Lore De Raeymaekers begon met een paar covers op Youtube te zetten: dodie, The Tallest Man On Earth, Coldplay, … Vandaar gaat het verhaal in sneltreinvaart naar ‘Heartbreak And Home’, haar eerste album als Arnisty.

Een paar songs op dat debuut zijn hemelse ontdekkingen. “Back And Forth” en “Second Home” klinken als akoestische versies van de dreamy fluisterpop van This Mortal Coil. “Push Myself Down” had een albumtrack van de vroege Kristin Hersh kunnen zijn. Met net iets meer stemvolume en grinta zou Arnisty’s pianoballad “Realise” naast het beste werk van Bette Midler kunnen staan. In deze brave versie lijkt Arnisty net te veel op pakweg Birdy.
Het gaat bij die vergelijkingen om meer dan overeenkomsten in de stem. Inzake songopbouw en (soms zuinige) arrangementen hoor je een muzikaal heel mature jongedame die keuzes durft maken en die die keuzes dan ook omarmt. De introspectieve lyrics zijn al prima en daarin zit er misschien ook nog wat groeimarge.
Het zijn niet allemaal oogverblindendende parels op ‘Heartbreak And Home’. Een paar keer laat Arnisty zich te ver leiden door haar speelse enthousiasme en haar blote voeten/wilde haren-adagio. “Room” en “This Is Me” komen daardoor uit bij een ietwat doorsnee hippie-kampvuur en slaapkamer-dagboek-gevoel. “Not A Lovesong” heeft goeie lyrics, maar loopt een beetje verloren in de verschillende ritmes.

Arnisty houdt het op haar debuutalbum bewust klein en onschuldig. Nu ze uit haar schelp is gekomen, moet ze haar talent en haar verhalen de wereld laten veroveren.

https://arnisty.bandcamp.com/releases