Een vol Kursaal kon terugblikken naar het oeuvre van ‘de men in black’ Johnny Cash , … in een tribute welteverstaan!  Hij was één van de die belangvolle Amerikaanse sing/songwriters , die country veel gevarieerder  en boeiender maakte met rock’n’roll , rocka(psycho)billy , blues, folk en gospel .
Een breed publiek vond dan ook de weg naar Oostende om de  enige echte Johnny Cash tribute onder de Brit Clive John aan het werk te zien . Trouwens , deze ‘Johnny Cash Roadshow’ wordt door de familie Cash als de enige echte erkend .

Vanavond kwam gedurende een twee uur vooral het werk van z’n begindagen tot aan het ‘American recordings’-avontuur  aan bod , gedragen door de kenmerkende (diepe) baritonstem, waarbij de donkere romantiek en het getormenteerde bestaan (drank - drugs – gevangenis – ziekte diabetes, parkinson en ademhalingsmoeilijkheden) vooral onder de muzikale noemer country werd gespeeld . De gekwelde ziel van het latere werk werd hier niet specifiek onder de loep genomen , maar het sentiment en de melancholie bleven hier dus duidelijk bewaard . Cash overleed , trouwens net als June Carter Cash,  in 2003 op 71 jarige leeftijd.
Het kwartet werd aangevuld met een dame , die in de rol van June Carter Cash kroop en die rol glansrijk vervulde als bij een “Hollywood bowl” , “I got stripe all around my shoulder” en “Help me through the night” .  Een “Boy named Sue” , “Walk the line” of “Ring of fire” ontbraken natuurlijk niet. We werden op ongedwongen, speelse , uitnodigende wijze meegevoerd in het rijkelijk gevulde oeuvre van Cash via Clive John . Binnen het genre speelden ze sfeervolle , leuke , frisse, licht huppelende, zwierige en opwindende songs . Beelden van cowboys , indianen, prairies, goudmijnen , truckers en stoomtreinen flitsten voor de ogen bij de resem korte songs. Moeiteloos stapten ze over van een ontroerend “I still miss someone”,  een aangrijpende “Hurt” en “Will the circle be unbroken” (link naar The Broken Circle Breakdown) naar de uptempo’s van “25 minutes to go” en “Folsom prison blues”. De samenwerkingen met Waylon Jennings en  Kris Kristofferson ( “The beast in me”) werden hier ook gerespecteerd .
Er werden tracks aangehaald uit de pas verschenen release ‘Out among the stars’, tapes van opnamesessies uit de jaren 80 , waaronder “She used to love me a lot” en “Baby ride easy”.
 
Van deze ongekroonde koning van het donkere levenslied werd in deze tribute een aangename set gepresenteerd , dat nog net niet volledig werd omgeven door dat donker randje ; een opfrisbeurt naar z’n vroeger materiaal in volle country glorie.

Organisatie: Kursaal Oostende , Oostende

Een goede tien jaar na zijn overlijden werden onder supervisie van zoon John Carter Cash een dertiental nummers gerestaureerd en afgewerkt . Het zijn banden van twee opnamesessies uit de eerste helft van de jaren 80  met de toonaangevende Nashville producer Billy Sherrill. De toen nog levende countrylegende brengt met z’n begeleidingsband een reeks leuke , frisse zwierige  songs , in volle vocal glorie, die nog niet meteen dat donker randje laten uitschijnen hier. De geluidsdynamiek mag misschien wat zijn bijgeschaafd , het is aangenaam dit materiaal te horen .
Twee duetten zijn er met vrouwlief June Carter (“Baby ride easy” en “Don’t you think it’s come our time”) . Ook met kompaan Waylon  Jennings hebben we het uptempo “I’m movin’on”. Na de ‘American recordings’ van de jaren 90 - 2000 hebben we alvast een goede opfrisbeurt van dit materiaal van ‘de ongekroonde koning van het donkere levenslied’ uit de 80s.