Ellie Goulding is een echte popdiva geworden . Ze wist definitief door te breken met de vorige cd ‘Halcyon’. Op haar debuut hadden we nog een rits songs die geleest waren op gitaar, intussen zijn de nummers volledig omarmd door pop en elektronica . Een kleurenpalet van dromerige synthpop ,  die een hitgevoeligheid en lovestorie bevatten . Ze kunnen een danspasje verdragen. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals .
We hebben “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “I need your love” van de vorige, en van haar debuut ‘Lights’ “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”, singles meer dan de moeite die meegezongen of meegeneuried werden.
De nieuwe derde ligt duidelijk in het verlengde , synthpop , met gelaagde melodieën , verslavende refreinen, orkestrale elementen en pakkende gitaarloops . Ze overdonderen minder. We hebben met “Something in the way you move”, “On my mind”, “Codes” , “Don’t need nobody” , “Army” en “Love me like you do” (bekend van de soundtrack ‘Fifty shades of grey’) het sterkste van de plaat gehoord! De rest is eigenlijk meer van hetzelfde , beetje te melig, die we eruit kunnen filteren. Het is leuk , ontspannend , lichtgevoelig en dansbaar, maar meer wegwerppop  geworden. Tja , je zou naar een delirium snakken of er één van krijgen …

De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos een Vorst Nationaal te vullen . Op een paar jaar tijd is haar populariteit nogal gestegen . Net als bij Emeli Sandé en Birdy (eerder de week nog goed voor 2 concerten!) bereikt de 27 jarige blondine een overwegend jong meisjespubliek, die de zangeres duidelijk op handen droegen . Was zij bij haar vorig optreden  eerder nog wat onwennig op het podium , dan staat ze nu zelfzekerder dan ooit te zingen en te dansen. De kaart van uitbundig- en gevoeligheid wordt getrokken , en ook vanavond was de set perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads , die zeer zeker met Valentine’s day de hartjes sneller deden slaan of langs de andere kant net een hartenbreker konden zijn .
De goed afgetrainde , sportieve lady heeft een uitgebreide band achter zich; de keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding . Een breder geluid dus in haar melodieuze synthpop; de soulfulle backing vocalists gaven de sound en de set nog meer kleur en elan. Inderdaad , Ellie Goulding is duidelijk de kleine podia ontgroeid .

Na wat donder en bliksemschichten konden de danspasjes worden gezet met “Figure 8” en “Ritual” , die meer keys en  percussie kregen aangemeten. Ze zorgden al direct voor een ‘positieve vibe’ . Een leuk , ontspannende start en een sterk optimisme , dat spijtig genoeg doorkruist werd door een abominabele geluidsmix , waarbij zelfs haar indringende , lichthese vocals wat de mist ingingen; de  twee songs kwamen op die manier niet volledig tot hun recht. Een overdonderend begin werd hier geremd . Geen nood , Ellie en haar band werden door het jonge publiek op handen gedragen en ze koesterden haar in hun hart .
Het derde nummer “Goodness gracious”  was meer doorsnee synthpop . Het klonk allemaal goed en ging erin als zoetenkoek .
Ze hield haar publiek op Valentijn muzikaal in een wurggreep , eerst o.m. de oudere single “Starry eyed” tintelde en klonk opzwepend; het refrein werd luidkeels meegezongen , net als de twee covers, iets verderop , “Your song” (van Elton John) en de huidige single “How long will I love you”  (van The Waterboys) die een sfeervolle benadering en een verhoogd emotionele waarde hadden. Ze zijn sober, gevoelig , met een pakkende pianotune in een decor van gsm-zaklamplichtjes. Dit knuffelgehalte van dromerige, trippende synthpop ( niet storend btw!) bleef nog een beetje aanhouden met “The writer”, “Explosions” en “My blood” , die de hitgevoeligheid en de lovestory’s benadrukten .
In het laatste half uur ging het tempo terug naar omhoog . De sound , de beats en de tunes van M.I.A.’s “Bad girls” was de ideale geleider om pompende elektronica en popsounds met elkaar te vermengen. “Everytime you go/this love (will be your downfall)”  was de aanzet naar  een uitstekende climax van danshits “Anything could happen” , “I need your love” en “Lights”, die overspoeld werden van housebeats en hier Vorst Nationaal op z’n kop zetten; Netsky drum’n’ bass beats hadden zich zelfs een weg gebaand en maakten het triootje nog sterker, completer en opwindender .
Die strakke dance aanpak werd nog doorgezet in de bis met “You my everything” en natuurlijk “Burn” , die letterlijk het uitverkochte Vorst in lichterlaaie zetten. Straffe songs toch wel met heel wat lichtverkeer en brandende projecties, die explodeerden en haar liefdevolle synthpop een energieke push bezorgden.

Deze lieve live artieste werd dan ook terecht bejubeld!  Ze bracht je in optimale stemming, bood het nodige vertier en speelde een avondje heerlijke pop. Rock Werchter is gewaarschuwd!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chloe-howl-14-02-2014/ http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ellie-goulding-14-02-2014/
Organisatie: Live Nation