“Hibernation” van Berlin begint met een intrigerende pianoriedel en vervelt dan naar een mix van basic elektro, samples en ritmes. In een heel organische, kabbelende structuur legt hij eerst laagjes op elkaar en pelt die dan na een bepaald punt weer af. Voor de ene zal deze brok emotie koud aanvoelen, voor de andere net warm. Het is maar of je blijft hangen aan die diepwarme bas-beats of aan de soms kille samples. Zonder echte lyrics is de titel de enige leidraad en die lijkt wel raak gekozen. Dit zou inderdaad de soundtrack kunnen zijn bij het begin of het einde van een winterslaap. Dit is gedurfd en knisperend fris.
Er zit meer emotie en een betere structuur in deze “Hibernation” dan in de vorige singles “Home” en “Slowdown”. Die leunden nog meer aan tegen de soundscapes en collages, terwijl je op “Hibernation” meer het gevoel krijgt naar een song te luisteren. Deze derde release van Berlin is het soort muziek dat je op een endless repeat wil zetten.
De man achter Berlin blijft voorlopig in de schaduw en dat willen we respecteren. Ooit tourde hij door Europa met een band. Een spierziekte maakte een einde aan dat verhaal, maar inmiddels was Berlijn zowat een tweede thuis geworden, vandaar de naam uiteraard van dit nieuwe muzikale project. De inspiratie vond hij bij o.m. The Notwist en Trentemöller.
https://www.youtube.com/watch?v=cM0IX0ZCQuk

Het geheel is meer dan de som van de verschillende delen, dat spreekwoord kun je perfect toepassen op dit derde album van de Zweden van Gösta Berlings Saga.  Deze formatie bestaat uit vier muzikanten (drummer Alexander Skepp, gitarist Einar Baldursson, bassist Gabriel Hermansson en David Ludberg die instond voor de synths en alle andere speciale geluiden) die allen een zeer uiteenlopende muzikale achtergrond en persoonlijkheid hebben.  Wie naar ‘Glue Works’ luistert, merkt  duidelijk dat er een bijzondere chemie ontstaat wanneer de heren samen aan het componeren slaan.
Gösta Berlings Saga is een moderne instrumentale band die diverse subgenres waaronder avant rock, post rock, minimalisme en progressieve rock in hun muziek tot één prachtige geheel verwerkt. 
Op dit album staan er slechts zeven tracks, enkele daarvan zijn zeer lang uitgesponnen maar weten de luisteraar geen enkele  seconde te vervelen, integendeel.  Vanaf de eerste noot van opener “354” wordt de luisteraar bij zijn nekvel gegrepen en dit blijft zo tot de allerlaatste seconden van “Sorterargatan 1”.  Het is niet zo simpel om Gösta Berlings Saga met een bepaalde band te vergelijken,  slechts  hier en daar horen we een aantal herkeningspunten. Zo start het twaalf minuten durende “Island” als een soort Apocalyptico-nummer om vervolgens een heel andere richting aan te nemen en het lijkt het alsof we naar de  Afghan Wighs uit de beginjaren luisteren. “Gliese 58lg” van zijn kant  had gerust niet misstaan op Radioheads ‘Kid A’.
Het is echter duidelijk dat deze band een unieke sound heeft en absoluut niet in een vakje is onder te brengen;  ‘Glue Works’ is wat ons betreft verplichte kost is voor de muzikale fijnproever!