zoek artikels

Volg ons!

Facebook Instagram Youtube Myspace Myspace

Nos partenaires

Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door je te abonneren op onze nieuwsbrief !
Please wait
Erik Vandamme

Erik Vandamme

Wat me bij Black Metal het meest aanspreekt is de occulte aankleding. Waarbij verhalen over legende en sage, uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat u zich prompt waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. Het meest houden we dan nog van het soort sterke verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In den vergetelheid' al heel hoge ogen. Mede doordat alles in de eigen vervlaamste taal werd gebracht, bleek Kludde een uniek project te zijn. Helaas hield de band er reeds in 2009 mee op, maar in 2014 herrees de Black Metal band gelukkig uit zijn as. Met 'In de Kwelm' wordt een nieuwe bladzijde omgedraaid. En deze keer blijkt Kludde meer dan ooit klaar om de Folkloristische Black Metal wereld volledig te veroveren.
Review - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74901-in-de-kwelm.html
We hadden ook een fijn gesprek met Mario en Wim over verleden, heden en toekomst van de band:

Mijn eerste vraag, Kludde bestaat circa 19 jaar. Maar het is al elf jaar geleden dat jullie iets nieuws uitbrachten? Wat is er gebeurd?
Snoodaert:
We waren bepaalde dingen een beetje beu. Bij ons label Sandstorm was van in het begin, bij de release van onze eerste cd 'In den vergetelheid', serieus wat mis gelopen. Wij hebben niks van promotie of distributie gehad. Uiteindelijk hebben we alles moeten regelen, zijn we zelf onze eigen cd's bij de drukker gaan ophalen en hebben we zelf alles moeten bekostigen. We hoorden van het label niets meer. We wilden bijvoorbeeld bellen van hoe het zat, en kregen we niemand meer aan de lijn. Zo van die dingen die mis liepen.
Basstaerd:
Wat die promotie betreft trouwens, Sandstorm had ook een ambitieuze show in Kuurne geboekt, met zelfs wat redelijk grote bands. Men had daar enorm veel volk verwacht. Op datzelfde moment was er ook een groot evenement in TRIX. Daardoor kwam er waarschijnlijk wat minder volk af naar Kuurne dan verwacht. We zijn er zeker van dat bepaalde bands daar nooit hun geld hebben gezien. Die organisatie is dus over kop gegaan. Het zijn zo allemaal dingen die ervoor zorgden dat Kludde nooit echt van de grond kwam.
Snoodaert:
Maar de hoofdreden dat we indertijd gestopt zijn, is eigenlijk omdat we muzikaal niet meer op dezelfde golflengte zaten. De nieuwe nummers die we toen hadden , kregen we maar niet afgewerkt op een niveau dat iedereen er tevreden mee was. We waren het jaar van de release van ‘In den Vergetelheid’ heel actief als live band waardoor we het meeste van onze repetitie tijd gewoon de setlist aframmelden. We bleven maar aanmodderen. Het bleef dus allemaal wat duren, en ondertussen waren sommige leden van de band ook met andere projecten bezig. Omdat het maar niet van de grond kwam met Kludde hebben we de stekker uitgetrokken.

De nieuwste plaat 'In de Kwelm' bevat over het algemeen songs uit Aalsterse Folkore, is daar bewust voor gekozen?
Snoodaert:
Ook onze vorige cd's waren eigenlijk al vooral rond locale Folklore opgebouwd. Daarom wilden we ook met deze plaat die richting uitgaan, en zijn we ons nog iets meer gaan verdiepen in de Folklore rond Aalst. Zo kwamen we toch best interessante verhalen tegen zoals 'Bloesdkoesj' of 'Kasteelke van Verdoemenis', een plaats waar ik als kind vaak vertoefde. Toch wel opmerkelijk. Gaandeweg hebben we dan zo een plaatje vol gekregen met songs over de Folklore in Aalst maar ook andere verhalen zoals het tragische “De Laatste Reis” over een kindermoord in een hotel aan het station in Aalst. 

Vanwaar de interesse voor die Folklore?

Snoodaert: Bij mij is die interesse er altijd geweest. Al vanaf jonge leeftijd ging ik in de bib bewust dingen opzoeken over allerlei Folklore. Het heeft me dus altijd wel aangesproken lang voor het ontstaan van de band. Medeoprichter en vorige zanger Uglúk, had dezelfde interesses als ik wat dat betrof, daaruit ontstond ook het idee om dat in muziek om te gieten. Uglúk is er niet meer bij, in 2014 bleek dat we niet meer op dezelfde golflengte zaten toen we de band terug op de rails wilden zetten. Maar de gezamenlijke interesse voor Folklore en black metal dat heeft dus wel gezorgd voor het ontstaan van Kludde als band.
Basstaerd: Bij mij ligt die interesse toch meer in de sfeer daar rond, niet echt de teksten of Folklore zelf eerlijk gezegd. Maar het is een bijzonder interessant concept om aan deel te nemen. Net daardoor. Ik zing soms wel eens een stukje, maar ik concentreer me eerder op de instrumentale omkadering. Omdat het net die sfeer daar rond is dat me het meest aanspreekt.

Heeft Aalst als Stad al interesse getoond om via jullie muziek promotie te maken rond de stad Aalst?
Basstaerd: Ze weten wat we aan het doen zijn. Maar ik denk dat die mannen wel wekelijks zo iemand zien binnen komen in het stadhuis die iets rond Aalst doet of wil doen. Zo hebben we gevraagd of we een filmpje konden gebruiken voor onze video clip van “Schramoeille” over de brand van de Sint Martinuskerk in 1947, dat werd aangevraagd en goed gekeurd. Geen enkel probleem, maar ook niets meer of minder. Maar om daardoor support van het Stad zelf te verkrijgen? Ik denk het niet, daarvoor krijgt Stad wel teveel van dat soort aanvragen denken we.

Als ik aan Aalst denk, denk ik direct aan Carnaval. Hoe beleven jullie Carnaval?
Basstaerd: We zijn daar niet mee bezig in die zin dat we in een carnavals vereniging of groep zitten, daar kruipt enorm veel tijd in. En daar hebben we gezien onze drukke agenda's dus geen tijd en interesse voor. Uiteraard is Carnaval wel voor ons drie dagen gewoon uit de bol gaan, en pinten pakken en ons uitleven. Op die manier 'beleven' we Carnaval dus wel.

Wat de nieuwe plaat betreft vind ik het feit dat jullie meer dan ooit dezelfde richting uitkijken enorm positief. Maar wat zijn eigenlijk de algemene reacties op 'In de kwelm'
Basstaerd: Tot nu toe zijn de reacties over het algemeen zeer positief moeten we zeggen. Recent was er echter één minder positieve recensie. De recensent viel over het feit dat hij de taal niet begreep of zo, vermoedelijk heeft hij er maar één keer naar geluisterd. Nochtans hebben we wat internationale pers betreft de nodige uitleg in het Engels verstuurd waar de muziek over gaat. Het is belangrijk om die verhalen te begrijpen, om de muziek van deze plaat ook te begrijpen. En daar ging hij toch in de mist denk ik.
Snoodaert: Wat me ook opvalt, is dat we met veel andere stijlen en bands vergeleken worden waar we eigenlijk toch niet rechtstreeks, of zelfs in de verste verte niet, de mosterd bij vandaan gehaald hebben. Voor ons klinken de meeste nummers gewoon als black metal, maar dan in onze geheel eigen stijl. Het is wel fijn om te horen dat mensen er meer dingen uithalen dan enkel black metal. Voor de ene is dat goed, voor de andere zijn we dan weer te afwijkend. Ik denk dat het grootste verschil onze sound is. Die is veel heavier dan bij de meeste black metal bands.

Het is me zelf ook opgevallen, ik moest toch ook even wat opzoekwerk doen om het 'echt te begrijpen'. De link tussen folklore en black metal is namelijk heel belangrijk. Daarom dat ook ik toch enkele luisterbeurten nodig had
Basstaerd: Het is inderdaad zo, als mensen dat beluisteren is het logisch dat ze zich afvragen wat is bijvoorbeeld die song “De laatste reis”. Het gaat over een kindermoord, wat toch zeer confronterend is. En het was belangrijk om dat in muziek te gieten, die spanning weer te geven die aansluit op die tekst.
Snoodaert: Muzikaal zitten er geen folk invloeden meer in, hoewel ik vind dat onze teksten en de nummers wel perfect aansluiten. Een nummer zoals “Poesjkapelle” heeft een vuile black 'n roll vibe die volledig past bij die twee chaotische low-lifes waarover dat nummer gaat, terwijl “Kasteelke van Verdoemenis” dan weer een heel duister verhaal is die dan over een meer slepend nummer geplaatst is.

Volgens ik heb vernomen zijn jullie zelfs al met een nieuwe plaat bezig? Vertel er eens wat meer over?
Snoodaert: Welja echt veel willen we daar nog niet over vertellen. Het zal dus een concept album worden, over wat het zal gaan , houden we nog even geheim. Het zal in elk geval terug iets meer experimenteel zijn, zonder dat het minder black zal klinken. We willen er bewust voor zorgen dat we niet worden vast gezet als Aalsterse gimmick band, die enkel in het dialect teksten schrijft. Dat gevaar bestaat. Om niet in die val te trappen, moeten we vooruit gaan en onszelf opnieuw uitvinden, andere richtingen uitkijken en iets anders proberen. Evolueren. Een nieuwe Kludde plaat zal altijd een beetje anders klinken dan de plaat ervoor, wij zullen nooit tweemaal hetzelfde doen.

Zijn er ondertussen optredens gepland?
Basstaerd: We staan o.a. op de Gentse Feesten in de Kinky Star op 22 juli, enfin 21 juli maar op middernacht. Wat dat gaat geven weten we nog niet. Maar goed. Ook op 20 juli in Ninove. We spelen ook in Zottegem 20 september. En spelen op 9 november op Unholy Congregation 2 - Oudenaarde. - https://www.facebook.com/events/2182699108482169/  - Enfin, onze agenda blijft vol lopen. Buitenlandse concerten voorlopig niet.

Wat zijn jullie eindelijk ambities eigenlijk?
Basstaerd: We hopen dat we nog lang kunnen doorgaan op de manier waarop we nu bezig zijn, platen uitbrengen, optreden en dergelijke meer, graag eens in het buitenland geraken deze keer. Zo lang we er maar plezier in beleven.

Blijft dit allemaal combineerbaar met gezin en werk. Want jullie spelen ook bij andere projecten?
Basstaerd: Ik denk dat het belangrijk is om steeds, op alle vlakken de juiste afspraken te maken. Zowel wat gezin als werk betreft. Zeker als je meerdere keren in de week gaat repeteren, en dan in het weekend vaak optreden, is dat echt nodig. Maar dat lukt dus zeer goed bij iedereen.

Vergeleken met de beginperiode, wat is het grootste verschil?
Snoodaert: Wellicht toch dat we ons minder met imago bezighouden, we zijn daar niet meer mee bezig en laten dergelijke details over ons gaan. We beleven daardoor meer plezier in ons samen spelen. Wat kledij en zo betreft, vroeger waren we daar echt mee bezig, pinnenbanden, enkel black metal T-shirts dragen... Maar op dat vlak zijn we toch ook - laat maar stellen - volwassen geworden. Zo kwam in onze beginperiode onze gitarist met korte broek aanzetten voor een live show, en spraken we hem daar over aan. Corpsepaint en korte broek? Haha, zoiets is dus nu niet meer aan de orde. We zijn daar allemaal niet meer mee bezig met die belachelijke details

Bedankt voor dit fijne gesprek, en uiteraard enorm veel succes

vrijdag 31 mei 2019 02:28

Old Gods

Valley Of The Sun is een Amerikaanse stonerrockband die sinds 2010 aan de weg timmert. De band bracht ondertussen een EP en twee albums op de markt. Dat is ook ons niet ontgaan. Over het debuut album 'Electric Talons of the Thunderhawk' , uitgebracht in 2014, schreven we dan ook: ''Electric Talons of the Thunderhawk ' is een album dat de globale hardrock- en stonerrockfan zeker zal aanspreken. De productie zit perfect in elkaar, de afwerking is subliem en de songs krijgen bovendien een zeker meezinggehalte. Dit zorgt ervoor dat op het podium een feestje kan gebouwd worden, weliswaar eerder rauw en met een donker randje. Maar eveneens omgeven door een streepje zonnige positiviteit.'' Op 24 mei kwam een gloednieuwe plaat uit via Fuzzorama Records. Een label dat ook toppers als Truckfighters in zijn stal heeft. We namen 'Old Gods' onder de loep en stellen vast dat kwaliteit altijd komt bovendrijven. Dat is ook hier weer het geval met die nieuwste schijf van één van onze favoriete stonerrockers.

De eerder vermelde mix van stonerrock met blues en hardrock elementen? Het  keert op deze nieuwe schijf eveneens terug. Maar toch merken we meermaals dat Valley Of The Sun, eerder subtiel, ook psychedelische invloeden vermengt in zijn sound en dat is een welgekomen verademing. Via het lekker aan de ribben klevende 'Old Gods' wordt je dan ook prompt gehypnotiseerd en voel je je wegdrijven naar woestijnlandschappen, zo eigen aan pure stonerrock. Het unieke aan deze band is dat ze in hun muziek duisternis en licht verbinden tot een magisch geheel. Zo klinkt “All We Are” ergens wel dreigend, maar voel je je ook zeer comfortabel in het duistere aanbod. Te rustig is het allemaal niet, er wordt stevig uitgehaald. Stonerrock moet het namelijk hebben van zompige riffs die je verdoven en in het beste geval kippenvelmomenten bezorgen. En ook dat laatste keert steeds terug op deze lekker verschroeiende hete schijf.

In het verleden vergeleken we de band met Kyuss, een band waar ze naar mijn mening ook op de nieuwste schijf nog het beste tegen aanleunen. Maar het mag duidelijk zijn dat Valley Of The Sun anno 2019 vooral een eigen smoel heeft. De band is dus volwassen geworden. En zet dit met daarop volgende pareltjes van stonerrocksongs als “Dim Vision”, “Firewalker” en “Faith Is For Suckers” meermaals in de verf. Eén voor één songs waarbij je dan ook een adrenalinestoot van jewelste te verwerken krijgt, waardoor je prompt gaat headbangen en de luchtgitaar bovenhaalt. Ook bij de daaropvolgende songs blijkt dit de rode draad te zijn doorheen het stonergeheel, tot aan de afsluiter “Dream Sands”.

Valley Of The Sun is anno 2019 nog steeds een toonaangevende band binnen stonerrock en bewijst dat ze na al die jaren zelfs nog kunnen evolueren en groeien, zonder aan een stijlbreuk te doen. Die sompige stonerrock, vermengd met lekker aan de ribben klevende hardrock en blues staat nog steeds stevig overeind. De toevoeging van een eerder psychedelische tongval is echter een enorme meerwaarde binnen het geheel, die ons doet uitzien naar meer van dit moois in de nabije toekomst. Kortom: deze schijf boeit van begin tot einde en ook na meerdere luisterbeurten krijg ik  als fan van het genre een adrenalinestoot die me over de gehele lijn letterlijk doet zweven over de dansvloer.

Tracklist: Old Gods 6:00; All We Are 4:59; Gaia Creates 2:15; Dim Vision 3:55; Shiva Destroys 1:16; Firewalker 1:37; Into The Abyss 6:42; Faith Is For Suckers 3:30; Buddha Transcends 1:19; Means The Same 3:59; Dreams Of Sands 6:05

vrijdag 31 mei 2019 02:23

Worlds Apart

JP De Brabander (ex-LoopLizard, ex-DeLaVega), Sven Vande Neste (70’s Tush) en Jack Noise vormen samen This Can Hurt. De band ontstond in 2014 en bracht naast een EP in 2015 ook al een full album op de markt: ‘Nothing Matters’ (2017). Een plaat die binnen de wavescene enorm werd gesmaakt. Het was alleen wachten op de bevestiging. Die komt er nu in de vorm van een gloednieuwe schijf: ‘Worlds Apart’. Met een donkere, weemoedige hoes van een traan van verdriet en pijn wordt al aangegeven hoe de volledige plaat in elkaar steekt.

Na een intro waarbij de spanning te snijden is zijn we vertrokken voor een donker allegaartje van uiteenlopend allooi. “Hourglass” bevat drumwerk vergelijkbaar met wat new wavebands deden in de jaren ’80. Door middel van die opzwepende klanken ontstonden menig wave-feestjes. Maar feestelijk gaat het er niet aan toe bij This Can Hurt. Het gaat over verdriet, pijn, woede tot vertwijfeling. Zo is “The Fall Of Mark E Smith” niet alleen een ode aan de frontman van The Fall maar ook een protest tegen corruptie. Die boosheid komt wel geregeld terug op deze schijf en wordt vaak gebracht op een kille tot verschroeiende wijze, waardoor duisternis plots heel dansbaar wordt. Want inderdaad verbindt deze band eveneens new wave- met industrial-klanken die op de dansspieren werken. Als er toch een verandering is vergeleken met die eerste plaat, dan door de inbreng van nieuw bloed en een vocale inbreng waardoor grenzen nog meer worden verlegd en doordat de band flirt met verschroeiende industrial-metal. Zo kan een nog ruimer publiek aan wave/industrial-fans worden aangesproken. Soms horen we zelfs flarden Nine Inch Nails de revue passeren. Soms gaat de band eerder mysterieus tewerk, zoals bij “Some Days”. Die weemoedigheid, binnen dansbare omgeving die je doet zweven over de dansvloer, keert eveneens vaak terug. Zoals op die parel van een song “Diane”, waar de stem van Sven emoties van pijn, woede of angst bevat. Hij schreeuwt letterlijk zijn onmacht uit

‘Worlds Apart’ is een schijf gedrenkt in een doom/gothic-sfeertje. Waardoor de haren op je armen recht komen van innerlijke angst en vertwijfeling. Deze band heeft anno 2019 duidelijk vele gezichten en toont die allemaal op een even intensieve en emotionele wijze. Walmen boordevol intensieve weemoedigheid tot donkere melancholie maar ook stevig uitpakkende waardoor daken eraf vliegen. Dat is de rode draad op deze schijf.
This Can Hurt heeft duidelijk zijn eigen grens verlegd, en brengt DE perfecte industrial/wave/gothic-schijf uit die liefhebbers van al die stijlen met elkaar verbindt.

Tracklist: Intro, Hourglass, Worlds Apart, Fate, High Tide, Rivers Run Deep, Illusion, The Fall Of Mark E Smith, Some Days, Diane, Versus, For You.

vrijdag 31 mei 2019 02:16

Wingman Returns

Sinds 2014 maakt Diederik Nomden deel uit van de veelgeprezen tributebands The Analogues en Her Majesty, met welke hij de muziek van The Beatles resp. Crosby, Stills, Nash and Young levend houdt. De honderden live-optredens in uitverkochte theaters door het hele land, maar ook in zalen als Carré, het Concertgebouw en Ziggo Dome, hebben hem als instrumentalist, maar vooral als leadzanger naar een internationaal niveau getild. Gelukkig heeft Nomden besloten om al die ervaring, zijn vrije uren en zijn energie te stoppen in het schrijven van nieuwe muziek met als klinkend resultaat ‘Wingman Returns’. Na zijn lovend ontvangen debuut ‘Royal Parks’ is het uitzien of hij ook met die moeilijke tweede evenveel kan overtuigen. Nu, de warme gloed die over ons neerdaalt, bij elke luisterbeurt opnieuw, zegt meer dan genoeg.
De man gooit vanaf “Swim Ashore” zijn grootste wapen in de strijd: zijn uiteenlopende stembereik. Zachtmoedig, zwevend, je bij het nekvel grijpend en tot tranen toe bedwingend. Hij doet het allemaal. De man is dan ook een meester in het bespelen van emoties. En dat doet hij dus ook uitvoerig op daaropvolgende parels als “You Still Turn Me On” en “Not The Only One”. We vroegen ons af of er geen persoonlijk verhaal schuilt achter sommige songs? Want hij stopt zoveel emoties daarin, alsof hij zijn ziel compleet bloot geeft. Instrumentaal klinkt deze schijf uiteraard ook breekbaar en broos. Nee, die geluidsmuur moet er niet aan geloven. Maar ons hart wel, telkens Diederik de hoge noten aanslaat, zoals bij het al even schitterende “On My Back” en “Carolina”. Dan bezorgt hij je koude rillingen. Niet van angst maar van puur en intens geluk. Kwalitatief bekeken valt er eveneens geen speld tussen te krijgen. Alles is mooi uitgewerkt, de perfectie wordt instrumentaal en vocaal voortdurend overschreden. Echter, net door die bijzonder warme soulvolle uitstraling van Diederik zelf blijft de spontaniteit gelukkig ook overeind staan. Van het afleveren van een routineklus is dus ondanks die perfectie, gelukkig geen sprake. Integendeel zelfs.
Nomden leeft zich compleet uit op zijn tweede soloplaat en levert een perfect werkje af dat harten diep zal raken. Met zijn bijzonder tot de verbeelding sprekende stem en uitstraling ontroert hij voortdurend en voert je weg naar verre oorden.

Tracklist: Swim Ashore (3:15); You Still Turn Me On (3:24); Not The Only One (3:09); Motel Blues (3:31); Gamer (3:11); I Do (3:36); On My Back (3:10); Carolina (3:11); Weighing You Down (3:04); For Your Sundays (3:51)

vrijdag 31 mei 2019 02:00

In De Kwelm

Wat me bij blackmetal het meest aanspreekt, is de occulte aankleding waarbij verhalen over legendes en sagen uit vervlogen tijden worden verteld zodanig dat u zich prompt waant in die mythische omgeving waar die verhalen zijn ontsproten. Het meest houden we dan nog van het soort sterke verhalen over het land of stad van waaruit de band zelf komt. Daarmee gooide Kludde, ontstaan in de Aalsterse Valleien, in 2008 met het debuut 'In Den Vergetelheid' al heel hoge ogen. Mede doordat alles in de eigen vervlaamste taal werd gebracht, bleek Kludde een uniek project te zijn. Helaas hield de band er reeds in 2009 mee op, maar in 2014 herrees deze blackmetalband gelukkig uit zijn as. Met 'In de Kwelm' wordt een nieuwe bladzijde omgedraaid. En deze keer blijkt Kludde meer dan ooit klaar om de folkloristische blackmetalwereld volledig te veroveren.
Wat de band naam betreft, we hebben het trouwens eens opgezocht op www.volksverhalen.be/Kludde : ''Kludde is een kwelgeest die zich vaak onder bruggen of in holle bomen schuilhoudt en enkel 's nachts tevoorschijn komt. Wandelaars kunnen zijn komst enkel afleiden aan het geluid dat hij maakt. Kludde rammelt namelijk met een ketting die hij verplicht is aan zijn linkerenkel te dragen. Als hij eenmaal zijn komst heeft laten merken, springt hij de nietsvermoedende voorbijganger in zijn of haar nek. Deze is dan verplicht hem de rest van de nacht op zijn of haar rug te dragen. Als de dag weer aanbreekt of de voorbijganger zijn bestemming bereikt verdwijnt Kludde weer.'' De Schelde en mysteries rond die streek spreekt dan ook tot de verbeelding en wij wilden vooral dat gevoel, waarbij gruwelijke klauwen u de strot dicht knijpen, letterlijk voelen tijdens het beluisteren van deze schijf. Nu, dat heeft toch wat tijd nodig gehad. Want Kludde laat niet zomaar in zijn kaarten kijken. Maar eens vertrokken naar de streken uit die legende en sage is geen terugweg meer mogelijk.
“Schabouwelijke Praktijken I: De Rabauwen” is een schoolvoorbeeld van hoe de band anno 2019 tewerk gaat. De aanhoorder meesleuren in een, letterlijk, Hels verhaal. Een verhaal waarbij je het liefst je fantasie de vrije loop laat, zo intens gebracht dat je eens in datzelfde afgrijselijk verhaal aanbelandt. De rauwe vocale aankleding voelt aan als een traag gif dat je hersenpan binnendringt tot de ziel is vermorzeld en het hart uit je vege lijf is gerukt. “Kludde IV” en “Bloedkoesj” voelen dan weer aan alsof een bloederige, kolkende hete lava op jou afkomt. Waarbij je versteend van angst je lot tegemoet ziet en eens de hitte je de adem heeft ontnomen, je de demonische wezens uit je donkere fantasie strak in de ogen kijkt. Niet het soort blackmetal dat je beluistert voor het slapengaan, we raden dat ten stelligste af. Want dankzij Kludde komen de meest weerzinwekkende nachtmerries naar boven, die je tot waanzin zullen drijven. Een tendens die Kludde ook aanhoudt bij “Kasteelke Van Verdoemenis” - een titel die genoeg zegt. Ook “Poesjkapelle” is zo een typisch Aalsterse dialect-term die iedereen uit die streek kent. Tot de “Laatste Reis”- waarbij je uiteindelijk je lot in eigen handen neemt en de waanzin compleet in de ogen staat. Nu dat is dus wat mij betreft het soort folkloristische blackmetal, over het Vlaamse land en waterlopen, waarvoor ik graag uit mijn comfort zone treed.
We gaan u niet vervelen met verhalen uit de Aalsterse legendes, zoek die gerust eens op. Een sprookjeachtige wereld, boordevol duisternis en verschroeiende aarde die je ziel doet branden, dat is wat Kludde ons voorschotelt met “In de Kwelm”. Folkloristische verhalen worden verteld op een zodanige wijze dat uw fantasie trouwens - zoals eerder aangegeven - voortdurend wordt geprikkeld. Zo intensief, dat je daadwerkelijk terugkeert naar het verleden. De legendes die toen leefden zorgden voor angst. Angst die eveneens terugkomt in de duivelse vocalen en instrumentale perfectie die klieft als een botte bijl doorheen je vege lijf.

Kortom: in huis halen dus die handel, als je houdt van donkere verhalen over legende en sage uit eigen streek. Puurder dan dit kan occulte black metal namelijk niet zijn. Dat het is gebracht in de eigen Vlaamse taal, is bovendien een extra pluspunt. Trouwens slaagt Kludde erin je te prikkelen om al die legende en sage, en de achtergrond daarvan, eens op te zoeken. Een betere wijze om het toerisme rondom Aalst te promoten, zullen we niet snel vinden. Toch?

vrijdag 31 mei 2019 01:36

Reliqideus

De uit Nederland afkomstige psychedelische/avant-garde metalband Cthuluminati bracht in mei zijn debuut 'Reliqideus' op de markt in eigen beheer. De band ontstond in 2015 en loste ondertussen, met mondjesmaat, menige singles. En daar is een reden voor. We citeren: "Every track is a story, and every story is a part of the devious, psychedelic, and sinister universe of Cthuluminati" Nu zijn die dus eindelijk verzameld in een best gevarieerd plaatje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die bijzonder tot de verbeelding sprekende psychedelische trip, waarbij je deze schijf inderdaad moet lezen als een spannend boek. Want elke song vertelt een eigen verhaal, met telkens een hoofdstuk dat perfect aansluit op het volgende.
Als er toch een rode draad doorheen deze schijf loopt, dan is het die dreigende ondertoon. Die ervoor zorgt dat je, op uiteenlopende wijze, de strot wordt dichtgeknepen tot het angstzweet je op de lippen staat. “Illumni Fhtagn” bevat zoveel duisternis dat je wordt meegezogen naar onaards aanvoelende oorden. Laat het ons maar het 'Cthuluminati universum' noemen voor het gemak. De band durft ook experimenteren met geluiden, niet eigen aan die soort extreme metal. En dat is nog het meest bijzondere aan deze band en het klassedebuut. De band zet je voortdurend op het verkeerde been en je kunt hen puur muzikaal daardoor geen enkel label opkleven, wat ons dan weer nog meer over de streep trekt.
Door deze aanpak, zoals bij daaropvolgende trip “El Lizard Birth” bijvoorbeeld, wordt eveneens de fantasie van de aanhoorder geprikkeld. Welke soort fantasie dat is, mag de aanhoorder zelf invullen. Horrorverhalen? Historische sagen en legendes? Occulte, mystieke legendes en mysterieuze wezens uit de diepste bossen van menig spookachtige wereld? Ze passeren allemaal de revue in onze verbeelding. Nog een opvallend punt: ondanks alles blijft de band eveneens van de eerder gestroomlijnd metalkaart trekken, zonder al die extreme duisternis dus. Waardoor je weer op een ander spoor terecht komt. Vooral door de vocale inbreng klinkt de band met momenten dan ook als een doorsnee heavymetalband, met alle groovy gitaar riffs en lekker knetterende drumsalvo's daarbovenop. En daar is ook niets mis mee uiteraard. Het is dus duidelijk: Cthuluminati wil niet alleen de liefhebber van extreme donkere metalen over de streep trekken, maar vooral een ruim publiek aan metalfans bereiken.

Laten we het nog even over de songs hebben. De elf minuten lange “Svartálfr” is een huzarenstuk. Gedrenkt in trage doomatmosferen wordt langzaam maar zeker het tempo opgedreven. Zeer langzaam, tot op het einde een climax ontstaat. Waarbij alle donkere registers worden opgetrokken en je weer van het kastje naar de muur en terug wordt gegooid. Waardoor niet alleen een chaos in je hoofd ontstaat die je tot waanzin drijft. Maar waaruit weer eens blijkt wat voor een gevarieerde band deze Nederlandse act toch is. In het metalgebeuren kunnen ze dankzij deze aanpak dus inderdaad een ruim publiek aanspreken. Enige voorwaarde is dat je als aanhoorder toch moet houden van duisternis die je tot die voornoemde waanzin drijft. En dat je bovendien houdt van bands die avontuurlijk uitpakken en nooit binnen de lijntjes kleuren. Bij de daaropvolgende songs, met weer andere verhalenlijnen (“Supernatural Selection”, “A Thin Line” en “Umibozu”) wordt dat allemaal nog wat meer in de verf gezet.

Wat mij betreft heeft Cthuluminati er een grote fan bij, want dit is nu net de muziek waarvoor ik prompt uit mijn luie zetel komt. Een avontuurlijke, chaotische en vaak bevreemdend aanvoelende aanpak waarbij voortdurend wordt geëxperimenteerd met alle vormen van duisternis. Binnen, en dat kunnen we niet genoeg benadrukken, een dreigende ondertoon die je letterlijk hypnotiseert en op de knieën dwingt.
'Reliqideus' is dan ook een parel van een debuut dat ons verweesd achterlaat in die donkerste hoek van de kamer.
Tracklist: Illumni Fhtagn; El Lizard Birth; Svartálfr; Supernatural Selection; A Thin Line; Umibozu

Belau, die binnen de Hongaarse muziekscene voor het eerst van zich liet horen met zijn clip “Island of Promise”, heeft sinds zijn debuut vele prijzen gewonnen. In de afgelopen twee jaar heeft de band meer dan 150 festival- en clubconcerten uitgevoerd in meer dan 22 landen. Zijn debuutalbum, 'The Odyssey', uitgebracht in 2016, won de Fonogram Award voor het beste album van het jaar in de categorie ‘Electronic Music’.
Belau, ondertussen uitgegroeid tot een van de meest veelbelovende electro-groepen, brengt je de zomer met zijn nieuwe clip. Het nummer "Essence" werd opgenomen in Londen en Boedapest met de zangeres Sophie Barker, bekend van Zero 7. Een samenwerking die de gemoedstoestand van het tweede album van Belau - gepland voor de volgende lente - illustreert. Een album waarin de instrumentale stukken de handen ineen slaan met buitenlandse samenwerkingen. Deze nieuwe songs zullen een Caribische droomreis naar het leven teweegbrengen, waar Belau het publiek zal uitnodigen voor een tournee die gedurende de zomer zal worden voortgezet. De groep treedt volgend jaar ook op in Frankrijk. We vonden het dan ook hoog tijd worden om dit duo eens enkele vragen te stellen. We hadden een fijn gesprek met Krisztián Buzás over heden, verleden maar vooral toekomst van dit bijzonder tot de verbeelding sprekende project:

Starting with the recent news: Belau has brought out a new music video 'Essence' featuring Sophie Barker (Zero 7)? How did you guys meet? Tell more about it.
Last year we had an extraordinary symphonic show in London and at that time we started to talk with Sophie about a possible contribution. She invited us over to her home and we had a decent time talking through the details of the upcoming song. It turned out pretty fast that we are able to create together. She sent us over a few ideas for the melodies and then we tried to add some plus and write the lyrics as well… she flew here to Budapest and the rest is history.

I have listen to some music of Belau, for me its chilling music you can dance on. Do you agree? How would you describe you own music?
We do not “try” to create chilly or even dance music. What we create is a key to a different state of mind where people can be or go wherever they want to. And yes sometimes people dance to it, sometimes they lay back and close their eyes. It depends on the individuals. Feel free to act naturally!

In terms of music, what do you listen to when not recording your own?
We are pretty open-minded according to music: if it is able to indicate us then it’s worth listening to. We love classics like Zero 7, Saltillo or Bonobo, also some modern tunes by Odesza, Ibeyi or Aurora, but listening to other genres is something that is able to keep Belau diverse and ongoing (wide spectrum of metal, r&b or even some “trashy” music). Ha-ha.

Belau started at the end of 2015. In the mean time you did a lot things, some of our readers would like to know more about the band. Who is 'Belau' and what did you guys do since 2015?
Our first show was in the January of 2016, we date the band from here, although Island of Promise, the first single was released a few months earlier. Anyway, since the start we have played around 160 shows in 23 countries. So we had a decent run in the past three years: amazing festivals like Primavera, Eurosonic, Reeperbahn, SXSW, Sziget, Untold, and so on; wonderful shows in Saint Petersburg, London, New York, Sweden or even the Balkans. And who are we? Four people having their time of their lives while playing some decent electronica tunes to everyone who is open-minded enough.

There are only two members at the band? I'm I right? And two live members? Anyway, we like to know more about the members of your band.
You are right, Belau consists of two members. Peter and me… plus there are two additional members, Böbe on vocals and Benji in the live act. We are the ones who create the music and organize the band and the others are so-called “session-playing” in the band. What should we say about them? First us: Peter is a manager and international booker for other Hungarian acts, and I am jurist (lawyer) and metal musician in my other band (Orient Fall). Böbe is someone who tries to create her own solo project nowadays and Benjamin is a graphic designer and a musician as well in a project called Paperdeer.

Your band is from Budapest? Is there any interesting scene in Hungary?
Budapest is one of the must-see places if you are in Europe: wonderful mood, secret sights to see and a place to have fun with your friends. If you have never been here, then now you know where you should book your next flight. Ha-ha.

Are there any new artists you recommend we check out from your country?
Hungary has some secret top artists who have never been in the sight of the mainstream European music unfortunately. That’s what we want to change. Let me tell a few quality artists like Ohnody, The Devil’s Trade, Gelka, Thy Catafalque.

I check them out. Cooperation with Sophie Barker is not the first cooperation, there were a few others? Tell something about it.
So if anyone doesn’t know: Belau’s first full-length (The Odyssey) was based on a special concept. We contributed only with really talented female artists in each of the songs. This concept turned out so good, we kept it and we will go on with it on the next LP as well. Go give it a try - e.g. ‘Breath’ featuring Sophie Lindinger of Leyya.

You guys been playing at Primavera Sound festival in Barcelona? How was this experience? Feel free to tell us more.

We got that exceptional invite, which was a great honor for us, especially because this was our first time in Spain. Primavera is way different than any other festivals I’ve been to and it was really interesting to experience such an approach. However we have to admit the line-up was pretty strong and really loved the fact that we could play with such acts like Erykah Badu, Jungle, Yves Tumor, Carcass, Myrkur, Tame Impala, Jawbreaker or Mura Masa.

Are there any Belgium festivals you going to visit? Where else can we see Belau this summer?
We will make our debut show in Belgium on the 30th of June in Parc du Cinquantenaire and hopefully we will return in 2020 on some festivals. This summer we will have some decent festival performances in the Central European region (Electric Castle, Sziget, etc.), while we are working on our second LP, which will be released soon.

If you could be support of any band, who would it be? On Stage it is.
Of course there are dream tours, what would be lovely to be involved in… Odesza, Bonobo, Maribou State, Sigur Rós and the list would be long. Ha-ha.

Is there any new releases coming up soon? What are the other future plans?
As I mentioned in the background we are working on our second full-length, which gets the most attention from us nowadays. We don’t have an exact release date for it yet, but we are planning it for the spring. Essence will be on that album, along with Breath. This is the main focus, and touring will be the same, which should keep going on.

Now we are talking about the future. Is there a so called “end goal”?
If you ask me the best would be to have a world tour supporting a great band of the genre and after it someday I would be deeply satisfied and smiling if we could do smaller headliner rounds with 400 people in every cities.

Where can we find your music?
Everywhere. Ha-ha.

In times of streaming, is it still interesting to bring CD or vinyl on the market? In other words what is your opinion about streaming?
Streaming is great, the future of music listening. The next step, which we want to have ASAP is to be in contact with the streaming companies directly. We do not want any distributors, who - in most of the times - cut their extra percentage for nothing. Spotify is preparing now with Spotify for Artists, I really hope it will work.  From the debut album we have released only CDs, but we are planning to have a vinyl press (double gatefold, 180 gram colored versions) to please the collectors with such limited versions, which are not just tools, also like beautiful decoration.

That's my final question. Is there anything you want to say to our readers, speak free?
Our name is coming from a small country on the Pacific Ocean, Palau. Aboriginal people call it Belau. We want to go there so damn much. Ha-ha.

Thanks, we look forward to see u guys on stage, and to the new album

donderdag 23 mei 2019 11:47

Eternities 1

De noisepopformatie Your 33 Black Angels, ontstaan in 2003, heeft zijn eigenzinnige stempel gedrukt op de dark pop/electro-paiskey, new wave en spacerock. Dit allemaal overgoten met een stevige scheut crunk bass en ritme, elegantie, levendige melodieën en een zin voor experimenteren. Dat is dan ook de rode draad doorheen de muziek van dit bijzonder veelzijdige project. Your 33 Black Angels bracht zijn debuut 'Lonely Street' uit in 2007, oorspronkelijk enkel op vinyl. Later werd de schijf ook digitaal en op CD uitgebracht. Met de daaropvolgende albums 'Tales Of My Pop-Rock Love Life' (2008), 'Pagan Princess' (2009), 'Songs From The Near Bleak Future' (Optical Sounds, 2010), 'Moon And Morning Star' (Optical Sounds, 2012) en 'Glamour' (2015) wist de band verder zijn stempel te drukken op dat new age/elektronische muziekgebeuren. Echter, deze band een label opkleven is onmogelijk. Dat blijkt ook uit hun nieuwste schijf 'Eternities 1'
Al vanaf die eerste song, “Dirty Europa Forever”, krijg je een namelijk een bont palet aan uiteenlopende kleuren aangeboden. Van alle kleuren van de regenboog wel te verstaan. Ook zit er wat tristesse en duisternis verstopt in de sound, zo blijkt. Vooral in de toch vaak breekbare en kristalheldere vocale aankleding klinkt een zekere weemoed die je tot tranen toe beweegt. Het is echter geen donkere plaat geworden, laat dit duidelijk zijn, maar eerder een lekker aanstekelijke allegaartje waarop stilzitten trouwens onmogelijk is. “Hott Funn” zit bijvoorbeeld boordevol elektronische vernuft, dat aan je ribben kleeft. Dat komt door die lekker aanstekelijke beats, te combineren met een toch weer wat vreemd aanvoelend stemgeluid.
En daarmee zijn we ondertussen aangekomen aan wat misschien nog het meest interessante aan deze schijf kan genoemd worden. 'Eternities 1' is een zeer experimenteel meesterwerk dat letterlijk alle kanten uitgaat. De band beweegt zich op deze plaat voort als een kind in een speelgoedwinkel. Improviserend, zich rot amuserend en de luisteraar alle hoeken van de kamer laten zien en horen. Zeer bewust wel te verstaan, waardoor binnen die chaos een zekere structuur ontstaat. Feitelijk wordt die chaos dus tot een kunstvorm verheven, door muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Nee, gemakkelijk in het gehoor liggende popdeuntjes daar doet de band niet echt aan, maar door de bijzonder aanstekelijke aankleding zouden liefhebbers van bijvoorbeeld synthpop eveneens over de streep worden getrokken.

Your 33 Black Angels brengt een schijfje uit boordevol knipogen naar enorm veel muziekstijlen. Van donkere kantjes, naar bijzonder lichtvoetige danspasjes, het zit allemaal verborgen in deze knappe, kleurrijke en zeer gevarieerde, maar vooral dus heel experimentele schijf. 'Eternities 1' is dan ook voer voor liefhebbers van voornoemde muziekstijlen, die houden van artiesten die bewust buiten de lijntjes kleuren. Zoals wij dat ook graag doen.

Tracklist: Dirty Europa Forever; Hott Funn; Title; Consolação Vignette; Endless Gaze; Viva Dirty Europa; Habibi; Dead New Romantics; Britpop Reveries; Microwave Mistral; Disgrace; Loathe; Dark G

donderdag 23 mei 2019 11:16

Zentrum

Op Metal Encyclopedie - een website die ik geregeld raadpleeg - wordt de muziekstijl van de Duitse band Valborg omschreven als ‘progressieve doom/deathmetal’. Dat is inderdaad wat de in 2002 ontstane band naar voor brengt, maar het is enkel maar een tipje van de sluier van een groter geheel. Valborg brengt een gloednieuwe schijf op de markt, 'Zentrum', waarop die doom en death metal je dus wel tegemoet komen, maar overgoten zijn met een hoge dosis experimenteren en eveneens blackmetal invloeden. De band zet je daardoor, heel bewust, voortdurend op het verkeerde been.
Donkere walmen komen dankzij “Rote Augen” op een eerder trage maar verschroeiende hete wijze, naar je toe. Tot een stem uit het graf je de keel al even langzaam dichtknijpt. Tot daar de doominvloeden, die ook wederkeren op daaropvolgende parels als “Anomalie”, “Nahtod” en “Nonnenstern”. Bijzonder duister allemaal en gebracht in de Duitse taal, wat dit allemaal nog meer uniek en gevarieerd maakt. De daaropvolgende songs als “Kreuzer” en “Schwerter Der Zeit” zijn daar een levend, of eerder dodelijk, bewijs van.  Nog een vaststelling: ook al hoor je soms een subtiel knipoogje naar Rammstein in de stem en de muziek van deze band, het is vooral die complete duisternis binnen een experimentele omkadering die ons nog het meeste opvalt. Een occulte aanpak, gedrenkt in sausjes black en death, vormt dan ook de ultieme rode draad op deze schijf.
Valborg verheft duisternis tot een ware kunstvorm door zoveel te experimenteren met al die stijlen en donkere omkadering in al zijn vormen en kleuren, dat je op hun muziek geen label kunt kleven. Maar doordrenkt van hun occulte inbreng voel je je wel wegdrijven naar de meest donkere gedachten. Waardoor je je prompt een al even gevarieerd aanbod aan mythische tot apocalyptische taferelen voor de ogen haalt.
Een bijzonder indrukwekkend en zeer experimenteel pareltje, deze 'Zentrum'. Eentje waar iedere liefhebber van de meest donkere extreme muziekvormen, waarbij telkens buiten de lijnen van de werkelijkheid wordt gekleurd, zeker zijn gading zal in vinden.

Tracklist: Rote Augen; Alphakomet; Anomalie; Nahtod; Ultragrab; Nonnenstern; Kreuzer;  Schwerter der Zeit; Vakuum

donderdag 13 juni 2019 11:13

False Step (EP)

Pebble is een jonge hardcoreband uit Lokeren. De band bracht een eerste EP op de markt, 'False Step', die ze begin mei kwamen voorstellen in de eigen gemeente, een thuismatch die je niet mocht missen. Op het affiche stonden namelijk ook: Mindwar, CLCKWS en In Haste. Dit geheel terzijde, namen we deze EP onder de loep en stellen vast dat we het, zoals gewoonlijk, soms te ver van huis gaan zoeken terwijl er ook in eigen geboortedorp talentvolle muzikanten rondlopen. We leren het nooit!
Pebble legt namelijk de lat al direct bij de eerste song, “Gravel” zeer hoog. Puur technisch bekeken valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, maar vooral brengt Pebble een soort zeer melodieuze hardcore die je aanzet tot het omver duwen van heilige huisjes. Dat is het soort hardcore waarvoor een ouwe rot als ik, die ooit viel voor die oldschool hardcore uit de gouden tijden, het liefst uit zijn luie zetel komt. Want inderdaad Pebble doet een kortsluiting in je hoofd ontstaan, waardoor je prompt alle remmen loslaat en als een vuurpijl aan het moshen slaat.
Dat is dus de verdienste van muzikanten en zanger die verdomd goed weten waar ze me bezig zijn. “Nurture The Snakes”, met een lekker schreeuwerige stem boordevol frustratie, waardoor je prompt een spiegel wordt voorgehouden, zet ingenomen stellingen alleen maar meer in de verf. Ook instrumentaal valt er eveneens geen speld tussen te krijgen, luister maar naar de kristalhelder klinkende drum- en gitaar/bas-partijen op “Discredit” of “Verdict Of Lies”. Songs die net door die kruisbestuiving van sublieme instrumentale inbreng met verdomd sterk klinkende vocale aankleding dan ook aan de ribben blijven kleven. Verschroeiend hard, maar dus ook die verdomde spiegel voorhoudende blijft Pebble mokerslagen uitdelen tot het bittere einde met “Take Offense”. Boodschap begrepen!
Het is als band of artiest in deze dagen onmogelijk om nog echt origineel voor de dag te komen. Zeker binnen dat hardcore/punkgebeuren kom je vaak bands tegen die muzikaal diezelfde lijn uitgaan. Op zich is daar niets verkeerd mee, als er kwaliteit wordt afgeleverd waardoor je als aanhoorder murw geslagen wordt en er bovendien een subtiele boodschap door de strot wordt geramd, die je doet nadenken over de dingen des levens. Dan is zo een band in mijn ogen compleet in zijn opzet geslaagd. Bij de meeste bands duurt dat toch enkele jaren eer ze echt begrepen hebben waar het om draait. M
aar je hebt altijd uitzonderingen, die je vanaf die eerste schijf of dat eerste concert direct murw slaan. In dat rijtje hoort bijvoorbeeld een band als CLCKWS thuis. Nu wint ook Pebble, op plaat alvast, een eerste thuismatch. Door een perfect visitekaartje af te leveren dat mijn hardcorehart sneller doet slaan, net doordat er een eerlijke soort hardcore vanuit het hart van die muziekstijl wordt gebracht. De heren vertellen geen fabeltjes, maar steken enorm veel emoties, woede en frustratie in hun muziek. Waardoor we prompt onze stoute schoenen aantrekken, om samen met deze klasse muzikanten ook al die heilige huisjes omver te gaan duwen. Meer nog, we zijn er op basis van deze knallende EP ook zeker van dat live de daken er compleet zullen afvliegen.
Tracklist: Gravel; Nurture The Snakes; Discredit; Verdict Of Lies; Take Offense

Pagina 1 van 22