts gaan weer eerder richting blackmetal.
Hetzelfde recept (in grote lijnen) gaat op voor “Shackled Leviathans” en “The Madness Of Mercury”, maar dan met ook nog wat atmospheric-black passages erbij. In de lyrics gaan ze ruimer dan de legende van de bokkerijders. De vierde track is titeltrack “Bokkerijders” en dit anthem roept meteen herinneringen op aan Kvelertak, de Noorse band die black metal combineerde met punk. De beginriff van deze track had net zo goed op een demo van Kvelertak kunnen staan. Een platte kopie is het echter niet, wel hebben ze bij Bokkerijders eenzelfde gelaagde intensiteit.

Blackmetal-puristen blijven best ver weg van de Bokkerijders, maar het is bijzonder leuk hoe deze band de grenzen van het genre oprekt.

https://babylondoomcultrecords.bandcamp.com/album/bokkerijders

donderdag 06 oktober 2022 17:56

Barcelona -single-

Komisar uit de Kempen. “Barcelona” is na “Saturday” hun tweede single en opnieuw opgenomen met producer Niels Meukens (Double Veterans, Psycho 44, Crackups, ).

Net als op de debuutsingle kan je opnieuw niet omheen de vocalen van Komisar-zanger Thomas. Die lijken als twee druppels water op die van Alex Turner van Arctic Monkeys. Niet alleen in timbre en tempo, maar ook met datzelfde licht-verveelde accentje. Behalve dat Komisar deze vergelijking voor de rest van zijn dagen zal meezeulen, is dat op zich positief. Op deze tweede single is de productie dan ook nog eens helemaal opgebouwd rond de vocalen en daar laat de band toch een paar punten liggen. Door de gitaren wat dikker aan te zetten zouden de knappe melodielijnen en compositie beter uitkomen, wat de band meer een eigen gezicht kan geven.

De singles tonen dat ze bij Komisar een originele songstructuur kunnen opzetten en ook de lyrics zijn oké. “Barcelona” is nog wat braaf en poppy, maar gelukkig ook über-catchy, wat mij benieuwd maakt naar de live-versie.

https://www.youtube.com/watch?v=qVJGwiBjo-w&t=2s

donderdag 06 oktober 2022 17:52

Do You Know What It’s Like -single-

Three Times Royal is de nieuwe Amerikaanse band van de Nederlandse vocaliste Iris Goessens, die vroeger bij de Belgische band Spoil Engine zong, en nog twee Amerikaanse dames waarvan de namen in Vlaanderen waarschijnlijk geen belletje zullen doen rinkelen. “Do You Know What It’s Like”, is de eerste single van Three Times Royal.
Op deze eerste single klinkt Three Times Royal toch opvallend als Spoil Engine: stevige metalcore met een catchy, meebrulbaar refrein. Veel power en agressie en goede hooks. De lyrics gaan over druggebruik als een alles-verterend innerlijk monster.
In metalcore is het niet eenvoudig om er wat uit te springen en op te vallen. Dat doet Three Times Royal nog niet met deze eerste single, maar die draagt wel een zekere ambitie en vertrouwen in zich. Ik denk dat we nog mooie dingen zullen horen van deze drie dames.
Eén van de eerste concerten van Three Times Royal is gewoon in België: op 29 oktober staan ze in de Club de B in Torhout als support voor de releaseshow van Mantah.

https://www.youtube.com/watch?v=iyI98O3nsVk

 

 

donderdag 06 oktober 2022 17:36

16 Years EP

Jodie Faster is een hardcoreband uit de Franse stad Lille en ze hebben vrienden in West-Vlaanderen: ze stonden met Freddie & The Vangrails in Ieper en ze nodigden Röt Stewart uit naar hun hometown.

’16 Years’ is een heel korte EP of een soort single die perfect het motto van deze Franse band weergeeft: playing short songs fast. In minder dan 2 minuten komen 2 songs langs: “Ten Years That Were Seven” en “6 Years Old Conservatives”. De eerste is de beste en gaat nog ongeveer ergens over, de tweede is een ongenuanceerd politiek pamflet tegen alles wat niet links is.
Zuiver muzikaal stelt het allemaal niet zo veel voor, maar het is wel catchy as hell en aanstekelijk.

https://jodiefaster.bandcamp.com/album/16-years-single

donderdag 06 oktober 2022 17:32

I Feel Like Shit And I Wanna Die -single-

The Haunted Youth leerden we kennen toen ze met hun single “Teen Rebel” opgepikt werden door StuBru voor De Nieuwe Lichting. Daarna volgden nog een paar fijne singles, maar het was nog wachten op een album. Dat komt er straks aan, in november.
Om ons nog eens warm of wakker te maken voor dat album is er nog één single en dat is “I Feel Like Shit And I Wanna Die”. Met een heel beladen tekst over je slecht voelen en daar ook eerlijk voor willen/mogen uitkomen. Moet kunnen, uiteraard. Die zwaar op de hand liggende lyrics worden verpakt in een lichtvoetige poptrack die beelden oproept van een strand, ondergaande zon en misschien nog een cocktail erbij. Onbezorgdheid met een grote, roze strik errond. En opnieuw een the Cure-achtig riffje daarbij, zoals we dat ook al herkenden op “Teen Rebel”.

Zowel Radio 1 als Willy en StuBru zouden hiervoor moeten smelten.

https://www.youtube.com/watch?v=gXMyTSGMvRk&t=56s

donderdag 06 oktober 2022 17:27

Supersonic Beat Commando

Het Nederlandse Speedmobile ontstond als een tribute-avond aan Lemmy van Motörhead, maar omdat het zo plezant was, maakten ze er een band van, met leden psychobillyband Batmobile en garagerockers Peter Pan Speedrock. In 2020 was er al de EP ‘Speedmobile’ op vinyl en een album werd toen reeds aangekondigd, tot corona op de grote pauzeknop drukte. Daarom volgde er eerst nog de digitale EP ‘Straight Off The Farm’. Het eerste full album heet nu ‘Supersonic Beat Commando’.

Op dat full album worden een paar songs hernomen van de eerdere EP’s (“Fun Control”, “Iron Ride” en “Drink, Fight, Fuck All Night”) aangevuld met een tiental nieuwe eigen composities en een cover van “The Train Kept A Rollin”. Die ken je misschien in de versies van the Yarbirds, Led Zeppelin of Aerosmith. De versie van Speedmobile klinkt vet, maar zal misschien niet zo lang in ons geheugen blijven hangen als die van Aerosmith.

De eigen composities zijn exact wat je kan verwachten als je psychobilly en garage combineert: uptempo rock, smerig, hitsig en catchy. De lyrics hebben niet veel diepgang, maar daar ligt in deze genres nu eens echt niemand wakker van. De riffs vliegen je om de oren en de vunzige rock ’n roll viert hoogtij. Dit album is een feestje van begin tot eind.

donderdag 06 oktober 2022 17:23

Oostende

Goudi, dat is Pierre Goudesone van de vroegere newwaveband Flesh and Fell. Vandaag klinkt Goudesone’s stem opvallend als die van die andere bekende Brusselse Oostendenaar, wijlen Arno, en dat speelt hij graag voluit uit, met parlando en fluisterend zingen in soms wel heel sappig Oostends.
Muzikaal tapt Goudi wel uit een ander vat dan Arno, hoewel er ook overeenkomsten zijn: er wordt al eens teruggegrepen naar elementen uit de blues (op “M’en Liefde Nodig”) en naar het hitsige van Serge Gainsbourg (op “Muzik Min Keure”).  Le Plus Beau wordt zelfs in de eregalerij van Goudi gezet tussen (onder meer) Permeke, Jacky Ickx en Brel in “Belgica”.
Soms wordt de geinige parlando van Goudi geserveerd op een bedje van broeierige, urban synthpop, met vaak nog steeds een bluesy gitaarlick als toetje. Het is een formule die werkt. Soms kabbelt dit album achteloos-aangenaam voorbij en dan ontdek je als bij toeval nieuwe stukjes die je intrigeren of bijblijven. ‘Oostende’ ontdek je – net als de stad – niet in één wandeling. Elke luisterbeurt is een nieuwe ontdekkingstocht.
Toptracks zijn het walsende “T’is Wat Het Is” (met enkele goed gemikte blazers), “Alles Kan Wachten” (met een stukje rap erbij), “In Us Hoofd” en “Oender Min Vel”.

‘Oostende’ is een album dat zich niet snel laat doorgronden. Un train peut en cacher un autre, zeggen ze in het Frans en dat gaat ook op voor Goudi op dit album: telkens je denkt dat je hem en zijn album helemaal doorgrond hebt, volgt er een nieuwe openbaring. Zo een album kunnen maken, dat is slechts weinigen gegeven.

donderdag 06 oktober 2022 17:20

Moederland

‘Moederland’ is het solo-debuutalbum van Kimberley Claeys, die muzikaal al heel wat rondzwervingen achter de rug heeft. Misschien kent u haar van Little Kim & The Alley Apple 3, als de huidige zangeres van Kadril of van haar samenwerkingen met Guido Belcanto, maar dat is eigenlijk nog maar het begin van een lange lijst.

‘Moederland’ is Little Kim’s solo-debuut en daarop biedt ze zowel country, americana (Belgicana) als folk en het betere levenslied, op Nederlandstalige teksten van Guido Belcanto, Lieven Tavernier en Bruno Deneckere. Dat zou een heel heterogeen album kunnen opgeleverd hebben, maar ‘Moederland’ is als een grote tafel met food-to-share dat door slechts één kok bereid is en die kok is Kim zelf. Ze kreeg hulp van een absoluut dream team, niet alleen als leveranciers van songs maar ook nog eens bij de muzikanten, maar het is zij die aan alle composities een eigen draai heeft gegeven. De songs werden haar op het lijf geschreven en zij ging daar nog eens next level in door zich helemaal in elk personage in te leven bij de opnames.

De songschrijvers putten uit eigen werk en maakten vertalingen en herinterpretaties van klassiekers. Die komen van Bob Dylan, Jack Clement (die songs leverde aan onder meer Johnny Cash), Gillian Welch, Nathalie Merchant en Daniël Norgren.
Opnieuw heel divers, maar het levert een reeks parels op die tot de top van de Nederlandse canon zouden moeten behoren. “Neem Maar Mee, (Vuilnisman)” lijkt op het eerste gehoor een lichtvoetig niemendalletje, maar heeft een tweede laag die gaat over het loslaten van oude dromen en verlangens. Titeltrack “Moederland”, over de Eerste Wereldoorlog maar dan vanuit het standpunt van een moeder, kan inzake intensiteit wedijveren met Vermandere’s “Altijd Iemand’s Vader, Altijd Iemand’s Kind”. “Een Jongen Die Ik Heb Gekend” en “Ik Denk Dat De Dingen Zo Gaan” dragen tekstueel onmiskenbaar de stempel van Guido Belcanto en tonen waar hij de absolute meester in is: nonchalant en openhartig: oeverloos liefdesverdriet in een schoon papierke met een grote roze strik errond. “De Tweede Kus” herinnert er ons nog eens aan dat we Bruno Deneckere misschien wat te vaak miskennen als songschrijver.
Niets dan lof dus voor Little Kim en haar debuut. Of misschien een paar kleine opmerkingen. De twaalf songs van ‘Moederland’ zijn haar op het lijf geschreven, maar ik mis er op dit solo-debuut eentje waarin ze voluit haar hele vocale range showt. En als je Belcanto kruist met country en americana, moet je misschien voluit voor het tranerige durven gaan in de vocalen. In country wordt een gebroken hart nog rauw en bloedend op het bord geserveerd.

Great things come to those who wait. Little Kim heeft misschien lang gewacht voor haar solo-debuut, maar ‘Moederland’ bewijst dat geduld altijd beloond wordt.

donderdag 06 oktober 2022 14:18

Tabula Rasa

‘Tabula Rasa’ is het tweede full album van de Belgische postpunkband A Slice Of Life, met een overvloed aan referenties naar de donkere jaren ’80. Het genre waarin deze band grossiert, kan je behalve als postpunk ook nog omschrijven als gothic rock of new wave. Welke term u ook verkiest, onthou vooral dat A Slice Of Life met ‘Tabula Rasa’ een meesterwerkje heeft afgeleverd dat ons landje nog maar eens aan de kop van het postpunk-peloton zet.

“Seven Days” deed als vooruitgeschoven single reeds het beste vermoeden voor dit album. Niet alle tracks halen vlot dat niveau, maar ‘Tabula Rasa’ heeft ook geen missers of vullers. “Matterhorn” is een sterke, dansbare track. “Goodbye” en “Fortress Of Solitide” zijn licht tergende slepers zoals the Cure die op zijn jongste albums al eens durft te zetten. Nog meer referenties naar dan de jonge versie van the Cure in de intro van “Cavern”. “Anywhere But Home” heeft een ijzersterke finale. Misschien een beetje klassiek en voorspelbaar in de opbouw, maar wel goed en met passie gebracht.
In postpunk kies je als band voor ofwel onderkoelde en eentonige vocalen of voor net veel passie en emotie. Tracks als “Run For Cover” toont dat Dirk Vreys de juiste keuze heeft gemaakt. Geweldige track, geweldige lyrics (‘people go when friendships die’ is zo uit het leven gegrepen en herkenbaar).
“What Doesn’t Kill Me” heeft wat leuke verrassinkjes in de muziek, maar nog niet op het niveau van een Whispering Sons.
Sterke intro’s hebben ze wel bij A Slice Of Life. Die van “In Your Shoes” is er ook boenk op. Kort daarna lost deze track niet alle verwachtingen in en lijkt die wat te gaan doodbloeden, maar dan herpakken ze zich en zwelt de windhoos van gelaagde gothic rock alsnog aan.
Op het afsluitende “Animal Instinct” duwen Vreys & co het gaspedaal nog wat dieper in en krijgt Emmanuel Schaeverbeke op keys eens de hoofdrol. Dansbaar en catchy met twee voeten vooruit.

‘Tabula Rasa’ is een heel gevarieerd en sterk album waar elke fan van postpunk (of hoe je het ook wil noemen) plezier zal aan beleven.

Pagina 3 van 73