Tap een halve liter bloed af van Mick Jagger, Iggy Pop en David Bowie, meng, voeg nog een extra dosis adrenaline toe en schudt er eens goed mee. Niet iedereen zich zou durven doperen met deze gevaarlijke cocktail, maar Foxygen had die avond in de Orangerie royaal aan het infuus gehangen.   

Bijna een uur lang reïncarneerde zanger Sam France de ultieme, heidense rock & roll star, het soort volk zeg maar waarvoor bezorgde moeders hun jonge tienerdochters zo lang mogelijk achter slot en grendel proberen te houden. Zeker omdat hij een zelden geziene theatrale overgave koppelde aan een androgyne look en lichtjes verwijfd gedrag. Zijn dat niet de aller gevaarlijkste?
De single “How Can You Really” uit het pas verschenen ‘Foxygen… And Star Power’ trapte woest de set op gang. En maakte meteen duidelijk dat dit excentriek gezelschap uit Los Angeles niet alleen het publiek maar ook, en zelfs vooral, zichzelf wou amuseren. Dit leverde op het podium enkele hilarische momenten op, met het driekoppige in glitterpak uitgedoste vrouwenkoortje dat haar sexy danspasjes te pas en te onpas versnelde in een wilde boerinnengalop als onze persoonlijk favoriet.
Foxygen kan je enkel smaken met een vaatje zoutkorrels binnen handbereik. Maar overdaad schaadt. Dat was meteen het grote probleem van dit optreden. Het publiek keek dermate gebiologeerd toe dat de songs volledig naar de achtergrond verdwenen. En het concert dus nooit echt van de grond kwam. Een onontbeerlijke voorwaarde nochtans voor een genre dat resoluut hogere regionen probeert te verkennen in het muzikale universum.
Erger nog was dat veel van de nieuwe songs, waar soms kop noch staart aanzaten, niet het niveau haalden van de pareltjes uit ‘We Are The 21st Century Ambassadors Of Peace And Magic’, de debuutplaat die een mooie stek verdient in ieders platencollectie, afdeling psychedelica.
En de weinigen die gespeeld werden leken aan glans te hebben verloren. De hilarische lyric “There’s no need to be an asshole, you’re not in Brooklyn anymore” uit het prachtige “No Destruction” werd zelfs ingeruild voor een instrumentaal intermezzo.

Foxygen is een jeugdige groep die nooit volwassen wil en zal worden. Dat kan een sterkte zijn maar die avond was het helaas vooral een zwakte.

Organisatie: Botanique, Brussel

Foxygen is een opkomend bandje uit LA die de retropopsychedelica nauw aan het hart ligt. De ambassadeurs van vrede en magie houden van wat rammelpop op z’n Pavements en Pete Doherty , integreren hippietunes op z’n Ariel Pinks en kunnen het in toegankelijke, stuurloze , maar dromerige , aanstekelijke songs gieten . “On blue mountain” , “Shuggie en de titelsong zijn de opwindendste nummers. De andere nummers laten ons lekker wegdromen in een wereld waar regelgeving uit den boze is . Fijn debuut!