zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Onze partners

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

donderdag 09 december 2021 21:31

Lonely (EP)

Naüru is een Gent-based band die sfeervolle popmuziek brengt met een alternatief randje. Deze 5-koppige band ontstaan tijdens de Covid19 pandemie, bracht nu een EP uit.
In een dromerig, sprookjesachtig kader worden we al meteen verwend door “Daydream”, lekker door de atmosferische soundscapes. Aanstekelijk en ingetogen , ondersteund van emotievolle , gevoelige vocals.
Die trend horen we verder op “Lonely”, “Don't know what it’s like” en  het afsluitende “Summer in Spring”, die zelfs een jazzy tune heeft.
We horen een band die met 'Lonely' een kwalitatief fijne EP uitbrengt, gekenmerkt van positieve poppy vibes, surplus een knipoog naar de dreampop.
De EP ontroert en weet ons in te pakken.

Tracklist: Daydream 04:50 Lonely 04:18 Don't what it's like 04:02 Summer in spring 04:14

 
donderdag 09 december 2021 21:28

LMIRL (Let's Meet In Real Life)

The Otherness is een Argentijnse rock band. Gotta Go", "Few To Stew" en "No Tokens" waren opmerkzame singles. In onze recensie schreven we "Lekker rockend, maar die ook een emotionele impact hebben en overeind blijven staan. Het is opvallend hoe deze band er in slaagt om de brug te slaan  tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse" .
De band wist via e-mail, ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, hoe je omgaat met gelijk welke crisis, alsook de toekomstplannen hier  .

'LMIRL (Let's meet in real life)’ laat een mooie boodschap na, vol positieve energie … Soms wat bizar , gezien de plaat soms gaat over de donkere, grauwe zijde van het leven. We horen aanstekelijke riffs op het zomers getinte “Few for the stew”; ze grasduinen in het genre en voegen er een Latijns-Amerikaanse tint  aan toe waardoor alles fris en monter klinkt.
Het donkere, grauwe en het lichtvoetige, rockende horen we op 'LMIRL', wat siert.
The Otherness stoomt als een sneltrein, en geeft een goed gevoel vanbinnen, ondanks de donkere tune. Dat is net die positieve energie!
“She feels the soul” en “The roundabout” hebben een livekarakter. Het werkt in op de rockmassa in ons lichaam. “Fix and fuss”, “Your carnival” en het afsluitende “Gotta Go” zijn catchy van aard.
Het verleden wordt overbrugd in hun sound, en verbindt de Westerse met de Latijns-Amerikaanse cultuur. Sterk overtuigend.

Tracklist: Few for the Stew 02:46 Fix and Fuss 03:01 She Feels the Soul 02:44 Feedback Calling 02:20 Bit of Fun 02:36 Give That Face 02:57 Quarter to Nine 02:27 The Roundabout 02:19 Your Carnival 02:56 I Bet He Knows 02:48 Isn't It Amusing 03:16 Gotta Go 03:50

 
donderdag 09 december 2021 20:53

Shapeless -single-

Aeveris is het project rond enkele muzikanten die hun sporen hebben verdiend in uiteenlopende bands. We hadden een gesprek met zanger Louis Soenens van Fields of Troy, en citeren: "Tijdens de pandemie zag ik een projectje passeren van enkele oude vrienden van mij. Waar ik indertijd mijn eerste zang ervaringen heb bij opgedaan. Dat was toen Horizons uit Oostende. Ik las dat een deel ervan met een nieuw project was, en een zanger zochten. In eerste instantie ben ik gewoon uit curiositeit de tracks eens beginnen overlopen, die ze online hadden gezet. En dat interesseerde me wel. Het project heet Aeveris en in November lanceerden we een eerste single. De bezetting bestaat uit leden van Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. In September kwamen ze voor het eerst met de naam naar buiten."
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen .
Ondertussen kwam een eerste single op de markt “Shapeless”. De muzikanten zijn talenten in de instrumentatie als qua vocals. Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld.
Erg emotievol allemaal, frustratie, pijn,  woede …, het komt aan bod in deze single. In vuur en vlam! Een verbluffende wervelstorm. We voelen de adrenaline .
Wat een overtuigende debuut single.

Ohja, Aeveris speelt in 2022 enkele Try-out concerten , o.m. op 25 februari in de Snuffel Hostel.

https://www.youtube.com/watch?v=z79wBtyib0k

 
donderdag 09 december 2021 13:03

Monstruos y Duendes Vol. 3: Médyn

De muziek van Myrddin klinkt intens, is complex als hartstochtelijk ritmisch als diep emotioneel. Hij beheerst de compás van de flamenco volledig, wat hem de vrijheid geeft om te converseren met elementen uit de jazz of de klassieke muziek. Zijn vingervlugheid lijkt soms buitenaards, maar wie de tijd neemt om intens naar zijn muziek te luisteren, vindt al snel een wereld van pure emotie, schoonheid en rust.
Na vijf albums en talloze concerten bewijst Myrddin dat grote flamencovirtuozen niet per se uit Spanje hoeven te komen. Op de prille leeftijd van elf jaar leerde zijn vader hem klarinet spelen in jazz en gipsy swing stijl; hij werd deel van het familieorkest en deed zijn eerste ervaringen op het podium op. Een klassieke melodie op gitaar bracht hem ertoe zijn vader te vragen naar de grondbeginselen van de flamencogitaar .
Vrij snel daarna leek Myrddin klaar voor het echte werk en trok hij naar Andalusië om les te krijgen van Manolo Sanlucar en Gerardo Núñez. Het stimuleerde hem te componeren in zijn eigen unieke taal, diep geworteld in de pure flamencotraditie maar verrijkt met een onbegrensde creativiteit.
Met 'Monstruos Y Duendes Vol.3: Médyn' tast hij de grenzen van minimalisme af, en  bewandelt hij een ingetogen pad. Die Flamengo sound drijft je naar de mooiste oorden. De aanstekelijke riedels raken. Hij gaat intiem te werk en elk nieuw muzikaal hoofdstuk ontroert. Op zijn virtuositeit staat geen grenzen. Knap allemaal!
Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt een hypnotiserende inwerking , hij trekt de (Flamenco) registers open, of doet je wegglijden in diepe gedachte. De sound is dus diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie , magische sprookjesachtige wereld. Sjiek!

Médyn 19:03 Djura 05:46 Kundalini 12:17 Marmorera 10:01

Minimalisme/Klassiek/Flamenco
Monstruos y Duendes Vol. 3: Médyn
Myrddin

 
donderdag 09 december 2021 12:57

Hands Out the Samples

Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich geen hypes aantrekt , maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt.
De muzikale intermezzo's en de vocals zijn overtuigend. Zijn titelloos debuut dateert van 2018 en was veelbelovend. Dit bracht hem op talrijke podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, in schril contrast met de debuutplaat. Het muzikaal verhaal van Michael heeft geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid.
We hadden een interview bij het uitbrengen van de nieuwe plaat, ‘Hands Out The Samples’, lees hier  

Hoog tijd om de plaat onder de loep te nemen. De plaat is van een bijzonder kaliber . Radiohead is een van de bands die opborrelt. De stem van Michael leunt aan bij Thom Yorke, ook Jeff Buckley is een ijkpunt. Een 90s referentie hier mag zijn.
"I Want You Dead" en "Hold My Love" zijn echter twee songs waarop Julien Firmin een eigen smoel heeft, Eigenwijs.
De afwisseling, de verrassende wendingen, de (lichte) experimentjes en de emotievolle sound maken het allemaal spannend. Julien Firmin gaat ingenieus tewerk, Hij laat zich omringen door klasse muzikanten.
De catchy en opzwepende gitaarriedels geven een adrenalinestoot. De instrumentatie heeft een sterke impact, meer dan op het titelloos project dat eerder een solo plaat is. “Blue Sky” koesteren we!  
Op 'Hands Out The Samples' hoor je een hechte band, ideaal op elkaar ingespeeld. Het zorgt voor  magie. De eigentijdse sound siert.
De plaat is eerder een EP, met (maar)  zeven nummers  in een speelduur onder het halfuur.

Tracklist: Hanging on 03:56 Wait 05:05 I want you dead 03:16 Bird 03:47 Hold My Love  04:39 Samples 04:17 Blue sky 03:52

 
donderdag 09 december 2021 12:51

Mountain Fever

De uit Israël afkomstige band Subterraenean Masquerade gooide in 2004 hoge ogen met het debuut' Suspendid Animation Dreams'. Hoewel de band in het hokje progressieve metal wordt geduwd, is er bij hen veel meer aan genres. Metal, progmetal, pop, progrock, punk, screems, grunts, koormuziek, folk, blazers, klassieke muziek, gierende gitaren, poppy refreinen, dubbel bas, oosterse muziek, middeleeuwse instrumenten passeren de revue.
Eerder dit jaar bracht Subterraenean Masquerade ondertussen hun vierde album, 'Mountain Fever', die hun diversiteit onderstreept.
Pakkende melodieën, emotioneel beladen songs en een verschroeiende sound, loeit door de boxen. “Snake Charmer” is er zo eentje. Ze doen op dit elan, bijzonder veelzijdig, verder en raken de metal snaar, al dan niet met een donker kantje.
Binnen het genre kom je zelden zulke bands tegen die de comfortzone durven verlaten, en hun  grenzen verleggen. Luister maar naar het episch mooie “The Stillnox Oratory”; Subterraenan Masquerade slaat je murw door die emoties en de verschroeiende riffs. De meest opmerkelijke song is het acht minuten lange epos “For the leader , with strings music”. Een schitterend nummer.
Wie houdt van avontuur in Progressieve metal komt hier aan zijn trekken. Terug is het geheel dat hier boeit door de talrijke verrassingen; ademloos blijven we achter. 'Mountain Fever' is sterk overtuigende plaat dus! Het is ons een raadsel dat deze Israëlische band nog niet is doorgebroken.

Tracklist: Snake Charmer (4:09) Diaspora, My Love (3:15) Mountain Fever (5:25) Inwards (6:46) Somewhere I Sadly Belong (5:43) The Stillnox Oratory (5:30) Ascend (5:58) Ya Shema Evyonecha (4:36) For The Leader, With Strings Music (8:26) Mångata (4:26)

 

Sam Dunscombe & John Also Bennett - Een totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader

De AB Salon is gevestigd op de bovenverdieping van de Ancienne Belgique. Ingericht in een soort huiskamer sfeer, gaan er geregeld gratis concerten door. Deze keer kregen we een Double Bill met Sam Dunscombe & John Also Bennett , twee performers die graag experimenteren met elektronische muziek.
Beide zijn multi-instrumentalisten die de elektronische muziek aftasten en het verbinden met dagdagelijkse dingen, die inspiratievol zijn  om een filmische totaalbeleving te creëren. Je laten meedrijven in een mooi klankentapijt, en wat je doet vertoeven in een sprookjesachtige en spookachtige omgeving.

John Also Bennett is een Amerikaanse componist, fluitist en synthesist uit Brooklyn, New York die tegenwoordig in Brussel zijn uitvalsbasis heeft. Zijn muziek kan best worden omschreven als avant-garde, atmosferisch en minimalistisch. In 2019 verscheen op Shelter Press, en onder JAB, zijn solo-debuutalbum 'Erg Herbe' waarin hij gebruik maakt van fluiten, micro tonale synthese en veldopnames.
John Also Bennett (****) maakt gebruik van die kenmerkende intimiteit van het ambient genre, en een gemoedsrust heerst. Innerlijk genot ervaren we. Monotoon, inspiratievol klinkt het. Het geeft een hypnotiserende inwerking. Een mystieke wereld met een donker kantje nodigt zich uit . Er wordt geflirt met daglicht en duisternis.
https://johnalsobennett.bandcamp.com/

De in Berlijn residerende Australische Sam Dunscombe (**** )  is een performer-componist die met klarinet, synthesizers, computers en microfoons als tools, en door vrije improvisatie, veldopnames en elektro-akoestische muziek, de multidimensionale perceptie van tijd onderzoekt.
Onlangs verscheen op Oren Ambarchi's Black Truffle-label 'Outside Ludlow/Desert Disco', de eerste grote solo-release van Dunscombe.
Het is een muzikaal werkje toen Sam samen met een vriend de Mojave-woestijn in Californië doorkruiste en toevallig stootte op een  wirwar van ¼"-tape die op en rond een cactus was gestrikt. De andere is een veldopname van het gebied buiten de spookstad Ludlow, waar de tape werd gevonden.
Op heel uitgekiende wijze gaat Sam Dunscombe experimenteren met de sfeer die er heerst, wat je in een spookachtige omgeving brengt. Ademloos word je.
De soundscapes die door de AB Salon loeien, drijven je langzaam naar een orgelpunt van waanzin.
https://samdunscombe.bandcamp.com/album/outside-ludlow-desert-disco

De fantasie wordt geprikkeld …, zowel bij de performance van John Also Bennett als bij  Sam Dunscombe.
We sloten de ogen, lieten de klanken letterlijk op ons afkomen en gingen  gewillig de confrontatie aan met de natuurelementen die zo nauw verbonden zijn met de muziek van beiden, binnen dat sfeervol experiment-rijk kader .
Ieder voelt het aan op zijn eigen manier. Uniek. Maar hoedanook , dit was een avondje van totaalbeleving van fantasieprikkelende soundscapes in een sfeervol kader!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Backback + Don Kapot - Intiem huiskamerconcert

Na de recente beslissingen van het overlegcomité is het weer schakelen voor de cultuursector. Sommige concertzalen sluiten voorlopig de deuren. Of proberen er voor de zoveelste keer interactief mee om te gaan.
De N9 in Eeklo bracht in samenwerking met JazzLab, een double Bill met twee bands die de grenzen van jazz en rock aftasten, muzikaal gedreven en kleurrijk van aard.
Backback en Don Kapot zorgden op die manier voor een intiem huiskamerconcert!

Backback (*****) is een trio muzikanten die perfect de lijn bewandelen tussen pure rock en jazz. Met hun schijf 'Deuk' brengen ze een eigenzinnige ode aan jazz grootmeester Duke Ellington, een man die in de roaring 20ths zijn tijd al ver vooruit was en heel vernieuwend tewerk ging. Geen gemakkelijke opgave om zo iemand te evenaren, maar het trio slaagt met brio erin die jaren twintig honderd jaar later te laten heropleven.
Lekker groovy en ingenomen klonk het. Het konk ietwat helend in de omstandigheid van zitplaats en met mondmasker op. Het is een overtuigende combinatie tussen de aanstekelijke gitaar riedels van Filip Wauters, de fijnzinnige drums van Giovanni Barecella en de warme baritonsax van Marc De Maeseneer. Gegarandeerd kreeg je de ene na de andere adrenalinestoot.
De bandleden spreken de fans aan en muzikaal improviseren ze op speelse wijze. Ze weten met een kwinkslag alles goed op te vangen.
We zijn er zeker van dat Ellington hierboven met een brede glimlach mee genoot; wij zeerzeker van de aanpak van het trio die het verleden eigentijds interpreteerden.

Ook Don Kapot (*****) bestaat uit muzikanten die perfect de jazz vibes, afro-beat, rock en allerlei stijlen door de mangel halen. Het trio, drummer Jakob Warmenbol , bassist Giotis Damianidis en baritonsaxofonist Viktor Perdieus, voelen elkaar perfect aan.
In de biografie op de facebook pagina van het evenement lezen we :'' Hun composities starten van improvisaties en combineren de energie en vrijheid van de vrije jazz met de totale trance van de beste dansmuziek." .
We voelden het concert op deze wijze aan, of het nu de verschroeiende drum solo's zijn van Jakob, of die verdomd groovy, kleurrijke, flirterige baslijntjes van Giotis, of die baritonsaxofoon van Viktor. Het is een adembenemend mooi, opzwepend geheel.
Don Kapot verlaat de comfortzone in hun stijlen , wat hen nu net zo bijzonder maakt, lees maar even de recensie hier van 'Hooligan' .
Live zetten ze het meesterlijk om, met een vleugje humor en absurditeit. Don Kapot wist de dansspieren te tintelen , zelfs zittend!
We genoten nog even na,  op weg naar huis, van die plaat 'Hooligan' …

Organisatie: JazzLab ism N9, Eeklo

Stikstof - Een intense doortocht van een Brusselse hiphop wervelstorm, alles kapot!  

In de beslissingen van het Overlegcomité moet o.m. de evenementsector opnieuw schakelen, waardoor staande concerten voorlopig onhold worden geplaatst. We blijven in deze fase ferm geconfronteerd met dat taaie virus . Stikstof bracht net voor die definitieve beslissing een Brussels hiphop wervelstorm, een feestelijke avond , nog even proevend van de vrijheid. Kregen we dus nog even ‘adem’ruimte …

DJ Unregular (***1/2)  mocht de boel wat opwarmen. Er stond nog niet veel publiek en voor de meesten was het een aangenaam moment om een pint te halen aan de toog en lekker te keuvelen, iedereen genoot van de aanstekelijke hip hop.

De tweede act RonnyHuana (****) is een ‘coming up’ hip hop fenomeen, aan het doorbreken naar een ruim publiek, dankzij enkele knappe releases. Een donker kantje is verbonden met de hardheid uit de straat, de humor is niet veraf . RonnyHuana had het in het begin nog even moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar door z’n charisma en het klasse entertainment vormde dit geen probleem. Klaar voor de doorbraak dus!

Stikstof (*****) is uit het goede hout gesneden. Het trio bestaat op zich uit klasse muzikanten, die er live tegenaan gaan! Stikstof schakelde een versnelling hoger om iedereen aan z’n kant te krijgen.
De laatste omstandigheden omtrent de beperkingen (CST ticket, mondmasker en een laatste keer rechtstaand) zorgden ervoor dat het publiek eerst rustiger was, leek het.
In het begin dus namen velen een afwachtende houding aan. Maar Stikstof zijn hongerige wolven die hun prooi verslinden en dus live gretig klinken . Ze zoeken hun publiek op, doen al gauw enkele 'wall of deaths', en doen een pogo/moshpit feestje ontstaan.
Het publiek mag het podium op, tot groot jolijt van de menigte dus, waarna die gingen crowdsurfen tot voorbij de PA. Naarmate de set vorderde, stond dan ook niemand meer stil.
Bijna twee uur lang ging Stikstof op dit elan door, zonder adempauze. De Casino werd herschapen in dansende hiphopfans die nog eens goed uit de bol gingen. “Alles kapot” is niet alleen een energieke top song, het werkt even aanstekelijk, energiek op het publiek …
Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z’n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken.
Iedereen genoot van deze intocht; een laatste doortocht btw van deze Brusselse hiphop wervelstorm met een uitzinnig publiek, at last …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stikstof-26-11-2021.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenman death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
 In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release “. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Naar aanleiding van deze recensie hadden we een gesprek met Iwein Denayer die echter in nog veel andere projecten betrokken is.
We keerden terug naar 2016, een vorig interview  https://www.snoozecontrol.be/interviews/5129/ en wilden weten hoe het hem ondertussen is vergaan.
Uiteraard kwam ook het onderwerp COVID en alles daaromheen aan bod, en polsten we  ook naar de toekomstplannen.

Iwein, ons laatste interview dateert al van 2016. Het ging toen over je projecten Doodsangst en Humanity Defiled? Ondertussen is er veel water door de zee gestroomd, hoe is het je vergaan ondertussen?
Ik ben onlangs van job veranderd, dat was een grote stap na 22 jaar. Ook wel emotioneel eigenlijk. Ik ben ook beginnen schrijven, ik was enkele jaren geleden met een blog gestart. Ik heb dat lang geheim gehouden, maar dit jaar heb ik er voor gekozen dat publiek te maken. Ik heb daar zeer veel positieve reacties op gekregen. Uiteindelijk heeft de hoofdredacteur van Sociaal.net (https://sociaal.net/ )  me gecontacteerd met de vraag of ik vaste columnist wil worden van de website. Dat doe ik ondertussen met veel plezier, want ik schrijf wel graag. Dat is er op eerder persoonlijk vlak dus veranderd.
Op muzikaal vlak? Met Humanity Defiled hebben we enkele jaren geleden een nieuwe EP uitgebracht met verschillende bevriende gast zangers die niet de minste zijn. Mannen als Jo Vissers , de zanger van onze huidige groep, Roel Moustie een maat waarbij ik meespeelde in mijn eerste hardcore band, Wim Vandenbrande die in de deathmetal zijn sporen heeft verdiend en Bart Govers, ook wel bekend als de gitarist van Fleddy Melculy. Met Barry – zoals ze zeggen – heb ik ook redelijk lang in een hardcore band gespeeld. Het verbaast me, gezien zijn heuse stembereik, dat hij nog niet bij een deathmetal band zingt eigenlijk. Begin dit jaar was er dan die split met Déhà (waarover je een recensie hebt geschreven).  - https://humanitydefiled.bandcamp.com/ - een heel leuke beleving, de man is van veel markten thuis. En dat is het zo een beetje voorlopig.

Eén van de antwoorden was: ‘’
Wat Doodsangst betreft ben ik wel met iets bijzonders bezig. We zijn een heel klein dorpje maar met een groot cultureel hart. In het buurtcafé zijn er regelmatig 'evenementen'. De voorzitter van de werkgroep heeft me aangesproken om iets te doen met muziek en teksten. In de recent gerestaureerde kerk zou hij graag mijn muziek gebruiken voor een speciaal project, ergens in oktober of november. Met muziek van Doodsangst. Een combinatie tussen mijn muziek en poëzie.’’ Is daar ooit iets van gekomen? Vertel gerust…
Dat is er uiteindelijk van gekomen. Uiteindelijk in 2019 naar aanleiding van Halloween. De voorzitter is iemand die graag toneel doet en schrijft, en hij heeft een kort verhaal geschreven over Kleudde en een dorpslegende van uit onze regionen. De moerasduivel. En hij had me gevraagd daar muziek bij te voorzien. Er komt niet echt gitaar in, het is meer synthesizer gericht met griezelige geluiden daarbij. Dat is heel goed in de smaak gevallen. (check het uit: https://doodsangst.bandcamp.com/track/kleudde-en-de-moerasduivel )

Is er verder nog iets gedaan met Doodsangst?
Op dit moment niet echt. Maar ik zit wel met plannen om het wel te doen, misschien eens een full album. Omdat ik toch met meer ideeën in mijn hoofd zit in die richting eigenlijk, dan pure death metal. Een meer atmosferische kant op. Ook met wat old school black metal elementen daaraan toegevoegd.. Wat  Doodsangst betreft zijn er ook minder grenzen, ik kan daarin naar hartenlust gaan experimenteren met die donkere gedachten, dat is bij het strakke Death metal parcours wel lichtjes anders. Met akoestische gitaar en keyboards. Als ik daar tijd en energie voor vind , wil ik daar zeker werk van maken, want heb er wel goesting in eigenlijk.

Onlangs heb ik  inderdaad die prachtige split plaat onder de loep genomen van Humanity Defiled met Déha, ik hield vooral van de intense donkere paden die jullie bewandelen, en ondanks dat jullie wat verschillend zijn, vullen jullie projecten elkaar perfect aan. Klopt dat? En staan er nog releases of samenwerkingen met hen op de planning? Live of op plaat?
Er komt zeker en vast nog meer aan.. Om maar een beeld te geven hoe geweldig het is om met die man te werken. Hij vroeg me, wat heb je nog allemaal gedaan. Ik heb hardcore, metalcore gespeeld, en hij zei dat hij die old school hardcore wel zag zitten om te doen. Toen hebben we op drie namiddagen negen nummers afgewerkt, compleet old school hardcore getint. Dat is ondertussen ingeblikt, begin januari 2022 spreken we nog eens af en dan gaan we demo’s opsturen naar bevriende zangers, en die gaan daar hun stem komen opzetten. Ik mag hierover nog niets verklappen, maar er zitten een paar kanjers tussen.

“Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.” Schreef ik erover, klopt dit? Is het een manier om de buitenwereld ook met jou demonen te confronteren, hoe moet ik dat zien?
Ik denk dat het een stuk is, de samenleving en mensen een spiegel voorhouden. Maar ook uzelf naar buiten brengen, als het ware. De beste manier om anderen, en uzelf, te verbeteren is door zelf uit uw kot te durven komen. Over wat er mis loopt in je leven en zo. Het is dus voor een stuk therapeutisch. Dat zegt Déhà ook eigenlijk, hij moet dat gewoon doen om zijn demonen het hoofd te bieden. Ik schrijf daar ook over, zonder wiskundig mee bezig te zijn, ik zie wel waar ik uitkom. Meestal komt dat in een opwelling. Déhà (zijn echte naam is Olmo Lipani, hij is een Siciliaan) heeft dat dan maal twintig, om maar een beeld te vormen.

Heeft dat niet gezorgd voor ‘goesting’, om nog zo split albums uit te brengen met andere bands? Met wie eventueel?
Soms heb ik daar zeker goesting voor, maar ik zet de stap niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Waarom? Ik denk dat ik mezelf nog steeds enorm onderschat. Ik heb het daar met een vriend over gehad, dat we geboren onderpresteerders  zijn.  Wat een ander doet is allemaal beter, en wat ik doe, doen we maar. Mijn eigen werk schatten naar waarde is voor mij heel moeilijk. Dat zorgt er dus voor dat ik een afwachtende houding aanneem wat o.a. dat betreft. Dat is de reden waarom ik ook niet snel naar iemand zal toestappen, met het idee van “die zal dat niet interessant vinden of zo…”

Houdt die ingesteldheid je dan niet tegen om te groeien? Ook al is dat niet per se je ambitie
Dat klopt wel. Pas later realiseer ik me wel dat ik bepaalde kansen heb gemist, dat is wel zo. Maar het is dus mijn job niet. Dat ik dit met mijn job wel gedaan heb, een nieuwe stap zetten, lukt me beter omdat ik daar mijzelf wel naar waarde meen te schatten dan dat wat het maken van muziek betreft. Zeer raar, maar het is gewoon zo…  Het is prachtig dat je daarin kunt uitblinken en die stap durft zetten en daar je job kunt van maken. Zoals Jeroen Camerlynck heeft dat enkele jaren gedaan, die had een regulaire job, en dat is toch goed gelukt. Wat ik ook heb als ik iets uitbreng, krijg ik een stroom van aandacht. Een interview hier, een review daar. En je krijgt meestal positieve feedback. En dan stopt dat, en dan krijg ik daar een weerbots van. De angst om te mislukken? Ik denk dat het dat een beetje is.. De reden waarom ik die stap niet zet is ook, als je dat doet heb je geen rust meer en dat heb ik wel nodig. Na mijn job die sowieso zwaar weegt op mijn geestelijke gesteldheid, heb ik dat dus nodig. Daardoor zet ik die stap dus niet echt wat muziek maken betreft denk ik.. angst.

Muziek is inderdaad niet jouw job , maar toch heb ook jij problemen ondervonden om als muzikant in deze pandemie en COVID tijden je ding te doen? Hoe heb je die tijden doorstaan?
Die split is er dus gekomen, maar eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad van die lockdowns en zo. Als je in je studio thuis op je eentje wat kunt knutselen met jouw muziek, zit je sowieso alleen en kan je gewoon je ding doen. Dat is wel anders als je met een band speelt, en plots niet meer kunt repeteren of live spelen. Ik speel ondertussen in een groep  XBurnedX  en op dat vlak is het wel anders geweest uiteraard. Onze bassist heeft een zeldzame ademhaling aandoening, die zit aan zijn derde paar longen. We hebben onlangs onze eerst show gespeeld. Dus ja, dat bands gefrustreerd waren kan ik wel begrijpen ja.. voor mij dus niet.

Heeft die tijd niet gezorgd voor het ontstaan van nieuwe ideeën? Of eerder niet?
Ja, dat full album voor Doodsangst waar ik het daarnet over had. Die negen nummers met Déhà staan op de planning. Dat in eigen studio dingen opnemen staat op het moment wat op een laag pitje, omdat ik ook eens terug met een band wilde spelen wat ik recent ben beginnen doen dus. We staan ondertussen op Facebook en Instagram en één nummer dat gefilmd is tijdens ons eerste optreden, staat online. ( https://www.facebook.com/XBurnedX

Hoe denk jij persoonlijk dat de cultuur (het lijkt wel alsof ze binnenkort weer de klos zullen zijn o.m., de evenementen sector en zo) deze crisis zullen overleven?
Dat er heel veel slachtoffers gaan vallen. Cafés waar van tijd tot tijd eens optredens zijn, kleine theaters, als je niet een beetje reserve hebt, val je gewoon uit de boot. En zelfs wie al een reserve had zal het niet gemakkelijk hebben, want die staat ondertussen ook onder druk. Cultuur staat gewoon enorm onder druk. Er zal meer investering zijn in zorg en welzijn. Er gaat meer geïnvesteerd worden in klimaat. En daardoor gaan er sectoren zijn die minder geld zullen krijgen, waaronder helaas Cultuur, vrees ik een beetje. En dan heb ik het nog niet gehad over de uitzichtloosheid die bij veel mensen groeit. Er zijn daar helaas voorbeelden genoeg van, mensen die daardoor uit het leven zijn gestapt. Dat zie ik helaas in de cultuursector ook gebeuren… Sectoren die dus afhangen van subsidies gaan eronder lijden, langs de andere kant als er een sociale of economische crisis is, zie je bijvoorbeeld dat punk en hardcore begint te floreren. Maatschappijkritiek en kwaadheid. Twee jaar geleden ben ik eens naar een show geweest in een oude douche plaats, met enkele groepen uit Gent en een band uit Zuid-Korea. Als die een vliegtuigticket kunnen betalen om naar huis te geraken, zijn die blij. Zulke dingen als DIY dingen zullen meer en meer boven water komen. Zo ben ik onlangs naar een hardcore show geweest in Knokke-Heist, zeer kleinschalig, die tickets waren in een mum van tijd uitverkocht. Er zijn zelfs nog 100 tickets vrij gemaakt, en ook die waren op minder dan een half uur weg. Je ziet, DIY organisaties komen zeker boven drijven, en voor die organisaties maakt het niet uit of de cultuur op zijn gat zit of niet, ze zullen hun stem wel laten horen.

Naar mijn mening moeten we inderdaad misschien terug naar kleinschalige organisaties, grote evenementen zullen wellicht een probleem blijven ergens (ik denk dan aan Rock Werchter, Pukkelpop en zo). Je mening
Mijn mening zal er wellicht niet toe doen, maar ik ben persoonlijk altijd al fan geweest van eerder kleinschalige evenementen . Ieperfest is een heel mooi voorbeeld daarvan. Heel kleinschalig,  met hart en ziel gedaan. Die hebben nog steeds een aparte More Than Music tent, waar je info kan vinden over van alles en nog wat. Mijn persoonlijke mening, laat dit duidelijk zijn. Je hoort dikwijls, ‘wij gaan daar naartoe voor de sfeer’ dus ze kopen een ticket dat even goed voor een echte muziekliefhebber kon zijn geweest. En dan heb ik iets van; dat festival is uitverkocht is en een muziekliefhebber zit zonder. Dat vind ik beetje belachelijk, maar iedereen doet wat ie wil. Als ik naar een festival ga, wil ik alles gezien hebben,  en zelfs als ik iets niet goed vind, ga ik toch even zien. Muziek wordt anders een wegwerpproduct en dat vind ik persoonlijk niet kunnen. Maar nogmaals, iedereen moet zelf weten wat ie doet… Ik denk wel dat we die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd. En dat ook bewezen heeft.

De vraag is intussen beantwoord. Zijn er ondertussen nog plannen met de gekende projecten of andere dingen waar je mee bezig bent?
Die vraag is inderdaad al beantwoord. Het kan wel zijn dat ik wat dingen door elkaar doe, de nieuwe band waar ik inzit en dat combineren met Doodsangst en / of Humanity Defiled. We zien wel wat er op mij afkomt.. Als er dan op het einde van het jaar twee albums liggen, maar ik ga niet teveel plannen om niet teveel verwachtingen te creëren.

Op de vraag of je met die projecten live gaat optreden zei je. ‘’
Het is niet mijn bedoeling om echt 'live te gaan optreden'. De tijd en zo ontbreken een beetje. Maar ik heb niet echt de ambitie met mijn muziek op te treden.”
Is dat nog steeds zo, of is er toch de honger om op een podium te gaan staan ondertussen?
Buiten met de band, waar de nummers samen worden gemaakt, niet met mijn solo projecten dat is dus nog steeds zo. Met Humanity Defiled zie ik dat niet zitten, en met Doodsangst zeker niet je hebt een hele rits effecten nodig, en dat is niet te doen. Dus nee, live optreden met mijn projecten zit er nog steeds niet in… ik sta nog steeds achter die mening … ?

Je zit al een tijdje in de business ook al is het puur hobby, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken (buiten het gedoodverfde wereld dominantie) ?
Ik zit er al een tijdje in, muziek spelen doe ik toch al sinds mijn 18ste. Opnemen thuis is pas echt begonnen in een later stadium, en dat is een droom die uitkwam, die eerste opnames van Doodsangst was in 2012/2013. Dus toch ook al een tiental jaren. Ambities? Projecten waar ik mee bezig ben, zoals die negen nummers met Déhà en de zangers die hebben toegezegd dat is al een ‘ambitie’ die we aan het uitwerken zijn. Met een echt doel ben ik niet zo bezig. De appreciatie en erkenning voor wat ik doe, als dat kan blijven bestaan zoals het nu is? Dat is een ambitie en doel op zich als het ware. Wat je aan het doen bent dat het iets waard is voor iemand.. Leg ik mijn lat dan wat te laag? Misschien, maar ik ben er wel iets mee en het is een stimulans om weer iets anders te doen.

Ik wil niet pushen, maar ik vind toch dat je zou moeten overwegen om met een Doodsangst set live te gaan optreden… maar goed …
bedankt voor dit fijne gesprek en zeer veel succes in alles wat je doet. We zien elkaar hopelijk spoedig. En blijven al je projecten op de voet volgen

 
Pagina 3 van 117
FaLang translation system by Faboba