Ik weet het, het vergt wat moeite en het is niet meer van deze tijd om een volledig album in één ruk uit te zitten, maar voor ‘Jettison’ maakt u toch beter een uitzondering. Dit album is opgedeeld in 9 tracks maar laat zich het best beluisteren als één lang episch werkstuk met verrassende wendingen, avontuurlijke zijstapjes, begeesterende spoken-word performances en filmische soundscapes.
ASIWYFA zorgt hier voor één van hun meest boeiende en dynamische albums tot op heden. Zoals steeds hectisch en energiek, maar deze keer hebben de Noord-Ieren onder meer dankzij een stel sierlijke strijkers hun universum uitgebreid tot een instrumentaal verbluffend kleurenpalet dat met het nodige geduld al haar geheimen prijsgeeft.
‘Jettison’ start als een heerlijk kabbelend beekje dat zich een eind verder ontpopt tot een ruige rivier met watervallen die kletterend tegen de rotsen knallen. De typerende spitse en springerige gitaaruithalen zijn terug van de partij maar ze komen pas voorbij halfweg echt opzetten.
ASIWYFA toont zich met dit heerlijke album als een band die verder evolueert maar toch steeds zijn eigen zelve is. De kracht en spanning van de onvolprezen debuutplaat en van ’The Endless Shimmering’ zijn nog steeds te bekennen maar ze stellen ons geduld iets meer op de proef. Ze laten ons wat langer meanderen langsheen heerlijk glooiende zijriviertjes en dat maakt ‘Jettison’ er alleen maar avontuurlijker op.
De integrale live uitvoering van dit indrukwekkende werkstukje is alvast iets om naar uit te kijken. We kunnen er ons al iets bij voorstellen, eerst een heerlijke 40 minuten ‘Jettison’ om dan helemaal te ontploffen met bommetjes als pakweg “Set Guitars To Kill” en “Dying Giants”.
Helaas is de tournee alweer voor onbepaalde duur uitgesteld, maar we houden het in de gaten.
And So I Watch You From Afar - Een wervelstorm tussen euforie en weemoedigheid
Catalan!*** is het soloproject van ‘Axis Of” frontman/bassist, Even Friers. Nu Axis Of al ettelijke jaren op de pauzeknop drukt, moest Even wel iets anders vinden om zijn creativiteit verder te kunnen blijven uiten. Tot onze grote dank. Voordien had ik nog nooit gehoord over Catalan!, maar na vanavond zal ik ze zeker in mijn muzieklijstje zetten!
Meteen viel mij op dat Catalan! een geheel eigen -aanstekelijke- sound heeft: ze mengen hun indie-rock met postrock en wereldmuziek. Waardoor ze voor mij interessant waren vanaf den beginne van hun show. De zaal was misschien nog niet tot op de nok gevuld, maar toch stond er al een grote ‘kudde’ mensen vooraan in de zaal. Opvallend was hoe goed de bassist, eerste gitarist en tweede gitarist samen zongen. Dit was naar mijn aanvoelen de noodzakelijke lijm om deze band tot één geheel te perfectioneren. De bandleden hadden er ook duidelijk veel zin in. Ze riepen het publiek op om te dansen, wat hen bijzonder goed lukte. Naar verloop van de set vulde de zaal zich steeds meer en ik had het gevoel dat ik niet de enige persoon was die ze het luisteren waard vond. Catalan! verdient dat uitroepteken in hun naam, want een wervelende show gaven ze weldegelijk. Aanrader ten top!
Na een korte pauze was het dan tijd voor And So I Watch You From Afar****. Je leest het goed: ze krijgen van mij de volle vier sterren. Ik voelde meteen aan dat deze band al langer in het circuit meedraait en hierdoor goed weten wat ze willen en hoe ze moeten spelen. Zonder overdrijven hadden beide gitaristen een groot wapenarsenaal aan pedalen bij, en nog belangrijker: tijdens de show werd duidelijk dat geen enkele pedaal overbodig was. De drummer sloeg tijdens de vele nummers hard door en vond ik ook opvallend goed in het switchen van de ene- naar de andere ritmesectie. Ik had een mooie plaats voor het podium, net voor gitarist Rory Friers. Hoe Rory zijn gitaarspel beheerste en zoveel verschillende klanken uit zijn gitaar haalde, was al een spektakel op zich om van zo dicht te beleven.
Natuurlijk, hoe was hun optreden nu echt? Wel, ik kan alleen maar concluderen dat ze een fantastische show hebben gebracht. Ter ere van het tienjarig bestaan van hun self-titled album, hebben ze deze integraal gespeeld. En hier kon ik alleen maar een ‘gat in de lucht’ van springen. Iedere song kwam zo goed tot zijn recht, met voor mij de songs “Set Guitars to Kill” en “Don’t Waste Time Doing Things You Hate” als hoogtepunten. De energie die deze band produceert en doorgeeft, was zo kolossaal dat bijna iedereen voor het podium stond te bewegen (dansen durf ik het niet te noemen). En zoals het hoort bij een liveshow van And So I Watch You From Afar mochten ook de typische vreugdekreten tijdens de zogenaamde ‘breakdowns’ niet ontbreken. Het mooie aan deze band, wat ook vanavond live aan bod kwam, is dat hun sound opvallend schommelt tussen grote euforie en weemoedigheid. Wat je als luisteraar op een emotionele rollercoaster katapulteert. Ondertussen was de zaal ook tot helemaal achteraan gevuld ook daar was de sfeer dik oké. De band droeg tevens een nummer op aan Catalan!, een mooi eerbetoon. Al sedert het begin van de show, was de band het publiek heel dankbaar, maar omgekeerd ook. Wat een bijzonder gevoel van samenhorigheid teweegbracht.
De band produceerde letterlijk een ‘wall of sound’ die op ons afkwam, en ons volledig ter verstomming sloeg. Dit niet alleen door het hoge niveau waarop ze speelden, maar ook dankzij het puik geregelde geluid en de ferme lichtshow. Het was voor mij een waar genoegen om ze nog eens aan het werk te zien en met een gelukzalig gevoel kroop ik terug op mijn fiets naar huis.
Het was een topavond!
Setlist: Set Guitars to Kill / A Little Bit of Solidarity Goes a Long… / Clench Fists, Grit Teeth… Go! / I Capture Castles / Start a Band / Tip of the Hat, Punch in the Face / If it ain’t Broke…Break It / These Riots are just the Beginning / Don’t Waste Time Doing Things You Hate / The Voiceless / Eat the City, Eat it Whole /
Bis: S is for Salamander
Organisatie: Democrazy, Gent
In de post-metal wereld heeft iedereen het altijd over de intensiteit die Amenra uitstraalt, maar wij bespeuren minsten evenveel bezieling en beroering bij Briqueville. Met hun intrigerende en vaak verschroeiend harde post-metal houden zij een half uur lang De Kreun in een wurggreep. Briqueville is een uitzonderlijke totaalbeleving, en hun nieuwste plaat is een helse dreun, een duistere klomp herrie waarin het heerlijk verdwalen is.
And So I Watch You From Afar heeft een nieuw album uit, ‘The Endless Shimmering’ heet het kleinood en het is alweer een knap staaltje hectische en vurige post-rock. Veelbelovend dus voor de live uitvoering, want als ASIWYFA in de studio al wild en onstuimig voor de dag komt, dan mag je er van uitgaan dat de songs op een podium helemaal tot ontploffing komen.
Zo was het ook in De Kreun. Eens te meer bleek dat de post rock van deze Noord-Ieren constant onder stroom staat. Springerig, hyperkinetisch en ontvlambaar, zo klonk het en oogde het.
De lont werd aangestoken met de twee geestdriftige openers van de nieuwe plaat “Three Triangles” en “A Slow Unfolding Of Wings”, zo werd het nieuwe werk al meteen door de fans in de armen gesloten, want dit waren furieuze en energieke krachttoertjes die het beste lieten vermoeden voor wat komen zou. Bleek dat de band nog maar net onder stoom was gekomen, het ging allemaal nog wat meer knetteren met “Search:Party:Animal” en een ronduit geweldig “BEATIFULUNIVERSEMASTERCHAMPION”, waarin de vaak uitzinnige gitaren driftig prikkelden om dan heerlijk in te houden en vervolgens compleet te exploderen.
Met hun onbegrensde podiumdynamiek en een stel zinderende songs zorgden de ADHD’ers van de post-rock voor fervente opwinding en constant oplaaiend vuur, en ondertussen bleven ze met sprekend gemak de meest geniale vonken uit hun instrumenten toveren.
Heel zelden werd er al eens gezongen. Nou ja, gezongen, laat ons eerder zeggen opgefokt, zoals in “Wasps” en “Run Home”, de meest tintelende en opgejaagde tracks uit de vorige plaat ‘Heirs’. Of in een bruisend “Big Thinks Do Remarkable”, waarin de woorden ‘the sun is in our eyes’ de enige echte lyrics van de avond waren, goede tekstschrijvers zijn nooit echt een issue geweest bij ASIWYFA.
Het huzarenstukje van de avond was echter een daverend “Set Guitars To Kill”, waarbij ASIWYFA de Kreun eerst in lichterlaaie zette om dan in een ultrazacht middenstuk de zaal muis- en muisstil te krijgen, een wonderlijk moment in een extatische song. Moet het gezegd dat de band verder in die song nog eens compleet uitzinnig werd en alle mogelijke registers opentrok? Fe-no-me-naal !
And So I Watch You From Afar, een stormachtig bandje waar een mens maar niet genoeg kan van krijgen.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Op vroegere platen waren we sterk onder de indruk van deze post/math rock band . Ze vielen op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning.
Op de vorige cd ‘All hail bright futures’ gingen de Noord-Ieren uit Belfast luchtiger te werk, de mantra’s, de Caribische ritmes en de blazers komen nog meer door in hun brede opzet, fris aanstekelijk, en niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen.
De nieuwe plaat zit alvast op dezelfde lijn door die tuimelpartij van exotische gitaarriedels en lyrische samenzang . De eerste twee “Run home” en “These secret kings I know” zijn fel, snedig en bedreven. Maar het zijn vooral de slepende , intens broeierige tracks op de cd die ons overvallen als “Redesigned a million times” en “People not sleeping”. De twee meer uitgesponnen “A beacon , a compass , an anchor” en de titelsong zijn meer episch, allesomvattend. Ergens een Battles sijpelt hier door.
Zondermeer een krachtige band die ons nog steeds overtuigt! Mooi .
Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.
ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.
Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !
Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek
Opnieuw een prachtig uur in Lille voor een optreden. We worden om 18u in La Péniche verwacht. De Fransen weten klaarblijkelijk goede muziek te appreciëren want de boot is volledig uitverkocht. ASIWYFA heeft mij al enkele malen weten te overtuigen. Deze zomer speelden zo op Leffingeleuren en daar werd lat al hoog gelegd. Benieuwd dus of ze dit kunstje nog eens koud zullen overdoen. Geen voorprogramma, wat een mooi uur beloofd om terug thuis te zijn. Ik kan dat alleen maar toejuichen. Misschien ook een ideetje voor in België?
Maar dan nu, muziek! ASIWYFA gaat hard, heel hard. Van bij de start gooien ze alles open en gaan ze door, zonder omkijken. Na 1,5 uur is de trein voorbij gedenderd en is het alweer achter de rug. Met een orkaankracht gaat alles naar de vernieling. We krijgen wat we van hen verwachten: snelle, agressie post-rock, die de melodische stukken die zo eigen zijn aan het genre zeker niet vergeten. Maar ze zijn beperkter, korter, gevatter,... Op de juiste momenten worden deze rustpauzes ingebouwd om even naar adem te happen.
Maar lang duurt het niet. Want het grootste deel van de tijd gaan ze gewoon hard. De sologitarist verzorgt het melodische gedeelte. Mijn zijn, aan math-rock ontleende solo,'s geeft hij de nummers een catchy laagje. Op die manier worden de nummers (voor het grootste gedeelte instrumentaal) bijna meezingbaar. De drummer, bassist en gitarist zorgen dat de funderingen goed staan. Met de juiste breaks, op het juiste moment, de juiste versnellingen, de juiste toon, verandert de Péniche in een stomende ruimte waar al snel het kookpunt wordt bereikt. Waar ik bij hun vorige optreden mij nog wat stoorde aan de nieuwe nummers, blijken die nu wel heel goed aan te slaan. Waarvoor veel toeren allemaal al niet goed is. Maar de oude nummers blijven voor mij toch het sterkst. Daar gaat de meest pure muziek van uit. Geen tierantijntjes, geen gedoe.
Gewoon rechtdoor gaan met stevige riffs, het betere drumwerk en mooie melodieën. Al diegene die roepen dat post-rock dood is, zouden beter eens hier naar komen luisteren. Want zij weten dit genre weer attractief en interessant te maken. En daar was de rest van de boot het volmondig mee eens. Een zeer goede prestatie en de lat is weeral een heel stuk hoger gelegd.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
We waren al onder de indruk van deze Noord-Ieren uit Belfast , een trio live met vier , die ons overdonderden op hun gigs en eigenlijk boeiend en gevarieerd plaatmateriaal uithebben . Deze post/math rock band viel op door muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving te combineren in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid; een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie en de repetitieve ritmes evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning. En hoorden we tussenin niet wat speelse humor door de handclaps en een neurie gehalte . Deze lijn zetten ze alvast verder in het nieuwe werk , dat niet voor niks ‘All hail bright futures’ noemt , want de vrolijke tunes , de mantra’s, de Caribische ritmes en blazers komen nog meer door in hun brede opzet; fris aanstekelijke , soms kernachtige (korte) songs zelfs , die niet vies zijn van wat vocoder, vervormde zangpartijen . “Big things do remarkable” en “The stay golden” trilogie zijn maar een paar voorbeelden . “Like a mouse” laat een krachtige band etaleren en “Mend and make safe” kan zo op een plaat van Battles staan door de groovy vibes .
Spannend, bedreven , groovy, meeslepend en sfeervol materiaal dus , van een band die deze keer een smiley op ons gezicht tovert .
Ze kregen al een pak goede recensies op hun full cd en gaven op Pukkelpop een snelvaartoptreden om U tegen te zeggen. Tja, ze mogen die gasten met hun instrumentale post/mathrock gerust eens vragen een soundtrack te spelen, genre ‘Unstoppable’ ( Denzel Washington/ Chris Pine – Tony Scott movie!). Redenen zijn te zoeken dat ze te werk gaan net als in de film …een ‘wall of sound’ die fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, kan exploderen, maar door de variatie evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning en repetitieve ritmes. Muzikale krachtpatserij, lieflijke zalving en explosieve tics gaan hand in hand en ze zijn zelfs niet vies van wat speelse humor.
Ze hielden ons meer dan een uur in een muzikale wurggreep door hun samenhangend spelplezier en de strakke, rauwe en brede variaties. De snedig, scherpe gitaarloops, de dreunende bastunes en de opzwepende, bezwerende drums zorgden daarvoor. Schitterend gewoon!
De groep balanceert ergens tussen een 65daysofstatic, Drums are for parades, Explosions in the sky en Mogwai, maar ook van de hardere staalwerkers als Mastodon.
Voorafgaand aan de onlangs verschenen fullcd greep de band naar hun EP: “Say S for Salamander” en “ Say D for Django” waren meteen twee intense knallers van stevige, gebalde postrock. Als wilde beesten sprongen ze wild om zich heen om de sound nog meer elan te geven. De single “Straight to the sun” behield ten dele het helse tempo, klonk wat toegankelijker en liet gematigde stukken doorsijpelen.
Ze zetten de broeierige intensiteit met explosieve speldenprikken verder met tracks van de titelloze full cd met o.m. “Theseriots …” en “A little bit of solidarity”; “Start a band” en een uitgesponnen “Voiceless” legden eerst de klemtoon op de finesse en subtiliteit van hun instrumenten om dan in een sneeuwbaleffect opbouwend en forser en te klinken. Postrock ‘pur sang’ heet zoiets. “Eat the city, eat it …” had ook eerst deze voortkabbelende opbouw, maar nestelde zich als een virus, groter, krachtiger en steviger om tot slot overspoeld te worden door wahwah pedaaleffects en zwierende gitaren.
Ze konden alvast rekenen op een puike respons van het talrijk opgekomen publiek, die van die pure kracht hield, niet beheerst door elektronicariedels van een 65daysofstatic en Mogwai.
Ze speelden een bis die nazinderde, alle registers en versterkers werden alvast opengezet … “If it ain’t broke” en “Set guitars to kill” ondergingen diverse tempowisselingen, verrassende wendingen en waren hard, fel en verbeten.
Analyse van de avond – meer dan overduidelijk eigent het Nood-Ierse And so I watch you from Afar zich een plaatsje toe binnen het postrockgenre en klinken spannend en overweldigend. Kortom, dit is een band om rekening mee te houden!
Organisatie: de Kreun, Kortrijk
Uit Belfast, Noord-Ierland rijst een nieuwe post/math rock band ten berge. Na enkele EP’s is de full cd uiteindelijk hier uit en het is een plaat om U tegen zeggen. Muzikale krachtpatserij en lieflijke zalving gaan hand in hand in hun instrumentale ‘soundtrack’ geluid, die zelfs niet vies is van wat speelse humor, zoals op “Don’t waste in time doing …” door de handclaps en het neurie gehalte.
De groep balanceert ergens tussen een 65daysofstatic, Explosions in the sky en Mogwai, maar ook van hardere staalwerkers als Mastodon. Jawel een geluid dat fors en krachtig, donker en dreigend, zwaar en loom kan zijn, maar door de variatie evenzeer houdt van een intense sfeervolle, broeierige spanning en repetitieve ritmes. “Set guitars to kill” klinkt snedig, wat verder wordt gezet op songs als “Clench fists, grit teeth … Go!”, “I capture castles”, “Tip of the hat, …” en “If it ain’t broke, break it”. “A little bit of solidarity …”, “The voiceless” zijn gematigder.
De songs behouden hun brede, gevarieerde opzet in dit concept. En verve sluiten ze de plaat af met het opbouwende “Eat the city, eat it whole”, wat onderstreept hoe sterk, spannend, meeslepend en bedreven de band is. Maw dit een plaat die nazindert …
Nederlands 
Français 
