Na het eerste deel van Hans-Joachim Roedelius 'Selbstportrait (Self-Portrait) -serie werd oorspronkelijk uitgebracht onder de titel' Sanfte Musik 'op Sky Records in 1979, is nu zo'n veertig jaar later, een nieuwe hoofdstuk toegevoegd in de vorm van een album getiteld 'Wahre Liebe'.
De Duitse multi-instrumentalist is een pionier die sinds de jaren '60 elektronische muziek en alles daaromheen op een bijzondere wijze in kaart heeft gezet. Hij is ook mede oprichter van toonaangevende projecten als Cluster, Harmonia en vele andere.  Met zijn series 'Selfportrait' slaat hij weer onontgonnen maar vooral heel persoonlijke wegen in. 'Wahre Liebe' kwam reeds in april van dit jaar op de markt, maar kwaliteit verdient altijd aandacht. Ook al is dat zo lang na de eigenlijke release.
Grenzen aftasten en verleggen is dan ook de rode draad , wonderbaarlijk hoe hij emoties zo uiteenlopend uitbeeldt, dat je er ofwel stil van wordt, ofwel een vreugdedans wil doen in de huiskamer.
Vaak klinken zijn songs ingetogen zoals “Spiel im wind” of  “Wahre liebe”. De uit Berlijn afkomstige grootmeester durft bovendien nog steeds hevig experimenteren, en kleurt minzaam buiten elk lijntje van de klassieke of elektronische muziek. Getuige daarvan een song als “Nahwärme” , waar een mysterieuze walm je weg doet drijven naar al even vreemde oorden. Soms dreigend, maar ook vaak oogstrelende schoonheid tovert de man uit zijn instrumenten. Want inderdaad is Hans-Joachim Roedelius een klankentovenaar die ook op zijn respectabele leeftijd nog steeds even rusteloos tekeer gaat.
De man brengt trouwens filmische muziek, die beelden oproept waarbij liefde inderdaad het sleutelwoord vormt. Vervormde klanken duiden op woelige tijden, terwijl ingetogen soundscapes de rust doen weerkeren in de relatie. Turbulentie is er over de hele lijn, dat wordt ook op deze schijf in de verf gezet. De spanning die te snijden is, op het ritme van een kloppend hart, “Gerne” is daar een mooi voorbeeld van. De treurige klanken bij “Gleichklang” doen tranen opwellen en bezorgen je een krop in de keel. Roedelius sluit af met een vijftien minuten lang epos “Aus Weiter Ferne” waar hij een laatste keer je hart door midden snijdt op een zeer ingenieuze wijze.
Besluit: Schoonheid in al zijn vormen krijg je voorgeschoteld op dit meesterwerk van deze elektronica grootmeester. Hans-Joachim Roedelius is anno 2020 nog steeds een grensverleggend genie. De man is ondertussen 85, maar spreekt ook nu nog altijd tot de verbeelding.
Met 'Wahre Liebe' bewijst Roedelius dat op zijn drift zichzelf heruit te vinden nog steeds geen stop staat; deze hartverwarmende , kleurrijke, maar ook zeer visuele schijf, laat dan ook een man horen die nog steeds grenzen aftast en ze bovendien verlegt van elektronische muziek en ambient gerelateerd klassieke muziek.

Tracklist: Spiel im Wind 04:35 Wahre Liebe 02:26 Geruhsam 04:50 Mitgewalzert 03:40 Winterlicht 02:42 Im Kreisel 03:02 Nahwärme 05:07 Ebenfalls 04:55 Gerne 03:15 Vormals 00:37 Gleichklang 03:07 Aus weiter Ferne 14:45

Elektronica
Wahre Liebe
Hans-Joachim Roedelius
 

Icarus Night - Hans-Joachim Roedelius – Krautrockicoon in Gent
Hans-Joachim Roedelius
KASK cinema
Gent

De Democrazy staat nog altijd het minder voor de hand liggende muzikale universum voor en in dat kader mocht vrije radio Icarus een krautrockicoon naar Gent halen. Met een verleden bij Cluster en Harmonia heet Hans-Joachim Roedelius één van de grondleggers van de ambient te zijn. Zijn samenwerking met Brian Eno eind jaren 1970 introduceerde hem indertijd bij een nieuw maar waarschijnlijk nog altijd niet doorsnee publiek, maar je moet toegeven dat hij nadien toch weer eerder in de underground verdwenen is.

Tegenwoordig krijgen platen als ‘Musik von Harmonia’ en ‘Harmonia de Luxe’ weer een bescheiden plaats in het verhaal van de krautrock en is er de laatste tijd ook een groep hedendaagse artiesten ontstaan die de mosterd duidelijk uit Duitsland halen. Met een output van onderhand rond de 80 platen zullen waarschijnlijk ook enkel de aficionado’s hem overal volgen, en dat gebeurde dus blijkbaar ook tot in Gent, waar Roedelius een aantal trouwe Teutoonse fans mocht verwelkomen.

Onderhand is de man 78 en tourt hij met zijn vrouw voor de Duitstalige landen rond. Er zijn minder aangename manieren om je oude dag te slijten. Gent ligt dan niet zo ver uit de buurt en als ontmoetingsplek was de KASK-filmzaal intiem om ’s mans ambientklanken tot zijn recht te laten komen. Een unieke kans om een pijler van de krautrock nog aan het werk te zien.
Songs of zelfs songstructuren zijn tijdens zo een optreden niet echt aan de orde, tenzij in een verre echo, maar Roedelius weeft subtiele klanktapijten die ons heden ten dage bekend voorkomen. Er is geen tekst, of er is geen structuur die je houvast geven, dus is het zaak om je over te geven. Roedelius geeft ons luistermuziek die je moet ondergaan wat in de zachte stoeltjes wel lukte, terwijl beelden van vooral Braziliaanse zonsondergangen geprojecteerd werden. Muziek om je in onder te laten dompelen. Geen grote dynamiek, of al te grote klankexperimenten, maar muziek die je haast vanzelf in een meditatieve stemming brengt. Kabbelend als water en in deze context was dat een kwaliteit. Deze - en hopelijk ook andere - niche van minder voor de hand liggende muziek heeft nog altijd een plek en dat valt alleen maar aan te moedigen. Nu nog zaak om me verder te verdiepen in een oeuvre dat onderhand 6 decennia beslaat.

Achteraf mochten de mannen de Icarus nog hoogst interessante, redelijk kosmische plaatjes draaien in het café van het Kask, onder het nuttigen van enzovoort. U vertrouwt erop dat het goed was.

Organisatie: Democrazy, Gent (+ KASK-cinema)