Jack Oblivian & The Sheiks - De man met het hoedje
Jack Oblivian & The Sheiks
V-Tex site (TEXtival)
2016-04-17
Kortrijk
Wat hou ik van dit soort artisanale festivals gestut door talloze strijdlustige vrijwilligers en waar de alcohol traditiegetrouw rijkelijk vloeit. De met veel zweet vergaarde opbrengst ging bovendien integraal naar een goed doel, met name de buurtschool V-Tex. Hier kan ik niet anders dan mijn hoed voor afdoen. Jack Oblivian liet de zijne echter opstaan maar misschien was hij slecht ingelicht.
Eerst zag ik nog de als steeds zalig deinende garagerock van Doorniks fijnsten, Thee Marvin Gays en de kamikaze rock-‘n-roll van The Glücks. Beide groepen al talloze keren gezien en ook hier stelden ze niet teleur. Wel integendeel, het bleken perfecte opwarmers voor Jack-O.
Jack Oblivian doet het intussen toch al geruime tijd met The Sheiks en dat was er zeker aan te horen. Hechte band waar het spelplezier zo van afdroop aangevuld met een saxofonist, wat zeker een verrijking was. Alleen zijn uitspattingen op een profijtig klavier konden me gestolen worden. Gelukkig bleef dat erg beperkt. En Jack leek zich goed te amuseren voor een steeds zatter wordend publiek. Was dit zijn natuurlijke biotoop? Want ook op het podium konden ze er weg mee. “Tequila” was hét woord, toch was het een fles gewone “Jack Daniels” die de dorst moest laven of was het om de kou te verdrijven? Veel verschil was er niet vergeleken met hun vorige passage. Ik hoorde weinig nieuwe nummers of leken die teveel op de oude? Nochtans is hun nieuwe en uitstekende LP, ‘The lone ranger of love’, erg gevarieerd. Verder hoorden we nog hetzelfde covertje, “Lover please” (Clyde McPhatter) en dezelfde trits Oblivians anthems met “Strong come on” als volmaakte uitsmijter.
Maar waarom zeuren over de setlist? Dit was magnifieke pretentieloze garagerock met soul en country invloeden en gezegend met een immens hoog fun-gehalte zoals je die nog zelden hoort.
Jack Oblivian & The Sheiks
Pit’s
Kortrijk
2014-09-15
Ollie Nollet
Het concept van Jack Oblivian kennen we intussen al. Vóór hij op tour vertrekt plukt hij een bandje uit de straten van Memphis, laat ze het voorprogramma verzorgen terwijl ze tevens als zijn begeleidingsband aan de bak kunnen. Een eigen band om mee te touren zit er op zijn leeftijd niet meer in want dan zit je steevast opgezadeld met een drummer die in acht verschillende groepen speelt en geraak je de deur niet meer uit, aldus Jack Oblivian.
Nu weet hij wel zijn groepen te kiezen en ook dit keer was het raak met The Sheiks. Mooie naam trouwens, al was het maar omdat hij me steeds doet denken aan de legendarische countrybluesband uit de jaren ‘30, de Mississippi Sheiks, bekend van o.m. “Sitting on top of the world”.
The Sheiks grossieren naar eigen zeggen in low down rock-‘n-roll. Vettige garagerock waar ze in Memphis een patent op hebben. Met zijn drieën : Keith Cooper en Frank McLallen op gitaren en Graham Winchester op drums terwijl die laatste twee de lead vocals voor hun rekening namen. Niet alle nummers waren even sterk maar de sound maakte veel, zo niet alles, goed en van de elkaar soms jennende gitaren kon ik maar niet genoeg krijgen. Mooi.
In tegenstelling tot drie jaar geleden was de Pit’s dit keer wel mooi volgelopen en ondanks een lichte irritatie wegens een niet naar behoren werkende micro kwam ook Jack zelf een stuk beter voor de dag. Nochtans was er niet zo heel veel verschil met de setlist van toen. Er werd slechts één song uit de nieuwe plaat, die trouwens niet op tijd geperst raakte, gespeeld. De vertrouwde Jack Oblivian-songs dus maar met genoeg vuur gebracht, niet in het minst door de erg gretige Sheiks waarin McLallen zijn gitaar voor een bas had geruild. Niets nieuws onder de zon dus : de obligate Oblivians-stomper “Strong come on” dat stilaan zijn lijflied wordt en zelfs de Clyde McPhatter-cover “Lover please”, dat sindsdien niet meer uit mijn hoofd is weg te branden, hadden we al eerder gehoord. En toch was het een verademing om die tijdloze in country en soul gedrenkte garagerock nog eens terug te horen. De paar nummers waarin de bas aan de kant werd geschoven en ze met zijn drieën op gitaar ramden liet de zo al tropische temperatuur nog een paar graden stijgen.
Wie deze Jack Oblivian reeds had afgeschreven zal zijn mening toch dringend moeten herzien. Benieuwd wat de nieuwe plaat zal opleveren want daar hebben we het na dit fijne optreden nog steeds het gissen naar. Ohja, nog te zien op 27 september in Het Bos in Antwerpen
Organisatie: Pit’s , Kortrijk
Men kan niet zeggen dat het bijster goed gaat met de rock-'n-roll als zelfs een cultlegende als Jack Oblivian voor zijn Europese tour aan fundraising moet doen om de vliegtuigtickets te bekostigen. Blijkbaar schraapte hij het geld dan toch bijeen en zakte af voor een 40 dagen durende tour. Het concept bleef ongewijzigd, vergeleken met de vorige keer : een totaalpakket van drie bands uit Memphis, met dien verstande dat John Paul Keith deze keer vervangen werd door Limes. Drie groepen is eigenlijk wat veel gezegd : het betrof hier telkens één man aangevuld met een gitarist en een drummer, met zijn vijven in totaal dus waarbij er telkens één aan de kant bleef.
Dit bonte gezelschap hield ook halt in Den Haag, meer bepaald in de SuperMarkt (wat een ellendige naam). Het betrof hier een behoorlijk mooi pand op de gezellige Grote Markt, een ruim café annex (zonder scheiding) een al even ruime zaal met zelfs langs drie zijden een balkon. Ondanks die mooie zaal duurde het behoorlijk lang eer er wat meer volk opdaagde en bleef de sfeer een beetje uit.
Limes trapten af (het voorziene Nederlandse voorprogramma mocht achteraf spelen gezien het waanzinnige tourschema voorzag dat Jack en co nog een tweede optreden die nacht dienden af te haspelen) met Harlan op bas en Jack op drums. Zanger-gitarist Shawn Cripps gromde zich met veel enthousiasme door zijn lome, verhakkelde garagerocksongs. Na enkele nummers vervoegde extra gitarist J.D. Mark (Wiley and the Checkmates en tevens tourgitarist van LCD Soundsystem!) de bende. Het eerste nummer speelde hij al zittend mee, gitaar plat op zijn schoot en zijn aansteker als slide gebruikend. A poor man's lap steel... De heren vonder er ondanks de weinige aanwezigen er steeds meer hun schik in. Shawn Cripps klonk een beetje als Monsieur Jeffrey Evans en de verrukkelijke gitaren leken voortdurend over elkaar te gaan struikelen. Kortom, het soort weirdness waar ze alleen in Memphis een patent op hebben.
Voor het optreden van Harlan T. Bobo verliet Cripps het podium, nam Dustin Crops de drums voor zijn rekening en speelde de multi-inzetbare Jack Oblivian op bas. Harlan, nu met gitaar, koos voor zijn meest rockende nummers zodat de stijlbreuk met Limes niet te groot werd. De man had net die dag zijn eerste tatoeage laten zetten en kon het niet laten ze te tonen. Het bleek niets spectaculairs (hartje met pijl) en ik vermoed dat de enkele vol getatoeëerde aanwezigen eens de wenkbrauwen zullen optrokken hebben. Maar Harlan was bijzonder goed geluimd en dat kwam zijn ‘lovesongs’ zeker ten goede.
Zo waren we voldoende opgewarmd voor de grote Jack Olivian maar dit keer bleef het verwachte vuurwerk wat sputteren. Natuurlijk klonken zijn in soul, country en rock-'n-roll gedrenkte songs meer dan degelijk en zorgde J.D. Mark op gitaar voor een sublieme meerwaarde (vooral tijdens het grandioze "Make your mind up"). We hoorden vooral oude, vertrouwde nummers terwijl de nieuwe plaat verrassend zo goed als helemaal genegeerd werd. En toch bleef het wat stroef. Zo moest hij een nummer (Sweet Thang?) na nog geen minuut afbreken omdat het niet goed zat. Uit ervaring weet ik dat Jack op zijn best is als hij ontspannen is en wat glazen achter de kiezen heeft. Was hij hier gestresseerd door de wetenschap dat ze direct na het optreden in zeven haasten moesten vertrekken naar Eindhoven waar ze om 2u30 nog eens het podium op moesten?
Het zal alleszins ook niet bevorderlijk geweest zijn dat Shawn Cripps regelmatig kwam zeggen hoelang ze nog mochten doorgaan. Zelfs tijdens de eerste van de twee obligate Oblivians-songs zat het tegen toen Harlan een snaar brak terwijl ze met zijn drieën op gitaar ramden. Die werd uiteraard niet meer vervangen. Het was absoluut niet slecht geweest maar toch had ik een knorrend gevoel in de maag die me zei dat er meer in zat.
Nederlands 
Français 
